Γονιός για πάντα

  

 Έχω ακούσει πολλά όνειρα:

 “Να γεννήσω, να λευτερωθώ, να ησυχάσω”,

 ή αργότερα: “Να ξεπεταχτούν τα παιδιά, να ησυχάσω”

, πιο έπειτα:

 “Να στρωθούν στο σχολείο, να μπουν σε μία ρέγουλα,

να ησυχάσω” κα απελπισμένες φωνές:

“Αμάν! Να περάσει η εφηβεία που με παλάβωσε,

να ησυχάσω…”.

            Έχω ακούσει πολλά τέτοια όνειρα

 και τα καταλαβαίνω γιατί πρώτα τα έκανα εγώ.

 Τα παιδιά γεννήθηκαν, λευτερώθηκαν, 

αλλά… Και ξεπετάχτηκαν αλλά…

             Και στο σχολείο πήγαν, τα προβλήματα 

τα έλυναν μόνα τους, αλλά…

 Και η εφηβεία πέρασε -αμάν πιά- αλλά…

 Ναι, ναι, μη μεταθέτετε την ησυχία σας 

όταν όπως λένε θα αποκατασταθούν επαγγελματικά 

ή με γάμο.

 Εγώ έκανα αυτό που από ένστικτο

έκανε ο γονιός της Μεσογείου

και έτσι πραγματικά ησύχασα.

Τοποθέτησα τη φράση δηλαδή:

 γονιός για πάντα και από τότε…

… ησύχασα.

            Γονιός για πάντα,

κάτω από την ίδια στέγη για πάντα

και δόξα τω Θεώ, γι’ αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο

 αν τα “παιδιά” είναι αποκαταστημένα, όπως λέμε,

 έφυγαν απ’ τη φωλιά τους κι έκτισαν δικιά τους.

 Ξέρουν πως το αποκούμπι του πατρικού σπιτιού

υπάρχει κι αναπαύονται σ’ αυτό.

Οι επαγγελματικές στεναχώριες υπάρχουν πάντα

και βεβαίως θα τις πούμε στο γονιό.

 Θα τις μεγαλοποιήσουν κιόλας αν θέλετε

από μία ασυνείδητη ανάγκη να ακούσουν ένα γλυκό λόγο

όπως τότε που έπεφταν σαν παιδιά,

χτυπούσαν και ο γονιός τους έλεγε:

“Έλα, δεν είναι τίποτα, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει”.

Ρώτησα μία φίλη για τον νιόπαντρο γιο της τι κάνει

. “Καλά” μου απάντησε.

 Μόνο που κάθε φορά που ρωτώ, το πληρώνω σε λεφτά,

γιατί δεν τα βγάζουν πέρα τα παιδιά.

Σκέφτομαι να μην ξαναρωτήσω τι κάνουν,

γιατί φαλίρισα.

            Οι οικογενειακοί καβγάδες

είναι κάτι συνηθισμένο και χρειαζούμενο, αν θέλετε…

            Το ζευγάρι, αν οι σχέσεις με το πατρικό σπίτι

 είναι καλές, θα φέρει αυτά τα προβλήματα 

προς λύσιν η σαν διέξοδο, στο γονικό σπίτι.

 Όταν ξεθυμάνουν, όταν με χιούμορ και εξυπνάδα

τους απομυθοποιήσεις το… τραγικό τους αδιέξοδο

και με την πείρα σου τους πείσεις

πως η συνύπαρξη δυο χαρακτήρων έχει δυσκολίες

για όλους, αλλά είναι γοητευτική η πορεία γνωριμίας

και ένωσης μ’ αυτόν τον άλλον

 ξαναλάμπει ο ήλιος στα μάτια τους.

 Φεύγουν αγκαλιασμένοι κι εσύ βέβαια 

ψήνεις καφέ για να συνέλθεις από το σοκ 

που έπαθες. 

Αργότερα τα εγγόνια

 θα βρίσκουν καταφύγιο σε σένα..

