Χρειαζόμαστε βαθιά επίγνωση της κατάστασης με το Ισλάμ

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ…

Δυστυχώς δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο από την επέκταση και την έξαρση του Ισλάμ στην Ευρώπη. Ο μουσουλμανισμός, με ανθρώπινο δυναμικό τα εκατομμύρια των μεταναστών, που έχουν από χρόνια εισβάλλει στη Δύση, αποτελεί μια βραδυφλεγή βόμβα μέσα στις χριστιανικές κοινωνίες. Αυτό που γίνεται σήμερα στις χώρες της Μέσης Ανατολής, Βόρειας Αφρικής και Ασίας, είναι ενδεικτικό για το τι μπορεί να γίνει στην αυλή μας και στη γειτονιά μας πλέον. Ήδη άρχισε η διασπορά του φαινομένου και δυτικότερα.

Κάθε μουσουλμανική μειονότητα, ολιγάνθρωπη ή πολυάνθρωπη, αποτελεί ένα δυναμίτη. Αν βρεθεί ένας καλοκουρδισμένος και λίγο τρομοκρατικά προβληματισμένος ιμάμης, αυτός με τα φανατικά κηρύγματά του μπορεί να ανάψει στις ψυχές των «αδελφών μουσουλμάνων» τέτοια ένταση οργής που δύσκολα μπορεί να σβήσει και ακόμη πιο δύσκολα να προβλεφθούν τα θλιβερά αποτελέσματά της. Το πληροφορούμαστε καθημερινά από τα ΜΜΕ. Οι τραγικές εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου. Από μια ασήμαντη αφορμή θρησκευτικού περιεχομένου μπορούμε κάλλιστα να δούμε στο δρόμο χιλιάδες πιστούς του Αλλάχ και του Μωάμεθ, να καίνε και να ρημάζουν τα πάντα, πνευματικά ντοπαρισμένους, που να μη μπορούμε να συνεννοηθούμε και να μη κάνουν πίσω με τίποτε. Οι άνθρωποι αυτοί φανατίζονται, ντοπάρονται και δαιμονίζονται σε χρόνο μηδέν!

Από την άλλη μεριά η θρησκεία του Μωάμεθ είναι πιστό αντίγραφο του ιδρυτή της. Ο βίος και η πολιτεία του προφήτη του ισλαμικού κόσμου είναι αποτυπωμένα στο κοράνι. Κυρίαρχα στοιχεία είναι η βία και η σαρκικότητα, η μισαλλοδοξία και η ανελευθερία. Πόσοι άνθρωποι τον τελευταίο καιρό έχουν σφαγιασθεί ή σταυρωθεί, φυλακισθεί και λιθοβοληθεί, γιατί έφυγαν από την θρησκευτική παραδοχή του Ισλάμ και έγιναν χριστιανοί. Η απαίτηση των ισλαμιστών ακόμη και στις χριστιανικές χώρες για ανύψωση των μιναρέδων, εφαρμογή του θρησκευτικού νόμου Σαρία σε γκετοποιημένες αστικές περιοχές, ένδυση με την παραδοσιακή ισλαμική μαντήλα, ξεχωριστά εστιατόρια, αφαίρεση των χριστιανικών συμβόλων από δημόσιους χώρους, ανέγερση τζαμιών και διαφόρων σχολών κλπ, είναι χαρακτηριστικές αποδείξεις του πόσο επιθετική και κατακτητική από γεννησιμιού της είναι η μουσουλμανική θρησκεία. Μάλιστα στις πιέσεις αυτές πολλές δυτικές χώρες στα πλαίσια μιας αφελούς ανεξιθρησκίας και κοινωνικής ανεκτικότητας, έχουν κάνει σημαντικές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις στις μουσουλμανικές κοινότητες.

Θεολογική συζήτηση με το Ισλάμ δεν μπορεί να κάνει κάποιος. Πρώτον μεν διότι τα στοιχεία της θρησκευτικότητάς του είναι δανεισμένα από δω κι από κεί και δεύτερον διότι πλέον έχει εξελιχθεί σε μια κρατική ή κοινωνική αδυσώπητη και ασφυκτική παράδοση και νοοτροπία, από την οποία σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορεί να ξεφύγει κάποιος. Ευνοεί τη βία, υποτιμά τη γυναίκα και εγκρίνει με βάση τα κείμενά του τον φόνο των απίστων. Έχει απόλυτο χαρακτήρα. Δεν δίνει τίποτε, γιατί δεν έχει να δώσει, και δεν μπορεί να κάνει πίσω σε τίποτε. Όπως και το Βατικανό, έτσι και το Ισλάμ, ασκεί πολιτική πλέον στα κράτη που κυριαρχεί ή έχει κάποια δυναμική παρουσία. Γι΄ αυτό τον λόγο ανώτατος παράγοντας της Τουρκίας είπε σε ανύποπτο χρόνο, ότι «από τους διαθρησκειακούς διαλόγους ωφελημένο βγαίνει μόνο το Ισλάμ». Παρουσιάζεται διαλλακτικό και με κοινωνικό πρόσωπο, τη στιγμή που στερείται αυτών των στοιχείων. Συνεπώς επενδύει απλά στην εντύπωση, ότι είναι κάτι το σύγχρονο, ενώ στην ουσία κυριαρχεί κατά πλειοψηφία στις τριτοκοσμικές και υποβαθμισμένες περιοχές του κόσμου.

Τα χριστιανικά κράτη δεν πρόσεξαν μέσα στην καλοδιάθετη νοοτροπία τους έγκαιρα τον κίνδυνο της μετανάστευσης. Δεν διέκριναν τον κίνδυνο από το μεταναστευτικό ρεύμα έστω κι αν  αυτό ενδεχόμενα να υπήρξε μια αυθόρμητη εκδήλωση ή μια ανάγκη των καιρών και των συνθηκών, μια συντονισμένη ενέργεια ή μια υποκινούμενη διαφυγή προς τη δύση. Το αποτέλεσμα είναι ένα: οι χριστιανικοί λαοί σήμερα βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και πιέζονται κοινωνικά, ανθρωπιστικά και πολιτισμικά από τους ίδιους τους νόμους τους περί ανεξιθρησκίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ασφαλώς και χρειάζονται αυτοί οι νόμοι σε φυσιολογικές όμως τιμές και συνθήκες. Όταν  έχουμε μια μαζική εισβολή, χρειάζονται με διάκριση να ληφθούν και άλλα μέτρα. Έπρεπε να υπολογισθεί η επεκτατική  δυναμική του Ισλάμ και οι διασυνδέσεις με χώρες που καυχώνται ότι το κράτος τους είναι «ένα απέραντο τζαμί», όπως το λέει η Σαουδική Αραβία και οι οποίες χρηματοδοτούν πολλές μουσουλμανικές προσπάθειες στην Ευρώπη! Το αποτέλεσμα τώρα έχει έρθει πλέον σταδιακά, όπως το είπε ο μακαρίτης ο Οζάλ, κάποτε: «θα κατακτήσουμε την Ευρώπη με τη μετανάστευση, όχι με πόλεμο». Αυτό πού δεν πέτυχαν με πόλεμο οι Οθωμανοί στο Μεσαίωνα, το πετυχαίνουν τώρα με τη μετανάστευση. Το βασικότερο θέμα είναι ότι οι χριστιανικοί λαοί της Δύσης ασφυκτιούν πλέον  θρησκευτικά και οδηγούνται σε έκπτωση από την πνευματική τους παράδοση. Χάριν της πολυπολιτισμικότητας εγκαταλείπουν τις χριστιανικές τους ρίζες.

Στοιχείο επικίνδυνο στην όλη υπόθεση είναι τα στημένα γεγονότα. Η αραβική άνοιξη έφερε στο προσκήνιο έντονα θρησκευόμενους μουσουλμάνους. Οι μέχρι πρότινος κοσμικές εξουσίες πέρασαν στο παρελθόν. Οι ακραιφνώς μουσουλμανικές πλέον ηγεσίες δίνουν εμμέσως πλήν σαφώς στο λαό και στους καθοδηγητές του το ελεύθερο της μισαλλόδοξης και φανατικής δράσης. Αυτό έχει σα συνέπεια τρία πράγματα: πλήττονται στην κυριολεξία οι χριστιανικές μειονότητες στα κράτη αυτά, εξωθείται, αναγκάζεται, η Δύση να επέμβει στρατιωτικά και τέλος αποκτά ασπίδα προστασίας το Ισραήλ στην περιοχή, επεκτείνοντας τα οικονομικά και γεωπολιτικά του συμφέροντα.

Οι αφορμές των πρόσφατων γεγονότων στα εξεγερμένα πλέον μουσουλμανικά κράτη φαίνεται ότι έχουν άλλη αιτία και ότι ήταν προσεκτικά καλοσχεδιασμένες από πρίν και στοχευμένες. Κάτι ανάλογο προσπάθησαν να κάνουν και στη Ρωσία, αλλά δεν τα κατάφεραν. Δεν αποκλείεται πίσω από όλα αυτά να κρύβεται ένας σιωνιστικός δάκτυλος, όπως πολλοί  ισχυρίζονται ότι συνέβη και με την 11^η Σεπτεμβρίου.

Ερχόμενοι στα δικά μας, δεν μπορούμε παρά να καταγγείλουμε με προφανή αγανάκτηση τη συνεχή προβολή των τουρκικών σειρών από ελληνικά κανάλια, τα οποία προβάλλουν μια επίπεδη και οριζόντια κοινωνική μουσουλμανική ζωή, μια βιτρίνα, τη στιγμή που ο πληθυσμός στην πλειονοψηφία του είναι σε μαύρα χάλια, από κάθε άποψη, και κυρίως, δεν μπορούμε να μη καταγγείλουμε την προβολή της σειράς «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής», όπου μέσα εκεί ανεχόμαστε ως Έλληνες και Ορθόδοξοι, μια νοοτροπία και μια κουλτούρα που τη ζήσαμε τετρακόσια χρόνια και μάτωσε η καρδιά μας. Δεν μπορεί σήμερα να ανεχόμαστε τον ηθοποιό, έστω και για την οικονομία του σεναρίου, να χαρακτηρίζει «άπιστους» τους χριστιανικούς λαούς. (Και σήμερα «άπιστους» μας λένε, επειδή δεν πιστεύουμε στον Μωάμεθ). Ούτε πάλι μας ενδιαφέρουν τα χαρέμια τους και οι δυσώδεις έρωτές τους. Τι θέλουν επιτέλους να μας δείξουν με όλα αυτά; Πόσο καλοί είναι οι γείτονες μας και αξίζει να συζήσουμε; Μα τους ξέρουμε απέξω κι ανακατωτά κι αν είχαμε πραγματικό και υπεύθυνο κράτος που σέβεται την ιστορία και τον πολιτισμό του θάπρεπε να βγάζαμε κι μείς το τι τραβήξαμε τόσα χρόνια και στην ηπειρωτική και στη νησιώτικη Ελλάδα, με φόρους, χαρέμια και σκλαβοπάζαρα, παιδομαζώματα, σφαγές και βιασμούς, νεομάρτυρες και εθνομάρτυρες, με τις γενοκτονίες και τους εκτοπισμούς στη Μ. Ασία, Πόντο, Κων/λη και στην Κύπρο.

Καλείται το κράτος και θεσμικά πλέον να επέμβει. Δεν μπορεί μέσα σε μια τέτοια ατμόσφαιρα να βγαίνουν ταινίες και μάλιστα επιδοτούμενες, εναντίον της ιστορίας μας και δή των εθνομαρτύρων που μαρτύρησαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την  Ελευθερία», όπως είναι ο Αθανάσιος Διάκος. Ούτε επιτρέπεται να αλωνίζουν στη Θράκη οι Τούρκοι πράκτορες και να μη αντιμετωπίζεται επαρκώς και συμβολικώς το φαινόμενο. Ούτε τέλος είναι θεμιτό να εισβάλλουν από την Τουρκία και να στοιβάζονται εκατομμύρια μουσουλμάνοι σε μια ορθόδοξη χώρα και να  μη ιδρώνει το αυτί κανενός. Εδώ είναι η χώρα του Χριστού και του Σταυρού. Ούτε το σφυροδρέπανο έχει θέση ούτε η σιωνιστική πεντάλφα ούτε το μισοφέγγαρο.

Ισχύει λοιπόν και σήμερα ο λόγος από τον Θούριο του Ρήγα Φερραίου:

«…Ελάτε με έναν ζήλον,

σε τούτον τον καιρόν,

να κάμωμεν τον όρκον,

επάνω στον σταυρόν.

Στεργιάς και του πελάγου,

να λάμψει ο σταυρός,

και στην δικαιοσύνην,

να σκύψει ο εχθρός…»

 

πηγή

«Η Ρωσία και η Δύση έχουν ανταλλάξει τους πνευματικούς και πολιτιστικούς τους ρόλους. Ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει πλέον κυριαρχήσει στην Δύση, την ώρα που οι Ρώσοι επιστρέφουν στον Χριστιανισμό», λέει Δανή δημοσιογράφος

"Οι Ρώσοι επιστρέφουν στο χριστιανισμό σε ένα μοντέρνο και σύγχρονο πλαίσιο".

"Είναι εξοικειωμένοι με τους πικρούς καρπούς του αθεϊσμού και δεν έχουν καμία όρεξη για την ψυχρή και άγονη έρημο που εκείνος παρήγαγε".

"Στη Ρωσία, ο χριστιανισμός συνδέεται με το σύγχρονο και το προοδευτικό".

"Ο νεαρός, ο hip (μοντέρνος), ο σοφός και ο πλούσιος, εκφράζουν τον Χριστιανισμό τους ως κάτι εντελώς φυσικό και απλό".

"Σήμερα, το πνεύμα του κομμουνισμού εμφανίζεται στη δυτική λατρεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου και των ουτοπικών αντιλήψεων των λεγόμενων “ανοικτών κοινωνιών” της ελίτ. Οδηγούμαστε στην ίδια εκείνη έρημο από την οποία οι Ρώσοι απαλλάχτηκαν και άφησαν πίσω τους".

"Οι Ρώσοι αντιλαμβάνονται τους “ακτιβιστές” τύπου Pussy Riot, ως τους μπολσεβίκους των τελευταίων ημερών".

Ο Θεός είναι της μόδας στη Ρωσία

Το θέμα αυτής της συνέντευξης είναι μια σειρά πέντε εκπομπών με τίτλο «Από τη Ρωσία με αγάπη», της Iben Thranholm, Δανέζας δημοσιογράφου και θεολόγου, η οποία τις παρουσίασε για την δανική εθνική ραδιοφωνία ‘Radio24syv’, με τον υπότιτλο «μία αντικειμενική ματιά στην Ρωσία του Πούτιν».

Εμπνευσμένη από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, πιστεύει ότι ο Χριστιανισμός στη Δύση μπορεί να ανανεωθεί εάν κοιτάξει προς την Ανατολή. Η Iben έχει επίγνωση του μεγάλου τεράστιου μεγέθους του έργου αυτού. «Αυτό είναι, δυστυχώς, το βάθος στο οποίο έχει βυθιστεί το μίσος της Δύσης για τον Χριστιανισμό», λέει η θεολόγος, η οποία δεν διστάζει να υπερασπιστεί τον Πρόεδρο Πούτιν, τον οποίον τα δυτικά ΜΜΕ χαίρονται να του ‘στολίζουν’ με χλευασμό και περιφρόνηση.

«Η υπόθεση Riot Pussy άνοιξε την πόρτα προς τη Ρωσία για μένα», εξηγεί.

«Κατάλαβα ότι η Ρωσία είναι μια χώρα που αρνείται να δεχτεί συμβιβασμό στις χριστιανικές αξίες. Η Ρωσία δεν είναι απλώς μια χώρα ή ένα έθνος, η Ρωσία είναι μια πνευματική έννοια, μια νοοτροπία. Η κριτική στον πρόεδρο Πούτιν δεν ήταν το έγκλημα για το οποίο οι ‘ακτιβίστριες’ δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Το έγκλημά τους ήταν η εισβολή τους στον Καθεδρικό Ναό του Χριστού Σωτήρα, στον ιερότερο των ναών, και η συμμετοχή τους σε μια βλάσφημη πράξη μπροστά από το τέμπλο.

Η Thranholm σε ένα πρόσφατο ταξίδι της στη Ρωσία

Στη Δύση, η ελευθερία του λόγου είναι ευρέως διαδεδομένη για το σκοπό της βεβήλωσης της (χριστιανικής) θρησκείας, αλλά η Ρωσία δεν επιτρέπει να ξεπεραστούν τα όρια και να περάσουμε στη βλασφημία. Αυτό πραγματικά με γοήτευσε, και γι’ αυτό ταξίδεψα στη Μόσχα για να μάθω περισσότερα και αυτό τελικά με οδήγησε σε μια σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών οι οποίες προσπαθούν να βοηθήσουν τους Δανούς να κινηθούν πέρα ​​από τα κουραστικά και άχρηστα κλισέ - καρικατούρες και να τους παρέχουν μια διαφοροποιημένη άποψη για την Ρωσία».

Ποια ήταν η εντύπωσή σας από τη Ρωσία;

«Βίωσα μια φανταστική ενέργεια, μια ηθική ενέργεια παρόμοια με εκείνη της Αμερικής της δεκαετίας του '50 με τις παλιές ηθικές αξίες. Γνώρισα εξυπηρετικούς, ποιητικούς και πολιτισμένους ανθρώπους, με πνεύμα αυτοθυσίας που δεν έχω ξαναδεί. Η ατμόσφαιρα στη Μόσχα είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη οποιασδήποτε πρωτεύουσας της Ευρώπης και σε αντίθεση με εδώ στη Δύση, αισθάνομαι πολύ πιο πνευματικά ελεύθερη στην Ανατολή.

Ενώ η Δύση λοιδορεί και απαρνείται τον Χριστιανισμό και η ίδια η Ευρώπη επιδίδεται σε μια αυτο-απέχθεια, οι Ρώσοι επιστρέφουν στον Χριστιανισμό σε ένα μοντέρνο και σύγχρονο πλαίσιο. Να θυμίσουμε ότι ο Χριστιανισμός κατεστάλη υπό το κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο ήταν αθεϊστικό. Οι Ρώσοι είναι εξοικειωμένοι με τους πικρούς καρπούς του αθεϊσμού και δεν έχουν καμία όρεξη για την ψυχρή και άγονη έρημο που εκείνος παρήγαγε.

Το ενδιαφέρον είναι, ότι στη Ρωσία, ο χριστιανισμός συνδέεται με κάτι το σύγχρονο και προοδευτικό. Είναι το πνεύμα των νέων, των μοντέρνων, των σοφών και των πλουσίων, οι οποίοι εκφράζουν το χριστιανισμό τους ως κάτι εντελώς φυσικός και απλός τρόπος ζωής. Ο Χριστιανισμός είναι απλά μόδα, αλλά όχι με τον επιφανειακό δυτικό ποπ τρόπο. Οι ρίζες του Χριστιανισμού αναπτύσσονται βαθιά μέσα στο έδαφος της ρωσικής ζωής, και μας κοιτούν με έκπληξη στο πώς εμείς προφυλάσσουμε ή μάλλον αδιαφορούμε για την πνευματική μας κληρονομιά.

Και δεν είναι μόνο αυτό: Διακρίνουν στην εμμονή μας με την πολιτική ορθότητα, και την κοινωνική φιλελεύθερη άποψη αστυνόμευσης των γενικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και την ακαδημαϊκή κοινότητα, μια νέα εκδήλωση του τρόμου του ολοκληρωτισμού από τον οποίον οι ίδιοι είχαν την τύχη να ξεφύγουν μετά από 75 φρικτά χρόνια.

Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Ανατολή και η Δύση αντάλλαξαν ρόλους πνευματικούς, πολιτιστικούς και ηθικούς. Ο πολιτιστικός μαρξισμός έχει πλέον ανεξέλεγκτα κυριαρχήσει στην Δύση.

Αλλά ο κομμουνισμός και η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι πιθανώς το ίδιο;

«Επιτρέψτε μου να το θέσω διαφορετικά. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, η Ρωσία βρέθηκε στο έλεος μιας κουλτούρας του θανάτου, αλλά επέστρεψε στη ζωή, με την έννοια της χριστιανικής κουλτούρας με μια δυνατή συνειδητοποίηση των ιστορικών ριζών και της συνέχειας».

Η κατάσταση στη Δύση είναι το ακριβώς αντίθετο. Γιορτάζουμε το θάνατο και έχουμε παραδοθεί στη σατανική άποψη για τον άνθρωπο σε μια φαρισαϊκή οργή και ένα παραλήρημα κατά του Θεού. Μπορούμε να χωρίσουμε εύκολα on-line. Δίνουμε προτεραιότητα στην εργασία και στην καριέρα παρά στις οικογενειακές ευθύνες, ιδίως την ανατροφή των παιδιών. Είμαστε υπέρ της ευθανασίας, της άμβλωσης “κατ’ αίτηση”, των ‘δικαιωμάτων’ των ομοφυλοφίλων και του “γάμου” ατόμων του ιδίου φύλου, ενώ οι πόλεις μας βυθίζονται στο Ισλάμ και στον αυξανόμενο διαχωρισμό (φυλετικό/πολιτισμικό).

Η Ρωσία έχει επιλέξει μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, και είναι ένας από τους λόγους που πολλοί Ρώσοι αντιλαμβάνονται τους ‘ακτιβιστές’ όπως οι Pussy Riot ως Μπολσεβίκοι των τελευταίων ημερών. Αυτοί εισβάλλουν και βεβηλώνουν την ιερότητα της εκκλησίας, ένα ιερό τόπο. Η Δύση το γιορτάζει αυτό ως ‘πρόοδο’ και ‘ευημερία’. Οι Ρώσοι αντιλαμβάνονται ότι το πνεύμα του κομμουνισμού είναι ακόμα ζωντανό. Απλώς παίρνει νέες μορφές και εγκαθίσταται στη Δύση, όπου οι λίμπεραλς και οι ‘προοδευτικοί’ αγαπούν και λατρεύουν τις Pussy Riot.

Σήμερα, το πνεύμα του κομμουνισμού κάνει την εμφάνισή του στη δυτική λατρεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου και των ουτοπικών αντιλήψεων της ελίτ των λεγόμενων ‘ανοικτών κοινωνιών’. Οδηγούμαστε στην ίδια εκείνη έρημο από την οποία οι Ρώσοι απαλλάχτηκαν και άφησαν πίσω τους. Ο Πατριάρχης Κύριλλος έχει προειδοποιήσει τη Δύση: "Μην πάρετε το δρόμο που πήραμε εμείς. Τον έχουμε δοκιμάσει και οδηγεί στην καταστροφή!"

Πρόσφατα ο ρωσικός στρατός προέβη σε μία άσκηση με βάση το σενάριο μιας επίθεσης στη βόρεια Νορβηγία, στο Aaland, Gotland και Bornholm. Μήπως απλά γυρίσαμε το άλλο μάγουλο;

«Εντάξει, αυτός δεν είναι ο αληθινός τρόπος να το δει κανείς. Οι Ρώσοι διαθέτουν μια τέτοια άσκηση, λόγω της γεωπολιτικής πίεσης που δημιουργεί το ΝΑΤΟ με την ανάπτυξη εχθρικών στρατιωτικών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων της Ουκρανίας και των παλαιών χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Η ρωσική εξωτερική πολιτική έχει από καιρό δαιμονοποιηθεί. Η Ρωσία είναι υποχρεωμένη να ανταποκριθεί σε μια κατάσταση που δεν δημιούργησε, κάτι το οποίο δεν είναι το ίδιο με την επιθετικότητα. Γιατί θα πρέπει η Ρωσία να αποδεχθεί, να αποκοπεί από την πρόσβασή της προς τη θάλασσα, από την Αγία Πετρούπολη μέχρι το Βλαδιβοστόκ; Κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο. Με μια χοντροειδή υποκρισία, η Δύση κάνει να μοιάζει ότι η Ρωσία είναι ο νέος μας εχθρός. Η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο. Η Δύση είναι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού της».

πηγή

Απίστευτο: Βρετανός τζιχαντιστής διαμαρτύρεται για τους αγενείς τρόπους των «συντρόφων» του

Ο Ομάρ Χουσείν κατηγορεί τους Άραβες τζιχαντιστές ότι του κλέβουν τα παπούτσια και τον φορτιστή κινητού!

Εκτελούν, σφαγιάζουν, απαγχονίζουν, βιάζουν, πυρπολούν, αφανίζουν οικογένειες και σπέρνουν τον πανικό… Οι ισλαμοφασίστες , όμως, ενοχλούνται από την αγένεια, άλλων… τζιχαντιστών.



Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ο Βρετανός Ομάρ Χουσείν που έχει γίνει μαχητής του Ισλαμικού Κράτους και «καταγγέλλει» τους Άραβες «συντρόφους» του ότι δεν έχουν τρόπους!

Σύμφωνα με τον Telegraph ο Χουσείν διαμαρτύρεται επειδή οι Άραβες τζιχαντιστές κλέβουν τα παπούτσια του, δεν ξέρουν να σχηματίζουν και να τηρούν την θέση τους στην ουρά, μιλούν δυνατά, δεν σέβονται τον προσωπικό του χώρο, τρώνε σαν παιδιά και χρησιμοποιούν τον φορτιστή του κινητού του.

Ο Χουσείν που εργαζόταν ως φρουρός ασφαλείας σε σούπερ μάρκετ στη Μεγάλη Βρετανία, πριν αποφασίσει να εγκαταλείψει τη χώρα για να μεταβεί στην Συρία, όπου υποσχέθηκε πίστη στο Ισλαμικό Κράτος και έγινε ένας ακόμα αιμοδιψής δολοφόνος στο όνομα του ιερού πολέμου, κατηγορεί τους υπόλοιπους Σύρους και Άραβες τζιχαντιστές σε κείμενό του που έχει αναρτηθεί στο Διαδίκτυο.

Όπως αναφέρει το βρετανικό δημοσίευμα, λοιπόν, ο 27χρονος Βρετανός υποστηρίζει ότι οι υπόλοιποι τρομοκράτες αγνοώντας ότι κοιμάται, φωνάζουν διακόπτοντας τον ύπνο του, πως δεν οδηγούν καλά κι ότι έχουν τη συνήθεια να κοιτούν επίμονα τους ανθρώπους.

Βέβαια, όπως επισημαίνει ο Telegraph δεν είναι η πρώτη φορά που ο νεαρός από το Χάι Γούικομπ διαμαρτύρεται για τις συνθήκες διαβίωσης με τους υπόλοιπους τζιχαντιστές.

Άλλωστε, προ μηνών σε σχετικό κείμενο, το οποίο υπέγραφε ως Αμπού Σαίντ αλ Μπριτάνι, προειδοποιούσε τους υπόλοιπους Δυτικούς που σκόπευαν να γίνουν μέλη του ΙΚ ότι θα συναντήσουν προβλήματα κουλτούρας.

Τότε είχε ισχυριστεί ότι δεν είχε ειδικό αποφλοιωτή για να καθαρίζει πατάτες, ότι δεν μπορούσε να πλύνει τα ρούχα του και ότι δε μπορούσε να βρει μία νύφη.

«Οι Άραβες έχουν μοναδική κουλτούρα, που απέχει δραματικά από τον δυτικό τρόπο ζωής», είχε γράψει.

Στους κανόνες του savoir faire που έχει μάθει ο ίδιος συμπεριλαμβάνεται και η τήρηση της ουράς σε γραφεία, κάτι που ο ίδιος τόνισε πως γίνεται σεβαστή.

«Μπορεί να περιμένεις στην ουρά για μισή ώρα και μετά ένας Άραβας να έρθει και να πάει πρώτος», είχε αναφέρει, προσθέτοντας πως οι Άραβες δεν γνωρίζουν από κόκκινες γραμμές και δεν αφήνουν χώρο στους «αδελφούς» τους.
πηγή

Η σωτηρία της ψυχής σου είναι υπόθεση δική σου, αν εσύ δεν νοιάζεσαι γι' αυτήν, ποιός άλλος θα νοιαστει για σένα;

Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

"Η ευτυχία είναι σαν την πεταλούδα: όσο πιο πολύ την κυνηγάς, τόσο περισσότερο σου ξεφεύγει ' αλλά όταν στρέψεις την προσοχή σου σε άλλα πράγματα, τότε θα έρθει και θα καθίσει απαλά στον ώμο σου."

 

Χένρυ Ντέηβιντ Θόρω (1817-1862)

Ο ηρωισμός της άδολης ηλικίας

Ηρώ Κωνσταντοπούλου: 17 ναζιστικές σφαίρες για μια αντιστασιακή

Εκτελέστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1944. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου είχε ενταχθεί στην ΕΠΟΝ ως μαθήτρια και η αντιστασιακή της δράση ανακόπηκε με τη σύλληψή της τον Ιούλιο 1944. Αφού βασανίστηκε άγρια στο κολαστήριο των SS στην οδό Μέρλιν, χωρίς να κατορθώσουν οι βασανιστές της να αποσπάσουν την οποιαδήποτε πληροφορία για τους συναγωνιστές της, οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Η εκτέλεση έγινε με 17 σφαίρες. Όσα και τα χρόνια της…
Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και έζησε, στις 16 Ιουλίου 1927. Οι γονείς της ήταν από την Σπάρτη. Ήταν μαθήτρια γυμνασίου όταν εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες ανάμεσα στις οποίες και τα γερμανικά.
Στις αρχές Ιουλίου του 1944, μία ομάδα των Ταγμάτων Ασφαλείας εισέβαλε στο σπίτι της οικογένειάς της στην οδό Βεΐκου 57 στο Κουκάκι και τη συνέβαλαν, αφού πρώτα τη βασάνισαν. Ο πατέρας της που ήταν εύπορος, κατάφερε με τις γνωριμίες του να την απελευθερώσει. Λίγο πριν την αποχώρηση των Γερμανών συμμετείχε στην ανατίναξη τρένου που μετέφερε πυρομαχικά. Συνελήφθη ξανά στις 31 Ιουλίου του 1944.
Οδηγήθηκε στην οδό Μέρλιν, όπου ήταν το αρχηγείο της Κομαντατούρ, και βασανίστηκε επί τέσσερα μερόνυχτα. Οι SS της ζητούσαν να δώσει πληροφορίες για τους συνεργάτες της. Δεν ενέδωσε παρά και τις δελεαστικές προτάσεις που της έγιναν. Λέγεται ότι γνωρίζοντας γερμανικά, τους «μαστίγωνε» πίσω. Αφού δεν κατάφεραν οι ναζί να αποσπάσουν ό,τι ήθελαν την έστειλαν στην πτέρυγα των μελλοθανάτων στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου.
Ξημερώματα της 5ης Σεπτέμβρη, μπήκε ο φρουρός φωνάζοντας «Ηρώ Κωνσταντοπούλου». «Εγώ είμαι» είπε περήφανα. «Έρχομαι». Η Λέλα Καραγιάννη, που επίσης κρατούνταν εκεί, την πλησίασε και της είπε: «Μπράβο, Ηρώ μου. Έτσι πεθαίνουν οι Ελληνίδες» κι έσκυψε και τη φίλησε για τελευταία φορά.

Οδηγήθηκε μαζί με 49 άλλους στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκτελέστηκε με 17 σφαίρες όσο και τα χρόνια της «προς παραδειγματισμό», όπως είπαν οι SS. «Υπομονή κι υπομονή, καρτέρι και καρτέρι, και τούτος ο Σεπτέμβρης τη Λευτεριά θα φέρει». Ήταν οι τελευταίοι στίχοι που έγραψε λίγο πριν την πάρουν για εκτέλεση.
Όντως, περίπου ένα μήνα μετά, στις 12 Οκτωβρίου του 1944 η Αθήνα απελευθερώνεται από τους ναζί.

«Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ / όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου / που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου /. Ομως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω γιατί σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω /… Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου». Γιάννης Ρίτσος