Το ετήσιο μνημόσυνο του Γέροντα Γεωργίου Γρηγοριάτη στο Άγιο Όρος

  

Προσκεκλημένος από τον Καθηγούμενο Αρχιμ. Χριστοφόρο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους  μετέβη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νικόλαος στην Ιερά Μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους στις 5 και 6 Ιουνίου, όπου ετέλεσε το ετήσιο Μνημόσυνο του αειμνήστου Προηγουμένου της Ιεράς Μονής Αρχιμανδρίτου π. Γεωργίου Καψάνη.

Στην Ιερά Παννυχίδα που τελέσθηκε την Παρασκευή το απόγευμα προεξήρχε ο Μητροπολίτης μας Νικόλαος, συμμετείχε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού  Αθανάσιος και οι Καθηγούμενοι των Μονών Βατοπαιδίου π. Εφραίμ, Ιβήρων π. Ναθαναήλ μετά του Προηγουμένου Αρχιμ. Βασιλείου, Εσφιγμένου π. Βαρθολομαίος, Αγίου Διονυσίου π. Πέτρος και Αγίου Διονυσίου Ολύμπου π. Μάξιμος καθώς επίσης Αντιπρόσωποι όλων των Ιερών Μονών, Μοναχοί από τις Σκήτες και τα Ασκητήρια και πολλοί προσκυνητές μεταξύ των οποίων και ο τ. Υπουργός  Ιωαννίδης. Μετά την Ιερά Παννυχίδα, όπου έλαβαν μέρος περίπου 50 Ιερομόναχοι μετέβησαν όλοι εις τον τάφο του Γέροντος όπου οι Μητροπολίτες Νικόλαος και Αθανάσιος ετέλεσαν Τρισάγιο και έψαλλαν όλοι μαζί το «Αιωνία η μνήμη». Στη συνέχεια ακολούθησε Τράπεζα στην οποία μίλησε ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Διονυσίου Αρχιμανδρίτης π. Πέτρος και ο Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων Αρχιμανδρίτης π. Βασίλειος Γοντικάκης, οι οποίοι ανεφέρθησαν στην προσωπικότητα του αειμνήστου π. Γεωργίου.

Το πρωί ώρα 4 με 9 τελέσθηκε στο Καθολικό της Μονής Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτης μας κ. Νικόλαο στην οποία συμμετείχαν Ηγούμενοι, Ιερομόναχοι και Διάκονοι και έψαλλαν δύο Βυζαντινοί χοροί με πρωτοψάλτη τον Ιερομόναχο Αντύπα. Μετά τη Θεία Λειτουργία παρετέθη Τράπεζα στην οποία μίλησε ο ΣεβασμιώτατοςΝικόλαος αναφερθείς στη ζωή, στην πνευματική αξία και στην εκκλησιαστική προσφορά του μακαριστού Γέροντος π. Γεωργίου.

Ο άγιος Καθηγούμενος π. Χριστοφόρος ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο για την τιμή της παρουσίας του εις το ετήσιο Μνημόσυνο του Γέροντος και μαζί με τους Μοναχούς της Μονής τον προέπεμψε στο λιμανάκι της Μονής, όπου με πλοιάριο ο Σεβασμιώτατος μετέβη στην Ουρανούπολη και από εκεί στη Λαμία.

Στο Άγιον Όρος κατά τη σύντομη προσκυνηματική επίσκεψη του ο Σεβασμιώτατος είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με πολλούς Καθηγουμένους και πολλούς Μοναχούς με τους οποίους συζήτησε πνευματικά και εκκλησιαστικά θέματα και ωφελήθηκε πνευματικά από την αγάπη τους και από την κατάθεση των απόψεών τους για διάφορα επίκαιρα θέματα.

Το Άγιον Όρος για κάθε Χριστιανό, κυρίως όμως για κάθε Επίσκοπο είναι πνευματικό αναβαπτιστήριο.  

ΕΠΙΜΝΗΜΟΣΥΝΟΣ ΛΟΓΟΣ

Εἰς τόν ἀείμνηστον Ἀρχιμανδρίτην π. Γεώργιον Γρηγο­ριά­την Καθη­γού­μενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους ἐκφωνηθείς ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου εἰς τό ἐτήσιον μνημόσυνον αὐτοῦ ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Ὁσίου Γρηγορίου τό Σάββατον 6ης Ἰουνίου 2015. 

Τό ἐτήσιον μνημόσυνον τοῦ πολυσεβάστου Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου μακαριστοῦ π. Γεωργίου συνήγαγεν πάντας ἡμᾶς τούς τιμῶντας καί ἀγαπῶ­ντας τήν μνήμην του, διά νά καταθέσωμεν τήν τιμήν τῆς καρδίας μας πρός τό σεπτόν πρόσωπόν του, νά προσευχηθῶμεν κατά τά διατεταγμένα τῆς Ἁγιορειτικῆς λειτουργικῆς τάξεως διά τήν ἀνάπαυσιν τῆς ψυχῆς του καί ἐν τῇ ἀναμνήσει τῆς ζωῆς καί τῶν λόγων του νά ἐνισχυθῶμεν εἰς τόν καθημερινόν ἀγῶνα τῆς ἐνθέου ζωῆς.

Ἰδού μετά τήν τέλεσιν τῆς Παραδεισίου Θείας καί ἀναι­μά­κτου Μυσταγωγίας μετέβημεν ἀπό Τραπέζης εἰς Τρά­πεζαν. Ἀπό τήν Ἁγίαν Τράπεζαν, εἰς τήν ὁποίαν ὁ Χριστός ἦτο ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος, εἰς τήν τράπεζαν τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν, κατά τήν διάρκειαν τῆς ὁποίας κατά τό Ἁγιογραφικόν λόγιον «Αἰνέσωμεν δή ἄνδρας ἐνδόξους καί τούς πατέρας ἡμῶν»(Σοφία Σειράχ 44, 1) ἱερουργοῦντες τόν λόγον σεπτῇ πα­ρα­κλήσει τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Καθηγουμένου Ἀρχι­μανδρί­­του π. Χριστοφόρου θά φιλοτεχνήσωμεν ἀδεξίως μέν, ἀλλ ἐγκαρ­δίως τήν λάμπουσαν Θείας Χάριτος προσωπικότητα τοῦ μνη­μονευμένου καί μακαριζομένου ἀειμνήστου Γέροντος ἐν εὐλαβείᾳ ὑπείκοντες εἰς τήν Ἀποστολικήν ἐντολήν: «Μνη­μονεύε­τε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀνα­θεω­ροῦ­ντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» (Ἑβρ. 13, 7).

