Άβυσσος η «ψυχή» του ΠΑΣΟΚ…

 

τα κουρέλια του πασοκικού θιάσου μας έχουν οδηγήσει σε πολιτική …εξάντληση...
Σήμερα ζούμε τα τελευταία επεισόδια της ιλαροτραγωδίας των πασοκικών κουρελιών…
Μέχρι χθες παρακολουθούσαμε την παράσταση: «Δυο γαϊδάρι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα…»!
Οι δύο από τους πρωταγωνιστές της αποικιοκρατικής τραγωδίας μας (του 4ου Ράιχ),
ο αμερικανοτσολιάς ΓΑΠ και ο «Ρασπούτιν» γερμανοτσολιάς Βενιζέλος, οι τελευταίοι ληξίαρχοι που κατέστησαν τελεσίδικα σε πτώμα το ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, μάλωναν για το ποιος έχει την ιδιοκτησία του …πτώματος!!!

Σήμερα, ο υπάλληλος των ΗΠΑ (ΓΑΠ), πιο διορατικός (οι υπερατλαντικοί μηχανισμοί είναι πιο έμπειροι και οξυδερκείς) εγκαταλείπει το πασοκικό πτώμα (τα πτώματα δεν ανασταίνονται) και δημιουργεί ένα καινούργιο κόμμα που θα σφετεριστεί τις κληρονομιές: Στο σφετερισμό (ιδεών, αγώνων, ιστορίας, συμβόλων κ.λπ) η κλασσική και καλοδουλεμένη πασοκική «θεωρία» κατέχει τα πρωτεία και αριστεύει…

Ο έτερος (ο γερμανοτσολιάς Βενιζέλος), αν και «Ρασπούτιν» δεν …πρόλαβε. Δεν πρόλαβε να εγκαταλείψει το πασοκικό πτώμα και να κατασκευάσει τις νέες κομματικές μεταμφιέσεις: Πειραματίστηκε με τις «Ελιές» και τις «Δημοκρατικές Συμπαρατάξεις», ήρθε και η πτώση της κυβέρνησης και του έμεινε το …πτώμα!!!

Και εδώ ο Βενιζέλος αποδεικνύεται μικρός: Φωτογραφίζει πάντα τα οπίσθια των γεγονότων και των κινήσεων του ΓΑΠ…

Τώρα κλαίνε και οδύρονται όλοι εκεί στο πασοκικό πτώμα και κατηγορούν το ΓΑΠ για τη «διάσπαση και καταστροφή του κόμματος που ίδρυσε ο Ανδρέας» (τώρα θυμήθηκαν και αυτοί τον Ανδρέα)!!!

Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές: Για τα κουρέλια του πασοκικού θιάσου το λόγο πλέον έχει η ψυχανάλυση…

Μιλάνε για το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας, όταν από αυτό το κόμμα το μόνο που έχει μείνει είναι το άταφο πτώμα του: Μια συμμορία στην ακροδεξιά κυβέρνηση του 4ου Ράιχ…

Μια συμμορία που επεδίωκε, πάση θυσία, να πετάξει την παλιά πασοκική πανοπλία του πτώματος, αλλά δεν πρόλαβε…

Ήταν τόσο υστερικά προσκολλημένη στη δωσίλογη κυβερνητική συμμορία της ΦΡΙΚΗΣ και του ΟΛΕΘΡΟΥ, της λεηλασίας, της καταστροφής, της αποτέφρωσης και της δολοφονίας της Ελλάδας και του ελληνικού λαού, και έτσι δεν πρόλαβε, ούτε κατόρθωσε να αναπαλαιωθεί…

Το να έρχεται, τώρα, αυτή η βενιζελική συμμορία του πασοκικού πτώματος και να μιλάει για διάσπαση του κόμματος πού ίδρυσε ο Ανδρέας είναι χοντρό καλαμπούρι, γελοιότητα που ανάγεται στην αρμοδιότητα της ψυχανάλυσης…

Αυτό που έχει απομείνει πλέον στο Βενιζέλο είναι να το παίξει και πάλι θύμα και ήρωας που μας «έσωσε» και μάς και το πτώμα του ΠΑΣΟΚ: Είναι μέσα στο φέρετρο και θριαμβολογεί για τον ανοικτό (ακόμα) τάφο…

Ο Βενιζέλος θα καταγραφεί, επαξίως, στην ιστορία σαν ο ψυχωτικός της φλύαρης μωρίας, της αχαλίνωτης ψευδολογίας και της επαρμένης, ναρκισσιστικής ηλιθιότητας…

Ο ΓΑΠ (τα επιτελεία και τα «μαγειρεία» των ΗΠΑ) επιχειρεί μία έξυπνη και μελετημένη κίνηση. Μέσα στο χάος της σημερινής σύγχυσης, της πολιτικής αφασίας και ανοησίας είναι πολύ πιθανό να πετύχει και να βγει από το σκουπιδοτενεκέ, σαν μια πολύ χρήσιμη εφεδρεία των Αμερικανών και του ΣΥΡΙΖΑ…

Το νέο κόμμα του ΓΑΠ έχει στρατηγικό στόχο: Να αποτελέσει την πολιτική εφεδρεία της νέας «αριστερής» περιόδου με το ΣΥΡΙΖΑ…

Το «πείραμα» έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει, λόγω ανυπαρξίας Αριστεράς, λαϊκού Κινήματος και της πολιτικής «σωσιβίων» που παρέχει αυτή η «αριστερά» στο κατοχικό καθεστώς.

Το καθεστώς, όσο διατηρείται η πολιτική ακινησία και η αγωνιστική νάρκωση, όσο «λειτουργούν» οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες, θα κατασκευάζει νέα πολιτικά σχήματα (εφεδρείες) και θα αναπαλαιώνει τα σκουπίδια του.

Το πείραμα, βεβαίως, του ΓΑΠ έχει και ένα καλό: Θα κηδεύσει το άταφο πτώμα του ΠΑΣΟΚ…

πηγή 

Το Μεγκατσάνελε...εδώ και 3 μηνες τον είχαν εντοπίσει τον Ξηρό...και τι περίμεναν τις εκλογες;;;;

 

Συνελήφθη ο επί ένα χρόνος δραπέτης Χριστόδουλος Ξηρός..
Τον πιάσανε λέει τον Ξηρό ... προεκλογικά...τυχαίο.. Λέτε να έμαθε ο Ξηρός..

ότι κάνει κίνημα ο ΓΑΠ και παραδόθηκε..
Μάλλον δεν αντέχει τον ανταγωνισμό..
Αξιοσημείωτο είναι αυτό που ανέφερε πριν λίγο το  Μεγκατσάνελε..ότι τον είχαν εντοπίσει και τον παρακολουθούσαν εδώ και τρεις μήνες..
Τι περίμεναν άραγε και τον συνέλαβαν τώρα...;;

πηγή 

Μια πραγματικά βραχώδης πόλη

Το όνομα της πόλης είναι Setenil de las Bodegas και βρίσκεται στην επαρχία Καντίθ στην ανατολική Ισπανία. Η μικρή αυτή πόλη των 3000 κατοίκων μοιάζει να ξεπηδά μέσα από το βράχο.

Πολλά σπίτια είναι χτισμένα με μία η περισσότερες πλευρές τους να αποτελούνται από βράχο. Υπάρχουν παραδείγματα σπιτιών που στεγάζονται από το βράχο κυριολεκτικά. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, η ζωή στην πόλη κυλά ομαλά με τους κατοίκους να είναι απόλυτα εξοικειωμένοι με το περιβάλλον.

πηγή

Οι 11 κορυφαίες φωτογραφίες του 2014

 Διαδηλωτές  πίσω από οδοφράγματα κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με την αστυνομία στις 20  Φλεβάρη του 2014 στο Κίεβο.



"Κρουαζιέρα" στο Αιγαίο από πρόσφυγες  άγνωστος ο αριθμός νεκρών και αγνοουμένων ....

Η τραγωδία του Norman Atlantic:

ακόμη άγνωστος ο αριθμός νεκρών και αγνοουμένων ...Ο στόλος της ANEK Lines αποτελείται από 11 υπερσύγχρονα και μοντέρνα πλοία, έτοιμα να σας προσφέρουν αξέχαστες στιγμές στην θάλασσα.
Εκμεταλευτείτε την άνεση και την ασφάλεια των μοντέρνων πλοίων μας.

ANEK LINES. Για ένα υπέροχο ταξίδι! (διαφήμιση της ANEK Lines )

 

Το ιατρικό προσωπικό "μεταφέρει" το οκτάχρονο James Dorbor, ,επειδή  υπάρχουν υπόνοιες ότι έχει Έμπολα, σε μια εγκατάσταση "επεξεργασίας" στη Μονρόβια, Λιβερία, 5  Σεπτέμβρη του 2014.

Το Νεκρό σώμα επιβάτη από τη πτήση MH17  Μαλαισία Airlines που καταρρίφθηκε πάνω από την Ουκρανία, 17 Ιουλίου, 2014.

Ένας άνδρας μεταφέρει  το τραυματισμένο  παιδί του  και δίπλα ένα άλλο κείτεται νεκρό μετά από δύο εκρήξεις σε μια παραλία στη Γάζα, 16 Ιουλίου του 2014.

Μια πανοραμική θέα μιας κατολίσθησης που σκότωσε 43 ανθρώπους  Arlington, Wash. 24 Μαρτίου, 2014. 

Ένας παίχτης του γκολφ χτυπά τη μπαλίτσα του με θεατές Αφρικανούς μετανάστες σκαρφαλωμένους στο φράχτη για ώρες, κυνηγώντας το όνειρο να περάσουν στα ισπανικά εδάφη .. Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος!

Μια φωτογραφία ελεημοσύνης  Παλαιστινίων προσφύγων που περιμένουν για μια "επισιτιστική βοήθεια" στο στρατόπεδο Yarmouk στα προάστια της Δαμασκού,  Συρία, 31 Ιαν 2014.

Την απόφαση να μην ασκηθούν διώξεις κατά του αστυνομικού από το Μιζούρι των ΗΠΑ, ο οποίος πυροβόλησε και σκότωσε έναν άοπλο νεαρό πυροδότησε έντονες διαμαρτυρίες στο Μιζούρι, με αποτέλεσμα η πολιτεία να κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για 30 μέρες.

Οι ένορκοι δεν βρήκαν πιθανή αιτία για την παραπομπή σε δίκη του αστυνομικού Ντάρεν Ουίλσον, ο οποίος στις 9 Αυγούστου πυροβόλησε θανάσιμα τον Μάικλ Μπράουν. «Κατέληξαν ότι δεν υπάρχει πιθανή αιτία για να ασκηθούν οποιεσδήποτε διώξεις εναντίον του αξιωματικού Ουίλσον»

Εκλογές στην Ελλάδα ..

Ήρθε η ώρα της Αριστεράς....?  (λέμε τώρα)

Krugman: Οι εμμονές των ελίτ σπρώχνουν στην εξουσία τρομακτικούς ανθρώπους

Άννα Φαλτάιτς 

Η εμμονή της ελίτ με τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και τις περικοπές στα κοινωνικά προγράμματα κινδυνεύει να φέρει στην εξουσία «τρομακτικούς ανθρώπους», γράφει ο Paul Krugman. Η εισοδηματική ανισότητα, η άνοδος της μεσαίας τάξης της Κίνας και η... κοιλάδα της απελπισίας.

Το 2014, η εκτίναξη της ανισότητας σε αναπτυγμένα κράτη έλαβε τελικά την προσοχή που της άρμοζε, καθώς το βιβλίο του Thomas Piketty «Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα» (Capital in the Twenty-First Century) έγινε best seller. Οι συνήθεις ύποπτοι εξακολουθούν να βρίσκονται σε μια... καλοπληρωμένη άρνηση, όμως, για όλους τους υπόλοιπους, είναι πλέον πασιφανές ότι τα εισοδήματα και ο πλούτος είναι πιο συγκεντρωμένα στην κορυφή απ' όσο ήταν την Χρυσή Εποχή, και η τάση δεν δείχνει σημάδια αλλαγής.

Αυτή όμως είναι μια ιστορία για την ανάπτυξη εντός των κρατών και, ως εκ τούτου, είναι ελλιπής. Πρέπει να συμπληρώσεις την ανάλυση τύπου Piketty με μια παγκόσμια άποψη, και όταν το κάνεις, θα έχει μια καλύτερη εικόνα του «καλού», του «κακού» και του δυνητικά «πολύ άσχημου» του κόσμου στον οποίον ζούμε.

Προτείνω να δείτε το αξιόλογο διάγραμμα της αύξησης των εισοδημάτων παγκοσμίως που δημιούργησε ο Branko Milanovic του City University of New York Graduate Center.

Αυτό που δείχνει ο κ. Milanovic είναι ότι η ανάπτυξη των εισοδημάτων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου αποτέλεσε μια ιστορία διπλών κορυφών. Τα εισοδήματα, βεβαίως, έχουν εκτιναχθεί στην κορυφή, καθώς η παγκόσμια ελίτ γίνεται ακόμα πλουσιότερη. Όμως υπήρξαν τεράστια κέρδη και για την παγκόσμια μεσαία τάξη –που απαρτίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις ανερχόμενες μεσαίες τάξεις της Κίνας και της Ινδίας.

Ας είμαστε ξεκάθαροι: η εισοδηματική αύξηση στις αναδυόμενες χώρες έχει δημιουργήσει τεράστια κέρδη για την πρόνοια, βγάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων από την απεγνωσμένη φτώχεια και δίνοντάς τους μια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή.

Και τώρα τα κακά μαντάτα: Ανάμεσα σε αυτές τις δυο κορυφές –την όλο και πλουσιότερη παγκόσμια ελίτ και την αναδυόμενη κινεζική μεσαία τάξη- βρίσκεται αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίζουμε ως κοιλάδα της απελπισίας: τα εισοδήματα των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω στο 20% της παγκόσμιας κατανομής πλούτου αυξάνονται με βραδύ ρυθμό. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Βασικά, οι εργατικές τάξεις των προηγμένων οικονομιών. Αν και τα δεδομένα που δίνει ο κ. Milanovic πάνε μόνο μέχρι το 2008, μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως η ομάδα αυτή τα έχει πάει ακόμα χειρότερα έκτοτε, έχοντας καταστραφεί από τις επιπτώσεις της υψηλής ανεργίας, των στάσιμων μισθών και των πολιτικών λιτότητας.

Επιπλέον, τα βάσανα των εργαζόμενων στις πλούσιες χώρες αποτελούν την άλλη πλευρά του νομίσματος σε ότι αφορά τα κέρδη που εμφανίζουν οι τάξεις που βρίσκονται κάτω και πάνω από αυτούς. Ο ανταγωνισμόςαπό τις εξαγωγές των αναδυόμενων οικονομιών σίγουρα υπήρξε παράγοντας για την συρρίκνωση των μισθών στα πιο εύπορα κράτη, αν και πιθανότατα δεν ήταν ο κυρίαρχος παράγοντας. Ακόμα σημαντικότερο, η εκτίναξη των εισοδημάτων στην κορυφή, επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό από την πίεση των κατώτερων τάξεων, με τις περικοπές στους μισθούς και τα επιδόματα, με την συντριβή του συνδικαλισμού, και με την ανακατεύθυνση ενός αυξανόμενου μεριδίου των εθνικών πόρων για την εξυπηρέτηση των οικονομικών παρασκηνιακών μηχανορραφιών.

Ίσως ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι οι εύποροι ασκούν μια τεραστίως δυσανάλογη επιρροή στην πολιτική. Και οι προτεραιότητες της ελίτ –η εμμονική ανησυχία για τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και την υποτιθέμενη ανάγκη περικοπής των κοινωνικών προγραμμάτων- έχουν κάνει πολλά ώστε να κάνουν ακόμα βαθύτερη την κοιλάδα της απελπισίας.

Ποιος αντιπροσωπεύει αυτούς που μένουν πίσω σε αυτόν τον κόσμο των δυο κορυφών; Θα περίμενε κανείς τα συμβατικά κόμματα της Αριστεράς να τηρήσουν λαϊκιστική στάση για λογαριασμό των εγχώριων εργατικών τάξεων. Αυτό όμως που γίνεται αντιθέτως –από ηγέτες όπως ο Φρανσουά Ολάντ της Γαλλίας μέχρι ο Εντ Μίλιμπαντ της Βρετανίας και, ναι, ο αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα- είναι ένα αμήχανο μουρμουρητό.

Το πρόβλημα αυτών των συμβατικών ηγετών, θα έλεγα, είναι ότι φοβούνται να αμφισβητήσουν τις προτεραιότητες των ελίτ, ιδιαίτερα την εμμονή με τα ελλείμματα του προϋπολογισμού, φοβούμενοι μήπως θεωρηθούν ανεύθυνοι. Και αυτό αφήνει ανοικτό το πεδίο για μη συμβατικούς ηγέτες –ορισμένοι από τους οποίους είναι πραγματικά τρομακτικοί- οι οποίοι είναι πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τον θυμό και την απελπισία των απλών πολιτών.

Οι Αριστεροί της Ελλάδας οι οποίοι πιθανότατα θα έρθουν στην εξουσία αυτόν τον μήνα, είναι οι λιγότερο τρομακτικοί, αν και οι απαιτήσεις τους για ελάφρυνση του χρέους και για τερματισμό της λιτότητας μπορεί να προκαλέσουν έντονη αντιπαράθεση με τις Βρυξέλλες. Αλλού, όμως, βλέπουμε την άνοδο των εθνικιστικών, αντιμεταναστευτικών κομμάτων, όπως το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο και το βρετανικό Κόμμα της Ανεξαρτησίας –και υπάρχουν και ακόμα χειρότεροι σε αναμονή.

Όλα αυτά δείχνουν ορισμένες άβολες ιστορικές αναλογίες. Θυμηθείτε ότι αυτή είναι η δεύτερη φορά που έχουμε παγκόσμια οικονομική κρίση η οποία ακολουθείται από μια παρατεταμένη παγκόσμια ύφεση. Τότε, όπως και τώρα, η όποια αποτελεσματική αντίδραση στην κρίση μπλοκαρίστηκε από τις απαιτήσεις της ελίτ για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και σταθερά νομίσματα. Και το τελικό αποτέλεσμα ήταν να περάσει η εξουσία στα χέρια ανθρώπων που, να το πούμε ευγενικά, δεν ήταν και πολύ καλοί...

Δεν εννοώ ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της πλήρους αναβίωσης της δεκαετίας του 1930. Θα έλεγα όμως ότι οι πολιτικοί ηγέτες και οι opinion makers πρέπει να αποδεχθούν την πραγματικότητα, ότι ο τρόπος με τον οποίον είναι στημένος σήμερα ο κόσμος, δεν είναι αποτελεσματικός για όλους. Είναι εκπληκτικός για την ελίτ και έχει κάνει πολύ καλό στα αναδυόμενα κράτη, όμως αυτή η κοιλάδα της απελπισίας είναι πραγματική. Και θα συμβούν κακά πράγματα αν δεν κάνουμε κάτι γι' αυτό...

πηγή