Hello Barbie : Η ανατριχιαστική κούκλα που κατασκοπεύει τα παιδιά ... και τους γονείς τους

Η “Hello Barbie”, η τελευταία κούκλα της Mattel καταγράφει τις απαντήσεις των παιδιών και στέλνει τις πληροφορίες σε μια βάση δεδομένων μέσω Wi-Fi και Bluetooth. Πρόκειται όπως διαβάζουμε, για την «πρώτη διαδραστική Barbie κούκλα του κόσμου».

Εξοπλισμένη με ένα μικρόφωνο και δυνατότητα σύνδεσης στο Internet, η κούκλα θέτει ερωτήματα στα παιδιά, καταγράφει τις απαντήσεις τους και στέλνει τις πληροφορίες πίσω στους servers της Mattel όπου κατατίθενται και υποβάλλονται σε επεξεργασία από έναν ισχυρό αλγόριθμο.

Η Hello Barbie λειτουργεί καταγράφοντας τη φωνή ενός παιδιού με ένα ενσωματωμένο μικρόφωνο που ενεργοποιείται με το πάτημα ενός κουμπιού στην κούκλα. Καθώς η κούκλα "ακούει", οι ηχογραφήσεις ταξιδεύουν μέσω διαδικτύου σε έναν server όπου τα αποσπάσματα της ομιλίας αναγνωρίζονται και επεξεργάζονται. Οι πληροφορίες αυτές χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν στο σχηματισμό απαντήσεων στην Hello Barbie, γράφει η Washington Post.

Σε μια έκθεση παιχνιδιών στη Νέα Υόρκη, εκπρόσωποι της Mattel κατέδειξαν τις δυνατότητες της Hello Barbie.

Στην επίδειξη, η εκπρόσωπος της Mattel κουβεντιάζοντας με την Hello Barbie ανέφερε ότι της άρεσε να είναι πάνω στη σκηνή. Αργότερα, κατά τη συνομιλία, όταν η εκπρόσωπος της Mattel ρώτησε την Hello Barbie τι πρέπει να γίνει όταν μεγαλώσει, η κούκλα απάντησε, "Λοιπόν, μου είπες ότι σου αρέσει να είσαι πάνω στη σκηνή. Ίσως λοιπόν, μια χορεύτρια; Ή μια πολιτικός; Ή πώς μήπως μια χορεύτρια πολιτικός;"

Μια γρήγορη ανασκόπηση της πολιτικής προστασίας της ιδιωτικής ζωής του ToyTalk (υπηρεσία η οποία χειρίζεται την Hello Barbie), αποκαλύπτει ότι οι πληροφορίες που καταγράφονται μπορεί να χρησιμοποιηθούν «για διάφορους λόγους».

«Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, να μεταγράψουμε και να αποθηκεύσουμε τέτοιες ηχογραφήσεις για την παροχή και τη διατήρηση της Υπηρεσίας την ανάπτυξη, δοκιμή ή βελτίωση της τεχνολογίας Αναγνώρισης Ομιλίας και των αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης, και για άλλη έρευνα και ανάπτυξη ή για εσωτερικούς σκοπούς. Μπορεί να κάνουμε τέτοιες εγγραφές διαθέσιμες στον γονέα κάτοχο του λογαριασμού και να επιτρέπουμε στον γονέα κάτοχο του λογαριασμού να μοιραστεί τις εν λόγω ηχογραφήσεις με τρίτους. Αυτές οι εγγραφές μπορεί να περιέχουν επιπλέον προσωπικές πληροφορίες εάν οι πληροφορίες αυτές παρέχονται στις ηχογραφήσεις, αλλά δεν χρησιμοποιούμε τις προσωπικές πληροφορίες που περιέχονται σε Ηχογραφήσεις για να προσπαθήσουμε να επικοινωνήσει με κάποιον. Παρακαλούμε ανατρέξτε στην ενότητα "Τι είδους πληροφορίες να μοιραστούμε με τρίτους;" για πληροφορίες σχετικά με το πώς αυτές οι πληροφορίες μοιράζονται με τρίτους.