 Η επαφή μαζί τους, μπορεί να μην είναι ποσοτική,

 δηλαδή να μη μένουμε κοντά κι έτσι να μη βλεπόμαστε

και τακτικά ούτε για πολλές ώρες,

αλλά ξέρουν πως σε κάθε δυσκολία

 θα τρέξουν σε σένα

και είναι δύσκολος ο δρόμος σήμερα και για τα παιδιά.

            Τα σκέφτηκα αυτά, ετούτο τον καιρό που

κάποια εγγόνια μου μπήκαν στην εφηβεία.

 Στην εφηβεία από την οποία πίστευαν

πως είχαν πια ξεμπλέξει και γλυτώσει.

            Και αρχίσαμε ξανά, από την αρχή

να κουβεντιάζουμε τα βάσανα του έρωτα,

ή να προσπαθώ να ανασκευάσω την εφηβική βεβαιότητα

πως “κανείς δεν με καταλαβαίνει”.

Έπρεπε να στηρίξω τον άλλον που έχει την αγωνία

των εισαγωγικών στο Πανεπιστήμιο,

αυτή τη χρονιά. “Θα τα καταφέρω γιαγιά;”,

όλο αγωνία ρώτησε, ερώτημα που το ‘χα ξανακούσει

 και από τα παιδιά μου.

            “Το μωρό, μάνα, αρρώστησε·

 θα τα καταφέρει ο οργανισμός του να τα βγάλει πέρα;”.

            Πηγαίνεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχονται στο σπιτικό σου

τα παιδιά σου.

Δεν είναι εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που ήξερες.

 Τώρα σχηματίστηκαν οι πρώτες -αδιόρατες βέβαια,

 αλλά σχηματισμένες -ρυτίδες, έγνοιας.

.Και όλοι αυτοί περιμένουν να τους ενισχύσεις 

την κλονισμένη αυτοπεποίθηση, περιμένουν 

όχι σοφίες, όχι ρετσέτες και αποφθέγματα. 

Περιμένουν να τους δώσεις 

την πίστη για την αξία 

του αγωνιζόμενου ανθρώπου.

            Κάτω από την ίδια στέγη έρχονται 

να κουρνιάσουν τα όνειρα,

 οι φόβοι, οι αγωνίες

  και της καινούργιας γενιάς.

         Τι είπατε;

Πώς μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά σας

 ή όταν αποκατασταθούν θα ησυχάσετε;

            Μα ετοιμαστείτε για

 μία ευλογημένη αλήθεια:

 “Γονιός για πάντα”!

“Κάτω από την ίδια στέγη για πάντα”.

Ευτυχώς!!!

της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη

πηγή 

    Έχω ακούσει πολλά όνειρα:

 “Να γεννήσω, να λευτερωθώ, να ησυχάσω”,

 ή αργότερα: “Να ξεπεταχτούν τα παιδιά, να ησυχάσω”

, πιο έπειτα:

 “Να στρωθούν στο σχολείο, να μπουν σε μία ρέγουλα,

να ησυχάσω” κα απελπισμένες φωνές:

“Αμάν! Να περάσει η εφηβεία που με παλάβωσε,

να ησυχάσω…”.

            Έχω ακούσει πολλά τέτοια όνειρα

 και τα καταλαβαίνω γιατί πρώτα τα έκανα εγώ.

 Τα παιδιά γεννήθηκαν, λευτερώθηκαν, 

αλλά… Και ξεπετάχτηκαν αλλά…

             Και στο σχολείο πήγαν, τα προβλήματα 

τα έλυναν μόνα τους, αλλά…

 Και η εφηβεία πέρασε -αμάν πιά- αλλά…

 Ναι, ναι, μη μεταθέτετε την ησυχία σας 

όταν όπως λένε θα αποκατασταθούν επαγγελματικά 

ή με γάμο.

 Εγώ έκανα αυτό που από ένστικτο

έκανε ο γονιός της Μεσογείου

και έτσι πραγματικά ησύχασα.

Τοποθέτησα τη φράση δηλαδή:

 γονιός για πάντα και από τότε…

… ησύχασα.

            Γονιός για πάντα,

κάτω από την ίδια στέγη για πάντα

και δόξα τω Θεώ, γι’ αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο

 αν τα “παιδιά” είναι αποκαταστημένα, όπως λέμε,

 έφυγαν απ’ τη φωλιά τους κι έκτισαν δικιά τους.

 Ξέρουν πως το αποκούμπι του πατρικού σπιτιού

υπάρχει κι αναπαύονται σ’ αυτό.

Οι επαγγελματικές στεναχώριες υπάρχουν πάντα

και βεβαίως θα τις πούμε στο γονιό.

 Θα τις μεγαλοποιήσουν κιόλας αν θέλετε

από μία ασυνείδητη ανάγκη να ακούσουν ένα γλυκό λόγο

όπως τότε που έπεφταν σαν παιδιά,

χτυπούσαν και ο γονιός τους έλεγε:

“Έλα, δεν είναι τίποτα, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει”.

Ρώτησα μία φίλη για τον νιόπαντρο γιο της τι κάνει

. “Καλά” μου απάντησε.

 Μόνο που κάθε φορά που ρωτώ, το πληρώνω σε λεφτά,

γιατί δεν τα βγάζουν πέρα τα παιδιά.

Σκέφτομαι να μην ξαναρωτήσω τι κάνουν,

γιατί φαλίρισα.

            Οι οικογενειακοί καβγάδες

είναι κάτι συνηθισμένο και χρειαζούμενο, αν θέλετε…

            Το ζευγάρι, αν οι σχέσεις με το πατρικό σπίτι

 είναι καλές, θα φέρει αυτά τα προβλήματα 

προς λύσιν η σαν διέξοδο, στο γονικό σπίτι.

 Όταν ξεθυμάνουν, όταν με χιούμορ και εξυπνάδα

τους απομυθοποιήσεις το… τραγικό τους αδιέξοδο

και με την πείρα σου τους πείσεις

πως η συνύπαρξη δυο χαρακτήρων έχει δυσκολίες

για όλους, αλλά είναι γοητευτική η πορεία γνωριμίας

και ένωσης μ’ αυτόν τον άλλον

 ξαναλάμπει ο ήλιος στα μάτια τους.

 Φεύγουν αγκαλιασμένοι κι εσύ βέβαια 

ψήνεις καφέ για να συνέλθεις από το σοκ 

που έπαθες. 

Αργότερα τα εγγόνια

 θα βρίσκουν καταφύγιο σε σένα..

 Η επαφή μαζί τους, μπορεί να μην είναι ποσοτική,

 δηλαδή να μη μένουμε κοντά κι έτσι να μη βλεπόμαστε

και τακτικά ούτε για πολλές ώρες,

αλλά ξέρουν πως σε κάθε δυσκολία

 θα τρέξουν σε σένα

και είναι δύσκολος ο δρόμος σήμερα και για τα παιδιά.

            Τα σκέφτηκα αυτά, ετούτο τον καιρό που

κάποια εγγόνια μου μπήκαν στην εφηβεία.

 Στην εφηβεία από την οποία πίστευαν

πως είχαν πια ξεμπλέξει και γλυτώσει.

            Και αρχίσαμε ξανά, από την αρχή

να κουβεντιάζουμε τα βάσανα του έρωτα,

ή να προσπαθώ να ανασκευάσω την εφηβική βεβαιότητα

πως “κανείς δεν με καταλαβαίνει”.

Έπρεπε να στηρίξω τον άλλον που έχει την αγωνία

των εισαγωγικών στο Πανεπιστήμιο,

αυτή τη χρονιά. “Θα τα καταφέρω γιαγιά;”,

όλο αγωνία ρώτησε, ερώτημα που το ‘χα ξανακούσει

 και από τα παιδιά μου.

            “Το μωρό, μάνα, αρρώστησε·

 θα τα καταφέρει ο οργανισμός του να τα βγάλει πέρα;”.

            Πηγαίνεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχονται στο σπιτικό σου

τα παιδιά σου.

Δεν είναι εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που ήξερες.

 Τώρα σχηματίστηκαν οι πρώτες -αδιόρατες βέβαια,

 αλλά σχηματισμένες -ρυτίδες, έγνοιας.

.Και όλοι αυτοί περιμένουν να τους ενισχύσεις 

την κλονισμένη αυτοπεποίθηση, περιμένουν 

όχι σοφίες, όχι ρετσέτες και αποφθέγματα. 

Περιμένουν να τους δώσεις 

την πίστη για την αξία 

του αγωνιζόμενου ανθρώπου.

            Κάτω από την ίδια στέγη έρχονται 

να κουρνιάσουν τα όνειρα,

 οι φόβοι, οι αγωνίες

  και της καινούργιας γενιάς.

         Τι είπατε;

Πώς μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά σας

 ή όταν αποκατασταθούν θα ησυχάσετε;

            Μα ετοιμαστείτε για

 μία ευλογημένη αλήθεια:

 “Γονιός για πάντα”!

“Κάτω από την ίδια στέγη για πάντα”.

Ευτυχώς!!!

της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη

- See more at: http://istologio.org/?p=5761&utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+istologio+%28Alive+blog%29#sthash.CuMpNdm9.dpuf

    Έχω ακούσει πολλά όνειρα:

 “Να γεννήσω, να λευτερωθώ, να ησυχάσω”,

 ή αργότερα: “Να ξεπεταχτούν τα παιδιά, να ησυχάσω”

, πιο έπειτα:

 “Να στρωθούν στο σχολείο, να μπουν σε μία ρέγουλα,

να ησυχάσω” κα απελπισμένες φωνές:

“Αμάν! Να περάσει η εφηβεία που με παλάβωσε,

να ησυχάσω…”.

            Έχω ακούσει πολλά τέτοια όνειρα

 και τα καταλαβαίνω γιατί πρώτα τα έκανα εγώ.

 Τα παιδιά γεννήθηκαν, λευτερώθηκαν, 

αλλά… Και ξεπετάχτηκαν αλλά…

             Και στο σχολείο πήγαν, τα προβλήματα 

τα έλυναν μόνα τους, αλλά…

 Και η εφηβεία πέρασε -αμάν πιά- αλλά…

 Ναι, ναι, μη μεταθέτετε την ησυχία σας 

όταν όπως λένε θα αποκατασταθούν επαγγελματικά 

ή με γάμο.

 Εγώ έκανα αυτό που από ένστικτο

έκανε ο γονιός της Μεσογείου

και έτσι πραγματικά ησύχασα.

Τοποθέτησα τη φράση δηλαδή:

 γονιός για πάντα και από τότε…

… ησύχασα.

            Γονιός για πάντα,

κάτω από την ίδια στέγη για πάντα

και δόξα τω Θεώ, γι’ αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο

 αν τα “παιδιά” είναι αποκαταστημένα, όπως λέμε,

 έφυγαν απ’ τη φωλιά τους κι έκτισαν δικιά τους.

 Ξέρουν πως το αποκούμπι του πατρικού σπιτιού

υπάρχει κι αναπαύονται σ’ αυτό.

Οι επαγγελματικές στεναχώριες υπάρχουν πάντα

και βεβαίως θα τις πούμε στο γονιό.

 Θα τις μεγαλοποιήσουν κιόλας αν θέλετε

από μία ασυνείδητη ανάγκη να ακούσουν ένα γλυκό λόγο

όπως τότε που έπεφταν σαν παιδιά,

χτυπούσαν και ο γονιός τους έλεγε:

“Έλα, δεν είναι τίποτα, μέχρι να παντρευτείς θα γιάνει”.

Ρώτησα μία φίλη για τον νιόπαντρο γιο της τι κάνει

. “Καλά” μου απάντησε.

 Μόνο που κάθε φορά που ρωτώ, το πληρώνω σε λεφτά,

γιατί δεν τα βγάζουν πέρα τα παιδιά.

Σκέφτομαι να μην ξαναρωτήσω τι κάνουν,

γιατί φαλίρισα.

            Οι οικογενειακοί καβγάδες

είναι κάτι συνηθισμένο και χρειαζούμενο, αν θέλετε…

            Το ζευγάρι, αν οι σχέσεις με το πατρικό σπίτι

 είναι καλές, θα φέρει αυτά τα προβλήματα 

προς λύσιν η σαν διέξοδο, στο γονικό σπίτι.

 Όταν ξεθυμάνουν, όταν με χιούμορ και εξυπνάδα

τους απομυθοποιήσεις το… τραγικό τους αδιέξοδο

και με την πείρα σου τους πείσεις

πως η συνύπαρξη δυο χαρακτήρων έχει δυσκολίες

για όλους, αλλά είναι γοητευτική η πορεία γνωριμίας

και ένωσης μ’ αυτόν τον άλλον

 ξαναλάμπει ο ήλιος στα μάτια τους.

 Φεύγουν αγκαλιασμένοι κι εσύ βέβαια 

ψήνεις καφέ για να συνέλθεις από το σοκ 

που έπαθες. 

Αργότερα τα εγγόνια

 θα βρίσκουν καταφύγιο σε σένα..

 Η επαφή μαζί τους, μπορεί να μην είναι ποσοτική,

 δηλαδή να μη μένουμε κοντά κι έτσι να μη βλεπόμαστε

και τακτικά ούτε για πολλές ώρες,

αλλά ξέρουν πως σε κάθε δυσκολία

 θα τρέξουν σε σένα

και είναι δύσκολος ο δρόμος σήμερα και για τα παιδιά.

            Τα σκέφτηκα αυτά, ετούτο τον καιρό που

κάποια εγγόνια μου μπήκαν στην εφηβεία.

 Στην εφηβεία από την οποία πίστευαν

πως είχαν πια ξεμπλέξει και γλυτώσει.

            Και αρχίσαμε ξανά, από την αρχή

να κουβεντιάζουμε τα βάσανα του έρωτα,

ή να προσπαθώ να ανασκευάσω την εφηβική βεβαιότητα

πως “κανείς δεν με καταλαβαίνει”.

Έπρεπε να στηρίξω τον άλλον που έχει την αγωνία

των εισαγωγικών στο Πανεπιστήμιο,

αυτή τη χρονιά. “Θα τα καταφέρω γιαγιά;”,

όλο αγωνία ρώτησε, ερώτημα που το ‘χα ξανακούσει

 και από τα παιδιά μου.

            “Το μωρό, μάνα, αρρώστησε·

 θα τα καταφέρει ο οργανισμός του να τα βγάλει πέρα;”.

            Πηγαίνεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχονται στο σπιτικό σου

τα παιδιά σου.

Δεν είναι εκείνα τα παιδικά πρόσωπα που ήξερες.

 Τώρα σχηματίστηκαν οι πρώτες -αδιόρατες βέβαια,

 αλλά σχηματισμένες -ρυτίδες, έγνοιας.

.Και όλοι αυτοί περιμένουν να τους ενισχύσεις 

την κλονισμένη αυτοπεποίθηση, περιμένουν 

όχι σοφίες, όχι ρετσέτες και αποφθέγματα. 

Περιμένουν να τους δώσεις 

την πίστη για την αξία 

του αγωνιζόμενου ανθρώπου.

            Κάτω από την ίδια στέγη έρχονται 

να κουρνιάσουν τα όνειρα,

 οι φόβοι, οι αγωνίες

  και της καινούργιας γενιάς.

         Τι είπατε;

Πώς μόλις μεγαλώσουν τα παιδιά σας

 ή όταν αποκατασταθούν θα ησυχάσετε;

            Μα ετοιμαστείτε για

 μία ευλογημένη αλήθεια:

 “Γονιός για πάντα”!

“Κάτω από την ίδια στέγη για πάντα”.

Ευτυχώς!!!

της Γαλάτειας Γρηγοριάδου-Σουρέλη

- See more at: http://istologio.org/?p=5761&utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+istologio+%28Alive+blog%29#sthash.CuMpNdm9.dpuf

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΓΚΑΙΝΙΑ Βιβλιοπωλείο ΕΝ ΠΛΩ & Παιδικό Βιβλιοπωλείο HELLO KIDS

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΓΚΑΙΝΙΑ 

Βιβλιοπωλείο ΕΝ ΠΛΩ &

Παιδικό Βιβλιοπωλείο HELLO KIDS

Παρασκευή 17 & Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014

Εμπορικό κέντρο Atrium, (Χαριλάου Τρικούπη 6-10)

Συναυλία με την Καίτη Κουλιά

Φιλική συμμετοχή Παντελής Θαλασσινός

Είσοδος ελεύθερη

Την Παρασκευή 17 και το Σάββατο 18 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια του νέου βιβλιοπωλείου των εκδόσεων «Εν Πλω». Πρόκειται για ένα σύγχρονο πολυχώρο αφιερωμένο στο καλό βιβλίο. Στο εμπορικό κέντρο Atrium, (Χαριλάου Τρικούπη 6-10), οι φίλοι του βιβλίου θα βρουν ένα ολοκαίνουργιο κατάστημα δύο επιπέδων, με χιλιάδες τίτλους ποιοτικών βιβλίων, συλλεκτικές εκδόσεις, μουσικά CD και art shop με δημιουργίες ελλήνων καλλιτεχνών. Η "αίθουσα βιβλίου και πολιτισμού”, ένας ζεστός και φιλόξενος χώρος, λειτουργεί στο πατάρι του βιβλιοπωλείου και μπορεί να φιλοξενήσει εκδηλώσεις 70-100 ατόμων (παρουσιάσεις βιβλίων, λογοτεχνικές και μουσικές εκδηλώσεις, εκθέσεις ζωγραφικής κα), με δυνατότητα βιντεοσκόπησης, προσφοράς καφέ και κερασμάτων κα.

Παράλληλα θα εγκαινιασθεί σε παράπλευρο χώρο, το νέο παιδικό βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Εν πλω» με το διακριτικό τίτλο «hello kids». Ένας υπέροχος χώρος, όπου θα γίνονται δημιουργικά εργαστήρια για παιδιά, παρουσιάσεις παιδικών βιβλίων και ψυχαγωγικά δρώμενα.

Οι μικροί μας φίλοι θα μπορούν να έρθουν σε επαφή με επιλεγμένους τίτλους ποιοτικών παιδικών εκδόσεων.

Το διήμερο των εγκαινίων θα πλαισιωθεί από πρωτότυπες λογοτεχνικές και μουσικές εκδηλώσεις με γνωστούς καλλιτέχνες και ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων, θεατρικές παραστάσεις και δημιουργικά εργαστήρια.

Το Σάββατο το βράδυ οι εκδηλώσεις κορυφώνονται με τη συναυλία του Παντελή Θαλασσινού και της Καίτης Κουλιά που θα μας ταξιδέψουν με τα τραγούδια τους σε μουσικούς δρόμους γνώριμους κι αγαπημένους!

Με κάθε αγορά θα δίνεται δώρο το συλλεκτικό επιτοίχιο ημερολόγιο τέχνης για το 2015 του γνωστού και αγαπημένου ζωγράφου Χρήστου Κεχαγιόγλου, το οποίο θα παρουσιαστεί τη βραδιά των εγκαινίων.

Επίσης θα κληρωθούν 200 βιβλία και CD με βάση τον αύξοντα αριθμό της απόδειξης. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στη σελίδα των εκδόσεων στο Facebook (www.facebook.com/enploeditions.gr).

Με αγορές άνω των 100 €  θα δίνεται δώρο η συλλεκτική κασετίνα «Τα προσκυνήματα της Ορθοδοξίας»,  που περιέχει 9 πολυτελείς τόμους με κείμενα και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ

Βιβλιοπωλείο «εν πλω»

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

7:00 μ.μ. Aγιασμός

8:00 μ.μ. Κουαρτέτο εγχόρδων «Αίνος»

Κλασική μουσική, ελληνικές συνθέσεις,

κινηματογραφικά μουσικά θέματα και διεθνείς επιτυχίες

Α' βιολί Β. Δήμος / Β' βιολί Γ. Κωνσταντινίδης

Βιόλα Λ. Γρηγορόπουλος / Τσέλο Δ .Κοτταρίδης

9:00 μ.μ. Δεξίωση

ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 

12:30 μ.μ. Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας

Αρχιμ. Πορφύριος, ηγούμενος Ι. Πατριαρχικής Σταυρ. Μονής

Τιμίου Προδρόμου, Σκήτη Βεροίας

Δρ Δημήτρης Κυριαζής, ψυχίατρος-ψυχαναλυτής

Βασίλης Αργυριάδης, θεολόγος-επιμελητής εκδόσεων

7:00 μ.μ. Είναι επίκαιρος ο Παπαδιαμάντης σήμερα;

Νίκος Ξυδάκης, δημοσιογράφος-τεχνοκριτικός

Δημήτρης Μαυρόπουλος, θεολόγος-εκδότης

των εκδόσεων «Δόμος»

8:30 μ.μ. Παρουσίαση ημερολογίου τέχνης 2015

του Χρήστου Κεχαγιόγλου

9:00 μ.μ. Μουσικό πρόγραμμα με την Καίτη Κουλιά.

Φιλική συμμετοχή Παντελής Θαλασσινός.

Παιδικό βιβλιοπωλείο - πολυχώρος hello kids

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

6:00 μ.μ. Mελωδικό παραμύθι «Κάποτε στη Μελωδιούπολη» του Γιώργου Κωνσταντινίδη.

Το τρίο εγχόρδων Αίνος ταξιδεύει τα παιδιά και τους γνωρίζει τα μουσικά όργανα, τα συναισθήματα που δημιουργεί η μουσική και την αξία της ομαδικότητας.

7:00 μ.μ. Αγιασμός

8:00 μ.μ. Δημιουργικό εργαστήρι

Φτιάχνω τη δική μου σπηλαιογραφία με πρωτότυπα υλικά

ΣΑΒΒΑΤΟ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

11:00 π.μ. Παρουσίαση βιβλίου «Το πιο γλυκό ψωμί» του Γιώργου Αντωνάκη.

Ο γνωστός συγγραφέας παρουσιάζει το βιβλίο του μέσα από το θεατρικό παιχνίδι.

12:00 μ. Παρουσίαση βιβλίου «Ο Άγιος Νικόλαος - το θαύμα της αγάπης» και εικαστικό εργαστήριο (Κόμικ)

Ο συγγραφέας και εικονογράφος του βιβλίου Χρήστος Γουσίδης μιλά στα παιδιά για το βιβλίο του μέσα από την τέχνη της ζωγραφικής.

1:00 μ.μ. Τραγούδια από την Παιδική Χορωδία του Σπύρου Λάμπρου

2:00 μ.μ. Θεατρικό παιχνίδι από τις «Μαγικές Σβούρες»

Δύο εμψυχώτριες της θεατρικής ομάδας για παιδιά «Μαγικές Σβούρες», η Δόμνα Ζαφειροπούλου και η Μαρία Λαμπράκη θα παίξουν με τα παιδιά θεατρικά παιχνίδια που θα ξεπηδήσουν από τα ράφια του βιβλιοπωλείου...

3:00 μ.μ. Δημιουργικό εργαστήρι

Διακοσμώ ξύλινους σελιδοδείκτες για τα βιβλία μου, με ύφασμα και τσόχα.

5:00 μ.μ. Παρουσίαση βιβλίου «Παιχνιδομαγειρέματα»

Η γνωστή συγγραφέας και εκπαιδευτικός  Αγγελική Μαστρομιχαλάκη με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα Διατροφής μας προτρέπει να μάθουμε την αξία της υγιεινής διατροφής παίζοντας.

6:00 μ.μ. Δημιουργικό εργαστήρι

Κατασκευάζω ανθρωπάκια, την ντοματούλα και την πιπερίτσα από αφρώδες υλικό.

7:00 μ.μ. Δημιουργικό εργαστήρι

Μη δέχεστε τα σκουπίδια κανενός!

Η αλληγορία του απορριμματοφόρου

Μια μέρα βρισκόμουν σε ένα ταξί και πήγαινα στο αεροδρόμιο. Το ταξί προχωρούσε στη δεξιά λωρίδα του δρόμου, όταν ξαφνικά ένα μαύρο αυτοκίνητο πετάχτηκε από ένα χώρο στάθμευσης ακριβώς μπροστά μας. Ο οδηγός του ταξί πάτησε το φρένο, γλίστρησε και κατάφερε να μην χτυπήσει το άλλο αυτοκίνητο για λίγα μόλις εκατοστά!

Ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου κούνησε το κεφάλι του και άρχισε να μας φωνάζει. Ο δικός μου οδηγός απλώς του χαμογέλασε και τον χαιρέτισε. Ήταν πολύ φιλικός απέναντί του. Έτσι τον ρώτησα: «Γιατί το έκανες αυτό; Αυτός ο τύπος παραλίγο να καταστρέψει το αυτοκίνητό σου και να μας στείλει στο νοσοκομείο!». Τότε εκείνος με δίδαξε κάτι που σήμερα πλέον ονομάζω «Η αλληγορία του απορριμματοφόρου».

Ο οδηγός μου εξήγησε ότι πολλοί άνθρωποι μοιάζουν με απορριμματοφόρα. Περιφέρονται γεμάτοι σκουπίδια, γεμάτοι πίκρα, θυμό και απογοήτευση. Καθώς τα σκουπίδια τους γίνονται όλο και περισσότερα, χρειάζονται ένα μέρος να τα πετάξουν και μερικές φορές αυτό το μέρος μπορεί να είστε κι εσείς. Μην το πάρετε όμως προσωπικά, απλώς χαμογελάστε τους, χαιρετίστε τους, ευχηθείτε τους να είναι καλά και φύγετε.

Δεν αξίζει να κουβαλάτε τα δικά τους σκουπίδια και να τα εξαπλώνετε και σε άλλους ανθρώπους στη δουλειά σας, στην οικογένειά σας ή και σε αγνώστους.

πηγή 

Η αμαρτία δεν είναι παράβαση των ηθικών μέτρων της ανθρωπίνης κοινωνίας ή οποιασδήποτε άλλης νομικής διατάξεως. Η αμαρτία μας αποκόπτει από το Θεό της αγάπης.

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Να σκεπάζετε, να σας σκεπάζει ο Θεός.

Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα

Μπα,εμεις δεν έχουμε εικόνες και τέτοια παλιομοδίτικα στο καινούριο μας σπίτι...

Και ομως υπαρχουν σπιτια σημερα χωρις εικονες, χωρις καντηλακι, χωρις θυμιατηρι.
Πολλα ζευγαρια που αγοραζουν νεο σπιτι κοιταζουν να διακοσμησουν το σπιτι τους με επωνυμα πλακακια, με ακριβα επιπλα κτλ κτλ
Εικονες ομως δεν εχουν πουθενα...
Και σε περιπτωση που καποιος τους χαρισει καποια εικονα, θα φροντισουν
να την αποθηκευσουν σε καποιο χαρτοκουτο να μην τους ''χαλασει''.

''Δεν ταιριαζουν τετοια παλιομοδιτικα σε νεα σπιτια'' - μαλιστα, καποιοι ετσι σκεφτονται.
Δεν χωραει ο Χριστος σε νεα σπιτια, δεν χωραει η Παναγια μας σε νεα σπιτια...
Αντιθετως στα φτωχα σπιτια θα βρεις πολλες εικονες, σε ανθρωπους με στερησεις θα βρεις πολυ πιστη, αυτοι ελπιζουν μονο στον Θεο, ενω οι πλουσιοι πιστευουν μονο στα χρηματα τους.

Λεμε πιστευουμε, αλλα αληθεια σε τι πιστευουμε?
Πιστευουμε στην καλοπεραση μας... πιστευουμε εμεις να ειμαστε και να περναμε καλα και δεν μας νοιαζει για τους αλλους... πιστευουμε να τρωμε να πινουμε σημερα και να γεμιζουμε την γαστερα μας... πιστευουμε οτι εμεις ειμαστε σωστοι και ολοι οι αλλοι λαθος.... πιστευουμε οτι παντα οι αλλοι μας αδικουν και τοσα αλλα που πιστευουμε εμεις οι Χριστιανοι...

Παλι λειπει ο Χριστος, δεν χωραει πουθενα... και μυαλο δεν βαζουμε.

πηγή 

Αχρηστος εγώ;

 

Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα;

Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το 'πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.

Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.

Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.

Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.

Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι... στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.

Β.Κ.
Μαθητής ΣΤ' Δημοτικού