Οι 11 κορυφαίες φωτογραφίες του 2014

 Διαδηλωτές  πίσω από οδοφράγματα κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με την αστυνομία στις 20  Φλεβάρη του 2014 στο Κίεβο.



"Κρουαζιέρα" στο Αιγαίο από πρόσφυγες  άγνωστος ο αριθμός νεκρών και αγνοουμένων ....

Η τραγωδία του Norman Atlantic:

ακόμη άγνωστος ο αριθμός νεκρών και αγνοουμένων ...Ο στόλος της ANEK Lines αποτελείται από 11 υπερσύγχρονα και μοντέρνα πλοία, έτοιμα να σας προσφέρουν αξέχαστες στιγμές στην θάλασσα.
Εκμεταλευτείτε την άνεση και την ασφάλεια των μοντέρνων πλοίων μας.

ANEK LINES. Για ένα υπέροχο ταξίδι! (διαφήμιση της ANEK Lines )

 

Το ιατρικό προσωπικό "μεταφέρει" το οκτάχρονο James Dorbor, ,επειδή  υπάρχουν υπόνοιες ότι έχει Έμπολα, σε μια εγκατάσταση "επεξεργασίας" στη Μονρόβια, Λιβερία, 5  Σεπτέμβρη του 2014.

Το Νεκρό σώμα επιβάτη από τη πτήση MH17  Μαλαισία Airlines που καταρρίφθηκε πάνω από την Ουκρανία, 17 Ιουλίου, 2014.

Ένας άνδρας μεταφέρει  το τραυματισμένο  παιδί του  και δίπλα ένα άλλο κείτεται νεκρό μετά από δύο εκρήξεις σε μια παραλία στη Γάζα, 16 Ιουλίου του 2014.

Μια πανοραμική θέα μιας κατολίσθησης που σκότωσε 43 ανθρώπους  Arlington, Wash. 24 Μαρτίου, 2014. 

Ένας παίχτης του γκολφ χτυπά τη μπαλίτσα του με θεατές Αφρικανούς μετανάστες σκαρφαλωμένους στο φράχτη για ώρες, κυνηγώντας το όνειρο να περάσουν στα ισπανικά εδάφη .. Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος!

Μια φωτογραφία ελεημοσύνης  Παλαιστινίων προσφύγων που περιμένουν για μια "επισιτιστική βοήθεια" στο στρατόπεδο Yarmouk στα προάστια της Δαμασκού,  Συρία, 31 Ιαν 2014.

Την απόφαση να μην ασκηθούν διώξεις κατά του αστυνομικού από το Μιζούρι των ΗΠΑ, ο οποίος πυροβόλησε και σκότωσε έναν άοπλο νεαρό πυροδότησε έντονες διαμαρτυρίες στο Μιζούρι, με αποτέλεσμα η πολιτεία να κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για 30 μέρες.

Οι ένορκοι δεν βρήκαν πιθανή αιτία για την παραπομπή σε δίκη του αστυνομικού Ντάρεν Ουίλσον, ο οποίος στις 9 Αυγούστου πυροβόλησε θανάσιμα τον Μάικλ Μπράουν. «Κατέληξαν ότι δεν υπάρχει πιθανή αιτία για να ασκηθούν οποιεσδήποτε διώξεις εναντίον του αξιωματικού Ουίλσον»

Εκλογές στην Ελλάδα ..

Ήρθε η ώρα της Αριστεράς....?  (λέμε τώρα)

Krugman: Οι εμμονές των ελίτ σπρώχνουν στην εξουσία τρομακτικούς ανθρώπους

Άννα Φαλτάιτς 

Η εμμονή της ελίτ με τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και τις περικοπές στα κοινωνικά προγράμματα κινδυνεύει να φέρει στην εξουσία «τρομακτικούς ανθρώπους», γράφει ο Paul Krugman. Η εισοδηματική ανισότητα, η άνοδος της μεσαίας τάξης της Κίνας και η... κοιλάδα της απελπισίας.

Το 2014, η εκτίναξη της ανισότητας σε αναπτυγμένα κράτη έλαβε τελικά την προσοχή που της άρμοζε, καθώς το βιβλίο του Thomas Piketty «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα» (Capital in the Twenty-First Century) έγινε best seller. Οι συνήθεις ύποπτοι εξακολουθούν να βρίσκονται σε μια... καλοπληρωμένη άρνηση, όμως, για όλους τους υπόλοιπους, είναι πλέον πασιφανές ότι τα εισοδήματα και ο πλούτος είναι πιο συγκεντρωμένα στην κορυφή απ' όσο ήταν την Χρυσή Εποχή, και η τάση δεν δείχνει σημάδια αλλαγής.

Αυτή όμως είναι μια ιστορία για την ανάπτυξη εντός των κρατών και, ως εκ τούτου, είναι ελλιπής. Πρέπει να συμπληρώσεις την ανάλυση τύπου Piketty με μια παγκόσμια άποψη, και όταν το κάνεις, θα έχει μια καλύτερη εικόνα του «καλού», του «κακού» και του δυνητικά «πολύ άσχημου» του κόσμου στον οποίον ζούμε.

Προτείνω να δείτε το αξιόλογο διάγραμμα της αύξησης των εισοδημάτων παγκοσμίως που δημιούργησε ο Branko Milanovic του City University of New York Graduate Center.

Αυτό που δείχνει ο κ. Milanovic είναι ότι η ανάπτυξη των εισοδημάτων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου αποτέλεσε μια ιστορία διπλών κορυφών. Τα εισοδήματα, βεβαίως, έχουν εκτιναχθεί στην κορυφή, καθώς η παγκόσμια ελίτ γίνεται ακόμα πλουσιότερη. Όμως υπήρξαν τεράστια κέρδη και για την παγκόσμια μεσαία τάξη –που απαρτίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις ανερχόμενες μεσαίες τάξεις της Κίνας και της Ινδίας.

Ας είμαστε ξεκάθαροι: η εισοδηματική αύξηση στις αναδυόμενες χώρες έχει δημιουργήσει τεράστια κέρδη για την πρόνοια, βγάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων από την απεγνωσμένη φτώχεια και δίνοντάς τους μια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή.

Και τώρα τα κακά μαντάτα: Ανάμεσα σε αυτές τις δυο κορυφές –την όλο και πλουσιότερη παγκόσμια ελίτ και την αναδυόμενη κινεζική μεσαία τάξη- βρίσκεται αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίζουμε ως κοιλάδα της απελπισίας: τα εισοδήματα των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω στο 20% της παγκόσμιας κατανομής πλούτου αυξάνονται με βραδύ ρυθμό. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Βασικά, οι εργατικές τάξεις των προηγμένων οικονομιών. Αν και τα δεδομένα που δίνει ο κ. Milanovic πάνε μόνο μέχρι το 2008, μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως η ομάδα αυτή τα έχει πάει ακόμα χειρότερα έκτοτε, έχοντας καταστραφεί από τις επιπτώσεις της υψηλής ανεργίας, των στάσιμων μισθών και των πολιτικών λιτότητας.

Επιπλέον, τα βάσανα των εργαζόμενων στις πλούσιες χώρες αποτελούν την άλλη πλευρά του νομίσματος σε ότι αφορά τα κέρδη που εμφανίζουν οι τάξεις που βρίσκονται κάτω και πάνω από αυτούς. Ο ανταγωνισμόςαπό τις εξαγωγές των αναδυόμενων οικονομιών σίγουρα υπήρξε παράγοντας για την συρρίκνωση των μισθών στα πιο εύπορα κράτη, αν και πιθανότατα δεν ήταν ο κυρίαρχος παράγοντας. Ακόμα σημαντικότερο, η εκτίναξη των εισοδημάτων στην κορυφή, επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό από την πίεση των κατώτερων τάξεων, με τις περικοπές στους μισθούς και τα επιδόματα, με την συντριβή του συνδικαλισμού, και με την ανακατεύθυνση ενός αυξανόμενου μεριδίου των εθνικών πόρων για την εξυπηρέτηση των οικονομικών παρασκηνιακών μηχανορραφιών.

Ίσως ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι οι εύποροι ασκούν μια τεραστίως δυσανάλογη επιρροή στην πολιτική. Και οι προτεραιότητες της ελίτ –η εμμονική ανησυχία για τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και την υποτιθέμενη ανάγκη περικοπής των κοινωνικών προγραμμάτων- έχουν κάνει πολλά ώστε να κάνουν ακόμα βαθύτερη την κοιλάδα της απελπισίας.

Ποιος αντιπροσωπεύει αυτούς που μένουν πίσω σε αυτόν τον κόσμο των δυο κορυφών; Θα περίμενε κανείς τα συμβατικά κόμματα της Αριστεράς να τηρήσουν λαϊκιστική στάση για λογαριασμό των εγχώριων εργατικών τάξεων. Αυτό όμως που γίνεται αντιθέτως –από ηγέτες όπως ο Φρανσουά Ολάντ της Γαλλίας μέχρι ο Εντ Μίλιμπαντ της Βρετανίας και, ναι, ο αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα- είναι ένα αμήχανο μουρμουρητό.

Το πρόβλημα αυτών των συμβατικών ηγετών, θα έλεγα, είναι ότι φοβούνται να αμφισβητήσουν τις προτεραιότητες των ελίτ, ιδιαίτερα την εμμονή με τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ανεύθυνοι. Και αυτό αφήνει ανοικτό το πεδίο για μη συμβατικούς ηγέτες –ορισμένοι από τους οποίους είναι πραγματικά τρομακτικοί- οι οποίοι είναι πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τον θυμό και την απελπισία των απλών πολιτών.

Οι Αριστεροί της Ελλάδας οι οποίοι πιθανότατα θα έρθουν στην εξουσία αυτόν τον μήνα, είναι οι λιγότερο τρομακτικοί, αν και οι απαιτήσεις τους για ελάφρυνση του χρέους και για τερματισμό της λιτότητας μπορεί να προκαλέσουν έντονη αντιπαράθεση με τις Βρυξέλλες. Αλλού, όμως, βλέπουμε την άνοδο των εθνικιστικών, αντιμεταναστευτικών κομμάτων, όπως το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο και το βρετανικό Κόμμα της Ανεξαρτησίας –και υπάρχουν και ακόμα χειρότεροι σε αναμονή.

Όλα αυτά δείχνουν ορισμένες άβολες ιστορικές αναλογίες. Θυμηθείτε ότι αυτή είναι η δεύτερη φορά που έχουμε παγκόσμια οικονομική κρίση η οποία ακολουθείται από μια παρατεταμένη παγκόσμια ύφεση. Τότε, όπως και τώρα, η όποια αποτελεσματική αντίδραση στην κρίση μπλοκαρίστηκε από τις απαιτήσεις της ελίτ για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και σταθερά νομίσματα. Και το τελικό αποτέλεσμα ήταν να περάσει η εξουσία στα χέρια ανθρώπων που, να το πούμε ευγενικά, δεν ήταν και πολύ καλοί...

Δεν εννοώ ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της πλήρους αναβίωσης της δεκαετίας του 1930. Θα έλεγα όμως ότι οι πολιτικοί ηγέτες και οι opinion makers πρέπει να αποδεχθούν την πραγματικότητα, ότι ο τρόπος με τον οποίον είναι στημένος σήμερα ο κόσμος, δεν είναι αποτελεσματικός για όλους. Είναι εκπληκτικός για την ελίτ και έχει κάνει πολύ καλό στα αναδυόμενα κράτη, όμως αυτή η κοιλάδα της απελπισίας είναι πραγματική. Και θα συμβούν κακά πράγματα αν δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό...

πηγή 

Λέξεις που είναι πάρα πολύ δύσκολο να τις προφέρεις

πηγή

Ένα ζωντανό όραμα σ'ένα γυναικείο μοναστήρι στην Κέρκυρα - " Ναι, πριν παντρευτώ, είχα κάμει μια..."

 

Ή Γερόντισσα του Μοναστηριού ήταν πολύ ενάρετη γυναίκα, πού θύμιζε παλαιές ασκήτριες. Γι' αυτό και κατέφευγαν σ' αυτή πολλές γυναίκες κυρίως και την παρακαλούσαν να προσεύχεται γι' αυτές και για τα προβλήματά τους. Έτσι μια μέρα την πλησίασε μια νεαρή γυναίκα και με δάκρυα της ανέφερε ότι κάποια χρόνια δεν μπορούσε να συλλάβει παιδί, πράγμα πού στενοχωρούσε και την ίδια, αλλά πιο πολύ τον άντρα της. Γι' αυτό και την παρακάλεσε να κάμει Παράκληση στην Παναγία, αν ήταν δυνατό, μαζί της. Άρχισε ή Γερόντισσα να ψάλλει ευλαβικά την Παράκληση, οπότε για μια στιγμή βλέπει μπροστά της στον αέρα μετέωρο ένα μωράκι να κινείται ζωηρά μέσα σε αίματα! Τότε διέκοψε την Παράκληση και γυρνώντας προς την νεαρή γυναίκα, πού ήταν γονατιστή και δακρυσμένη, της είπε:

-«Με συγχωρείς, παιδί μου. Μήπως έχεις κάμει έκτρωση;»

Ξαφνιασμένη με την απροσδόκητη ερώτηση ή γυναίκα την ώρα της Παρακλήσεως και τρέμοντας ομολόγησε:

-«Ναι, πριν παντρευτώ, είχα κάμει μια έκτρωση»!

-«Εξομολογήθηκες, παιδί μου, τον αμάρτημα σου;»

-«Όχι, Γερόντισσα...».

-«Φανερά, παιδί μου, τον 'δειξε ή Παναγία, πώς έγινες στείρα από την έκτρωση, πού μάλιστα δεν εξομολογήθηκες. Σου είχε δώσει ό Θεός παιδί και συ το σκότωσες. Πρέπει πρώτα να έξομολογηθής και μετά να παρακαλέσουμε την Παναγία...».

(Μας τον διηγήθηκαν δύο Φίλοι των Πολυτέκνων Κερκυραίοι, πού γνώριζαν καλά την αγία εκείνη Γερόντισσα, ή οποία τον διηγήθηκε ανώνυμα κατά σχετική με την οικογένεια και την τεκνογονία συζήτηση).

Από το βιβλίο ''Η αλήθεια για τις εκτρώσεις''

Ο Μπραντ Πιτ και η Αντζελίνα Τζολί ως «πρότυπα» γονιών που ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να διαλέξουν εκείνα τι φύλο θέλουν να «είναι»

Ο Brad Pitt με τον Pax, την Shiloh (που θέλει να την λένε 'John') και τον Maddox στην πρεμιέρα της ταινίας 'Unbroken'

Μια ιστοσελίδα που γράφει για τη μόδες και ρούχα, παρήγαγε ένα άρθρο που βασιζόμενο στη νέα «μόδα» που διαχωρίζει το βιολογικό φύλο από το «κοινωνικό» φύλο (βλ. εδώ) αποσκοπεί στο να ενθαρρύνει τους γονείς να αποδεχτούν ότι τα παιδιά τους είναι ελεύθερα να «διαλέξουν» τι φύλο θέλουν να είναι.

Ο Μπραντ Πιτ και η Αντζελίνα Τζολί χρησιμοποιούνται ως γονείς - «μοντέλο» ανατροφής παιδιών, επειδή πιστεύουν ότι έχουν ένα παιδί «απροσδιόριστου» φύλου.

Γράφει το Refinery 29:

«Ολόκληρη η οικογένεια της Αντζελίνα Τζολί πρόσφατα βγήκε στο κόκκινο χαλί να υποστηρίξει τη νέα ταινία της μητέρας ‘Unbroken’*. Το μεγαλύτερο βιολογικό παιδί του ζευγαριού, (η Shiloh) που δηλώθηκε θηλυκό κατά τη γέννηση, βρέθηκε μαζί με τους αδελφούς του Maddox και Pax να φοράει σικάτα κοστούμια και να έχει κοντό κούρεμα».

Πως γίνεται να «δηλώθηκε θηλυκό κατά τη γέννησή του»; Αυτό σημαίνει ότι δεν είχε συγκεκριμένο φύλο πριν; Πως γίνεται τότε ο υπέρηχος να δείχνει το φύλο του παιδιού στις 20 εβδομάδες; Μήπως τα Υ χρωμοσώματα εμφανίζονται μόνο κατά τη γέννηση; Η ιδέα ότι το φύλο «δηλώνεται» ή «καταχωρείται» κατά τη γέννηση είναι σκέτη παραφροσύνη. Από τη στιγμή που το ωάριο γονιμοποιηθεί, αυτό είτε παράγει ΧΧ χρωμοσώματα που κάνουν τα θηλυκά ή ΧΥ που κάνουν τα αρσενικά. Οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό κάνει το έμβρυο να έχει μια γενετική διαταραχή.

«Οι Jolie και Pitt ήταν αρκετά ‘ανοιχτοί’ κατά τη διάρκεια των ετών για το ενδιαφέρον της Shiloh σε όλα τα πράγματα που θεωρούνται αγορίστικα. Σε μια συνέντευξη με την Όπρα το 2008, ο Μπραντ Πιτ συζήτησε για το ότι η Shiloh ήθελε να ονομάζεται Τζον».

Τα παιδιά μιμούνται και ιδιαίτερα τα μεγαλύτερα σε ηλικία αδέλφια τους. Τα κορίτσια συνήθως περνούν από μια φάση αγοροκόριτσου και μέχρι πρόσφατα, κανείς δεν σκέφτονταν τίποτε πέρα από αυτό. Σήμερα, όμως αυτό κάτι «σημαίνει». Η πλύση εγκεφάλου περί «άφυλου» παιδιού οδηγεί τους «ανοικτούς» «προοδευτικούς» γονείς να θεωρήσουν ότι είναι πολύ φυσιολογικό ότι το κορίτσι τους, μπορεί να «είναι» ή να «γίνει» αγόρι. Έτσι, αρχίζουν να επιβραβεύουν και να επαινούν τέτοιου είδος συμπεριφορές.

«Η οικογένεια της οκτάχρονης υποστηρίζει πλήρως την απόφασή της να αυτοχαρακτηρίζεται - από μια έλξη σε κοστούμια και γραβάτες και ένα αγορίστικο κούρεμα μέχρι την αλλαγή του ονόματος».

Μάλιστα η ιστοσελίδα δεν αναφέρεται στην 8χρονη Shiloh ως “he” ή “she”, αλλά ως “they” (!) σεβόμενη λέει την οδηγία του γνωστού ομοφυλοφιλικού περιοδικού ‘Advocate’, που αναφέρεται “στον” John ως “they”, ως ουδέτερο ως προς το φύλο άτομο, λόγω «σεβασμού» της απόφασης “του” John να διαλέξει όποιο φύλο θέλει.

«Η Τζολί είπε στο Vanity Fair σε μια συνέντευξη του 2010, ότι “ο John” έχει ανακαλύψει την ταυτότητά “του” από την ηλικία των τριών ετών. "Θέλει να είναι ένα αγόρι," είπε η Τζολί. "Γι’ αυτό έπρεπε να της κόψουμε τα μαλλιά της. Της αρέσει να φορούν ό, τι τα αγόρια. Νομίζει ότι είναι ένας από τους αδελφούς. "

Φυσικά, άλλο είναι να της αρέσει να παίζει με τα παιχνίδια των αδελφών της, και άλλο να ενθαρρύνεται να κόψει σαν αγόρι τα μαλλιά της και ακόμα να αλλάξει το όνομά της και να «γίνει» αγόρι. Οι γονείς δηλαδή, δεν έχουν καμία ευθύνη; Το παιδί σε αυτήν την ηλικία είναι απολύτως «ελεύθερο» να κάνει και να θέλει να "γίνει" ό,τι αισθάνεται;** Δεν υπάρχει παραμέληση ή ακόμα και κακοποίηση παιδιού;

«Η Telegraph χρησιμοποίησε την ιστορία των Pitt-Jolie ως μια ευκαιρία για την εκπαίδευση των ενηλίκων για το πώς να χειριστούν τις εξερευνήσεις της αλλαγής φύλου του παιδιού τους. Είναι εύκολο να απορρίψει κάποιος την τάση του παιδιού να κλίνει προς τα παιχνίδια και τα είδη ένδυσης που γενικά αποδίδονται στο αντίθετο φύλο της ως μια φάση».

Στην συνέχεια και στο τέλος του άρθρου, αναφέρεται μία ψυχολόγος που προβαίνει σε αντικρουόμενες διαπιστώσεις, έτσι ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να ακουστεί ως μη πολιτικά ορθή. Λέει από τη μία ότι οι γονείς δεν θα πρέπει να βγάλουν το συμπέρασμα ότι το παιδί τους έχει μια διαταραχή φύλου, (ή να αρχίζουν να το γιορτάζουν όπως στην περίπτωση της Τζολί), αλλά στη συνέχεια λέει ότι πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα των celebrities Πιτ-Τζολί.

πηγή