Παρακάτω αναφέρουν: «Χρησιμοποιούμε τις προσωπικές πληροφορίες όπως για παράδειγμα, για να λάβουμε γονική συναίνεση και να δημιουργήσουμε ένα λογαριασμό γονέα, για την παρακολούθηση και την ανάλυση της χρήσης και των τάσεων και για δημογραφικά στοιχεία, καθώς και για να προσωποποιήσουμε και να βελτιώσουμε την υπηρεσία, την τεχνολογία μας και την εμπειρία των χρηστών μας, για την ανάπτυξη, δοκιμή ή τη βελτίωση της τεχνολογίας αναγνώρισης φωνής και των αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης και για άλλους σκοπούς ανάλυσης της έρευνας και για οποιοδήποτε άλλο σκοπό για τον οποίο συλλέγονται οι πληροφορίες, όπως προσδιορίστηκαν κατά τη στιγμή της συλλογής.

Ο κίνδυνος οι πληροφορίες που θα καταγράφονται από την κούκλα να στέλνονται σε αρχές, σε κυβερνήσεις και άλλους φορείς "αν απαιτείται" είναι ορατός. Ειδικός σε θέματα προστασίας της ιδιωτικής ζωής ζήτησε τη διάλυση της κούκλας - η οποία έχει προγραμματιστεί να είναι διαθέσιμη στα καταστήματα το φθινόπωρο, ακριβώς στην ώρα για τα Χριστούγεννα.

«Αν είχα ένα μικρό παιδί, θα ανησυχούσα πολύ ότι οι προσωπικές συνομιλίες του παιδιού μου με την κούκλα θα καταγράφονταν και θα αναλύονταν", δήλωσε η Angela Campbell, πανεπιστημιακός σύμβουλος στο Κέντρο Ιδιωτικότητας και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν. «Τα παιδιά εμπιστεύονται τις κούκλες τους», είπε. «Όταν τα παιδιά έχουν συνομιλίες με τις κούκλες και τα λούτρινα ζωάκιά τους, παίζουν, και αποκαλύπτουν πολλά για τον εαυτό τους». - Op cit. Washington Post.

Ενώ οι άνθρωποι στην Mattel διαβεβαιώνουν ότι οι πληροφορίες που συλλέγονται θα χρησιμοποιηθούν μόνο για την «βελτίωση του προϊόντος», είναι προφανές ότι η Hello Barbie θα μπορούσε εύκολα να υποκλαπεί από κάθε είδους οργανισμό, όπως η NSA.

Τα παιδιά συχνά εμπιστεύονται τις πιο ιδιωτικές σκέψεις τους στην αγαπημένη τους κούκλα. Το να γίνεται εκμετάλλευση της παιδικής ψυχής ώστε να καταγράφονται αυτές οι σκέψεις και να στέλνονται στον διακομιστή μιας Mega-Corporation είναι ανατριχιαστικό. Είναι ένα ακόμη βήμα στην ανάδειξη μιας κοινωνίας όπου όλα ακούγονται και όλα καταγράφονται. Μιας κοινωνίας Big Brother.

 

πηγή 

Να συμβουλεύουμε με δάκρυα...

Θέλεις να διορθώσεις τον αδερφό σου; 

Δάκρυσε, προσευχήσου στο Θεό γι΄ αυτόν, αφού τον πάρεις ιδιαιτέρως, παρακίνησε τον στο καλό, συμβούλεψε τον, παρακάλεσε τον.

Πολλοί πολλές φορές δεν ωφελήθηκαν καθόλου από τις συμβουλές, 

συγκινήθηκαν όμως από τα δάκρυα και την συμπάθεια.
Με την αγάπη και τα δάκρυα μπορούμε να διορθώσουμε και τους κακούς. Πόνεσε εσύ, ίσως έτσι συνέλθει και πονέσει κι εκείνος. 
Όπως ακριβώς ο άρρωστος που δεν έχει όρεξη, όταν δει τον γιατρό του να τρώει φαγητό, παρακινείται κι αυτός να φάει, έτσι θα συμβεί κι εδώ, αν ο κακός σε δει να θρηνείς για την κατάσταση του, θα μαλακώσει, θα γίνει καλός και πράος άνθρωπος.
Όταν λοιπόν δεις τον αδελφό σου να είναι σκληρός και αδιάλλακτος και να μην σε προσέχει, λέγε μέσα σου «μήπως με την πάροδο του χρόνου μπορέσω να τον πείσω».
Και ο απόστολος Παύλος το ίδιο έλεγε να κάνουμε «ο δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί αλλά οφείλει να είναι ήπιος και γλυκύς προς όλους και να σωφρονίζει με πραότητα τους αντιφρονούντες, μήπως κάποτε τους δώσει ο Θεός μετάνοια και οδηγηθούν στην ορθή γνώση της αλήθειας».

