ΟΥΓΓΑΡΙΑ: Ο Ορμπάν κατονόμασε τον Σόρος ως τον νούμερο 1 εκείνων των «ακτιβιστών» που θέλουν να υπονομεύσουν τα ευρωπαϊκά έθνη μέσω των «προσφύγων»

Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν κατηγορεί τον δισεκατομμυριούχο επενδυτή Τζορτζ Σόρος ότι είναι ένα εξέχον μέλος του κύκλου των "ακτιβιστών" που προσπαθούν να υπονομεύσουν τα ευρωπαϊκά έθνη με το να υποστηρίζουν τους πρόσφυγες να έρθουν στην Ευρώπη από τη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής.

«Το όνομά του είναι ίσως το ισχυρότερο παράδειγμα εκείνων που υποστηρίζουν το οτιδήποτε αποδυναμώνει τα εθνικά κράτη, που υποστηρίζουν τα πάντα που αλλάζουν τον παραδοσιακό ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», δήλωσε ο Ορμπάν σε συνέντευξή του στο δημόσιο ραδιόφωνο Kossuth. «Αυτοί οι ακτιβιστές που υποστηρίζουν τους μετανάστες γίνονται ακούσια μέρος αυτού του διεθνούς δικτύου λαθρεμπορίου ανθρώπων».

Ομάδες «υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων» έχουν επικρίνει τον Oρμπάν για την οικοδόμηση ενός φράχτη από αγκαθωτό σύρμα στα σύνορα, και για την σκλήρυνση της νομοθεσίας για το άσυλο και την ενίσχυση της υποστήριξης του από τους ψηφοφόρους με την αντι-μεταναστευτική του ρητορική. Ο Σόρος, (εβραϊκής καταγωγής) ο οποίος γεννήθηκε στην Ουγγαρία και είναι ένας από τους μεγαλύτερους «φιλάνθρωπους» στην ανατολική Ευρώπη μέσω των ιδρυμάτων του και του πανεπιστημίου του, δίνει επιχορηγήσεις σε οργανισμούς που παρέχουν νομική συνδρομή στους αιτούντες άσυλο.

Ο Σόρος είπε σε μια δήλωση μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ότι ένα σχέδιο έξι σημείων που δημοσιεύθηκε από το ίδρυμά του, βοηθά να «υποστηριχθούν οι ευρωπαϊκές αξίες», ενώ οι δράσεις του Όρμπαν «υπονομεύουν αυτές τις αξίες».

ΥΓ: Πάντως, το 1989, ο Orbán, ηλικίας τότε 29 ετών, έλαβε υποτροφία από το Ίδρυμα Σόρος (Soros Foundation) και έκατσε 4 μήνες στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

Οι …βρυχηθμοί εναντίον του Ούγγρου Πρωθυπουργού

Όταν δεν μπορούμε να απαντήσουμε με επιχειρήματα αφορίζουμε και στιγματίζουμε: Η εύκολη λύση…
Η μέθοδος αυτή είναι ιδιαίτερα προσφιλής στις πολιτικές και δημοσιογραφικές «πόρνες» (και στις «αριστερές»): Δεν επιχειρηματολογούν, αλλά αφορίζουν και στιγματίζουν τον …αντίπαλο…

Αυτόν τον κανιβαλισμό υπέστη και ο Βίκτορ Ορμπάν, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, διότι αντιτάχθηκε στις «προσφυγικές εισβολές»…

Φυσικά κανείς δεν απάντησε στην επιχειρηματολογία του Ορμπάν…

Ιδιαίτερα κανείς δεν μίλησε ΠΟΤΕ εναντίον του Σόρος που ο Ορμπάν καταγγέλλει:

«Το όνομά του είναι ίσως το ισχυρότερο παράδειγμα αυτών που υποστηρίζουν οτιδήποτε αποδυναμώνει τα εθνικά κράτη, αυτών που υποστηρίζουν όλα όσα αλλάζουν τον παραδοσιακό ευρωπαϊκό τρόπο ζωής».

Τόσα και τόσα έχουν καταλογιστεί για τον διαβόητο Σόρος, αλλά τα ελληνικά ΜΜΕ και οι πολιτικοί μας (όλων των αποχρώσεων) δεν έχουν βγάλει άχνα…

Αντίθετα όταν τολμήσει κανείς να μιλήσει εναντίον του Σόρος, ιδιαίτερα στο «μεταναστευτικό», καρατομείται, όπως ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας.

Είπε και άλλα ο Ορμπάν που παρασιωπούνται. Ας μας πουν το λάθος των απόψεών του οι λαλίστατοι δημοσιογραφικοί και πολιτικοί «μπράβοι» του 4ου Ράιχ.