Ἔχομεν τήν αἴσθησιν σήμερον, ὅτι ὁ μακαριστός Γέρων εἶναι μεθ΄ ἡμῶν ὡσεί παρών, ὄχι μόνον διότι τοῦτο διακηρύττει ἡ πίστις τῆς Ἐκκλησίας μας: «Οἱ γάρ δίκαιοι ζῶσι καί τεθνηκότες», ἀλλά καί διότι ἡ τεσσαρακονταετής διακονία του ἐν τῇ Μονῇ κατέ­λειπε ζωηρά τά ἴχνη τῆς ἁγίας διαβάσεώς του, ὥστε τό ὄνομα του νά ταυτισθῆ ἀπόλυτα μέ τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ὁσίου Γρη­γορίου.

Εὐχαριστοῦμεν τόν Κύριον καί τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τήν ἔφορον τοῦ Ἁγιωνύμου τούτου πνευματικοῦ λειμῶνος, διά τό δῶρον τῆς παρουσίας τοῦ εἰρημένου Καθηγουμένου εἰς τόν κόσμον κατά τήν πολυπράγμονα καί πολυτάραχον ταύτην ἐπο­χήν, εἰς τήν ὁποίαν ἐστάθη ὡς ἰσχυρός λιμενοβραχίων ἀνα­κό­πτων μέ τόν εὔχυμον καί πειστικόν λόγον του τήν μανίαν τῶν κυ­μάτων τῆς ἀσεβείας καί ὡς λιμήν γαλήνιος ἀναπαύων ναυαγισμέ­νας καί ταλαιπωρημένας ψυχάς.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης ὑπῆρξε μία σπανία καί ἀνε­πανάληπτη Ἐκκλησιαστική καί Μοναστική προσω­πικό­της διά τήν ὁποίαν θά καυχᾶται τό Ἅγιον Ὄρος ἐσαεί.

Ἄς ἴδωμεν ἐν συντομία σημαντικά τινά σημεῖα τῆς ζωῆς του, τά ὁποῖα διεμόρφωσαν καί ἐσμίλευσαν τήν προσωπικότητά του καί ἄς ἐνσκύψωμεν ἐν εὐλαβείᾳ εἰς τόν πλοῦτον τῶν χαρισμά­των μέ τά ὁποῖα τόν ἐπροίκισεν ὁ Θεός.

Ὁ π. Γεώργιος εἶχε τήν εὐλογίαν νά ἀνατραφεῖ εἰς ἕν χρι­στι­ανικόν περιβάλλον. Οἱ γονεῖς του νησιῶτες ἐκ καταγωγῆς, ὁ μέν πατέρας ἐκ Κυθήρων, ἡ δέ μητέρα ἐκ Νάξου, τοῦ ἐνεστά­λα­ξαν τήν νησιωτικήν εὐλάβειαν καί εὐγένειαν. Ἔχων ἔφεσιν πρός τά ἱερά γράμματα μετά τάς ἐγκυκλίους σπουδάς ἐφοίτησεν εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν Ἀθηνῶν καί ἀργότερα παρηκολούθησε μαθή­ματα ποιμαντικῆς εἰς τήν Ἀμερικήν καί Ἀγγλίαν. Ἐπιστρέψας ὑπηρέτησεν ὡς Βοηθός εἰς τήν ἕδραν τῆς Ποιμαντικῆς καί τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου ὑπό τήν ἐπιστημονικήν καθοδήγησιν τοῦ Καθηγητοῦ Κων/νου Μουρατίδου. Τό ἔτος 1972 ἀνταποκρινόμενος εἰς τήν ἔκκλησιν πρός τούς θεολόγους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου τοῦ Α΄ εἰσῆλθε εἰς τάς τάξεις τοῦ ἀγάμου Κλήρου καρείς Μοναχός εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Πεντέλης καί χειροτονηθείς Διάκονος ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου πρός μεγάλην ἱκανο­ποίη­σιν Καθηγητῶν, Φοιτητῶν καί πολλῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνθρώ­πων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Εἰς σύντομον χρόνον ἐχειροτονήθη πρεσβύ­τερος καί ἔστησε τό πνευματικόν του ὁρμητήριον εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Πεντέλης, ἡ ὁποία κατά τό σύντομον χρονικόν διάστη­μα τῆς παραμονῆς του ἐγνώρισε ἡμέρας πνευματικῆς ἀνα­λαμπῆς.

Γνωρισθείς καί συνδεθείς μετά τοῦ μακαριστοῦ Μητρο­πολί­του Χαλκίδος κυροῦ Νικολάου Σελέντη ἠκολούθησεν αὐτόν εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Χαλκίδος μέ τήν εὐάριθμον ἐκλεκτήν Ἀδελφότητα τῶν πρώτων Μοναχῶν του και ἐγκατεστάθη ὡς Ἡγούμενος εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἀρμᾶ, ἡ ὁποία ἐπί τῶν ἡμερῶν ἐκείνων ἐγνώρισε μεγάλην πνευματικήν ἀκμήν καί κατέστη πνευματικός φάρος διά τήν νῆσον Εὔβοιαν. Δυστυχῶς ὁ χρόνος τῆς πνευματικῆς ὡραιότητος κατά παρα­χώ­ρη­σιν Θεοῦ ἦτο συντετμημένος. Ἐνσκυψάσης τῆς Ἐκ­κλησια­στι­κῆς καταιγίδος τοῦ 1974 μέ τήν ἄδικον ἔκπτωσιν τῶν 12 Μητροπολιτῶν μεταξύ τῶν ὁποίων ἦτο καί ὁ Χαλκίδος Νικό­λαος, ὁ ἀσυμβίβαστος εἰς τά θέματα τῶν Ἱερῶν Κανόνων Καθη­γού­μενος Γεώργιος, ἔλαβε τήν εὐχήν τοῦ Νικολάου, ἐγκατέ­λει­ψε ὅλην τήν πνευματικήν ἐργασίαν τῆς Μονῆς του καί ἐπορεύθη μετά τῆς ἐπταμελοῦς Ἀδελφότητός του εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, πα­ρα­δο­θείς εἰς τήν ἀγκάλην τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ἔχει ἰδιαιτέραν ἀξίαν μία ἐπιστολή τήν ὁποίαν ἀπέστειλε ὁ π. Γεώργιος ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος εἰς τόν ἀσθενοῦντα Μητροπολίτην Νικόλαον, ἡ ὁποία εἶναι δηλωτική τῆς πνευματικῆς σχέσεως καί τοῦ ἱεροῦ συνδέσμου τῶν δύο ἀνδρῶν:

 «Ἐπληροφορήθημεν τά τῆς ἐγχειρήσεως καί ἐλυπήθημεν διότι δέν εἴμεθα πλησίον σας νά συμμερισθῶμεν τήν δοκιμασίαν σας. Σᾶς ἔχομεν συνεχῶς εἰς τήν σκέψιν μας καί εἰς τάς ἀναξίους προσευχάς μας τελοῦντες εἰδικάς θείας λειτουργίας καί παρακλήσεις ὅπως ἐπίσης καί πολλοί ἄλλοι ἁγιορεῖται πού σᾶς ἀγαποῦν καί σᾶς περιμένουν νά ἐπισκεφθῆτε τό Ἅγιον Ὄρος.