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΧΑΜΟΜΗΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΑΚΡΙΒΗ

Γιώργος Δημακόπουλος

Η ιστορία,που ακολουθεί είναι πραγματική.Το είχα τάμα στον εαυτό μου,πως κάποια στιγμή θα την δημοσίευα.Είναι ένα ακατάληπτο και ανείπωτο γεγονός,που συνέβη σε μια αγαπημένη μας γιαγιά από την Μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης,την κυρία Ακριβή,που πλέον αναπαύεται στην Γειτονιά των Αγγέλων.Ό,τι είναι γραμμένο απηχεί την αλήθεια και μόνο,χωρίς να έχει προστεθεί έστω και κάτι,που θα μεγαλοποιούσε,το συμβάν αυτό,που έλαβε χώρα τέτοιες μέρες,Μ.Τεσσαρακοστή του 1997.Ένα μικρό αντίδωρο Αγάπης στην αγαπημένη μας κυρία Ακριβή,για όλα,όσα διδαχθήκαμε από την ευαγγελική ζωή της!

Η κυρία Ακριβή ήταν μια κοντή,μεσόκοπη και καμπουριατή γριούλα,πάντα μαυροφορούσα και το μαντήλι της δεμένο υπερήφανα στον λεπτό λαιμό της.Την γνώριζα ήδη από το 1992,όταν για πρώτη φορά περνούσα το αγιασμένο κατώφλι της Μονής των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στην Φυλή της Αττικής.Δεν έλιπε σχεδόν ποτέ από την Κυριακάτικη λειτουργία και τα Σάββατα πάντα περίμενε στην ουρά για εξομολόγηση,κοντά στον αγαπημένο της πνευματικό,τον π.Απόστολο.Ο π.Απόστολος,τότε εξομολογούσε στο ''Συνοδικό'',μια πολύ μικρή αίθουσα δίπλα από το μικρό και απέριττο εκκλησάκι με τους ρώσικους τρούλλους της Οσίας Ξένης,της διά Χριστόν σαλής,που τώρα πια δεν υπάρχει,ύστερα από τους σεισμούς του ΄99.Δεν είχε ποτέ πολλά-πολλά με κανέναν από τους αδελφούς της Μονής μας,είχε ένα πρόσωπο πάντα σοβαρό,ανήσυχο,ενίοτε και λυπημένο.Κάποτε,μια από τις πολλές φορές που την κατέβαζα με το αυτοκίνητο στο σπίτι της στο Ζεφύρι,μου είχε εκμυστηρευθεί τα προβλήματά της.Είχε δυο αγόρια μεγάλα,τα οποία,όπως έλεγε,υπέφεραν χρόνια πολλά από μαγεία.Ο μεγάλος ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι,μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας,πηδώντας από τον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας.Κι ο δεύτερος με ψυχολογικά προβλήματα,που τον καθιστούσαν εντελώς ανίκανο να δουλέψει και ζούσε με κάποια γυναίκα ψηλά στο Περιστέρι.Ο άντρας της πέθανε από την στεναχώρια του,μη μπορώντας να αντέξει,υπό το βάρος των προβλημάτων.Έτσι,η κυρία Ακριβή ανέβαινε τον δικό της Γολγοθά,μένοντας σε ένα κρύο και άδειο σπίτι,μόνη της και έρημη.