Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός και ο Άγιος Παντελεήμων μέσα στο ίδιο χειρουργείο

 

Μιά νέα κοπέλα πήγε νά χειρουργηθεί σέ νοσοκομείο τής Συμφερούπολης.
Ή κατάσταση της ήταν πολύ σοβαρή καί ή εγχείρηση δύσκο­λη κι επικίνδυνη. Ή γιατρός πού θά τη χειρουργούσε κάλεσε τή μητέρα τής ασθενούς καί τής είπε:

– Ή εγχείρηση είναι πολύ δύσκολη κι επικίνδυνη. Δέν μπορώ νά σάς εγγυηθώ τίποτα. Δέν ξέρω άν ή κόρη σας βγεί ζωντανή.
Δέν υπήρχε άλλη επιλογή. Ή νέα οδηγήθηκε στό χειρουργείο.
Σ’ όλη τή διάρκεια τής εγχείρησης ή μητέρα καθόταν στην αυλή του νοσοκο­μείου καί μέ δάκρυα στά μάτια προσευχόταν στον άγιο Λουκά τον Ιατρό καί στον άγιο Παντελεήμονα νά βοηθήσουν.
Σέ κάποια στιγμή μπροστά στά μάτια τής μητέρας εκτυλίχθηκε ένα καταπληκτικό γεγονός:ό τοίχος του νο­σοκομείου έγινε διάφανος, σάν τζάμι. Φάνηκε ή αίθουσα του χειρουργείου. Στό χειρουργικό κρεβάτι ήταν ή κόρη της καί γύρω ή γιατρός που τή χειρουργούσε μέ τους συναδέλφους της. Δίπλα της στεκόταν ή νοσοκόμα-έργαλειοδότρια πού κρατούσε τά χειρουργικά εργαλεία.
Καί τό ακόμα θαυμαστότερο: Δίπλα στή γιατρό είδε καί τους Αγίους γιατρούς στους οποίους η ίδια προσευχόταν. Αριστερά στεκόταν ο Άγιος Παντελεήμονας μέ μιά λαμπάδα αναμμένη. Δεξιά στεκόταν ο Άγιος Λουκάς, ό όποιος έπαιρνε κάθε τόσο τά εργαλεία από τη νοσοκό­μα καί τά έδινε στη γιατρό!
Ή μητέρα έπεφτε από έκπληξη σε έκπληξη. “Ενιωσε ότι ή προσευχή της εισακούστηκε. Όταν τελείωσε ή εγχείρηση, ή γιατρός βγήκε χαρού­μενη καί ενθουσιασμένη. Φώναξε τη μητέρα καί της είπε:
– Πήγαμε πολύ καλά, ανέλπιστα καλά!
Τότε ή μητέρα της διηγήθηκε τό θαυμαστό γεγονός πού έζησε. Ή γιατρός έμεινε αποσβολωμένη. Εκανε τό σταυρό της καί ομολόγησε:
– Τώρα κατάλαβα. Όση ώρα χειρουργούσα καί ήθελα κάποιο χει­ρουργικό εργαλείο, δέν προλάβαινα νά τό πω στη νοσοκόμα. Μέ τό πού σκεφτόμουν ποιο εργαλείο θέλω, τό είχα στά χέρια μου.

Από το βιβλίο: «Ταχύς εις βοήθειαν…» του Καθηγουμένου π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Έτσι Μας «Σώζουν»… Ο Ρέντσι Επέβαλε με Νόμο το Μικροτσίπ στο Χέρι… Ακολουθεί ο Τσίπρας…

Το Μικροτσίπ υποχρεωτικά εντός δύο ετών στην Ιταλία.Επομένως σύντομα πραγματικότητα και στην Ελλάδα!!!

.Ο Matteo Renzi τόνισε οτι θα υπάρξουν κυρώσεις σε περίπτωση που κάποιος βρεθεί χωρίς τσιπ, το 2018

«Μέσα σε δύο χρόνια ο καθένας θα έχει ένα μικροτσίπ κάτω από το δέρμα»….
… Αυτά τα λόγια δεν είναι ενός τρελού, αλλά τα είπε ο Matteo Renzi , χθες, μετά την έγκριση του νομοσχεδίου για την εμφυτεύση μικροτσίπ κάτω από το δέρμα στην Ιταλία.

Κατ “αρχάς οι ΗΠΑ, η Σουηδία, και η Ιταλία τώρα είναι η τρίτη χώρα που εντάσει το μικροτσίπ , σύμφωνα με τον Renzi .Ηδη από το 2016, και μετά μικροτσίπ θα εμφυτεύεται σε όλα τα νεογέννητα σε ολες τα νοσοκομεία ΔΗΜΟΣΙΑ -ΙΔΙΩΤΙΚΑ,και στη συνέχεια, το 2017σε ολο το υπόλοιπο του πληθυσμού, σαν να επρόκειτο να εμβολιαστούν, ο καθένας.Ο Matteo Renzi τόνισε οτι οι κυρώσεις σε περίπτωση που κάποιος βρεθεί χωρίς τσιπ, το 2018 θα είναι πολύ βαριές, και θα κυμαίνονται από πρόστιμο ύψους 3000 ευρώ έως 6 μήνες στη φυλακή….

Το μικροτσίπ θα βασίζεται στην RFID, οποία χρησιμοποιείται στα εκτρεφόμενα ζώα, και το καθένα θα έχει μια βάση δεδομένων που θα συνδέεται με το μικροτσίπ, το οποίο θα συλλέγει πληροφορίες σχετικά με κάθε κίνησή μας καθημερινά. Στην περίπτωση των εγκληματιών θα γνωρίζουν ακριβώς τα στοιχεία του εγληματία , ζητώντας τα από κέντρου ελέγχου..

Επίσης, ανέφερε οτι θα είναι χρήσιμο και στον τομέα της υγείας, όπου η Microchip θα είναι σαν μια «κάρτα υγείας» που θα μεταφέρει πληροφορίες και στην οικογένεια αλλά και σε ενα κέντρο το οποίο θα βλέπει την κατάσταση του ασθενή και θα υπάρξει άμεση επικοινωνία σε περίπτωση απρόβλεπτων γεγονότων. Αλλά το ενδιαφέρον του μικροτσίπ εστιάζετε και για τους μοναχικούς, στην πραγματικότητα,ανθρώπους όπου θα υπάρχει δυνατότητα , μέσω μιας εντολής,να καλέσουν αμέσως ασθενοφόρο σε περίπτωση ξαφνικής ασθένειας. Αυτό τόνισε θα μπορούσε σίγουρα να σώσει κάποια ζωή… Αλλά αξίζει τον κόπο να ΧΑΣΟΥΜΕ την προστασία της ιδιωτικής ζωής μας ;

Το Μικροτσίπ επομένως είναι σύντομα πραγματικότητα…
πηγή 

Λιτανεία της Αγίας Παρασκευής στην Πάλαιρο Αιτωλοακαρνανίας.

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα τιμήθηκε και φέτος η μνήμη της Αγίας Παρασκευής στην Πάλαιρο Αιτωλοακαρνανίας. Οι λατρευτικές εκδηλώσεις κορυφώθηκαν και ολοκληρώθηκαν το απόγευμα της Κυριακής 26 Ιουλίου 2015, όπου στον ενοριακό Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Παλαίρου, τελέσθηκε Μεθεόρτιος Αρχιερατικός Εσπερινός χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά. Αμέσως μετά το πέρας του Εσπερινού ακολούθησε η καθιερωμένη Λιτάνευση των Ιερών Λειψάνων και της Ιεράς Εικόνος της Αγίας Παρασκευής σε κεντρικούς δρόμους της Παλαίρου και στην συνέχεια στο λιμάνι της Παλαίρου σε ειδική εξέδρα τελέσθηκε Αρτοκλασία.

Αμέσως μετά την Αρτοκλασία ο Σεβασμιώτατος κ.Κοσμάς κήρυξε τον θείο λόγο προς τους συγκεντρωμένους πιστούς και μεταξύ άλλων υπογράμμισε τα εξής:

«Ο Ιερός υμνογράφος εξυμνεί  την Αγία Παρασκευή για την καθαρότητα, για την αγνότητα του σώματός της. Η σύγχρονη όμως αντίληψη, η γνώμη και η συμπεριφορά του κόσμου διαφωνεί, ειρωνεύεται, χλευάζει την αγνότητα του σώματος. Η Αγία Παρασκευή δίνει την απάντηση. Από βρέφους  μελετούσε την Αγία Γραφή και γνώρισε  πώς τιμάει το σώμα ο Πλάστης Του, ο Κύριος, πώς το ονομάζει, τι προορισμό τιμητικό του έχει ετοιμάσει στην αιωνία Πατρίδα.

Η Αγία Παρασκευή έκανε πράξη το λόγο του Θεού, τίμησε το σώμα της, το κράτησε καθαρό, το στόλισε με αρετές, το ένωσε με το Θεό δια των Αγίων Μυστηρίων.

Το αν κέρδισε ή όχι το αποδεικνύουν τα ευωδιάζοντα ιερά λείψανά της και τα θαύματά της. Σήμερα λοιπόν ας κλείσουμε τα αυτιά της ψυχής και του σώματος στα σαρκολατρικά μηνύματα του κόσμου, ας λυπηθούμε για το κατάντημα πολλών που φθάνουν και στην διαστροφή και ας κρατήσουμε το σώμα μας καθαρό από αμαρτία.

Για να μένει ξένο από την αμαρτία και την φθορά, να αγιάζεται και ενώνεται με τον Κύριο για να ζήσει μέσα στην χαρά της αιωνίου πατρίδος, ηνωμένο με την αγιασμένη ψυχή μας μετά την αναστάσή του….»

Να αναφερθεί ότι πλήθος πιστών συνόδευσαν την ι.εικόνα στους κεντρικούς δρόμους της Παλαίρου υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής της Βόνιτσας.

πηγή

got it bad

Beynac: Ένα χωριό… βγαλμένο από το παρελθόν!

Στο χωριό Beynac-et-Cazenac ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει κάπου στο Μεσαίωνα, εκεί που η καθημερινότητα είχε να προσφέρει μόνο απλά πράγματα στους κατοίκους και στους επισκέπτες μια απίστευτη φυσική ομορφιά.

Ένα από τα ωραιότερα γαλλικά χωριά βρίσκεται δικαίως στη λίστα με τα “Πιο Όμορφα Χωριά της Γαλλίας”, καταλαμβάνοντας, μάλιστα, μια από τις πρώτες θέσεις στη λίστα. Το χωριό Beynac δεσπόζει στη θεαματική περιφέρεια Aquitaine, στη νοτιοδυτική Γαλλία, και μαζί με έξι γειτονικά χωριά διακρίνονται για την ιδιόμορφη αρχιτεκτονική τους.

Χτισμένο μεταξύ γκρεμού και ποταμού, με τα περισσότερα σπίτια να είναι σκαρφαλωμένα στα βράχια, το Beynac ζει στους ρυθμούς μιας άλλης εποχής, όχι μόνο… οπτικά αλλά κυρίως εξαιτίας της φιλοσοφίας των κατοίκων του, που επιθυμούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν την παράδοση και τη γραφικότητα του τόπου τους.

Κι αν ολόκληρο το χωριό φαντάζει στα μάτια του επισκέπτη ένα… αξιοθέατο από μόνο του (και έτσι είναι!), η “ατραξιόν” της περιοχής δεν είναι άλλη από το μεσαιωνικό κάστρο Château de Beynac, αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και του πολιτισμού της ευρύτερης περιοχής.

Επιβάλλεται μια βόλτα στο ποτάμι, που προσφέρει εντυπωσιακή θέα στα σπίτια των βράχων αλλά και ένας περίπατος στα στενά σοκάκια, ανάμεσα από τα πέτρινα σπίτια και τις ανθισμένες τριανταφυλλιές, που κυριαρχούν σε όλες τις διαδρομές. Όσο για αυτοκίνητα; Ούτε λόγος!

Απαραίτητη στάση σε ένα γραφικό εστιατόριο της πλατείας όπου ο ιδιοκτήτης προσφέρει αδιακρίτως καλό ντόπιο κρασί μαζί με γλυκά σταφύλια και αρωματικά τυριά – όλα παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής.

Και για την επιστροφή, αναμνήσεις και εικόνες παραμένουν αναλλοίωτες στη μνήμη, για να θυμίζουν στους τυχερούς επισκέπτες ότι ωραίοι προορισμοί δεν είναι μόνο οι πολυδιαφημιζόμενοι!!!

πηγή

Η αυτοκρατορία και οι στασιαστές

Η οργή της αυτοκρατορίας και οι επαρχιώτες στασιαστές

Του Όμηρου Ταχμαζίδη

Μετά τη “διπλωματική” συντριβή της χώρας και την επώδυνη ήττα, η οποία αποκτά χαρακτηριστικά εθνικής ταπείνωσης, ο αναστοχασμός για τους τρόπους διαχείρισης της οφείλει να απασχολήσει όλους εκείνους, οι οποίοι εξακολουθούν να υποφέρουν για αυτόν τον τόπο και την τύχη του: όσο πιο ψύχραιμα σταθούμε απέναντι στα πολιτικά μας πράγματα και τις αδυναμίες της ελληνικής πολιτικής τάξης, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους με τις κατά το δυνατόν μικρότερες απώλειες. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν μπορέσουμε να “χαρτογραφήσουμε” επακριβώς το διεθνοπολιτικό και κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε και τους πολιτικούς και κρατικούς σχηματισμούς με τους οποίους συγχρωτιζόμαστε: η αντιπαράθεση των προηγούμενων μηνών διέθετε άφθονα στοιχεία από το “μέλλον” και προσδιόριζε με αδρό τρόπο δυνατότητες και όρια της συγκροτούμενης ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας – για αυτό και ο εντόνως φορτισμένος λόγος στις αντιπαραθέσεις.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τη γερμανική πλευρά επανεμφανιζόταν ως επιχείρημα από τη μεριά του Βερολίνου η περίφημη “απώλεια της εμπιστοσύνης”:  δεν ήταν κάτι καινούργιο στην αντιμετώπιση της χώρας, εφόσον είχε διατυπωθεί, επανειλημμένως, ως ένα είδος “μομφής” και κατά της προηγούμενης ελληνικής κυβέρνησης –  με τον τρόπο αυτό αναβαλκανιζόταν με κομψό τρόπο, συνολικώς, το πολιτικό σύστημα της Ελλάδος, η ίδια η χώρα. Οι ιστορικές συμπτώσεις θέλησαν να πρωθυπουργεί, αυτές τις κρίσιμες στιγμές, εκείνος ο πολιτικός, ο οποίος έθεσε τις βάσεις της αναβαλκάνισης της Ελλάδος: “Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς”. Ένα πολιτικό πρόσωπο, το οποίο ήταν γραμμένο στα μαύρα κατάστιχα της γερμανικής διπλωματίας, επανήλθε στο πολιτικό προσκήνιο, για να συνεχίσει το έργο, το οποίο είχε αρχίσει την περίοδο της έντασης του “μακεδονικού ζητήματος”: όσο ως πρωθυπουργός πολιτευόταν με γνώμονα τις αποφάσεις του Βερολίνου και  ακολουθούσε πιστά το “μνημονιακό πρόγραμμα”, απουσίαζαν οι οποιεσδήποτε αναφορές στο γερμανικό τύπο για το ρόλο του στο “μακεδονικό” και στην ανατροπή της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη – για πρώτη φορά αναφέρθηκε ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης του κόμματός του σε άρθρο στο γερμανικό τύπο, όταν πλέον θεωρούνταν πολιτικά ξοφλημένος. Το πολιτικό παρελθόν του κοινοποιούνταν στο γερμανικό  κοινό ακριβώς τη στιγμή που και ο ίδιος ως πολιτικό πρόσωπο αποτελούσε πολιτικό παρελθόν.

Αυτό αναφέρεται απλώς ως ένα ακόμη δείγμα της συντονισμένης πολιτικής ενός “ηγεμόνα”: η Γερμανία αποκαλύφθηκε σε αυτή τη σύγκρουση ως ατιθάσευτη ηγέτιδα δύναμη της αναδυόμενης ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας – το γεγονός δημιούργησε δυσφορία και ανησυχία όχι μόνο στους Έλληνες και τις Ελληνίδες που υπέστησαν τη βία των γερμανικών επιλογών, αλλά και στους άλλους λαούς.

Αυτό που η νεοφιλελεύθερη διεθνής ανακοίνωνε, πριν από χρόνια, για τους λαούς, που ζουν στην περιφέρεια των μητροπολιτικών κέντρων του καπιταλισμού, εφαρμοζόταν mutatis mutandis στη χώρα, η οποία σύμφωνα με την αφήγηση της νέας ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας, αποτελεί την απαρχή, το λίκνο του πολιτισμού της: η νέα αυτοκρατορία έπληξε τη χώρα-σύμβολό της σχεδόν με τις ίδιες μεθόδους του ιμπεριαλισμού του παρελθόντος – από τις πρακτικές του οποίου ο ελληνικός λαός και οι λαοί της περιφέρειας έχουν πικρές ιστορικές “εμπειρίες”.

Η ελληνική κυβέρνηση και ο ελληνικός λαός – ακόμη και πολλοί από εκείνους που τοποθετήθηκαν υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα ενδομύχως ήλπιζαν σε μια καλύτερη έκβαση των διαπραγματεύσεων – υπέστησαν την οργή της αυτοκρατορίας, η οποία λόγω της επιμονής της ελληνικής πλευράς αναγκάστηκε να δείξει το ηγεμονικό της πρόσωπο: υπό αυτή την έννοια “έζησε” και αυτή τη δική της ηθική και πολιτική ήττα – ως αποτελέσματα αυτής της πρακτικής εντάθηκαν οι αμφισβητήσεις του ηγετικού ρόλου της Γερμανίας και αποδείχτηκε πως σε μεγάλο βαθμό αυτό που αποκαλείται ευρωσκεπτικισμός, σε πολλές χώρες, δεν είναι τίποτε άλλο από συγκαλυμμένος αντιγερμανισμός.

“Shock and Awe με ευρωπαϊκό τρόπο, χωρίς όπλα”, χαρακτήρισε ο Γερμανός αρθρογράφος Matthias Kruppa (DIE ZEIT, 29/2015, 16-07-2015) αυτή την πολιτική πρακτική, παραπέμποντας στον πόλεμο του Κόλπου της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης του Αμερικανού προέδρου George Bush. Η Γερμανία κήρυξε τον “πρώτο πόλεμο” της ως ηγέτιδα δύναμη της αναδυόμενης ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας εναντίον της Ελλάδος: η διαρκής επίκληση της “απώλειας εμπιστοσύνης” από τη γερμανική πλευρά δεν υποδηλώνει απλώς δυσπιστία προς την ελληνική πολιτική τάξη  -“επαγγελματίες” και “ερασιτέχνες”-, αλλά καταγράφει την πεποίθηση ότι η γερμανική πολιτική τάξη αντιμετωπίζει την Ελλάδα ως “βαλκανική περίπτωση” – εξ ου το “Σοκ και δέος” του νέου “προγράμματος”.

Η Ελλάς αντιμετωπίστηκε, αντιμετωπίζεται και θα αντιμετωπίζεται ως “βαλκανική περίπτωση”, δηλαδή ως ένα κράτος δεύτερης διαλογής: η διάκριση δεν είναι εφεύρεση του γερμανικού ορντο-φιλελευθερισμού, αλλά του βρετανικού νεοφιλελευθερισμού του νέου Εργατικού Κόμματος του Τόνι Μπλερ: ο σύμβουλός του σε θέματα διεθνών σχέσεων και εξωτερικής πολιτικής Robert Cooper, απηχώντας απόψεις της οργανικής διανόησης της νέας αυτοκρατορίας, διέκρινε τα κράτη της υφηλίου σε προνεωτερικά, νεωτερικά και μετανεωτερικά και πρότεινε διττή αντιμετώπιση, “double standards” και διαφορετικές συμπεριφορές, αναλόγως με το κράτος που έχουν απέναντί τους, κάθε φορά, οι πολιτικές ελίτ της Δύσης.

Παραπέμπω: “The postmodern world has to start to get used to double standards. Among ourselves, we operate on the basis of laws and open cooperative security. But, when dealing with old-fashioned states outside the postmodern continent of Europe, we need to revert to the rougher methods of an earlier era-force, pre-emptive attack, deception, whatever is necessary to deal with those who still live in the nineteenth century world of every state of itself…” [Robert Cooper, The Foreigner Policy Center, www.fpc.org.uk, ) Ο Robert Cooper με κυνικό τρόπο προτείνει και το εξής: “Αλλά όταν επιχειρούμε στη ζούγκλα, θα πρέπει να χρησιμοποιούμε και τους νόμους της ζούγκλας”. Η ευρωπαϊκή αυτοκρατορία, ο Cooper χρησιμοποιεί τη Ρώμη ως παράδειγμα, οφείλει από τη μία να είναι μια “συνεργατική αυτοκρατορία”, από την άλλη χρειάζεται ενός “νέου είδους ιμπεριαλισμό, ο οποίος θα συνδέεται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις κοσμοπολιτικές αξίες”. Όσοι θα λογικευτούν θα τους μεταχειρίζονται όπως και στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία: “Like Rome, this commonwealth would provide its citizens with some of its laws, some coins and the occasional road”. [στο ίδιο]

Η αντίσταση της ελληνικής πλευράς απέναντι σε κεντρικές επιλογές των συγκλητικών της νέας αυτοκρατορίας, ομοιάζει με στάση ρωμαϊκής επαρχίας κατά της παντοδυναμίας της Ρώμης: μετά το “σοκ και δέος” θα ακολουθήσει η προσπάθεια αποκατάστασης κλίματος εμπιστοσύνης και οι εγχώριοι τοπάρχες θα αναλάβουν το έργο να καθησυχάσουν τις ανησυχίες των πολιτών –  απομένει, ίσως και πάρα πολύ σύντομα, να επιβεβαιωθεί η ρήση της ποιήτριας ότι “ο πόλεμος δεν κηρύσσεται πλέον, αλλά συνεχίζεται” – « der Krieg wird nicht mehr erklaert, sondern fortgesetzt…”

Ο Όμηρος Ταχμαζίδης είναι μέλος του Ε.Γ. της «Σοσιαλιστικής Προοπτικής»

πηγή 

Ο Βίος της Αγίας Παρασκευής σε σκίτσο