Τόν ὀλίγον χρόνον πού συνεργάσθημεν ἐζήσαμεν μέ ἔντασιν τήν ἁγίαν ἀγάπην σας, τήν Χριστομίμητον ταπείνωσίν σας, τό κλῖμα τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας πού ἀκτινοβολούσατε καί ὅλας τάς ἄλλας ἀρετάς σας πού ὠφέλησαν πολύ τάς ψυχάς μας καί μᾶς συνέδεσαν μαζί Σας μέ ἕνα ἄρρηκτον καί ἅγιον δεσμόν.

Δι΄ αὐτό καί τήν δοκιμασίαν σας τήν αἰσθανόμεθα καί ὡς ἰδικήν μας δοκιμασίαν. Αἰσθανόμεθα τοπικῶς μόνον χωρισμένοι. Εἰς τήν καρδίαν μας εἶστε πάντα ὁ Ἐπίσκοπος καί Πατήρ μας.

Δι΄ αὐτό καί τολμῶμεν τώρα πού διά τῆς δοκιμασίας σας ἐξαγνίζεσθε ἔτι περισσότερον καί προσεγγίζετε τό ἀπρόσιτον Φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος νά παρακαλέσωμεν νά ἐνθυμεῖσθε καί ἐμέ». (Μητροπολίτου Φθιώτιδος Νικολάου, Ὁ Χαλκίδος Νικόλαος, ἐκδόσεις Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος, Λαμία 2011, Β΄ ἔκδοσις βελτιωμένη, σελ. 205)

Ἐν τῷ μεταξύ μετά ἕν ἑξάμηνον ὁ Νικόλαος προσβληθείς ἀπό τήν ἐπάρατον «εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος ἠγαπήθη καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη….»(Σοφία Σολομῶντος 4, 10) εἰς τήν οὐράνιον πατρίδα, ὁ δέ π. Γεώργιος ὁμοφώνως ἐξελέγη ἀπό τήν Ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου Καθη­γού­με­νος, τοῦ Καθηγουμένου Διονυσίου παραιτηθέντος ὑπέρ αὐτοῦ.

Ἐάν ἡ Ἱερά Μονή Πεντέλης καί τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἀρμᾶ Χαλκίδος προσεφέρθησαν διά τόν Γέροντα ὡς τόποι ποιμαντικῆς δραστηριότητος καί πνευματικῆς προσφορᾶς, ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου ὑπῆρξε δι΄ αὐτόν καί τούς μοναχούς ἐργαστήριον ἁγιότητος, σκάμμα πνευματικῶν ἀγώνων, γυμναστήριον ψυχῶν διά τήν ἀπόθεσιν τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καί διά τήν ἔνδυσιν τοῦ καινοῦ, τοῦ ἐναρέτου, τοῦ τελείου «καθ΄ ὁμοίωσιν Χριστοῦ». Ἡ πνευματική ποιότητα τῆς Ἀδελφότητός του, ἡ ὁποία φυσικῶς κατηυθύνετο ἀπό τήν κεφαλήν, δηλαδή τόν ἴδιον τόν Γέροντα, τόν διδάσκοντα καί ποιοῦντα, ἡ μόρφωσίς του καί ἡ χριστομίμητος συμπεριφορά του προσείλκυσε πλῆθος πολύ τῶν ἐκζητούντων τήν ἐν Χριστῷ ζωήν, οἱ ὁποῖοι προσέφευγον εἰς τήν ἀγάπην του, ἀνεκουφίζοντο καί ψυχικῶς ἐθεραπεύοντο, διότι, ὅπως λέγει ὁ Ὅσιος Φιλήμων: «Ἡ ἀγάπη ποιεῖ τήν ψυχήν ἄνοσον». Ὁ ἅγιος Γέρων ἀδιακρίτως προσέφερεν ἀγάπην καί πάντας ὁδηγοῦσε εἰς τόν Χριστόν «τό μέγα μάλαγμα τό σφῖγγον πάντα τά μέλη καί θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν»(Ματθ. 4, 23). Ἡ ἀγάπη του προσεφέρετο πρός πάντας. Δηλαδή ὁ Θεός προσεφέρετο, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Μάξιμος: «Ὁ κτησάμενος τήν ἀγάπην αὐτόν τόν Θεόν ἐκτή­σατο». Ἀπό τήν ἀγαπῶσαν καρδίαν του ἐξεδηλοῦτο ἡ ἁγιότης του, «Ὅτε φθάσομεν τήν ἀγάπην, ἐφθάσαμεν εἰς τόν Θεόν» (Ἰσαάκ ὁ Σῦρος, Λόγος 72). 

Μέ τήν παρουσίαν του εἶχε προστεθεῖ εἰς τήν Ἱεράν Μονήν μία ἀκόμη ἀποστολή, τήν ὁποίαν ἐπιμελῶς διηκόνησε καί ἀκόμα μετά ἀπό αὐτόν διακονεῖ, τήν προσφοράν ἀγάπης πρός τούς βεβαρη­μέ­νους ἀδελφούς. Ὁ Ἅγιος Δωρόθεος Γάζης λέγει, ὅτι «ἕκαστος θέλων σωθῆναι χρείαν ἔχει οὐ μόνον μή ποιῆσαι τό κακόν, ἀλλά καί τό ἀγαθόν ἐργάσασθαι (Διδαχή 12, 133). Ἐμπνεόμενος ἀπό τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν ἐχειραγώγει τούς πιστούς εἰς τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας ἐν ἁγίῳ Πνεύματι. Μόνον μέ τό Ἅγιον Πνεῦμα ὁ ἄνθρωπος ἀνακαινίζεται, ἐξαγνίζεται, ἁγιάζεται καί ὁδηγεῖται εἰς τήν τελειότητα. Ὁ Μέγας Ἀντώνιος κάνει λόγον διά τό «Πνεῦμα μεταστροφῆς», τό ὁποῖον ἔρχεται εἰς βοήθειαν ὅσων πορεύονται αὐτόν τόν δρόμον. Προπορεύεται, ὅσων μάχονται, διά νά ἐλαφρύνει τόν ἀγῶνα τους καί γλυκαίνει τό ἔργον τῆς μεταστροφῆς τους.

Συνεβούλευε νά ἀγωνιζόμεθα κατά τῶν παθῶν διά νά ἔλθουν οἱ ἀρετές . Ἐάν συγχρόνως ἐφαρμόζωμεν ἀρετάς καί πάθη, ἡ ψυχή ζεῖ ἐν τρικυμίᾳ καί ταραχῇ, διότι κατά τόν ἅγιον Εἰρηναῖον «ἐξωθεῖται το ἕτερον ὑπό τοῦ ἑτέρου καί παρόντος τοῦ ἑτέρου ἀνήρηται τό ἕτερον»(Ἁγίου Εἰρηναίου κατά αἰρέσεων 5, 12 1). Χαρακτηριστικά γνωρίσματα τοῦ ποιμαντικοῦ λόγου του ἦταν ἡ θεολογική καί Ἐκκλησιολογική θεώρησις ὅλων τῶν ζητημάτων πίστεως καί ἠθικῆς καί ἡ βιωματική ἐμβάθυνσις εἰς τήν ἁγιορειτικήν παράδοσιν, τήν ὁποίαν ἐκράτησεν καί ἐτήρησεν ἀκεραίαν. Ὁσάκις ὡμίλει ἐνεστάλαζε τήν γλυκύτητα τῆς θεολογίας εἰς τάς ψυχάς, ἡ ὁποία εἶχεν πάντοτε ἀρχήν καί τέλος τήν Θείαν Εὐχαριστίαν. (βλέπε: Ἡ ζωή μας μέσα εἰς τήν ἑβδομάδα: «θέματα Ἐκκλησιολογίας καί Ποιμαντικῆς» β΄ ἔκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου, Ἁγίου Ὄρους σ. 42).

Ἀρχέτυπο τῶν σχέσεων του μέ τούς Μοναχούς καί τά ἄλλα πνευματικά του παιδιά ἀποτελοῦσαν οἱ ἀντίστοιχες σχέσεις τοῦ οὐρανίου πατρός καί τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶναι τέκνα ἀπό υἱοθεσίαν τοῦ Πατρός «ἐξ οὗ πᾶσα πατριὰ ἐν οὐρανοῖς καὶ ἐπὶ γῆς ὀνο­μά­ζε­ται»(Ἐφεσ. 3, 14-15). Κύριον καθῆκον του ἐθεώρει νά γεννᾶ πνευματικῶς τά παιδιά του μέ τήν «ἄνωθεν γέννησιν» καί νά βοηθεῖ νά αὐξηθοῦν, ἕως ὅτου φθάσουν τό μέτρον τῆς ἡλικίας τοῦ πληρώματος ἐν Χριστῷ ὡς ὁ θεῖος Παῦλος λέγει: «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω, μέχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν»(Γαλ. 4, 19).

Ἦτο πρᾶος, γλυκύς καί ἀόργητος. Παρ΄ ὅλα αὐτά εἶχε τόν «σώ­φρονα θυμόν» εἰς τά θέματα τῆς πίστεως, ὅταν παρεβιά­ζο­ντο οἱ Ἱεροί Κανόνες καί παρεμορφώνετο ἡ Πατερική παρά­δο­σις. Τότε παραμέριζε τήν πραότητα καί ἀνελάμβανε ἀγῶνα «τόνον πρός τήν τῶν καλῶν ἔντασιν ποιῶν» (Μ. Βασιλείου Ὁμιλία 10 κατά ὀργιζομένων). Μνημεῖα Ὀρθοδόξου Θεολογίας εἶναι τά κείμενά του, τά ὁποῖα κατά καιρούς ἐξαπέλυε πρός τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τό Μοναχικόν κελλίον του, ὁσάκις ἠπειλεῖτο ἡ ἀκρίβεια τῆς πίστεως καί ἐκινδύνευε ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ἤλεγχε μέ ἀγάπην, συνεβούλευε μέ ταπείνωσιν, παρενέβαινε μέ εὐγέ­νειαν, πάντοτε οἰκοδομοῦσε.

Εἶχε φόβον Θεοῦ. Ἐξ αὐτοῦ προείρχετο ἡ γαλήνη τῆς ψυχῆς του καί ἡ πνευματική μακαριότης του κατά τόν ψαλμῳδόν: «Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον, ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ θελήσει σφόδρα»(Ψ. 111, 1). Τόν φόβον τοῦ Θεοῦ εἶχε θέσει ὡς ἀρχήν τῆς ἀληθινῆς ζωῆς. «Ὁ φοβούμενος τόν Θεόν δαιμόνων ὁρμάς οὐ φοβεῖται, οὐδέ τάς ἀσθενεῖς ἐφόδους αὐτῶν, ἀλλ΄ οὐδέ ἀνθρώπων πονηράς ἀπειλάς»(Ἁγ. Συμεών ὁ Θεο­λό­γος, Κεφάλαια διάφορα, 1, 68). Παρ΄ ὅτι ἦτο φύσει εὐγενής, συγκαταβατικός καί ὑποχωρητικός, δέν ἐδειλίασε εἰς τάς ποικίλας ἐπιθέσεις δαιμόνων, ἰσχυρῶν, ψευδαδέλφων, προ­δο­τῶν, μηχανορράφων, ἀλλά πάντοτε διά τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ ἀντιμετώπιζε πᾶσαν ἐπιβουλήν ἐπιτυχῶς λέγων: «Κύριος ἐμοὶ βοηθός καὶ οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος»(Ψ. 117, 60).

Ἐπί τεσσαράκοντα καί πλέον ἔτη ὁ ἀείμνηστος Γέροντας ἐπί τῶν πνευματικῶν ἐπάλξεων ἠγωνίσθη διά τόν ἔνθεον βίον καί διά τόν ἁγιασμόν τῆς Ἀδελφότητός του καί τῶν πολυαρίθμων πνευματικῶν του τέκνων. Ἠνάλωσε τήν ζωήν του εἰς τόν πνευματικήν καθοδήγησιν ἐκτός τῆς Ἱερᾶς Ἀδελφότητος τῆς Μονῆς του καί ἄλλων Μοναστικῶν Ἀδελφοτήτων καί πλήθους πιστῶν τῶν Ἱερῶν Μετοχίων τῆς Μονῆς καί ἐπίσης τῶν προσκυνητῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἀνύστακτος ἦτο καί ἡ μέριμνά του διά τήν ἐξωτερικήν Ἱεραποστολήν εἰς τήν ὁποίαν ἔταξε τόν ἤδη μακαριστόν Ἀρχιμανδρίτην π. Κοσμᾶν Γρηγοριάτην καί τόν σημερινόν Μητροπολίτην Κατάγκα κ. Μελέτιον.