Διαβάζουμε:

«Η Ευρώπη προδόθηκε από μια συνωμοσία που διέπραξαν ισχυροί χρηματιστές, η Αριστερά και μη αιρετοί αξιωματούχοι. Εάν δεν υπερασπιστούμε (τα συμφέροντά της), η ήπειρος δεν θα ανήκει πλέον στους πολίτες που διαμένουν σε αυτή».

Ολόκληρο το ρεπορτάζ, εδώ
 

ΑΠΟΨΕΙΣ και επιχειρήματα περιμένουμε από τους λαλίστατους «μπράβους» και όχι ιαχές αφορισμών…

Κοσμά και Δαμιανού, των γειτόνων μας

Έχουμε σκοπό -πρώτα ο Θεός- να πάμε, με τη μάνα μου, στην αγρυπνία το βράδυ.
 Των αγίων Αναργύρων ξημερώνει αύριο και ο ναός βρίσκεται λίγες δρασκελιές από το σπίτι μας. 
Είναι εκεί όπου έγιναν οι γάμοι, οι βαπτίσεις, οι κηδείες της οικογένειας, εκεί όπου "ανάβουμε ένα κεράκι" που πάει να πει αναγκεμένοι ή πονεμένοι είμαστε πάλι, εκεί όπου εκκλησιαζόμαστε, ελπίζουμε, καταφεύγουμε, καταθέτουμε απελπισίες, απιστίες, δάκρυα, ευχαριστίες και όλα όσα μας ορίζουν, ως διαρκώς επιστρέφοντες σε αδιάψευστες αγκαλιές.    
Είναι η...Αγία Ανάργυρη που έλεγε η γιαγιά μου και ετέρα γερόντισσα που διηγούνταν πως την είδε την Αγία Ανάργυρη κι'εγώ πιστεύω πως αλήθεια έλεγε. Ο Θεός, πιθανώς, της δώρισε το όραμα κατά πώς εκείνη η αγαθή είχε μέσα της σχηματισμένη την αγιοσύνη, μη θέλοντας να της ταράξει το βαθύ σέβας.
Είναι ο ναός όπου ντυνόταν "παπαδάκι" ο αδελφός μου και ένα πρωί που αξημέρωτα περίμενε -με άλλα παιδιά- την νεωκόρο έξω από τον κλειστό ναό (νομίζω παραμονή των Φώτων ήταν), είδε μια γυναίκα μαυροφόρα να βγαίνει μέσα από το αγίασμα (πρόκειται για τον θόλο, όπου βρέθηκε η εικόνα των Αγίων) και να μπαίνει στην εκκλησία. 
Την είδαν και τα άλλα παιδιά. 
Τα μικρά αγόρια δεν παραξενεύτηκαν (βλέπετε, καταργείται στα παιδιά η λογική τάξη των πραγμάτων, όταν βιώνουν θαύματα) αλλά θεώρησαν ότι είχε έρθει η κυρα Μαρία, η νεωκόρος και πήγαν στο κατόπιν της.
 Όμως η πόρτα της εκκλησίας παρέμεινε κλειστή κι ας είχε διαβεί το κατώφλι η μαυροφόρα! 
Η κυρα Μαρία ήρθε αργότερα...
Όταν μας το είπε, η μάνα σταυροκοπήθηκε και είπε "Η Παναγία θα ήταν".
Είναι ο ναός που πήγαμε κατηχητικό, που στην μεγάλη του πλατεία παίξαμε και αγοράσαμε ζαχαροκούλουρα και τυρόπιτες του δίφραγκου άπειρες αθώες Κυριακές, που αγαπήσαμε τον παπα-Δημήτρη και τον παπα-Κώστα, που οι εικόνες μας είδαν με άσπρα κοντά καλτσάκια να πηγαίνουμε πρόσφορα σε ολόλευκες πετσέτες με χαρτάκια "υπερ υγείας" και "υπερ αναπαύσεως" και τώρα πια να μην φοράμε λευκά καλτσάκια και το "υπερ αναπαύσεως" να είναι ασφυκτικά γεμάτο, ενώ λιγοστεύουν τα ονόματα "υπέρ υγείας".....
Βλέπεις, ήρθε και η σειρά να πάμε και μεις κόλλυβα και αύριο θα πάνε και τα παιδιά μας το δικό μας συχώριο.
Η μητέρα που κάποτε φορούσε τις καλές της γόβες, το κομψό ταγιέρ και τα ασορτί γάντια τις Κυριακές, τώρα φοράει μαύρα, ο πατέρας φόρεσε για τελευταία φορά το καλό του κουστούμι, τα πράγματα αλλάζουν αλλά ο Κοσμάς και ο Δαμιανός παραμένουν στην ίδια θέση -όπως στις χαρές, έτσι και στις λύπες μας-.
 Γι αυτή την σταθερή βεβαιότητα είμαστε, κι' εμείς, πάντα εκεί . 
Άλλωστε το χρωστούμε -για πολλούς λόγους- των Αγίων. 
Διαβάστε το παλιότερο κείμενό μας που ακολουθεί και θα καταλάβατε, έναν από τους λόγους του μηδέποτε εξοφλουμένου χρέους μας.....