Το μόνο στήριγμά της ήταν ο Θεός μας και οι Άγιοι της Μονής μας!Τηρούσε απαρέγκλιτα όλες της νηστείες του χρόνου,Δευτέρα δεν κατέλυε ούτε λάδι,γιατι τό΄χε τάμα και ήταν πολύ φιλακόλουθη.Ξεκινούσε την ημέρα πάντα με τον Όρθρο,διάβαζε τις Ώρες,έκανε Εσπερινό και Απόδειπνο και κατά τις δώδεκα το βράδυ το Μεσονυκτικό.Ήταν μια τακτική,που την ανάπαυε και ποτέ δεν σταματούσε.Κοινωνούσε κάθε Κυριακή,σύμφωνα με την ευλογία του πνευματικού της,ενώ τις Τετάρτες και Παρασκευές έπινε μόνο νερό.Σε παρατήρησή μου κάποτε,μήπως ήταν ιδιαίτερα σκληρός ο αγώνας της,λόγω και του προχωρημένου της ηλικίας της,γύρω στα ογδόντα,ήταν κάθετη.''Ευλογία έχω πάρει από τον π.Απόστολο,χωρίς ευλογία δεν κάνω τίποτα από μόνη μου''.Τις Κυριακές τα πρωινά,στεκόταν πάντα σε μια συγκεκριμένη στάση του δρόμου,που ανέβαινε για την Χασιά,μιας και το σπίτι της ήταν από το κάτω μέρος του δρόμου και,όταν περνούσα,σταματούσα και την έπαιρνα.Έτσι κυλούσε ο καιρός,φορτωμένη με τον δικό της σταυρό του μαρτυρίου.Κάποτε,Μ.Τεσσαρακοστή του 1997,Σάββατο βράδυ στον προαύλιο χώρο της Μονής,συζητούσαμε με την κατά σάρκα μητέρα μου,την κυρία Μ. και την κυρία Ν.γιατι είχαμε μέρες να δούμε την γιαγιά.Μία σκέφτηκε,μην πέθανε μόνη κι αβοήθητη...Ως και ο αγαπημένος μας γερο Νύφων την αναζητούσε,καταλαβαίνοντας το αισθητό της απουσίας της.Έτσι αποφασίσαμε την επομένη μέρα,Κυριακή μετά την Θεία Λειτουργία,να πάμε να την επισκεφθούμε στο Ζεφύρι.Όταν φτάσαμε έξω από το σπίτι,οι γυναίκες φοβόντουσαν να μπουν,μήπως και την αντικρύσουν πεθαμένη.Άνοιξα την σκουριασμένη καγκελόπορτα της αυλής και χτύπησα το κουδούνι.Κανείς δεν απαντούσε.Πρόσεξα μόνο,πως η μπαλκονόπορτα του δωματίου της στην υπερυψωμένη βεράντα ήταν ανοιχτή και με τραβηγμένες από μέσα τις κουρτίνες.Σκαρφάλωσα στην βεράντα και βρέθηκα μπροστά στην μπαλκονόπορτα.Και τότε αυτό,που αντίκρυσα ήταν αναπάντεχα καθησυχαστικό και κάπως παράδοξο...Σ΄ένα κρεβάτι δίπλα στον τοίχο,η κυρία Ακριβή ξαπλωμένη,χωμένη μέσα στα σκεπάσματά της,μου έκανε χαμογελαστή νόημα να τραβήξω την πόρτα,γιατι ήταν ξεκλείδωτη.Κάτσαμε ελαφρώς αναπαυμένοι γύρω από το ξύλινο κρεβάτι της γιαγιάς και,τότε με δέος και με φόβο ακούσαμε πρώτη φορά,πρόσωπο με πρόσωπο,μια τέποια ανείπωτη κι ανέκφραστη πνευματική διήγηση...: ''Έχω δυο εβδομάδες στο κρεββάτι παιδί μου.Παρέλυσαν ξαφνικά τα πόδια μου,το σώμα μου έμεινε ένα κούτσουρο και μόνο το κεφάλι και τα χέρια μπορούσα,να κουνήσω.