Ἡ μεγάλη πνευματική του ἀξία καί ἡ ἀποδοχή του ὑπό συμπάσης τῆς Ἐκκλησίας ἐντός καί ἐκτός τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὤθησαν τόν μακαριστόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρόν Χριστόδουλον νά εἰσηγηθεῖ τήν ἐγγραφήν του εἰς τόν κατάλογον τῶν ὑποψηφίων πρός Ἀρχιερατείαν διά τήν ἐν συνεχείᾳ τιμητικήν ἐκλογήν του εἰς τό ὕψιστον ἀξίωμα τῆς Ἀρχιερωσύνης. Τοῦτο πληροφορηθείς ὁ ἅγιος Γέρων ἐμήνυσε εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον, οὐδέ κἀν σκέψιν νά κάμει περί τούτου, διότι θά ἠρνεῖτο.

Ὁ χρόνος, οἱ κόποι, τῆς σαρκός ἡ φθαρτότης κατέβαλαν τάς σωματικάς δυνάμεις του, ὄχι ὅμως καί τάς πνευματικάς, τάς ὁποίας διέθετε μετά χαρᾶς εἰς τήν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τάς θλίψεις τῆς ἀσθενείας του «οὐκ ἔπεσεν ἀπὸ τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ»(Σοφία Σειράχ 14, 2). Διαισθανόμενος, ὅτι πλησιάζει ἡ ἀπόθεσις τοῦ σκηνώματός του (Β Πέτρου 1, 14) παρητήθη τῶν διοικητικῶν φροντίδων τῆς Μονῆς καί εἰσηγήθη τήν ἐκλογήν νέου Ἡγουμένου, τόν ὁποῖον ἡ θεόλεκτος Ἀδελφότης εὗρε εἰς τό πρόσωπον τοῦ σημερινοῦ ἀξίου Καθηγουμένου π. Χριστο­φό­ρου.

Ὁ ὑπόλοιπος χρόνος τῆς ζωῆς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ἦτο χρόνος ἐντόνου προετοιμασίας του διά τήν ἔξοδον καί δύναται νά περιγραφεῖ μέ τά κάτωθι λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «καὶ γὰρ ἐν τούτῳ στενάζομεν, τὸ οἰκητήριον ἡμῶν τὸ ἐξ οὐρανοῦ ἐπενδύσασθαι ἐπιποθοῦντες»(Β΄ Κορινθ. 5, 1-14). Διακονούμενος μέ ὑποδειγματικήν ἀφοσίωσιν ἀπό τά πνευματικά του παιδιά ἐπιδεικνύων χριστομίμητον ὑπομονήν καί καρτερίαν προητοιμάσθη διά τήν πρός Κύριον ἀποδημίαν, τήν ὁποίαν «ὁ βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οἰκονομῶν καὶ τὸ συμφέρον πᾶσιν ἀπονέμων» Θεός(Ἀπολυτίκιον τῷ Σαββάτῳ πρό τῆς Πεντηκοστῆς) ὥρισεν τό Σάββατον παραμονήν τῆς Πεντη­κο­στῆς.

Ὁ ἀξιομακάριστος καί ἀείμνηστος Καθηγούμενος τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης, ὁ Θεο­δί­δα­κ­τος καί Θεοδόξαστος ἐραστής τῆς ἁγιότητος, ὁ ἐκφάντωρ τῆς οὐρανίου ζωῆς καί Μυστογράφος τῆς χάριτος μετά τῶν συνασκητῶν του Ἁγίων συνευφραίνεται εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν ἐν οὐρανοῖς ἀπογεγραμμένων.

Διά τῆς «καλλοποιοῦ» καί «θείας ὁδοιπορίας» του ἐκοι­νώ­νησε τοῦ Δεσποτικοῦ πάθους καί ἐδόξασε τό Σῶμα τῆς Ἐκ­κλη­σίας.

Ἡ ἁγία του ζωή συνιστᾶ μίαν ἀνεκτίμητον πνευματικήν κληρονομίαν διά τήν Μονήν του καί διά τά πνευματικά του παιδιά. Ὅπως ὁ Μωϋσῆς, οὕτω καί ὁ μακαριστός Γέροντας κατέλειπε εἰς ἕνα ἕκαστον αὐτήν τήν πνευματικήν Διαθήκην: «Πρόσεχε σεαυτῷ, μὴ ἐπιλάθῃ Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου τοῦ μὴ φυλάξαι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ καὶ τὰ κρίματα καὶ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ»(Δευτ. 8 11).

Ὅσοι τόν ἐγνωρίσαμε καί τόν ἐζήσαμε καυχώμεθα ἐν Κυρίῳ, ὅτι ἐγνωρίσαμεν ἄνθρωπον τοῦ Θεοῦ, πλήρη πνεύματος καί ἀληθείας, μέ θυσιαστικήν πατρικήν ἀγάπην διά κάθε ἄνθρωπον καί πεπυρακτωμένην καρδίαν διά τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν.

 Ἄς ἀναπαύῃ ὁ Κύριος τήν ψυχήν του ἐν τῇ ἀγήρῳ μακα­ριό­τη­τι.  

πηγή

Αμερικανοί γύρισαν την Ελλάδα με 4Χ4 και εκστασιάστηκαν: Κλαίγαμε όταν τελείωσε

Οι Αμερικανοί bloggers του «Travel the World», η Κάθριν και ο Ρόμεο Μπελαρμίνο επισκέφθηκαν την Ελλάδα.
Δεν επέλεξαν κάτι το συνηθισμένο, αλλά να γυρίσουν την κεντρική Ελλάδα κάνοντας ό,τι κάνουν συνήθως, ένα road trip προκειμένου να γνωρίσουν καλύτερα τη χώρα. Ομως στη χώρα μας προχώρησαν τη διαδρομή τους ένα βήμα παραπέρα, επιλέγοντας το off-road trip, διασχίζοντας απόκρημνες πλαγιές και στενούς χωματόδρομους με τα 4*4 οχήματα της εταιρείας Tripology Adventures.


Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη διαδρομή τους από την Αθήνα μέχρι την οροσειρά της Πίνδου ως τη «μυθολογική μητέρα όλων των road trips» και δηλώνουν εκστασιασμένοι από την επιλογή τους, ενώ αστειευόμενοι σχολιάζουν πως το πιο κομμάτι της διαδρομής που είχαν να αντιμετωπίσουν στη διαδρομή τους με τις μεγαλύτερες προκλήσεις δεν ήταν άλλο από αυτό εντός του λεκανοπεδίου, μέχρι και να βγουν στην Εθνική Οδό.

Πρώτη στάση τους οι Δελφοί, στη συνέχεια, βάδισαν με τα 4*4 στη διαδρομή του θρυλικού Ράλι Ακρόπολης, ενώ παράλληλα, σπεύδουν να σχολιάσουν πως σχεδόν σε κάθε στροφή των ελληνικών επαρχιώτικων δρόμων υπήρχαν «kandylakia» (καντηλάκια) στη μνήμη εκείνων που έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο.


Οπως περιγράφουν στο blog του, κατά μέσο όρο, περνούσαν τέσσερις ώρες κάθε ημέρα πίσω από το τιμόνι, με προγραμματισμένες στάσεις σε «γραφικά χωριουδάκια», αλλά και με έκτακτες τύπου «στμάτα το αυτοκίνητο να βγάλουμε φωτογραφία». «Κατά μήκος της διαδρομής συναντήσαμε γιδοβοσκούς, μελισσοκόπους, αγελάδες να κόβουν βόλτες στους δρόμους, κατσίκια σκαρφαλωμένα στις πλαγιές και ηλικιωμένους με ρυτιδιασμένα πρόσωπα όπως αυτά που βλέπεις στα ντοκιμαντέρ του National Geographic».


Η διαδρομή τους, όπως τη διηγούνται, ήταν γεμάτη από μικρές στιγμές απλότητας και απεραντοσύνης της ομορφιάς βλέποντας «απέραντες πεδιάδες και μέρη που απλά σε κάνουν και νιώθεις μικρός, σαν μια ψείρα στο λαιμό μιας σκνίπας. Ολα φαίνονται μάταια εκεί».
Εκτός από βουνά με ατέλειωτη θέα, στη διαδρομή κέντρισαν το ενδιαφέρον των Αμερικανών ταξιδιωτών και «χωριά με ιστορία και γοητεία, αλλά και νερόμυλους».

«Κατά μήκος της διαδρομής παρατηρήσαμε και την αλλαγή των χρωμάτων στη γη». Λιγο πριν από την Ευρυτανία, έκανε την είσοδό της η πρωινή ομίχλη που έπεφτε σαν πέπλο πάνω από τα πεύκα. Η Ευρυτανία χαρακτηρίζεται από τους bloggers ως «η Ελβετία της Ελλάδος», «με θέες που κόβουν την ανάσα» και «εκκλησίες πάνω από τα ποτάμια». Απαραίτητη στάση στο Μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας ή Μονή Προυσού.






Στη συνέχεια, έφτασαν στην οροσειρά της Πίνδου για την οποία εξομολογούνται: «Ειλικρινά, όταν σκεφτόμαστε την Ελλάδα, το χιόνι δεν είναι το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό», αλλά η ομορφιά τους αποζημίωσε. «Ρώτα τον εαυτό σου, πότε ήταν η τελευταία φορά που οδήγησες το αυτοκίνητό σου μέσα από ένα μικρό σύννεφο να πλανάται πάνω από εσένα στον ουρανό» γράφουν.

Από την Πίνδο οδήγησαν μέχρι την Καλαμπάκα, με απαραίτητη στάση στα Μετέωρα για τα οποία «ό,τι και να πούμε είναι λίγο» για αυτό και συμβουλεύουν τους συμπατριώτες τους, όταν τα επισκεφθούν να έχουν «πολύ χώρο στην κάρτα μνήμης της φωτογραφικής τους μηχανής» γιατί θα θέλουν να τραβούν συνεχώς φωτογραφίες.«Τα Μετέωρα ήταν το πιο απομακρυσμένο σημείο από το σημείο εκκίνησής μας. Από εκεί, μπορούσες να δεις από απόσταση το χιόνι που είχε καλύψει το βουνό Ολυμπος. Περάσαμε δύο ημέρες στα Μετέωρα και εύκολα θα καθόμασταν περισσότερες» παραδέχονται οι αμερικανοί travel bloggers.


Ομως τα πανέμορφα μέρη δεν έλειψαν ούτε από τον πιο εύκολο δρόμο της επιστροφής. Ο Βόρειος Ευβοϊκός Κόλπος στα Καμένα Βούρλα άφησε μια αίσθηση «τελειότητας» στους ταξιδιώτες. Εκεί κοντά, τράβηξαν χειρόφρενο, κατέβηκαν από τα οχήματα και φώναξαν: «This is Sparta»! Είχαν φτάσεις στις Θερμοπύλες και είχαν δει το μνημείο για «μια πολύ σημαντική μάχη.
Την πιο συγκινητική στιγμή, όμως την άφησαν για το τέλος. Η διαδρομή και η παρέα ήταν τόσο καλή και οι συνταξιδιώτες μοιράστηκαν «πίτα γύρο και ευχάριστες στιγμές» που όταν τελείωσε το ταξίδι έκλαιγαν από συγκίνηση.

Πηγή

"..μια εσωτερική αυλή νησιώτικου σπιτιού ή ένας περίβολος μοναστηριού είναι, σαν αντίληψη εννοώ, πολύ πιο κοντά στο πνεύμα που έκανε τους Παρθενώνες και τις Θεομήτρες παρά όλες οι κολώνες κι οι μετόπες των ευρωπαϊκών ανακτόρων.
Που σημαίνει ότι αν συνέχισε κάποιος την αισθαντικότητα την Ελληνική και τη διατήρησε είναι αποκλειστικά ο λαϊκός μας πολιτισμός...
αυτό που λέμε "Ελληνικότητα" δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας τρόπος να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα. Είτε στην κλίμακα τη μεγάλη είτε στην ταπεινή. Θέλω να πω είτε σ' έναν Παρθενώνα είτε σ' ένα λυχνάρι.
Το παν είναι η ευγένεια, η ποιότητα, σε αντίθεση με το μέγεθος και την ποσότητα που χαρακτηρίζουν τη Δύση. Γιατί εκεί βρίσκεται η διαφορά..."
 
Ο.Ελύτης

Περί βασκανίας και βασκάνου

Βασκανία είναι άδικη έχθρα εναντίον αυτού που απολαμβάνει κάποιο αγαθό, έχθρα διηνεκής και ακατάλυτη. 

Η βασκανία είναι δύσκολο πάθος, που παρασύρει, ώστε να περιφρονήσει κανείς ακόμη και την δική του σωτηρία. Η βασκανία αμαυρώνει τα καλά. Ο θείος Χρυσόστομος λέει τα εξής για τη βασκανία: «Ένα ακόμη πάθος που κυβερνά τη ζωή των ανθρώπων, καταφθείροντας την καρδιά…

όπως η σκουριά το σίδερο, είναι η βασκανία έχει βέβαια πολλά κακά, αλλά σ’ ένα είναι χρήσιμο: ότι είναι κακό γι’ αυτόν που το κατέχει. Διότι ο βάσκανος λίγο βλάπτει αυτόν που ματιάζει, αλλά κατατρώει τον ίδιο του τον εαυτό με τη λύπη και τον στεναγμό από την καλοπέραση του πλησίον. Και τη μεν χαρά του γείτονά του δεν ελάττωσε, τον εαυτό του όμως τον κατέφαγε με τη βασκανία».

Το να βασκάνεις είναι χειρότερο από το να πολεμάς γιατί αυτός που πολεμάει, όταν λυθεί η αιτία που γίνεται ο πόλεμος, διαλύεται και η έχθρα, ο δε βάσκανος δεν έχει καμιά άλλη αιτία πέρα από τη δική του μανία και τη σατανική του θέληση. Πάντοτε βασκάνει. Με τι να παρομοιάσει κανείς τέτοια ψυχή; Με ποιο φίδι;  Με ποιο σκουλήκι; Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο βδελυρό και πονηρό από μια τέτοια ψυχή. Διότι απ’ αυτό ανατράπηκαν εκκλησίες, γεννήθηκαν αιρέσεις και αυτό όπλισε το χέρι του αδελφού. Ο βάσκανος έχει πονηρό μάτι, που ματιάζει τα αγαθά. Είναι φθονερός, δεν νοιάζεται για την σωτηρία της ψυχής του, ένα μόνο τον νοιάζει: η καταστροφή του άλλου. Τον βάσκανο, ακόμη κι αν τον καλέσεις δαίμονα και θηρίο, δεν αμαρτάνεις.

Οι βάσκανοι είναι χειρότεροι από τα θηρία, γιατί εκείνα μας επιτίθενται είτε για να βρουν τροφή είτε γιατί τα αγριέψαμε και φοβήθηκαν . Αυτοί δε, ακόμη κι όταν πολλές φορές ευεργετήθηκαν, αδίκησαν τους ευεργέτες τους και τους κυνήγησαν. Ο βάσκανος ένα μόνο κοιτάει, να εκπληρώσει την όποια επιθυμία του, είτε αυτή μέλλει να τον κολάσει είτε πρόκειται να τον καταστρέψει. Το μάτι του βάσκανου λιώνει από λύπη. Στο διηνεκές συγκατοικεί με τον θάνατο, πιστεύει ότι όλοι είναι εχθροί του , ακόμη και αυτοί που σε τίποτα δεν τον αδίκησαν.

Από το βιβλίο: «Το γνώθι σαυτόν
ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ
Γ΄ΕΚΔΟΣΗ

η αγία ανωνυμία

Όσο ο κόσμος, βράζοντας στο ζουμί του, οδεύει προς μια χυλώδη σούπα, τόσο θα υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη να αποζητούμε την επωνυμία σε κάθε τι.

Για το λόγο αυτό οι μεγάλες (διάβαζε  τραστ) εταιρείες φροντίζουν να κατοχυρώνουν νομικά την επωνυμία τους, το λογότυπο και το διαφημιστικό τους σήμα στα διάφορα Επιμελητήρια (που δεν ξέρω πώς ακριβώς τα λένε)...

Η λογική λέει στις εταιρείες,  ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να προστατευθούν από την ομογενοποίηση που οι ίδιες επέβαλαν δια της ομοιομορφίας, στην οποία καθυπέταξαν - τι λέω; εξαφάνισαν καταπίνοντας - κάθε τι το διάφορο, το ιδιαίτερο, το χειροποίητο...

Καθυπόταξη στην καθυπόταξη, το προσωπικό κριτήριο των καταναλωτών αμβλύνεται και δημιουργείται, έτσι, η ανάγκη για την εισαγωγή ενός αυτοματισμού που να βεβαιώνει το πράγμα στην αξία ή στην απαξία του.... ασφαλώς εντός μιας σιδηράς βιομηχανικής πειθαρχίας.

Αλλά και ο καθ' εις την σήμερον ημέρα, πασχίζει να γίνει ένας επώνυμος άνθρωπος. Το πάθος αυτό μπορούμε να το δούμε, να ξεδιπλώνεται σε μια κλίμακα έντασης, που μπορεί να μας προκαλέσει από ελαφρύ μειδίαμα για τα πλήθη αυτών (στάρλετς, πολιτικών, ειδημόνων, δημοσιογράφων, σχολιαστών και λοιπών)  που συνωστίζονται για μια στιγμή -ή και περισσότερες, ακόμα καλύτερα-  δημοσιότητας μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα, έως απέχθεια όταν με την μορφή γενειοφόρου τραγουδίστριας τινός, επιβραβεύεται.

Πλην όμως και εμείς ως άνθρωποι που ζούμε σε αυτή την δεδομένη κατάσταση, επιθυμούμε να γνωρίζουμε ποιός είναι ποιός...

Ποιός γράφει; Ποιός ομιλεί;

Ένας λόγος είναι για να αποφύγουμε την αυθαιρεσία... δηλ. ο καθένας να γράφει και να λέει ό,τι θέλει.... πλην όμως μάλλον πως τελικά αυτό (το ενυπόγραφο) δεν την αποτρέπει, και μάλλον πως εκβάλλει στην πρώτη περίπτωση που ανέφερα πιο πάνω....δηλ. με κάποιον τρόπο, αυθαιρετώντας ή όχι, λέγοντας και γράφοντας αρλούμπες - δεν έχει καμία σημασία-  να αποκτήσει ο καθ' εις την περιλάλητη... επωνυμία.

Ένας άλλος λόγος είναι για να προστατευθούμε από την πλάνη.... μιας και ο λόγος διαθέτει εγγενώς αυτό το στοιχείο: Να δημιουργεί πλάνες... Στην περίπτωση αυτή καλό θα ήταν να μην διαβάζουμε τίποτα... είναι πιο ασφαλές. 

Ένας άλλος λόγος είναι η ανάγκη μας για ορθολογικότητα. Να ξέρουμε δηλαδή το αίτιο πίσω από το αποτέλεσμα. 

Αν για κάθε κείμενο υπάρχει τουλάχιστον ένας συγγραφέας, τότε γνωρίζοντας ποιός είναι ο συγγραφέας μπορούμε να τοποθετηθούμε καλύτερα απέναντι στο κείμενο, να το εξηγήσουμε, να το αφοπλίσουμε ή να το οικειοποιηθούμε.

Λογικό δεν είναι;

Μόνο που τα κείμενα -και ιδίως αυτά που δεν είναι πληροφοριακά αλλά κάτι περισσότερο- δεν επιθυμούν να "παίζουν" αυτόν τον ρόλο, διότι αυτός είναι ο ρόλος των βιογραφικών και διότι από τα κείμενα δεν μπορούμε να οδηγηθούμε στα υποκείμενα, καθ' ότι (τα τελευταία) πάντα θα μας διαφεύγουν, ακόμα κι αν ξέρουμε όνομα, επώνυμο, οδό και αριθμό...

Υπάρχει όμως και ένας ακόμα σοβαρότερος.