π. Ιωάννης Ρωμανίδης - Ρωμηοσύνη (2 Μαρτίου 1927 - 1 Νοεμβρίου 2001)

 

«Ναι μεν ο Ρωμηός έχει απόλυτον πεποίθησιν εις τήν Ρωμηοσύνην του, αλλά ούτε φανατικός ούτε μισαλλόδοξος είναι καί ούτε έχει καμμίαν ξενοφοβίαν. Αντιθέτως αγαπά τούς ξένους ουχί όμως αφελώς.

Τούτο διότι γνωρίζει ότι ο Θεός αγαπά όλους τούς ανθρώπους καί όλας τάς φυλάς καί όλα τά έθνη χωρίς διάκρισιν καί χωρίς προτίμησιν. Ο Ρωμηός γνωρίζει ότι η Ρωμηοσύνη του κατέχει τήν αλήθειαν καί είναι η υψίστη μορφή τών πολιτισμών.

Αλλά κατανοεί άριστα τό γεγονός ότι ο Θεός αγαπά τόν Ρωμηόν, όχι όμως περισσότερον από τούς άλλους. Ο Θεός αγαπά τόν κάτοχον τής αληθείας αλλ' εξ ίσου αγαπά τόν κήρυκα τού ψεύδους. Αγαπά τόν άγιον, αλλ' αγαπά εξ ίσου ακόμη καί τόν διάβολον.

Διά τούτο η Ρωμηοσύνη είναι αυτοπεποίθησις, ταπεινοφροσύνη καί φιλότιμον καί όχι κίβδηλος αυτοπεποίθησις, ιταμότης καί εγωισμός. Ο ηρωϊσμός τής Ρωμηοσύνης είναι αληθής καί διαρκής κατάστασις τού πνεύματος καί όχι αγριότης, βαρβαρότης καί αρπακτικότης.

Οι μεγαλύτεροι ήρωες τής Ρωμηοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ των αγίων.

Η Ρωμηοσύνη διαφέρει τών άλλων πολιτισμών, διότι έχει τό ίδιον θεμέλιον διά τόν ηρωϊσμόν της ως καί διά τήν αγιωσύνην της, δηλαδή τό ρωμαίικον φιλότιμον τό οποίον δέν υπάρχει εις τόν ευρωπαϊκόν πολιτισμόν. Παρά ταύτα οι Γραικύλοι από τό 1821 μέχρι σήμερον προπαγανδίζουν ότι οφείλομεν να εγκαταλείψωμεν τήν Ρωμηοσύνην καί νά γίνωμεν Ευρωπαίοι, διότι δήθεν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ανώτερος από τήν Ρωμηοσύνην.

...Η Ρωμηοσύνη δέν αποδεικνύεται. Περιγράφεται. Δεν χρειάζεται απολογητάς. Είναι απλώς αυτό πού είναι. Τό δέχεται κανείς ή τό απορρίπτει...

Καί σήμερον άλλοι παραμένουν Ρωμηοί, άλλοι όμως αμερικανεύουν, ρωσεύουν, φραντσεύουν, αγγλεύουν, δηλαδή γραικεύουν».

π. Ιωάννου Ρωμανίδη, Ρωμηοσύνη
Εφημερίδας «Εκκλησιαστική Παρέμβαση»
της Ι.Μ.Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου

Πραγματικά Ρωμηοί

Φαίνεται καθαρά πώς το 1901 υπήρχε ακόμη οξεία αντίθεση μεταξύ εκείνων που υποστήριζαν την εκρίζωση της Ρωμηοσύνης, και εκείνων που αγωνίζονταν όπως ο Παλαμάς, να διατηρήσουν την χρήση του Ρωμηός και Ρωμηοσύνη τουλάχιστον στην δημοτική γλώσσα.

Ο Παλαμάς παρουσιάζει και άλλα παραδείγματα ονομάτων με διπλή σημασία, καλή και όχι τόσο καλή, ανάλογα με την περίσταση όπου χρησιμοποιούνται - Μωραΐτης, Αρβανίτης, Καραϊσκάκης, κλέφτης, Εβραίος και το Γραικός των Φραντσέζων, που μπορεί να είναι οι ένδοξοι Περικλής, Μάρκος Μπότσαρης, Κανάρης, «αλλά και κάθε αλιτήριος».

«Ανάλογη, λογική, συνεχίζει ο Παλαμάς, ακολουθούμε και στο μεταχείρισμα των όρων Ρωμηός και Ρωμηοσύνη. Η μόνη διαφορά είναι πώς και τα δύο τούτα λόγια, επειδή δε μας έρχονται, ίσα ολόισα, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια, αγάλια, από την επίσημη γλώσσα, καθώς κι' όλα τα λόγια τα δυσκολομέτρητα της ζωής και της αλήθειας. Έλληνες, για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά, Ρωμηοί. 

Το όνομα (Ρωμηός) κάθε άλλο είναι παρά ντροπή. Αν δεν το περιζώνει αγριελιάς στεφάνι από την Ολυμπία, το ανυψώνει στέμμα ακάνθινο μαρτυρικό και θυμάρι μοσκοβολά και μπαρούτη. Δείχνει ίσα ίσα τη ζωή και την πραγματικότητα της λέξης το ότι αυτή μας ήρθε πρόχειρα στην ειλικρινή μας και στην πιο φωτεινή μας ψυχική κατάσταση - στη συνείδηση του ξεπεσμού μας - για να διαλαλήσουμε τον ξεπεσμό αυτό, πιο πολύ από το γιορτιάτικο και από το δυσκίνητο τ' όνομα Έλλην, ακόμη και από το όνομα Έλληνας, που είναι κάπως πιο δυσκολορρίζωτο από το Ρωμηός, και κρατούσε ως τα χτες ακόμη την αρχαία ειδωλολατρική σημασία. «Η μάννα τ' ήταν Χριστιανή κι ο κύρης τ' ήταν Έλλη(ν)», λέει ο Κυπριώτης ποιητής, και σημαίνει κι ως την ώρ' ακόμη, για τον πολύ λαό, τον αντρειωμένο, το γίγαντα». (Απόσπασμα από διάλεξη του π. Ιωάννου Ρωμανίδη στο Μεσολόγγι).

πηγή 

Φωτογραφίες που μοιάζουν με… πίνακες ζωγραφικής!

Έχουμε δει κατά καιρούς πίνακες ζωγραφικής που μοιάζουν με απόλυτα ρεαλιστικές εικόνες, είτε αφορούν σε πρόσωπα είτε σε τοπία. Οι εικόνες που θα δείτε όμως στη συνέχεια είναι πραγματικά τοπία του κόσμου που ο φωτογράφος απαθανάτισε στο φακό και όχι δημιουργίες κάποιου έμπειρου ζωγράφου. Σαν αποτυπώσεις επάνω σε καμβά με λάδια, ακρυλικά ή ακουαρέλες οι φωτογράφοι αντεπιτίθενται αποτελώντας τρόπον τινά υπερασπιστές της φύσης, που μπορεί να εμφανίσει σε διάφορα σημεία του κόσμου τις πιο όμορφες… ζωγραφιές. Κι όχι χρησιμοποιώντας πινέλα και μπογιές αλλά ό,τι υπάρχει δίπλα μας. Απολαύστε τες και μην μπερδευτείτε με το αποτέλεσμα…
. Ο φωτογράφος Oscar Ruiz απαθανάτισε ένα προάστιο στο Μεξικό, και πιο συγκεκριμένα το νεόκτιστο συγκρότημα San Buenaventura, και η φωτογραφία του έκανε το γύρο του κόσμου από το National Geographic ως η “φωτογραφία της ημέρας”.

 Ο φωτογράφος Michael Brandt συνέλαβε αυτούς τους πολύχρωμους λόφους στην κοιλάδα Palouse της Ουάσιγκτον, που μοιάζουν ζωγραφισμένοι. ΗΠΑ.

 Ο φωτογράφος Andre Ermolaev είναι πίσω από αυτό το πανέμορφο πλάνο όπου παρουσιάζονται τα ποτάμια της Ισλανδίας όπως φαίνονται από πολύ ψηλά.

Ο James και η Kelly Stone φωτογράφισαν αυτούς τους γεμάτους δέντρα αμμόλοφους στο Εθνικό Πάρκο Lassen Volcanic στην Καλιφόρνια. Τα χρώματα είναι αποτέλεσμα της ηφαιστειακής δραστηριότητας  και η ομορφιά είναι εκπληκτική.

 Ο Jianan Yu φωτογράφισε τη λίμνη Chaohu στην Ταϊβάν, όπου ένας άνθρωπος κωπηλατεί στη βάρκα του. Εδώ η εικόνα μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής αν και η εξήγηση βρίσκεται στο γεγονός ότι η λίμνη είναι τόσο μολυσμένη που τα πράσινα άλγη όχι μόνο κατακάθονται στην επιφάνεια αλλά μεταφέρονται με το κουπί το οποίο λειτουργει σαν πινέλο ζωγραφικής!

 Ο φωτογράφος Chaluntorn Preeyasombat απαθανάτισε την οροσειρά Huangshan στην επαρχία Anhui της Κίνας, όπου η παρατετεμένη ομίχλη δίνει στο τοπίο την εντύπωση ζωγραφιάς.

 Ο Αμερικανός φωτογράφος David Orias βρίσκεται πίσω από μια σειρά φωτογραφιών με κύματα, τα οποία μοιάζουν με ελαιογραφίες. Κι όμς κατάφερε να συλλάβει στο φακό του το πρωινό πορτοκαλί φως του ήλιου να εισχωρεί μέσα στα κύματα.

 Ο σχεδιαστής Denis Collette παρουσίασε μια συλλογή από εικόνες που δείχνουν αντανακλάσεις φυσικών τοπίων πάνω στο νερό. Οι κυματισμοί και τα χρώματα στην επιφάνεια μοιάζουν με ελαιογραφίες του Van Gogh ή του Μονέ.



Ο φωτογράφος Frans Lanting απαθανάτισε το άγριο τοπίο στην έρημο της Ναμίμπια το ξημέρωμα, όπου το πορτοκαλί φως του ήλιου φωτίζει έναν μεγάλο αμμόλοφο. Το μπλε χρώμα οφείλεται στην αντανάκλαση του ουρανού στο έδαφος, ενώ οι γυμνοί κορμοί συμπληρώνουν ιδανικά το τοπίο.

πηγή

Τι γιατρούς θέλουμε; ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΗΤΗΡ ΑΥΤΩΝ ΘΕΟΔΟΤΗ (1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

«Οι άγιοι αυτοί κατάγονταν από την ασιατική γη, με πατέρα ειδωλολάτρη και μάνα Χριστιανή, η οποία λεγόταν Θεοδότη. Όταν έμεινε χήρα, βρήκε την ευκαιρία να εκπαιδεύσει τα παιδιά της με κάθε αρετή. Τα παιδιά της, αφού απέκτησαν πείρα από κάθε επιστήμη, τις έκαναν πέρα όλες, για να ακολουθήσουν την ιατρεία των ψυχών και των σωμάτων, θεραπεύοντας κάθε νόσο και κάθε ασθένεια και φροντίζοντας όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τα ζώα. Ονομάστηκαν Ανάργυροι, διότι δεν ανέχονταν να λάβουν τίποτε και από κανένα, παρέχοντας πάντοτε την ιατρεία δωρεάν και αμισθί. Αφού πέρασαν λοιπόν με τον τρόπο αυτό τη ζωή τους, τελειώθηκαν εν ειρήνη. Τα τίμια λείψανά τους κατατέθηκαν σε τόπο που ονομαζόταν Φερεμάν».
Μολονότι οι σήμερα εορταζόμενοι άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός, είναι άλλοι από τους ομώνυμούς τους επίσης Αναργύρους που εορτάζονται την 1η Ιουλίου, η ακολουθία τους είναι ακριβώς η ίδια με εκείνων. Τονίζει δε το κατεξοχήν στοιχείο της αγιότητας και των δύο ζευγών, το ανάργυρο της δράσεως και βιωτής τους, την παροχή δηλαδή των υπηρεσιών τους, όπως σημειώνει και το συναξάρι τους, δωρεάν και αμισθί. Αυτό σημαίνει ότι οι άγιοι υπήρξαν παντελώς αφιλάργυροι – «της φιλαργυρίας την νόσον αποτεμόντες», σημειώνει ο υμνογράφος – δείγμα της ανυψώσεως της διάνοιάς τους υπέρ τα υλικά πράγματα – «υπέρτερον τον νουν των ενύλων δεικνύντες». Πότε όμως μπορεί κανείς και απεμπλέκεται από τα υλικά αγαθά; Μόνον όταν «εμπλέκεται» με κάτι ανώτερο και υψηλότερο. Κι αυτό δεν είναι άλλο από την αγάπη προς τον Θεό και Χριστό. Μόνον όποιος έχει ζωντανή σχέση με Εκείνον, μόνον όποιος Τον έχει ενεργούντα στην καρδιά του, μπορεί πράγματι να δει με καθαρό, δηλαδή γεμάτο αγάπη, μάτι τους συνανθρώπους του και τον κόσμο όλο. Κι αυτό ακριβώς συνέβη με τους αγίους Αναργύρους: αγάπησαν τον Χριστό και γι’ αυτό αγάπησαν και τον κάθε συνάνθρωπό τους, και το κάθε πλάσμα του Θεού. «Πάντοτε έχοντες Χριστόν ενεργούντα εν υμίν, άγιοι Ανάργυροι, θαυματουργείτε εν κόσμω, ασθενούντας θεραπεύοντες».
Όλοι ζητάνε μία παρόμοια στάση και από τους σημερινούς ιατρούς: να μην είναι φιλάργυροι∙ να μη ζητάνε υπέρογκα ποσά για την ιατρική τους βοήθεια∙ να μη ζητάνε «φακελάκι». Λογικό και νόμιμο αίτημα. Το υπέρογκο ποσό και το «φακελάκι» φανερώνουν ακριβώς «την νόσον της φιλαργυρίας», συνεπώς μία παθολογική κατάσταση που ακυρώνει τον κοινωνικό ρόλο της ιατρικής επιστήμης. Άλλο όμως η καταδίκη του κακού αυτού φαινομένου – όπου βεβαίως παρουσιάζεται: έχουμε ιατρούς οι οποίοι αρνούνται και τα «νόμιμα» πολλές φορές – και άλλο η άρνηση της αμοιβής τους για την παροχή των υπηρεσιών τους. Κι είναι ορισμένοι που ξεπερνούν τη λογική επ’ αυτού, θεωρώντας ότι όλοι οι ιατροί είναι σαν τους αγίους Αναργύρους. Αλλά εκείνοι δρούσαν και συμπεριφέρονταν μέσα στα πλαίσια της χάρης του Θεού: «ου τέχνη ανθρωπίνη, εν θεία δε χάριτι αποκαθαίρετε νόσους των ανθρώπων». Η ενοίκηση σ’ αυτούς της αγίας Τριάδος, ο ενεργών, όπως είπαμε, στην καρδιά τους Χριστός, ήταν εκείνο που τους έδινε τη δύναμη της υπέρβασης από οποιαδήποτε υλική δέσμευση. Χωρίς να αρνούμαστε και την ύπαρξη παρόμοιων χαρισματικών και σήμερα φαινομένων – η χάρη του Θεού συνεχίζει να δρα παντού – πρέπει να έχουμε τον νου να καταλαβαίνουμε ότι και οι ιατροί είναι εργαζόμενοι, οι οποίοι περιμένουν να ζήσουν από την άσκηση της εργασίας τους. Και μάλιστα αξιοπρεπώς.
Η Εκκλησία μας όμως σήμερα, με την εορτή των αγίων Αναργύρων, μας προσανατολίζει και πέραν της ιατρικής ανθρώπινης επιστήμης. Ενώ τονίζει, και μάλιστα με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, την καταφυγή στους ιατρούς, όταν παρουσιάζεται στη ζωή μας πρόβλημα υγείας – είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το ανθρώπινο πρωτίστως – μας ανοίγει παράλληλα και την αληθινά παρήγορη προοπτική της καταφυγής μας και στους «άλλους» μεγάλους ιατρούς, τους ίδιους τους αγίους μας, στην πραγματικότητα την καταφυγή μας σε Εκείνον που αρέσκεται να δρα μέσω των αγίων Του. Οι άγιοί μας, κατεξοχήν οι άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός, χαριτώθηκαν από τον Θεό με το χάρισμα της ιατρείας των παθών των ψυχών και των σωμάτων. Και όσοι προσέρχονται στο ιατρείο τους, λαμβάνουν την ίαση, χωρίς να δώσουν απολύτως τίποτε. Διότι η χάρη είναι ακριβώς δωρεά. «Αχρύσως τας ιάσεις τοις νοσούσι παρέχετε». Και το ακόμη πιο παρήγορο: η χάρη της δωρεάς της ίασης από αυτούς δεν εξαντλείται ποτέ. Είναι οι άγιοι σαν μία πηγή ανεξάντλητη, από την οποία όσο κανείς αντλεί, τόσο και βγάζει και περισσότερα νάματα, όσο παίρνει, τόσο και περισσεύει. «Το ιατρείον υμών πηγή υπάρχει ανεξάντλητος∙ αντλουμένη δε μάλλον υπερεκβλύζει, και χεομένη περισσεύεται». Σ’ αυτούς τους ιατρούς μπορούμε να καταφεύγουμε πάντοτε, οποιαδήποτε ώρα και στιγμή, γιατί ξέρουμε ότι εκτός από τη δύναμη που έχουν, έχουν και την αγάπη τους προς εμάς. Είναι κρίμα να είναι δίπλα μας η πηγή και εμείς να μένουμε διψασμένοι. 

Παπά Γιώργης Δρομπαράκης

πηγή 

Μαρτύριον της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ελένης της εκ Σινώπης του Ποντου, αθλησάσης τον ΙΗ αιώνα(1 Νοεμβρίου)

01ΝΟΕ

 Η ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ του Χριστού  Αγία  Ελένη ήταν κόρη της ευσεβους οικογενείας Μπεκιάρη και έζησε τον ΙΗ' αιώνα στην αρχαιότερη πόλι του Ποντου, την ωραία Σινώπη. Οι γονείς της ανέθρεψαν αυτήν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και  εφύτευσαν μέσα στην καθαρή καρδιά της την θερμή αγάπη προς τον  Ιησού Χριστό.
Στην ανατροφή της επέδρασε ιδιαίτερα ο θείος της, αδελφός του πατέρα της, ο οποίος εδίδασκε τότε σε  Ελληνικό κρυφό Σχολείο της Σινώπης.
Ηταν ωραιότατη στο σώμα, η δε αγνότητά της προσέδιδε ιδιαίτερη χάρη στο πρόσωπό της, το οποίο έλαμπε από την Χαρι του  Αγίου Πνεύματος.
Διακρινόταν για την υπακοή στους γονείς της και τον θερμό έρωτα της ψυχής της προς τον Νυμφίο Χριστό και Σωτήρα μας.

***
ΗΤΑΝ 15 ετών, όταν μία άμέρα α μητέρα της την έστειλε να αγοράση    νήματα για το κέντημα από το κατάστημα του Κρυωνά. Στον δρόμο υπήρχε το σπίτι του Ουκούζογλου Πασά, Διοικητού της
Σινώπης, ο οποίος  είδε την  Ελένη από το παράθυρο.  Η ωραιότητά της προσείλκυσε την ακόλαστη ψυχή του και σκέφθηκε να την μολύνη.
Ο Πασάς διέταξε και την έφεραν μπροστά του.  Αφού έμαθε ποια ήταν, προσεπάθησε δύο και τρεις φορές να την μιάνη, αλλά μία αόρατη δύναμι τον απεμάκρυνε!…
Ενα αόρατο τείχος προστάτευε την κόρη.  Ηταν το τείχος της προσευχής.  Η  Ελένη καθ  όλη την διάρκεια εκείνης της δοκιμασίας προσευχόταν νοερά, λέγοντας συνεχώς τον  Εξάψαλμο.
Ο  Αγαρηνός δεν απελπίστηκε… Διέταξε τους στρατιώτες να την κρατήσουν στο σπίτι του.  Ηλπιζε ότι αργότερα θα κατώρθωνε να πετύχη τον βδελυρό σκοπό του…

***
ΚΑΤΑ την διάρκεια της κρατήσεώς της α αγνή κόρη κατώρθωσε, με   την βοήθεια του Θεού, να διαφύγη την προσοχή των στρατιωτώνκαί να επιστρέψη στους ανήσυχους γονείς της, στους οποίους και διηγήθηκε όσα συνέβησαν.
Σε λίγο, ο Πασάς αντελήφθη την απόδρασί της, έγινε έξω φρενών και απειλούσε τους πάντας και τα πάντα!…
Εκάλεσε την Δημογεροντία της Σινώπης και ζήτησε να του φέρουν την  Ελένη. Σε διαφορετική περίπτωσι, θα επακολουθούσε γενική σφαγή των  Ελλήνων της πόλεως.
Η Δημογεροντία τότε συνήλθε σε σύσκεψι στο  Ελληνικό Σχολείο της Σινώπης.
Εκάλεσαν τον πατέρα της  Ελένης και του ζήτησαν να παραδώση στον Πασά την κόρη του  για το συμφέρον του συνόλου.
Ο πατέρας της ανελύθη σε λυγμούς, αλλά τελικά υποτάχθηκε, όπως ο Πατριάρχης  Αβραάμ, και εδέχθη να θυσιασθή η θυγατέρα του, προκειμένου να αποφευχθή η γενική σφαγή.
Μετέβη στο σπίτι του και αφού καταλλήλως ενίσχυσε την  Ελένη, παρέλαβε αυτήν και πνίγοντας τον πατρικό του πόνο, την παρέδωσε στον Πασά, για να προσφέρη τον εαυτό της όχι βεβαίως στις ασελγείς ορέξεις του αγαρηνού, αλλά ως θυμίαμα ευώδες στον Νυμφίο της Χριστό.

***
Ο ΒΔΕΛΥΡΟΣ Ουκούζογλου Πασάς εδέχθη με ανείπωτη χαρά την     ωραιότατη  Ελένη με την ελπίδα ότι θα κορέση πλέον τις ασελγεις ορέξεις του.  Ετσι, προσεπάθησε πάλι πολλές φορές να μιάνη αυτήν, αλλά πάλι η
ίδια έκπληξις: ένα αόρατο τείχος γύρω από την κόρη εμπόδιζε τον Πασά, ενώ μία αόρατη δύναμι απωθούσε αυτόν.
Η αγία κόρη προσευχόταν θερμά, έλεγε μυστικά τον  Εξάψαλμο, τον οποίο εγνώριζε από τον θείο της…
Την επομένη άμέρα επεχείρησε πάλι ο Πασάς να επιτύχη τον βδελυρό σκοπό του, αλλά και πάλι αντιμετώπισε το ίδιο παράδοξο εμπόδιο.  Εκνευρισμένος και ωργισμένος, διέταξε να την κλείσουν στις φοβερές υγρές φυλακές της Σινώπης.
Η καρδιά του κακοπροαίρετου Πασά σκλήραινε συνεχώς, τα μάτια του δεν έβλεπαν το ζωντανό θαύμα, η ακάθαρτη ψυχή του δεν συνερχόταν, αλλά αντιθέτως: κυριευμένος από την σατανική ενέργεια, ήθελε οπωσδήποτε να μολύνη την αγία παρθένο.
Ετσι, την άλλη άμέρα μετέβη στην φυλακή αποφασισμένος να επιτύχη επί τέλους την ικανοποίησι του πάθους του.
Αλλά και πάλι το αόρατο τείχος!… Και πάλι α Θεία Χαρις τον απωθούσε!…

***
ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ωργισμένος, ο Πασάς διατάσσει να βασανίσουν την    Ελένη και να την θανατώσουν, πράγμα το οποίο και έγινε. Το ιερό Λείψανό της ετέθη μέσα σε ένα σάκκο και ερρίφθη στην  θάλασσα.  Αντί όμως να βυθισθή, το μαρτυρικό σκήνος επέπλεε, ενώ ουράνιο φως κατέβαινε επ  αυτού.
Οι Τούρκοι ετρομοκρατήθησαν και εκραύγαζαν: « Η γκιαούρισσα καίγεται!..  Η γκιαούρισσα καίγεται!…».
Το σεπτό Λείψανο συνέχισε να επιπλέη, ώσπου έφθασε στην τοποθεσία Γαει, όπου λόγω του μεγάλου βάθους της θαλάσσης τα νερά είναι μαύρα.  Εκεί πλέον βυθίστηκε…

***
ΜΕΤΑ από μερικές ημέρες, ένα ελληνικό πλοίο αγκυροβόλησε στην  τοποθεσία Γαει. Το τρίτο βράδυ, ο φύλακας του πλοίου παρετή-
ρησε ότι από τον πυθμένα της θαλάσσης εξερχόταν φως και ενόμισε ότι εκεί υπήρχε μεγάλος θησαυρός από χρυσό.
Αμέσως, ειδοποίησε τον πλοίαρχο για να ανελκύσουν με δύτες τον θησαυρό, τελικά όμως αντί χρυσού ανείλκυσαν τον σάκκο με το τίμιο Λείψανο της  Αγίας Παρθενομάρτυρος  Ελένης.
Στον πολύτιμο σάκκο υπήρχε η σεπτή κεφαλή της  Αγίας, αποκομμένη από το υπόλοιπο σώμα… Στην κορυφή είχε ένα καρφί….  Επίσης, υπήρχε και μία άλλη τρύπα από καρφί.
Ηταν προφανές, ότι οι αγαρηνοί αφού βασάνισαν την  Αγία, έμπηξαν δύο καρφιά στο κεφάλι της και την αποκεφάλισαν.
Δυο από τους τούρκους δύτες εγνώριζαν για το μαρτύριο και ότι έρριψαν την  Αγία στην θάλασσα, αλλά εφοβούντο να ομιλήσουν προηγουμένως.
Ο πλοίαρχος τότε μετέφερε κρυφά την τιμία Καρα της  Αγίας  Ελένης στον  Ιερό Ναό της Παναγίας στην Σινώπη, το δε σεπτό Σκήνωμά της επεβίβασε σε άλλο πλοίο, το οποίο έφευγε με  Ελληνες για την Ρωσία.
Στο σημείο της θαλάσσης που βυθίστηκε το ιερό Λείψανο, εξήλθε ως πίδακας γλυκύ νερό και από τότε η περιοχή αυτή ωνομάσθηκε « Αγιάσματα».
ΔΙΑ της τιμίας Καρας της  Αγίας Παρθενομάρτυρος  Ελένης εγίνοντο πολλά θαύματα στην Σινώπη.
Ιδιαίτερα, όσοι υπέφεραν από πονοκεφάλους, εκαλούσαν τον  Ιερέα, ο οποίος έφερνε την αγία Καρα, έψαλλε την Παράκλησι, έκαμνε  Αγιασμό και εθεραπεύετο ο πόνος.
Ο πρόεδρος Καφαρόπουλος Χρήστος, κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών πριν από το 1924, έφερε την τιμία Καρα της  Αγίας  Ελένης και εναπέθεσε αυτήν στον  Ιερό Ναό της  Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης στην  Ανω Τούμπα Θεσσαλονίκης, όπου φυλάσσεται σήμερα ευωδιάζουσα και θαυματουργούσα, προς δόξαν του εν  Αγίοις δοξαζομένου Κυρίου και Θεού ημών.

Ταις της  Αγίας Παρθενομάρτυρος  Ελένης της εκ Σινώπης του Ποντου
αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός,ελέησον και σώσον ημάς.  Αμήν! 

πηγή 

Και πού είναι το όνομα του πλουσίου; Πουθενά! Πόσος πλούτος! Εν τούτοις, ούτε το όνομά του διασώζεται! Και τι είδους πλούτος είναι αυτός; Μοιάζει ο πλούσιος με δένδρο που είναι στολισμένο με φύλλα, αλλά στερημένο από καρπούς. Και ενώ μεν η Δρυς, που εκτείνεται καθ’ ύψος, στα άλογα ζώα παρέχει για τροφή τα βαλανίδια, ο άνθρωπος δεν παρέχει καρπόν για τον συνάνθρωπό του.

Λόγος εις την Παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος