Ο μαγευτικός ιερός τόπος της Παναγίας Σουμελά

Το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, τόπος ιερός, τόπος μαγευτικός, τόπος μυστηρίου, ελληνισμού και ορθοδοξίας, τόπος πόνου και μαρτυρίου και αυτόπτης μάρτυρας της μεγάλης ποντιακής γενοκτονίας. Τόπος προαιώνιου προσκυνήματος. Ακόμα και σήμερα χιλιάδες επισκέπτες, σπεύδουν να δούνε το θαυμαστό αυτό μνημείο. Χιλιάδες προσκυνητές, κυρίως Έλληνες, αλλά και Τούρκοι, πηγαίνουν να προσκυνήσουν. Γυναίκες με την κλασική ισλαμική μαντίλα ανεβαίνουν υπομονετικά τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο μοναστήρι και με ευλάβεια προσκυνούν την Μεριέμ Αννά, την Παναγία Σουμελά. Ελληνόφωνοι πόντιοι της Τουρκίας ακόμα και σήμερα τραγουδάνε την Παναγία Σουμελά.

Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ελληνοτουρκική συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, τελέστηκε Θεία Λειτουργία τον Αύγουστο του 2010, την ημέρα της εορτής της Παναγίας στην ιστορική Μονή Σουμελά, αφού η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποδέχθηκε το αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου να τελεστεί η θεία λειτουργία τη μέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τη Λειτουργία τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν τον μαγευτικό αυτό ιερό τόπο!
























πηγή

ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ…

Μια φορά, όπως και άλλες τόσες φορές, αλλά ένα διαφορετικό όμως καιρό, σε ένα ξερό λιβάδι, ζούσε ένα μικρό δεντράκι, δίπλα σε ένα καταπράσινο, ψηλόλιγνο κυπαρίσσι.
Τα δύο δέντρα, ήταν δηλαδή… γείτονες.
Το μικρό αυτό δεντράκι, όλη μέρα γκρίνιαζε.
Ξέρετε γιατί;

Γιατί είχε βαρεθεί, να φοράει τόσο καιρό, το ίδιο γκρίζο φόρεμα και έσκαγε από τη ζήλεια του, κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι του ψηλά και έβλεπε το καταπράσινο, φουντωτό, λυγερόκορμο κυπαρίσσι.

- «Πώς τα καταφέρνεις μου λες;» ρωτούσε συνέχεια το καταπράσινο κυπαρίσσι.
«Και δεν έχεις χάσει ακόμα, το ωραίο πράσινο χρώμα σου;»

Το κυπαρίσσι χαμογελούσε, κάθε φορά που τα άκουγε όλα αυτά και του έλεγε:

- «Κάθε πράγμα στον καιρό του, μη βιάζεσαι μικρή μου».

- «Θέλω να γίνω σαν και σένα, ψιλή, πράσινη και ωραία!» γκρίνιαζε όλη μέρα, το μικρό δεντράκι.
- «Δεν μπορείς, ότι και αν κάνεις, να γίνεις σαν και μένα!» της απαντούσε, κάθε φορά, υπομονετικά το κυπαρίσσι.

- «Μπα και γιατί παρακαλώ; Τι παραπάνω έχεις εσύ από μένα; Εκτός ότι είσαι πολύ ψηλό, πολύ φουντωτό, πολύ καταπράσινο, πολύ ωραίο;» ρωτούσε και έβαζε πάντα τα κλάματα.

- «Τίποτα παραπάνω δεν έχω μικρή μου και σταμάτα επιτέλους να κλαις! Απλά είμαι λίγο διαφορετικό από σένα».

- «Όχι λίγο διαφορετικό… είσαι τυχερό,πράσινο,ψηλό, ωραίο,α… α… δεν μ’ αρέσω… είμαι… είμαι χάλια… είμαι άσχημη!» Και να το δάκρυ κορόμηλο.

- «Αχ τι θα γίνω με σένα;» της έλεγε το κυπαρίσσι, πάντα με αγάπη και πολύ υπομονή.
«Έλα, σκούπισε επιτέλους αυτή τη μύτη!!! Μήπως θέλεις μια αγκαλιά; Είναι αργά και πρέπει να κοιμηθείς».

- «Ναι, θέλω… γιατί νυστάζω… αγκαλιά… εεε… γιατί είμαι στεναχωρημένη… πράσινη… γιατί… εεε… είναι ωραία… χρ… χρ… χρ…» και την έπαιρνε ο ύπνος, μέσα σε αυτή την κυπαρισσένια, καταπράσινη αγκαλιά.

Κάθε φορά, η ίδια ιστορία.
Έτσι περνούσαν οι μέρες,  σε αυτό το λιβάδι, ώσπου μια μέρα…

- «Α!… Α!… Είμαι άρρωστη, έχω φαγούρα σε όλο μου το σώμα και έχω πετάξει, να… κάτι καρούμπαλα! Καλοί μου γείτονες τρέξτε, φέρτε ένα γιατρό, γρήγορα σώστε με, με χάνετεεεε… καλέ δεν ακούτεεε;»

- «Έλα βρε δεντράκι μου, μπα σε καλό σου, με τρόμαξες τόσο πολύ, που κόντεψα να χάσω, το ωραίο πράσινο χρώμα μου! Τι έπαθες τώρα;» ρώτησε το κυπαρίσσι αγγουροξυπνημένο.

Το δεντράκι, του εξήγησε ότι είναι άρρωστο, ότι θέλει γιατρό… κ.λ.π.
Το κυπαρίσσσι έβαλε τα γέλια και το δεντράκι, έβαλε τις φωνές.

- «Γελάς με τον πόνο μου και την αβάσταχτη φαγούρα μου άκαρδε; Έλα ξύσε με λίγο και σταμάτα επιτέλους να γελάς! Θα θυμώσω σου λέω!»

- «Συγγνώμη! Μη μου θυμώνεις μικρή μου!» είπε ευγενικά το κυπαρίσι.
«Αλλά δεν μπορώ να σε ξύσω, πίστεψε με, δεν κάνει, γιατί θα χαλάσω αυτά τα ωραία… »

- «Καρούμπαλα!» φώναξε νευριασμένο το δεντράκι.
«Μμμμ μωρέ μπράβο ωραίος φίλος είσαι, τώρα που σε χρειάζομαι, κάνεις την πάπια και με παρατάς. Ούτε που με ξύνεις λίγο! Δεν θέλω να σε ξέρω, δεν σε έχω ανάγκη και σου κόβω την καλημέρα, να… για να μάθεις… ουφ… »

Αυτά ήταν και τα τελευταία του λόγια, πριν το ρίξει στον ύπνο, κουρασμένο από την πολυλογία και την γκρίνια.

- «Θα καταλάβεις κάποια μέρα, τι ήθελα να πω!» είπε πικραμένο το κυπαρίσσι.
«Θα καταλάβεις, όταν μεγαλώσεις» είπε και βούρκωσε.

Και τότε έπιασε βροχή.
Το άλλο πρωί…

- «Κυπαρίσσι χα… χα… σταμάτα να μου γαργαλάς τα πόδια, χα… χα… σταμάτα!» είπε ξεκαρδισμένο το μικρό δεντράκι.
«Σταμάτα σου λέω γαργαλιέμαι!»

Το δεντράκι όμως, δεν πήρε καμμιά απάντηση.
Άνοιξε τα μάτια του, κοίταξε ψηλά προς το κυπαρίσσι και τότε θυμήθηκε, τι είχε γίνει την προηγούμενη μέρα. Θυμήθηκε, πόσο άσχημα μίλησε στο φίλο του, πάνω στα νεύρα του και την ανυπόφορη φαγούρα του.
Το κυπαρίσσι, είχε ξεραθεί από τη στεναχώρια του.

Το δεντράκι ντράπηκε τόσο πολύ, που έχασε τη μιλιά του, χαμήλωσε τα μάτια του προς τη γη και τότε διαπίστωσε, ότι το γαργαλητό στα πόδια του, ήτανε τα καταπράσινα χορτάρια, που φύτρωσαν παντού, μέσα σε μια νύχτα, μετά τη βροχή, ενώ αυτό κοιμόταν.

Το ξερό λιβάδι, μέσα σε μια νύχτα, άλλαξε, έγινε διαφορετικό, γέμισε πολύχρωμα λουλούδια, μυρωδιές ανάκατες και ζωή!

- «Ακόμα και εγώ άλλαξα!» σκέφτηκε έκπληκτο το δεντράκι.
«Έγινα λίγο πιο ψηλό και είμαι γεμάτο, πράσινα φυλλαράκια… αχ! Κι αυτή η μυρωδιά που μου σπάει τη μύτη και με ζαλίζει, τι να είναι; Καλέ ας μου πει κάποιος, τι μυρίζει τόσο ωραίαααα;»

- «Εσύ αμυγδαλίτσα μου!» είπε από ψηλά, το κατάξερο κυπαρίσσι.
«Εσύ, γιατί είσαι ανθισμένη, πανέμορφη… και…

- «Και διαφορετική από σένα!» τον διέκοψε, δακρυσμένη και μετανιωμένη, η αμυγδαλιά.
«Αχ φίλε μου, τι σου έκανα, σε στεναχώρησα τόσο πολύ, που ξεράθηκες! Μόνο τον εαυτό μου σκεφτόμουνα, τόσον καιρό η άμυαλη! Τώρα όμως που έμαθα και έβαλα μυαλό, δεν θέλω νάμαι εγώ τόσο όμορφη και εσύ τόσο μαύρος και μόνος, σε έχω ανάγκη, σε χρειάζομαι σου λέω!!!»

- «Σιγά! Πάρε μιαν ανάσα, όμορφη αμυγδαλίτσα!» τη διέκοψε το κυπαρίσσι χαμογελώντας.
«Έλα και μη στεναχωριέσαι για μένα, γιατί σε λίγο, όλα θα αλλάξουν πάλι, πίστεψέ με, ξέρω τι σου λέω!»

- «Και τι δεν θα έδινα, για να ξαναδώ, το καταπράσινο χαμογελό σου και τη φουντωτή κορμοστασιά σου!» είπε η αμυγδαλιά, λες και δεν άκουσε λέξη, από όλα αυτά.
«Και αυτά τα πανέμορφα, μυρωδάτα λουλούδια μου, δεν τα θέλω, ας πέσουν κάτω στη γη, στα χαρίζω, φτάνει να γίνουν όλα όπως πριν!»

Και έγιναν.
Η μικρή αμυγδαλίτσα, κράτησε μόνο, όσα λουλούδια της χρειάζοταν και όλα τα άλλα, τα σκόρπισε με πολύ χαρά, στους πέντε ανέμους.

Οι μέρες κύλησαν γρήγορα, σαν το νερό στο αυλάκι.
Το διψασμένο κυπαρίσσι, με την πρώτη βροχούλα, πρασίνισε και πάλι.

Κάποτε χιόνισε, τότε η αμυγδαλιά, έχασε την ανθισμένη πλουμιστή φορεσιά της και φόρεσε πάλι, τα χειμωνιάτικα σκούρα, γκρι ρούχα της.

Γκρίνιαζε λίγο, όπως πάντα άλλωστε, αλλά ήταν ευτυχισμένη, γιατί τώρα ήξερε, ότι είναι διαφορετική.
Και τότε όλα, έγιναν πάλι όπως και παλιά, δηλαδή διαφορετικά, γιατί τίποτα ποτέ, δεν είναι ίδιο.

«Πώς τα καταφέρνεις μου λες και δεν έχεις χάσει ακόμα, το ωραίο πράσινο χρώμα σου;»

Μέλια.

Παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά! 

πηγή

Ο ιδρώτας μας στο παζάρι των εθνών

 

Η Τοπική μας Αυτοδιοίκηση, μέσα σε 70 χρόνια, γνώρισε την ”γερμανική μπότα” τουλάχιστον δύο φορές: Η πρώτη ήτανε το 1941. Η δεύτερη, πριν από τέσσερα χρόνια, συμπίπτει με την εγκατάσταση του Δ.Ν.Τ. και την υπαγωγή μας σε καθεστώς ξένης οικονομικής επιτήρησης.

Την πρώτη φορά, τον Απρίλιο του ’41, οι γερμανικές αρχές κατοχής, υπό την καθοδήγηση του Χέρμαν Νοϊμπάχερ, τοποθετούν, στις Δημαρχίες και τις Κοινότητες, ανθρώπους της δικής τους εμπιστοσύνης έτσι, ώστε να μην ξεφεύγει από τα χέρια των Γερμανών ούτε δράμι Ελληνικής παραγωγής.

Είτε με το στανιό είτε με χαρτονομίσματα πληθωριστικά, αρπάζουν τα πάντα και αφήνουν έτσι τον ελληνικό λαό να πεθαίνει από την πείνα.

Αυτά, στην κατοχή του ’41.

Τώρα, στα χρόνια των μνημονίων και της νέας υποταγής, ο γνωστός σε όλους μας κ. Χάνς Φούχτελ -απεσταλμένος της γερμανικής καγκελαρίας- έρχεται, ως φαίνεται, να ολοκληρώσει το ”φιλάνθρωπο έργο” του κατοχικού Χέρμαν Νοϊμπάχερ.

Αυτός ο ”καλός μας φίλος” και οι συνοδεύοντες  αυτόν, Γερμανοί αιρετοί και εκπρόσωποι του ιδιωτικού γερμανικού κεφαλαίου, είναι ολοφάνερο ότι έχουνε βαλθεί, πάση θυσία, να γίνουν ”ευεργέτες” μας!(**)

Το ”ενδιαφέρον” τους, ιδιαίτερα μάλιστα για το μέλλον των παιδιών μας,  δεν περιγράφεται! Μας έχουνε, κυριολεκτικά, σκλαβώσει με την ”καλοσύνη” τους. Άλλωστε, ως καθαρόαιμοι προτεστάντες, βδελύσσονται (σιχαίνονται) τις ”κακές πράξεις”.

Γι’ αυτό κι εμείς, ανταποδίδοντας την ”αγάπη” τους, σπεύδουμε, ολοπρόθυμα και αφελώς ταυτόχρονα,  να συζητήσουμε μαζί τους ό, τι έχει σχέση με τα εναπομείναντα δημοτικά μας ”φιλέτα”. Τουτέστιν(*):

1. Την ”διαχείριση” των οικιακών απορριμμάτων.
2. Την ”αξιοποίηση” της ακίνητης περιουσίας των δήμων.
3. Την ”συνεργασία” σε θέματα τουρισμού, όπως είναι τα θερμά λουτρά και οι παραλίες.
4. Την ”αναβάθμιση” της εκμετάλλευσης του ορυκτού μας πλούτου.
5. Την περαιτέρω ’’βελτίωση” στην παροχή κοινωνικών αγαθών, όπως είναι το νερό και το ρεύμα.
6. Την ”σωτηρία” της νεολαίας μας από την μάστιγα της ανεργίας, δηλαδή την ”τακτοποίηση” ετοιμοπαράδοτων γιατρών, νοσοκόμων, μηχανικών και εκπαιδευτικών, στα πλαίσια ενός σύγχρονου παιδομαζώματος, προτεστάντικου αυτήν την φορά και όχι οθωμανικού.

Είναι εξαιρετικά υποτιμητικό, για να μην πούμε υβριστικό, η σάρκωση του δικού μας ιδρώτα να πετιέται στο παζάρι των εθνών και να πωλείται σε τιμές δουλοπαροίκων.(***)

Ή μήπως, πίσω από τα νιάτα μας τα ταλαντούχα, δεν κρύβονται οι κόποι και οι θυσίες των Ελλήνων γονέων, όπως επίσης και ο συλλογικός μας εθνικός κορβανάς;

Τα παιδιά μας δεν τα μεγαλώσαμε για να φύγουν μετανάστες και να τα χάσουμε μια για πάντα. Ιδρώσαμε, κοπιάσαμε και ματώσαμε για να τα δούμε να μεγαλουργούν και να προκόβουν μέσα στην Πατρίδα τους και όχι να μαραζώνουν στα αφιλόξενα κολχόζ της Δυτικής φεουδαρχίας.

Εδώ η ευθύνη των ηγεσιών μας είναι πολύ μεγάλη. Και η ευθύνη αυτή εκπορεύεται και διδάσκεται κατευθείαν από τον παμμέγιστο Κυβερνήτη μας, τον  Ιωάννη Καποδίστρια. Ο λαμπρός αυτός Αστέρας του παγκόσμιου πολιτικού στερεώματος είχε πολύ σοβαρές αντιρρήσεις πάνω στο θέμα της αποστολής Ελληνόπουλων στην Εσπερία.

Σε σχετική επιστολή του επισημαίνει ότι οι σπουδαγμένοι στην Φραγκιά αποξενώνονται τόσο πολύ από τα ήθη, την γλώσσα και την Πίστη των πατέρων τους, ώστε σε περίπτωση επιστροφής ”βαρείας δυσκολίας ευρίσκουσιν εις το συνηθίσαι εκ νέου τα της Πατρίδος και γενέσθαι ωφέλιμοι εις αυτήν”.

Με απλά λόγια, όσα Ελληνόπουλα φεύγουν από νωρίς για τα ξένα ή δεν γυρίζουν ποτέ ή κι αν ακόμα γυρίσουν, μας έρχονται κυριολεκτικά αγνώριστα και ανίκανα να βοηθήσουν την Πατρίδα τους.

Τελικά, από την ”δράση” των Γερμανών απεσταλμένων και την δική μας ”ανταπόκριση”  συμπεραίνεται ότι σε καμμιά περίπτωση η γενιά μας δεν είναι άξια να συγκριθεί με την γενιά των πατεράδων και των παππούδων μας.

Εκείνοι, στην κατοχή του ’41, τίποτε δεν παραχώρησαν, οικειοθελώς, στον Γερμανό δυνάστη. Τουναντίον, αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν ηρωϊκά.

Ενώ εμείς, σήμερα, δίνουμε ”γην και ύδωρ” στα ”στρατεύματα” κατοχής, και μάλιστα χαιρόμαστε και από πάνω, που τα παιδιά μας, ως ήδη αφελληνισμένα, ευκολότατα εκγερμανίζονται. Με άλλα λόγια, ζούμε, αυτοβούλως, μια πρωτόγνωρη αφαίμαξη του Έθνους μας.

Μια αφαίμαξη, η οποία από γερμανικής πλευράς οργανώνεται με τον ”καλύτερο” δυνατό τρόπο και, από την πλευρά την δικιά μας, ενθαρρύνεται από την ασέβεια και την ασυνέπεια του Πολιτικού μας προσωπικού, ενισχύεται από τον ναρκισσισμό και την εκκοσμίκευση των Εκκλησιαστικών παραγόντων και προωθείται αποτελεσματικά από την άγνοια ή την υστεροβουλία της όποιας πρόθυμης Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Πού, όμως, οφείλεται αυτή η μεγάλη διαφορά αγωνιστικότητας ανάμεσα στους Έλληνες του ’41 και του σήμερα;

Προσωπικώς εκτιμώ ότι η υπεροχή των προγόνων μας είναι θέμα διαφοράς ήθους και ηθικής.

Στην συντριπτική τους πλειονότητα, οι γονείς μας και οι παππούδες μας, ήτανε άνθρωποι της άσκησης, του φιλότιμου, της ντομπροσύνης και της φιλοπατρίας.

Ήτανε πιο κοντά στην Πίστη των Αγίων και των Νεομαρτύρων του Γένους μας.

Ήτανε πιο προσηλωμένοι στο φρόνημα του Ρήγα Φερραίου, του Εμμανουήλ Παπά, του Παύλου Μελά, του Πλαστήρα και της Κυράς της Ρω.

Ήτανε μάνες πιο σεμνές, πιο χαριτωμένες και πιο ηρωϊκές.

Ήτανε πατεράδες πιο γενναίοι, πιο ριψοκίνδυνοι και πιο ανδροπρεπείς.

πηγή 

Γιατί τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν καλό στα παιδιά

via

Τα παιχνίδια δεν είναι απλά για να παίζουν τα παιδιά. Ο λόγος ύπαρξης τους είναι πολύ βαθύτερος.
Τα παιχνίδια συμβάλλουν σημαντικά στον σχηματισμό  του μέλλοντος του παιδιού. Τα μαθαίνουν πράγματα για τον κόσμο αλλά και για τους εαυτούς τους. Στέλνουν μηνύματα και επικοινωνούν αξίες. Οι συνετοί γονείς πριν δώσουν ένα παιχνίδι σκέφτονται τι θεμέλια χτίζουν δίνοντας τους ένα παιχνίδι.
 Οι συνετοί γονείς σκέφτονται επίσης την ποσότητα των παιχνιδιών που δίνουν στα παιδιά τους. Παρόλο που τα περισσότερα παιδικά δωμάτια σήμερα είναι γεμάτα με παιχνίδια μέχρι το ταβάνι, οι συνειδητοποιημένοι γονείς μαθαίνουν να περιορίζουν τον αριθμό των παιχνιδιών που έχουν αυτά.

Καταλαβαίνουν ότι τα λιγότερα παιχνίδια θα ωφελήσουν μακροπρόθεσμα τα παιδιά τους:


1) Θα τα μάθουν να είναι πιο δημιουργικά! Τα υπερβολικά πολλά παιχνίδια εμποδίζουν την ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών. Στη Γερμανία έγινε ένα πείραμα (από τους Strick and Schubert) στο οποίο έπεισαν μια τάξη νηπιαγωγείου να απομακρύνει όλα τα παιχνίδια για τρεις μήνες. Παρόλο που στα αρχικά στάδια του πειράματος τα παιδιά βαριόνταν, σύντομα άρχισαν να χρησιμοποιούν το απλούστερο πια περιβάλλον τους για να εφευρίσκουν παιχνίδια, χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους.

2) Μαθαίνουν να μένουν συγκεντρωμένα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όταν ένα παιδί έχει υπερβολικά πολλά παιχνίδια, αρχίζει να ελαττώνεται η προσοχή του. Το παιδί δύσκολα θα μάθει να εκτιμά πραγματικά το παιχνίδι που έχει μπροστά του, όταν υπάρχουν αμέτρητες ακόμα επιλογές στο ράφι.

3) Αποκτούν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες. Τα παιδιά που έχουν λιγότερα παιχνίδια μαθαίνουν να αναπτύσσουν διαπροσωπικές σχέσεις με άλλα παιδιά και με ενήλικες. Μαθαίνουν το πάρε-δώσε ενός σωστού διαλόγου. Υπάρχουν μελέτες που έχουν αποδώσει τη μεγαλύτερη επιτυχία ορισμένων ενηλίκων, τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο κοινωνικό πεδίο, στις παιδικές φιλίες.

4) Μαθαίνουν να προσέχουν καλύτερα τα πράγματά τους. Όταν τα παιδιά έχουν πολλά παιχνίδια, είναι φυσικό να τα φροντίζουν λιγότερο. Δεν θα μάθουν να τα εκτιμούν αν υπάρχει πάντα εύκαιρος ένας αντικαταστάτης. Αν το παιδί σας διαρκώς καταστρέφει τα παιχνίδια του, κρύψτε μερικά. Πολύ γρήγορα θα πάρει το μάθημά του.

5) Αναπτύσσουν μεγαλύτερη αγάπη για το διάβασμα, το γράψιμο και την τέχνη. Αν έχουν λιγότερα παιχνίδια, τα παιδιά θα αγαπήσουν τα βιβλία, τη μουσική και τη ζωγραφική. Η αγάπη για την τέχνη θα τα βοηθήσει να εκτιμήσουν καλύτερα την ομορφιά, το συναίσθημα και την επικοινωνία στον κόσμο τους.

6) Γίνονται πιο επινοητικά. Κατά την εκπαίδευση, δεν δίνεται στους μαθητές κατευθείαν η απάντηση σε ένα πρόβλημα. Τους δίνονται τα εργαλεία για να βρουν την απάντηση μόνοι τους. Η ίδια αρχή μπορεί να εφαρμοστεί στην ψυχαγωγία και στο παιχνίδι. Τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν τα παιδιά επινοητικά, καθώς λύνουν προβλήματα μόνο με τα υλικά που έχουν στα χέρια τους. Και η επινοητικότητα είναι ένα χάρισμα με απεριόριστες δυνατότητες.

7) Τσακώνονται λιγότερο μεταξύ τους. Αυτό μπορεί να ακούγεται παράδοξο, καθώς πολλοί γονείς πιστεύουν ότι τα πολλά παιχνίδια θα οδηγήσουν σε λιγότερους τσακωμούς, μιας και θα υπάρχουν περισσότερες επιλογές. Ωστόσο, συνήθως ισχύει το αντίθετο. Τα αδέλφια τσακώνονται για τα παιχνίδια. Και κάθε φορά που φέρνουμε ένα καινούργιο παιχνίδι στη σχέση τους τους δίνουμε άλλον ένα λόγο να κατοχυρώσουν την ιδιοκτησία τους απέναντι στους υπόλοιπους. Από την άλλη μεριά, τα αδέλφια που έχουν λιγότερα παιχνίδια αναγκάζονται να τα μοιραστούν και να συνεργαστούν.

8) Μαθαίνουν την επιμονή. Τα παιδιά που έχουν υπερβολικά πολλά παιχνίδια τα παρατάνε πολύ εύκολα. Αν έχουν ένα παιχνίδι που δυσκολεύονται να το κατανοήσουν, θα το αφήσουν πολύ γρήγορα στην άκρη για χάρη ενός άλλου, πιο εύκολου. Τα παιδιά που έχουν λιγότερα παιχνίδια μαθαίνουν την επιμονή, την υπομονή και την αποφασιστικότητα.

9) Γίνονται λιγότερο εγωιστές. Τα παιδιά που παίρνουν όλα όσα θέλουν πιστεύουν πως μπορούν να έχουν όλα όσα θέλουν. Αυτή η στάση θα οδηγήσει γρήγορα σε έναν αρρωστημένο (και ανάρμοστο) τρόπο ζωής.

10) Έχουν μεγαλύτερη επαφή με τη φύση. Τα παιδιά που δεν έχουν ένα ολόκληρο υπόγειο γεμάτο παιχνίδια είναι πιθανότερο να παίξουν στο ύπαιθρο και να αναπτύξουν μια βαθιά εκτίμηση για τη φύση. Είναι επίσης περισσότερο πιθανό να ασχοληθούν με τη σωματική άσκηση, πράγμα που οδηγεί σε πιο υγιή και ευτυχισμένα σώματα.

11) Μαθαίνουν να βρίσκουν ικανοποίηση μακριά από το παιχνιδάδικο. Η αληθινή χαρά και ικανοποίηση δεν θα βρεθούν ποτέ στους διαδρόμους ενός παιχνιδάδικου. Τα παιδιά που μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι η απάντηση στις επιθυμίες τους μπορεί να αγοραστεί με χρήματα πιστεύουν το ίδιο ψέμα με τους γονείς τους. Αντιθέτως, τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να ζουν τη ζωή τους μακριά από τον καταναλωτισμό, και να βρίσκουν τη χαρά σε πράγματα που πραγματικά διαρκούν.

12) Ζουν σε ένα καθαρότερο, πιο συμμαζεμένο σπίτι. Αν έχετε παιδιά, ξέρετε ότι τα παιχνίδια μπορούν πολύ γρήγορα να καταλάβουν ένα ολόκληρο σπίτι. Λιγότερα παιχνίδια σημαίνει λιγότερο ακατάστατο, καθαρότερο, πιο υγιές σπίτι.

Ακόμη θυμάμαι την ημέρα που οι γονείς μου μου πήραν το πρώτο μου ηλεκτρονικό! Θυμάμαι την έκσταση που ένιωσα! Την απίστευτη χαρά! Πραγματικά ξεχωριστή ανάμνηση. Θυμάμαι και την δική τους ευχαρίστηση που έκαναν ένα πετυχημένο δώρο! Να σας πω όμως και τι άλλο θυμάμαι; Θυμάμαι να παίζω ώρες, ώρες ατελείωτες! Θυμάμαι την κούραση στα μάτια μου, το κάψιμο που ένοιωθα. Θυμάμαι και κάτι όνειρα που έβλεπα επειδή είχα πάθει εμμονή με το μπαλάκι που δεν έμπαινε στον στόχο! Θυμάμαι με τον αδερφό μου να παίζουμε ξύλο για το ποιος θα παίξει τώρα! Θυμάμαι ένα ολόκληρο καλοκαίρι έτσι. Και μια χαρά πέρασα.

Αυτό φυσικά δεν με έκανε χειρότερο άνθρωπο, αλλά τώρα που το βλέπω ως μητέρα συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό που θέλω για το δικό μου παιδί. Θέλω να παίζει μακρυά από οθόνες. Αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι το παιδί μου να έχει την ιδανική αντίδραση που θα με κάνει ευτυχισμένη, βλέποντας το δώρο μου. Ο σκοπός δεν είναι η δική μου ικανοποίηση που πήρα ένα γαμάτο δώρο.

Ξέρω ότι ο γιος μου θα εκστασιαστεί βλέποντας ένα υπερτέλειο δώρο. 

Αλλά αλήθεια τι πιστεύετε, θα είναι πιο ευτυχισμένος αν κοπανάει τα τεράστια αληθινά drums, σε σχέση με το να κοπανάει έναν κουβά;

Θα αυξηθεί περισσότερο η κινητικότητα του, η φαντασία του, η μουσικότητα του, η μουσική του νοημοσύνη, η ευφυία του ή δεν ξέρω γω άλλο τι;

Όχι! Το παιδί μου ξέρω ότι είναι ευτυχισμένο γιατί έχει ανθρώπους γύρω του που τον αγαπάνε αληθινά και θα του αγόραζαν τον κόσμο όλο και ας μην του παίρνουν τίποτα.
Και αυτό μου φτάνει. 

πηγή

ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ

 Γράφει ο  Θεόδωρος Λάσκαρης

Ονομάζεται  Ida Magli και είναι μία από τις πιο γνωστές ανθρωπολόγους της Ιταλίας. Δίδαξε στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας της, και  έχει συγγράψει εκατοντάδες έργα που αναλύουν τα κοινωνικά φαινόμενα με την μέθοδο της ανθρωπολογικής επιστήμης. Στο πρόσφατο βιβλίο της με τον τίτλο "Μετά τη Δύση", εξηγεί τους κινδύνους που κρύβουν για την ανθρώπινη ψυχονόητικη υπόσταση και τον Δυτικό πολιτισμό, η επιβολή της ''πολιτικής ορθότητας'' και το πολυπολιτισμικό μοντέλο κοινωνιών.

 Θα αναφέρουμε μερικά αποσπάσματα από αυτό το έργο της ,τα οποία έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί εξετάζουν με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, τα προαναφερθέντα φαινόμενα:

«Η ''πολιτική ορθότητα'' αποτελεί την πιο ριζική μορφή πλύσης εγκεφάλου που οι κυβερνήτες επέβαλαν ποτέ στους υπηκόους τους. Η αντιστοιχία σκέψης-γλώσσας είναι, πράγματι, πρακτικά αυτόματη• η εισαγωγή μιας εννοιολογικής στρέβλωσης σε αυτήν την αντιστοιχία, σημαίνει ότι κατάσχουμε το φυσικό όργανο της ζωής στο οποίο έχει εναποτεθεί το ανθρώπινο είδος: την προσαρμογή του εγκεφαλικού λογικού συστήματος στην αντίληψη της πραγματικότητας κατά την γλωσσική διατύπωση των εννοιών, εμποδίζοντας έτσι και την οποιαδήποτε αλλαγή ή μετασχηματισμό.

Παράδειγμα: Εκείνο το  άτομο μυρίζει άσχημα; Ναι, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε, οπότε η φράση πρέπει να σβηστεί την στιγμή που γεννιέται εγκεφαλικά, παρόλο που το οσφρητικό μήνυμα έφθασε στον εγκέφαλο μας και είναι ξεκάθαρο. Το αποτέλεσμα θα είναι ότι εμείς θα νοιώθουμε ενοχή για μία αντίληψη της πραγματικότητας, θα αισθανθούμε απογοητευμένοι, γιατί θα είμαστε μονοί με αυτήν την επίγνωση που αποσιωπήθηκε με την βία, και ταυτόχρονα, το άτομο που μυρίζει άσχημα θα συνεχίσει να μην πλένεται καταλήγοντας να  βρωμίσει  μία  ολόκληρη  κοινωνία που τώρα πλέον θα έχει παρατηθεί. »

  Κατανοούμε  λοιπόν, με αυτό το παράδειγμα,  με ποιόν τρόπο τα διάφορα αριστερόστροφα ιδεολογήματα , επηρεάζουν  τους  νεύρο-φυσιολογικούς  μηχανισμούς του ανθρώπου.

Όσον αφορά την μετανάστευση γραφεί: 

Cappella Sistina

«Η αμφιβολία ότι, πράγματι, κανένας δεν θα συλλέξει τα ίχνη της ύπαρξης μας (=του πολιτισμού μας) έγινε με το πέρασμα του χρόνου σχεδόν μία βεβαιότητα. Η  Ευρώπη, ιδιαίτερα  το πιο ελκυστικό, το πιο πλούσιο, το πιο ευάλωτο στις  επιδρομές  μέρος  της (Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία) θα κατοικηθεί στην πλειοψηφία από μουσουλμάνους εξ αφρικής, οι οποίοι θα έχουν την ευχαρίστηση και το καθήκον να εξαλείψουν όλα αυτά που μας ανήκουν. Όταν πλέον θα είναι οι κυρίαρχοι της Ευρώπης, οι μουσουλμάνοι ''δικαίως'' θα καταστρέψουν  την Ευρωπαϊκότητα, όπως συνέβη πάντα όταν ένας πολιτισμός  εισέβαλε μέσα σε έναν άλλο.Πρώτες θα αφανιστούν οι εκκλησίες  με όλα όσα περιέχουν. Έργα ζωγραφικής, αγάλματα, τοιχογραφίες, απαγορευμένα από την Παλαιά διαθήκη ως οποιαδήποτε ''αναπαράσταση'' ή ''εικόνα'', θα εξαφανιστούν μαζί με αυτές. Επίσης τα μουσεία, ο Τζιότο, ο Ραφαήλ…. Ο τρόπος ζωής των μουσουλμάνων, ρυθμισμένος από τους κανόνες που υπαγορεύτηκαν στην αρχαιότητα από  τον Μωυσή στο λαό του, και που ο Μωάμεθ επιβεβαίωσε στο Κοράνι, το οποίο όντας ''ιερό'' πρέπει να τηρείται κατά γράμμα,  θα εμποτίσει το ευρωπαϊκό  περιβάλλον, σβήνοντας  οποιοδήποτε ίχνος  του δικού μας [περιβάλλοντος].»

Η Ida Magli συνεχίζει μιλώντας για την παρακμή του δυτικού πνεύματος:

 «Η Ευρώπη έγινε θηλυκό• η ανικανότητα της να υπερασπίσει τον εαυτό της οφείλεται στην ολική απώλεια εκείνης της Πυγμής, που στο παρελθόν την καθιστούσε μία γεωγραφική-πολιτική-πολιτισμική  οντότητα ''διεισδυτική'' στον υπόλοιπο κόσμο, και όχι ''διεισδυμένη'' από αυτόν. Όλα τα κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά των  'Λευκών '  ως κατακτητών, αλλά και ως  φορέων πολιτισμού, εξαφανίστηκαν.

Ο σχετικισμός (=όλες οι θρησκείες είναι ισότιμες) της Εκκλησίας (εννοεί του Οικουμενισμού) είναι ένα άλλο από τα στοιχεία της παρακμής. Οι κυβερνήτες, οι δημοσιογράφοι και ο ευρωπαϊκός κλήρος, σπρώχνουν κάθε ημέρα την ήπειρο τους στο να χάσει τα χαρακτηριστικά της, για να την ενοποιήσουν και να την ομολογοποιήσουν με τον υπόλοιπο κόσμο. Φυσικά αυτό σημαίνει ότι θέλουν το τέλος όχι μόνον του Χριστιανισμού, αλλά όλου του ευρωπαϊκού πολιτισμού, το τέλος των ''λευκών''…. δεν πρέπει να φοβόμαστε να προφέρουμε  τον ορό ''λευκοί'': η αντικειμενικότητα στην γνώση είναι μία θετική αξία για όλους, όποιο και αν είναι το χρώμα του δέρματος τους. Είναι οι άνθρωποι που δημιούργησαν τους πολιτισμούς: εκείνος  ο ευρωπαϊκός δημιουργήθηκε από λευκούς.»

Η ανθρωπολόγος , στις επόμενες σελίδες μας εξηγεί  τον  λόγο για τον οποίο οι πολιτισμικές  και μορφολογικές  διαφορές μεταξύ των λαών δεν είναι τυχαίες , αλλά είναι  αλληλένδετες  με την οργανική   συνύπαρξη  περισσότερων ατόμων εντός  της ίδιας  κοινωνικής ομάδας: 

«Κατ’ αρχάς  στο επικοινωνιακό επίπεδο• τονισμοί, διαμορφώσεις και αλλοιώσεις  του φωνητικού ύφους, στους δυτικούς συμπίπτουν με ορισμένους σημασιολογικούς και συμπεριφοριστικούς  κανόνες , στους οποίους είμαστε συνηθισμένοι από πάντα  για τον λόγο ότι είμαστε δυτικοί. Και ακριβώς  επειδή σε άλλα μέρη  ισχύουν  διαφορετικοί κανόνες, η πολυπολιτισμικότητα είναι καθαρή τρέλα. Περνώντας σε έναν διαφορετικό πολιτισμό, είναι προφανές ότι εάν ο συνομιλητής όσο περισσότερο θυμώνει τόσο περισσότερο χαμηλώνει την φωνή του, εμείς δεν θα αντιληφθούμε τον κίνδυνο. (Σημ. μετ. Πόσα  πράγματα αγνοούν  οι  διάφορες  ιδεολογίες). Πρόκειται για συμπεριφορές  μη συνειδητές και αναγκαστικές, που υπάρχουν σε όλους τους λαούς, διαφορετικές από λαό σε λαό, τις οποίες κάθε άτομο ακολουθεί τόσο φυσικά, που δεν γνωρίζουμε μέχρι ποίου σημείου δεν πρόκειται για μία βιοπολιτισμική κληρονομιά. Θα ήταν σημαντικό να το ανακαλύψουμε…. αλλά είναι ακριβώς αυτό που οι δυτικοί κυβερνήτες δεν θέλουν: να υπάρχει η επιστημονική επιβεβαίωση για κάτι που όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, διαισθάνονται: δηλαδή, ότι τα βασικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά μπορούν να είναι, ή για να το πω καλυτέρα, είναι  κληρονομικά.»
 

Βλέπουμε με πόσο σαφή τρόπο, η επιστημονική παρατήρηση γκρεμίζει όλες τις ανόητες αριστερόστροφες θεωρίες, και μας παρουσιάζει τις ανθρώπινες κοινωνίες όπως πραγματικά είναι.

Η Ida Magli καταλήγει: «είναι προφανές λοιπόν ότι, εάν δεν γνωρίζουμε τις σημασίες αυτών των συμπεριφορών, μπορούμε με ευκολία να οδηγηθούμε σε μεγάλα επικοινωνιακά λάθη .Η ολοένα  και πιο μαζική παρουσία πολλών ξένων λαών, φορέων  ''φωνητικών τόνων'' και ''μιμήσεων'' πολύ διαφορετικών  από  τις ευρωπαϊκές, και αντιλαμβανόμενες από τον καθένα στις σημασίες της αντίστοιχης γλώσσας ως 'επιθετικές', 'προσβλητικές', 'επικίνδυνες', 'ψυχρές', κλπ, συνέβαλε, με την πιο σιωπηρή και κρυφή μορφή, στην αμφιβολία, στην αβεβαιότητα, στον θρυμματισμό  της  εμπιστοσύνης  στον εαυτό μας, και στον πολιτισμό μας. Και είναι το κλίμα της  συνεχούς  ανασφάλειας, αβεβαιότητας , συγκινησιακής δυστονίας προς ένα περιβάλλον που κάποτε αισθανόμαστε φιλικό, οικογενειακό και οικείο, ενώ  τώρα το αισθανόμαστε  ξένο,  η  απόδειξη  γι΄ αυτό που μας κάνουν.»

Ο  έχων ώτα ακούειν ακουέτω!

πηγή 

ΑΝΕΒΗΚΕ ΨΗΛΑ ΣΕ ΓΕΡΑΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 

Την συγκλονιστική πραγματικά είδηση ότι πριν από λίγες μέρες κάποιος, προφανώς μη μουσουλμάνος, στην κεντρική πλατεία της Άγκυρας, Kızılay, ανέβηκε σε ένα γερανό ανυψωτήρα και από πολύ ψηλά με ένα μεγάλο πανό με το οποίο εκδήλωνε την αγάπη του στον Σταυρό, στον Ιησού Χριστό και στην Παναγία, διαμαρτυρήθηκε για την καταπίεση των χριστιανών στην Τουρκία.



Την πραγματικά πολύ εντυπωσιακή αυτή είδηση, την έκανε γνωστή η τουρκική εφημερίδα, Posta. Η τουρκική εφημερίδα στο ρεπορτάζ της ανέφερε ότι κάποιος άγνωστος πριν από λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 30 Σεπτεμβρίου, ανέβηκε σε ένα γερανό ανυψωτήρα στην κεντρική πλατεία της τουρκικής πρωτεύουσας με ένα μακρύ πανό το οποίο είχε τον εσταυρωμένο Ιησού Χριστό. Το πανό αυτό, που το κρέμασε έτσι ώστε να φαίνεται στον κόσμο κάτω στην πλατεία, έγραφε τα εξής πολύ εντυπωσιακά και χαρακτηριστικά : «Είμαστε άπιστοι. Η ένοχη μας είναι η αγάπη του Ιησού. Εμείς αγαπάμε την Τουρκία, αλλά εσείς δεν μας αγαπάτε. Αυτή είναι η φωνή της δικαιοσύνης σε αυτή την χώρα ;»
Μόλις τον πήραν είδηση κάποιοι περαστικοί από κάτω και έγινε γνωστή η εμφάνιση του στην άκρη του γερανού ανυψωτήρα σε αυτό το πολύ κεντρικό σημείο της Άγκυρας, αμέσως έφτασε εκεί ισχυρή αστυνομική δύναμη, αποκλείστηκαν οι γύρω δρόμοι και κόπηκε η κυκλοφορία των οχημάτων προκαλώντας μεγάλο μποτιλιάρισμα. Πολλοί Τούρκοι έτρεχαν να δουν τι συμβαίνει και έκπληκτοι αντίκριζαν το θέαμα κάποιου άγνωστου στην άκρη του γερανού να έχει μπροστά του τον εσταυρωμένο και να ατενίζει επικίνδυνα το κενό. Ειδοποιήθηκε η πυροσβεστική υπηρεσία και αμέσως έφτασαν σκάλες της πυροσβεστικής που με μεγάλη προσπάθεια πλησίασαν τον άγνωστο ο οποίος με αυτόν τον πολύ εντυπωσιακό τρόπο διαδήλωνε την μεγάλη καταπίεση της χριστιανικής του πίστης και προσπάθησαν να τον πείσουν να κατέβη κάτω. Τελικά μετά από κάποια ώρα συζήτησης, οι πυροσβέστες κατάφεραν να τον κατεβάσουν και τον παρέδωσαν στις αστυνομικές αρχές που αμέσως τον συνέλαβαν.

Μεγάλη εντύπωση όμως έκανε στους αστυνομικούς τα γραφόμενα στο πανό που πρόβαλαν με αυτόν τον πολύ εντυπωσιακό τρόπο την θρησκευτική καταπίεση των μη μουσουλμάνων που υπάρχει σήμερα στην Τουρκία από κάποιο, που προφανώς λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων έχει υποστεί τα πάνδεινα από τις αρχές στην υποτιθέμενη θρησκευτική ελευθερία της Τουρκίας. Η πρόθεση του όπως αναφέρθηκε, ήταν με την επικίνδυνη αυτή του ενέργεια να δείξει πως στην Τουρκία δεν υπάρχει δικαιοσύνη και όποιος δεν είναι μουσουλμάνους διώκεται συνεχώς σε κάθε του βήμα. Φυσικά αυτή τη είδηση δεν θα την δείτε πουθενά σε κανένα καθεστωτικό «ελληνικό» ΜΜΕ.
Και ενώ στην γειτονική ισλαμική Τουρκία κάποιοι είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν ακόμα και να πέσουν στο κενό για την χριστιανική τους πίστη, εμείς εδώ στην Ελλάδα ζαλισμένοι από τον ευρωπαϊκό μας εκσυγχρονισμό, έχουμε ξεπουλήσει όλα τα πιστεύω μας ούτε καν για… τριάντα αργύρια. Τι άλλο να πούμε!
Αλλοίμονο μας!
 

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ζητούμε συγνώμη αν οι κραυγές μας ενοχλούν την ακοή σας...θα προσπαθήσουμε να πεθάνουμε αθόρυβα!