Τί πέρασα,μόνο εγώ κι ο Θεός,το ξέρουμε.Το πρώτο Σάββατο το βράδυ είχα ξαπλώσει από νωρίς,για να είμαι έτοιμη το πρωί.Είχα ετοιμάσει τα ρούχα μου απλωμένα στην καρέκλα,τα ονόματα υπέρ υγείας και αναπαύσεως,το κομποσκοίνι μου,είχα διαβάσει και την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως,όλα.Ξαφνικά,όπως καθόμουν με ανοιχτό ακόμα το φως,βλέπω το δωμάτιο σαν να μαυρίζει από κάτι σαν πολλές σκιές,που σιγά-σιγά γινόντουσαν δαίμονες,δεκάδες δαίμονες παιδί μου,τρόμαζες μόνο,που τους έβλεπες.Είχαν κάτι τεράστιες σαν τσουγκράνες έμοιαζαν και ξίφη,φορούσαν κάτι δερμάτινους χιτώνες και ήταν ξυπόλυτοι,με τα νύχια να είναι προς τα έξω μεγάλα και κιτρινισμένα.Τα μάτια τους ήταν κατακόκκινα της φωτιάς και τα πρόσωπά τους ήταν γεμάτα μίσος και κακία.Είχαν κάτι αφρούς στο στόμα τους,που,όταν μιλούσε κάποιος απ΄αυτούς,τα σάλια πεταγόντουσαν ολούθε.Με φοβέριζαν,πως θα με σκοτώσουν,αφού πρώτα με βασανίσουν.Είσαι μόνη σου,κανείς δεν θα σε ακούσει,όσο κι αν φωνάζεις,μου έλεγε ένας,που φαινόταν,πως ήταν σαν αξιωματικός τους.Έκλαιγα από φόβο,φοβόμουν πολύ και τότε σαν οι τοίχοι του σπιτιού να χάνονταν και μπορούσα να δω έξω από το σπίτι.Και βλέπω παιδί μου χιλιάδες Ταξιάρχες γύρω-γύρω από το σπίτι,να είναι όρθιοι,χαμογελαστοί με τα σπαθιά τους βασταγμένα στα χέρια.Ήταν όμορφοι,ένας κι ένας να τους βλέπεις,κάποιοι ήταν χαμογελαστοί.Φορούσαν αυτές τις στρατιωτικές στολές,που βλέπουμε στις εικόνες,με έντονα χρώματα και ακούνητοι,σαν να περίμεναν κάτι.Οι δαίμονες,που ήταν μέσα στο σπίτι,όταν τους είδαν αγρίεψαν και άρχιζαν να με χτυπάνε με τα χέρια τους σε όλο μου το σώμα.Πόναγα,έκλαιγα,αλλά από μέσα μου έλεγα ''Παναία μου,Παναία μου,Χριστέ μου''...Κάποτε σταματούσαν με άφηναν,από την εξάντληση χανόμουν,κοιμόμουν δεν ξέρω,πως συνέβαινε,και όταν ξυπνούσα γινόταν πάλι τα ίδια.Αυτά γινόντουσαν μέρες.Είχα χάσει τον χρόνο,δεν ήξερα ακόμα,αν είχαν περάσει μέρες ή μέρα.Κάποια στιγμή,είπα της Παναίας:Παναίτσα μου,πού είσαι,πώς μ΄αφήμεις μοναχή μου;Δεν αντέχω άλλο.Και τότε,ακούω μια υμνωδία γυναικεία,όχι από αυτές,που ακούμε στις κασέτες,αλλά μια απαλή,ψιθυριστή,γλυκιά υμνωδία,που έψελνε το ''Τον Νυμφώνα σου βλέπω Σωτήρ μου κεκοσμημένον''...Άρχιζα κι εγώ να τον ψέλνω κλαίγοντας κι έπαιρνα μεγάλη δύναμη.Όταν,όμως τέλειωσε άρχιζαν οι δαίμονες πάλι τα ίδια.Δεν μπορούσα να κουνηθώ από την μέση και κάτω.Ούτε πεινούσα όμως,ούτε διψούσα''.(Τότε έσκυψε κοντά μου και ψιθυριστά μου είπε:Οικονόμησε ο Θεός Γιώργο μου και όλες αυτές τις ημέρες δεν είχα καθόλου...φυσικές ανάγκες,καταλαβαίνεις...).Και πράγματι,τα σεντόνια κι οι κουβέρτες της κυρίας Ακριβής ήταν πεντακάθαρα και μύριζαν μια ακατάληπτη ευωδία,που,όταν μπήκαμε στο σπίτι,όλοι την αισθανθήκαμε στις μύτες μας πλουσιοπάροχα!Το πρόσωπό της ημέρεψε τώρα,ήταν γαλήνιο,λαμπερό,φωτισμένο.Συνέχισε:''Την τελευταία μέρα γυρίζει ένας από δαύτους και κρατάει στα χέρια του έναν,σαν βούρδουλας ήταν και άρχιζε να με χτυπάει στην πλάτη.Φώναζα για βοήθεια,αλλά κανείς γείτονας δεν με άκουγε.Προσευχόμουν μέσα μου και δυνατά πολλές φορές.Κάποια στιγμή αποκοιμήθηκα εξαντλημένη.Όταν ξύπνησα,ζαλισμένη από τις κακουχίες και τις βασάνους ήμουν σαν να ερχόμουν από άλλο κόσμο...Τότε βλέπω το σπίτι,όπως ήταν πρώτα.Είχαν φύγει αυτοί,τα πράγματα ήταν τακτοποιημένα,όπως εκείνο το Σαββατόβραδο,που ξάπλωσα στο κρεβάτι.Και δεν πόναγα,δεν πόναγα καθόλου...Τι παράξενο!Λίγο,πριν σε δω στο τζάμι παιδί μου,έπιανα την νυχτικιά μου και τα ρούχα,να δω,μήπως είναι λερωμένα....Παράξενο,τα ρούχα μου είναι στεγνά και δεν έχουν τίποτα...Οικονόμησε ο Θεός και δεν είχα φυσικές ανάγκες...!Τότε απευθυνόμενη στις γυναίκες,τις ζήτησε να την βοηθήσουν και να ανασηκώσουν την νυχτικιά της,για να δουν την πλάτη της,αν είχε τίποτα.Ανέβασαν την νυχτικιά της γιαγιάς και,τότε αυτό το θέαμα δεν το είχαμε ξαναδεί ποτέ!...Η πλάτη της ήταν γεμάτη χαρακιές,ακανόνιστες μεταξύ τους,ψιλές και χοντρές τεθλασμένες γραμμές,η μία πάνω στην άλλη.Ήταν,όμως ξεραμένες και η νυχτικιά δεν είχε ίχνος από αίματα,που λογικά έπρεπε να υπάρχουν...Η πλάτη της ήταν σχεδόν,επιφανειακά πολτοποιημένη,η ίδια όμως δεν αισθανόταν κανένα πόνο...Την σηκώσαμε να κάτσει σε μια καρέκλα,οι γυναίκες έφτιαξαν καφέ,έφεραν και κάτι λουκούμια,που είχε στην κουζίνα και τα ακούμπησαν πάνω στο τραπέζι της σάλας.Έψαχνε την τσάντα της και ζήτησε,να την βρουν και να της την δώσουν.Μόλις την πήρε στα χέρια της,βγάζει και μου δίνει μια χαρτοπετσέτα,που κάτι είχε μέσα.''Θυμάσαι Γιώργο μου-μου λέει.Κάθε φορά,που με πήγαινες στο Μοναστήρι μας,σου έδινα λίγα λουλουδάκια,που μάζευα από τα χωράφια εδώ γύρω,για να σε ευχαριστήσω.Είχα φυλαγμένα στην χαρτοπετσέτα αυτή μια χούφτα χαμομήλια,που τα μάζεψα στον κήπο της αυλής.

Πάρτα.

Δεν μοσχομυρίζουν;

Δεν μυρίζουν Θεό παιδί μου;Ε;''.

Στην κηδεία της δυστηχώς δεν ήμουν παρών.Έμαθα για τον χαμό της πολύ καιρό αργότερα.Είχαν πάει λίγοι άνθρωποι,τα παιδιά της,κάποιοι γείτονες και κάποιοι πνευματικοί αδελφοί μας.Όταν πήγα για πρώτη φορά στον τάφο της είδα την φωτογραφία της τυλιγμένη σε ένα πλαστικό ντίμα,μάλλον για να μην χαλάει απ΄την βροχή.Χωμάτινος ο τάφος μ΄έναν ξύλινο σταυρό κι ένα σιδερένιο κιβώτιο,που είχε κάρβουνα,φυτίλια και λιβάνι.Σκεφτόμουν τόσο έντονα το συμβάν εκείνο του ΄97,ώστε κάνοντας να φύγω πρόσεξα,πως σε μια άκρη αυτού του τάφου είχαν φυτρώσει λίγα χαμομήλια...!Μοσχομύριζαν!Δεν μύριζαν Θεό κυρία Ακριβή;Ε;

Υ.Γ.Η φωτογραφία της ανάρτησης δεν είναι της κυρίας Ακριβής.Την βρήκα τυχαία στο Google.Θα μπορούσε όμως και να είναι.Εύχεσθε!

πηγή

Στο χαλαστή του άδικου!

"Σαν πρασινίζει ο γαύρος στον Ασπροπόταμο,

τις νύχτες του Μάη με τις φωνές των αστεριών,

ξαναπαίρνεις, κάθε χρόνο, τα παλληκάρια σου

κι ανεβαίνεις άρρωστος και πετροβολημένος

προς το μεγαλείο των Αγράφων.

Και τότε συγχωρείς όλους εμάς

και μας καταλαβαίνεις,

που ένας εδώ, ένας εκεί,

πολεμάμε με χίλιους δαιμόνους

και μόλις προφταίνουμε, τελευταία στιγμή,

κι ακολουθούμε τη μεγάλη σου πορεία

πίσω από το ξυλοκρέββατο,

ενώ έρχονται κοντά σου,

πίσω από το λεκιασμένο σκούφο σου,

χωρίς φωνή, με μαύρα μάτια,

σύντροφοι του αγώνα, ο Λόρκας, ο Λουμούμπα, ο Μπολιβάρ,

ο Μαγιακόφσκης, ο Διέγο Ριβέρα και άλλοι πολλοί,

που κρύβονται από την αστυνομία του Μαυροκορδάτου.

Σε παρακαλώ, καπετάνιε Στρατηγέ μου,

άφησέ με να γινώ σωματοφύλακάς σου,

να σε φρουρήσω σ’ όλη σου τη σύντομη ζωή·

ξέρω από παγίδες, ξέρω από παράσημα,

από εγγλέζους, από μυστικές συσκέψεις,

ξέρω από θάνατο, από υποψίες, μάθαμε.

Ξέρω τί αξίζει ένας λαϊκός στρατηγός,

τί αξίζεις."

(Θανάσης Φωτιάδης – Ωδή σύντομη στον Γ. Καραϊσκάκη)

 "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Είναι άλλο το να λες ότι είσαι και άλλο το να είσαι Αριστερός

Από τον σΑτΥρΟπΡοΚο

 - Αν κάποιοι στην κυβέρνηση ποντάρουν στην ευφυΐα και στη μαγκιά του Βαρουφάκη για να βγουν από το αδιέξοδο και να μην απαντήσουν στο καυτό ερώτημα: «μέσα ή έξω», μάλλον θα απογοητευτούν.
- Η ατμόσφαιρα «μυρίζει» πρώτη τετραετία παπανδρεϊκής τετραετίας,
τότε που το «έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ», άρχισε να γίνεται «ο τρίτος δρόμος του ΠΑΣΟΚ», ο οποίος ξέρουμε που οδήγησε.
 
- Και τότε τον Παπανδρέου «μάγκα» τον ανέβαζαν, «γάτα» τον κατέβαζαν, αλλά και μέσα στην ΕΟΚ παραμείναμε και έφυγαν οι αμερικάνικες βάσεις που τελικά έμειναν.

- Και μετά άρχισαν εκείνα τα ωραία, που αρχίζουν δειλά-δειλά να ακούγονται και τώρα, πως τάχα άλλο η θεωρία και άλλο πράξη και πως αγάλι-αγάλι θα φτάσουμε στο σοσιαλισμό.

- Ήδη τα κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη του ΣυΡιζΑ αρχίζουν τις δημιουργικές κυβιστήσεις. Εκεί που βροντοφώναζαν ότι τελειώνουν τα μνημόνια την επομένη των εκλογών τώρα λένε πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται.

- Γιατί δεν γίνεται; Γιατί αυτό θα σήμαινε έξοδο από το ευρώ και κάτι τέτοιο δεν το θέλει ο κόσμος. Όταν όμως υπόσχεσαι προεκλογικά ότι μπορείς ΚΑΙ χωρίς μνημόνια ΚΑΙ μέσα στο ευρώ το πληρώνεις μετεκλογικά.

- Και όταν επικαλείσαι ότι κάτι τέτοιο δεν το θέλει ο κόσμος απλώς αλληθωρίζεις προς Περισσό μεριά και επικαλείσαι τις π@%τ&ν*ς τις συνθήκες που δε λένε να ωριμάσουν ποτέ.

- Σχεδόν όλοι στο ΣυΡιζΑ έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στις οικονομικές γνώσεις του Βαρουφάκη. Γιατί; Οι προηγούμενοι υπουργοί ήταν αγράμματοι και άσχετοι; Είχαν και γνώσεις και πολιτικές επιλογές.

- Το θέμα δεν είναι να γνωρίζεις. Το θέμα είναι για ποιον διαθέτεις τις γνώσεις που κατέχεις και επίσης το κατά πόσο λες όλη την αλήθεια στον κόσμο αν θες να είσαι και όχι να αυτοαποκαλείσαι αριστερός.

- Διότι, αν ο Αριστερός δεν λέει όλη την αλήθεια στον κόσμο και δεν αγωνίζεται για το δίκιο και κυρίως για να κάνει πράξη αυτά που πιστεύει, τότε δεν είναι Αριστερός. Μπορεί να λέει ότι είναι…αλλά δεν είναι.

- Από πότε η Αριστερά, όχι μόνο βολεύεται αλλά επικαλείται κιόλας το εφικτό; Από πότε επικαλείται απλά τον υποκειμενικό παράγοντα και αντί να τον αλλάξει, περιμένει να αλλάξει από μόνος του;

- Αν όντως ο στόχος του ΣυΡιζΑ είναι η ρήξη και η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ, θα έπρεπε, από την πρώτη μέρα μετά τις εκλογές να προετοιμάζει τις συνθήκες της εξόδου και όχι του συμβιβασμού.

- Αυτό σημαίνει ότι απαγκιστρώνεις όλους τους παραγωγικούς τομείς από την ΕΕ και το ιδιωτικό κεφάλαιο. Ακυρώνεις, για παράδειγμα, κάθε ευρωπαϊκή οδηγία που βάζει φραγμούς στην παραγωγή εγχώριων προϊόντων.

- Ξαποστέλνεις τους μεσάζοντες και τα καρτελ στον τομέα των τροφίμων που εκτοξεύουν τις τιμές των προϊόντων στα ύψη και έχεις τον κεντρικό έλεγχο της παραγωγής και των ενεργειακών και φυσικών πόρων.

- Καλείς τον κόσμο να γίνει υποκείμενο της προσπάθειας και των εξελίξεων και δεν τον καρφώνεις, πάλι, στους καναπέδες για να παρακολουθεί το νέο τηλεοπτικό σώου που διαδραματίζεται με νέους πρωταγωνιστές.

- Δεν κλίνεις σε όλες τις πτώσεις, την εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια γιατί από μόνες τους δεν χορταίνουν ούτε ζεσταίνουν ούτε στεγάζουν ούτε γιατρεύουν ούτε εκπαιδεύουν για πολύ.

- Βγαίνεις και λες την αλήθεια: η λαϊκή αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια δεν χωράνε μέσα στο ευρώ και την ΕΕ. Δεν χωράνε καν στο υπάρχον πολιτικό σύστημα του κέρδους για τους λίγους και της φτώχειας για τους πολλούς.

- Και φυσικά, δεν ισχυρίζεσαι ότι αυτή την περίοδο διαμορφώνεις τις συνθήκες για τη ρήξη και την έξοδο. Αυτές οι συνθήκες δεν διαμορφώνονται στην κορυφή αλλά στη βάση. Κι εκεί ο ΣυΡιζΑ είχε πάντα πρόβλημα.
πηγή