Εγκαθιστώντας μια σχέση αιτίου - αποτέλεσματος και στα κείμενα, όχι μόνο εξαπλώνουμε αλλά και δίνουμε προβάδισμα  στην ψευδο-"επιστημονική" σκέψη, προσχωρούμε σ' έναν επιφανειακό τρόπο του αναλύειν και του ερευνάν, που ως μόνες ενδείξεις έχει το 0 και το 1, το σωστό και το λάθος, το "δικό" μας και το "άλλο", την διάκριση και την κατάταξη, το άσπρο και το μαύρο, εν τέλει την ακινητοποίηση  ... με κίνδυνο να καταστρέψουμε την Ελευθερία ... την ελευθερία την δική μας να αγγίξουμε δίχως προφυλάξεις το κείμενο, την ελευθερία του κειμένου να σταθεί γυμνό μπροστά μας και την ελευθερία του συγγραφέα να μην υποτάσσεται στην αιτιοκρατία που επιβάλλει το όνομα , η ταυτότητα, ο ρόλος του και προπαντός το κοινό του. Εκτός βέβαια, και αν προσδοκεί κάποιο τυχόν όφελος, οικονομικό ή άλλο τι. 

Αν όμως δεν προσδοκάς τίποτα... αν ξέρεις ότι το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι κάποιες ατελείς δοκιμές  και όχι να προσφέρεις απαντήσεις, σωτηρίες ή αίωνιες αλήθειες, τότε μπορείς να ζεις στην αγία ανωνυμία...   

Δύσκολο να βρω υποστηρικτές σε κάτι που απαιτεί τόση αντιορθολογική εμπιστοσύνη, κάτι τόσο α-νόητα έντιμο!

πηγή

Τα ίδια βιβλία Θρησκευτικών σε Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο για το σχολικό έτος 2015-2016

Χωρίς καμία αλλαγή στα σχολικά εγχειρίδια Θρησκευτικών Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου θα κυλήσει και η επόμενη σχολική χρονιά 2015-2016. Οι τίτλοι των βιβλίων Θρησκευτικών που ήδη τυπώνονται και αναμένεται να διανεμηθούν στις σχολικές μονάδες εντός του καλοκαιριού μαζί με όλα τα άλλα βιβλία είναι οι ίδιοι με αυτούς που χρησιμοποιούνται όλα τα τελευταία χρόνια.

Σχεδιασμοί για αλλαγές σχολικών εγχειριδίων στο μάθημα των Θρησκευτικών επί τη βάσει μάλιστα των νέων Προγραμμάτων Σπουδών που ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων του θεολογικού και εκκλησιαστικού κόσμου, τίθενται στο αρχείο.

πηγή

Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ «ΟΡΓΑΝΑ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Με ένα πολύ χαρακτηριστικό, (χαιρέκακο), άρθρο της η αντιπολιτευόμενη του Ερντογάν τουρκική εφημερίδα Cumhürriyet, ανέφερε πως ο μέχρι χτες παντοδύναμος σουλτάνος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερνοτογάν, ενώ έβγαινε κάθε μέρα στις πλατειές και στα κανάλια ουρλιάζοντας για να επιβάλλει στον κόσμο την απόλυτη κυριαρχία του, δεν τόλμησε μετά την γνωστοποίηση των αποτελεσμάτων των εκλογών να ξαναβγεί στο μπαλκόνι, αλλά αρκέστηκε σε μια λιτή γραπτή δήλωση καλώντας τα κόμματα να συμπεριφερθούν με σύνεση.

Ο ίδιος άνθρωπος που οδήγησε την Τουρκία στο μεγάλο οικονομικό θαύμα της πρώτης δεκαετίας της επικράτησης του, σήμερα προβάλλεται σαν ο μοιραίος άνθρωπος που θα επιφέρει την διάσπαση της χώρας του με την αλλοπρόσαλλη σουλτανική του υπεροψία, με τα προκλητικά του καμώματα όπως το υπερπολυτελές σαράι του που συναγωνίστηκε τα σουλτανικά παλάτια, με τα αλλεπάλληλα οικονομικά σκάνδαλα του γιου του Μπιλάλ, που η δικαιοσύνη τα «σκέπασε» κατόπιν εντολών του, με το σκάνδαλο της φανερής στήριξης των εγκλημάτων των Τζιχαντιστών από την ΜΙΤ, με την προκλητική του πολιτική έναντι χωρών όπως η Αίγυπτος, όπου θέλησε να επιβάλλει και εκεί το δικό του καθεστώς και τέλος με την εμμονή του να ανατρέψει τον Άσαντ της Συρίας, εμμονή που προκάλεσες την έχθρα του Ιράν αλλά και την αντιπαλότητα με την Ρωσία.

Αλλά το χειρότερο «κατόρθωμα» του ήταν ότι προκάλεσε έντονη εσωτερική πόλωση με πολλές πλευρές που θα χαίρονταν πολύ να τον έβλεπαν να εξαφανίζεται από το πολιτικό στερέωμα. Με τους κεμαλικούς είναι γνωστή η σύγκρουση του από τις αρχές της πολιτικής του επικράτησης με τις αλλεπάλληλες φυλακίσεις στρατηγών συχνά χωρίς δίκη. Με το κύκλωμα του Φετουλάχ Γκιουλέν, που στην αρχή το εκμεταλλεύτηκε για να επικρατήσει, η σύγκρουση τελευταία είχε πάρει τρομερές διαστάσεις και σε αυτήν οφείλονται οι αλλεπάλληλες μαζικές αποστρατείες αξιωματικών και των τριών οπλών καθώς και από τα σώματα ασφαλείας. Μες τους Κούρδους παρά του ότι εγκαινίασε την διαδικασία επίλυσης του προβλήματος, φάνηκε ότι στην ουσία τους ενέπαιξε στηρίζοντας τους Τζιχαντιστές εναντίον τους. Τέλος με τους Αλεβήτες η αντιπαλότητα παρέμεινε και αυξήθηκε ένεκα της επιμονής του να επιβάλλει και σε αυτούς τα δικά του ισλαμικά πρότυπα. Καταλύτης σε όλα αυτά ήταν και η αρχόμενη οικονομική ύφεση της χώρας.

Δημιουργώντας ένα στενό κύκλο ευνοούμενων στα ΜΜΕ στην ΜΙΤ που την έλεγξε πλήρως καθώς και στις ένοπλες δυνάμεις, πίστεψε πως θα γίνει ο επόμενος σουλτάνος προβάλλοντας προκλητικές επεκτατικές διεκδικήσεις σε όλες τις κατευθύνσεις.

Δυστυχώς όμως για αυτόν όλα αυτά φαίνεται πως τέλειωσαν. Το πρόβλημα τώρα είναι ότι με το τέλος του Ερντογάν διαφαίνεται η αρχή μιας μεγάλης διαδικασίας αποσταθεροποίησης με ανυπολόγιστες και άγνωστες προς το παρών συνέπειες. Οι περισσότεροι στρατηγικοί αναλυτές προβλέπουν για το επόμενο χρονικό διάστημα «καυτές» εξελίξεις στην Τουρκία, καθώς άλλη μια εστία αστάθειας δημιουργείται στην περιοχή μας.

Κάτι ήξεραν οι Άγιοι Γέροντες μας!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr