Η συγκλονιστική εξομολόγηση μίας πρώην Μουσουλμάνας: Γιατί μίσησα το Ισλάμ

 

 

«Ο πατέρας μου ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Ας αναπαύεται εν ειρήνη, καθώς η ζωή δεν του φέρθηκε πολύ καλά. Ήταν μουσουλμάνος, αλλά ο ίδιος προτίμησε να ζήσει σύμφωνα με την αφρικανική κουλτούρα του, για την οποία ήταν περήφανος. Η μητέρα μου ποτέ δεν φόρεσε την ισλαμική μαντίλα, όπως άλλωστε και κανείς άλλος στην οικογένειά μου. Το Ισλάμ ήταν μια πίστη που κηρύχθηκε σε μας ως μια θρησκεία της ειρήνης. Δυστυχώς ποτέ δεν το ψάξαμε περισσότερο…

Σε νεαρή ηλικία, θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει στη μητέρα μου ότι δεν ήθελε να πάμε σε ισλαμικό σχολείο, επειδή η θρησκεία και η σύγχρονη εκπαίδευση αντικρούονται μεταξύ τους και ότι εγώ και τα αδέλφια μου θα καταλήγαμε εν πλήρει συγχύσει.

Στο σπίτι μας δεν υπήρχε εχθρότητα προς τις άλλες θρησκείες και εμείς πήγαμε σε χριστιανικά σχολεία. Ήμουν τυχερή, γιατί είχα γονείς που ήταν ανοιχτόμυαλοι. Ήμασταν όπως κάθε φυσιολογική οικογένεια.

Όλα αυτά όμως άλλαξαν, όταν ξαφνικά ο μεγαλύτερος αδερφός μου άρχισε να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Ισλάμ.

Χωρίς να υπεισέλθω σε πολλές λεπτομέρειες, η συμπεριφορά του αδελφού μου άλλαξε. Έγινε παράξενος και απόμακρος, λες και δεν είχαμε πλέον κανένα κοινό.

Ο αδερφός μου, με τον οποίο παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά, είχε γίνει ένας ξένος. Παρά το γεγονός ότι τον αγαπούσα, τον απέφυγα, τον εγκατέλειψα, ελπίζοντας ότι ήταν μια φάση που θα του περνούσε. Αποδείχθηκε πως έκανα λάθος, καθώς η «φάση» αυτή έμελλε να είναι μοιραία για τον ίδιο…

Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει ότι επικοινώνησε με την Ομοσπονδιακή Αστυνομία και ότι ανέφερε την ύποπτη συμπεριφορά του αδελφού μου. Ανησυχούσε και ένιωθε αβοήθητη. Ωστόσο, η αστυνομία δεν μπορούσε να κάνει κάτι, αφού ο αδελφός μου δεν είχε καμία προηγούμενη καταδίκη και στα «χαρτιά» τουλάχιστον φαινόταν καλό παιδί.

Πίστευα ότι η μητέρα μου ήταν υπερβολική, γιατί στο μυαλό μου τουλάχιστον, μου φαινόταν αδιανόητο ότι ο αδερφός θα έκανε κάτι τόσο κακό. Βλέπετε, ήταν πολύ έξυπνος, αλλά δυστυχώς και πολύ εύπιστος.

Νομίζω ότι λόγω αυτού κατάφεραν οι ισλαμιστές ιεροκήρυκες να τον «τουμπάρουν». Τελικά, παντρεύτηκε μια Μουσουλμάνα, πρώην καθολική που είχε εξισλαμιστεί, σε μια μικρή θρησκευτική τελετή, στην οποία δεν παραβρέθηκε κανένα μέλος της οικογένειάς μας.

Μερικές φορές αναρωτιόμουν, για ποιο λόγο να θέλει κανείς να εξισλαμιστεί και να γίνει κομμάτι όλης αυτής της τρέλας; Από την άλλη σκεφτόμουν ότι ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο. Βλέπετε, η νύφη μου πίστευε ότι βρήκε στο Ισλάμ την αλήθεια και ότι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε χαμένοι. Δυστυχώς, δεν θα μπορούσε να είναι πιο «βαθιά νυχτωμένη»…

Ο αδελφός μου ταξίδεψε στη Σομαλία, αλλά, φυσικά, ποτέ δεν μου είπε ότι θα πήγαινε εκεί, και καθώς εγώ ήμουν απασχολημένη με τη δική μου ζωή, ποτέ δεν έδωσα πολλή σημασία. Μακάρι να είχα δώσει, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων. Θα κατηγορώ πάντα τον εαυτό μου για αυτό.

Όταν μας ανακοινώθηκε ο θάνατος του αδελφού μου, σοκαριστήκαμε. Η μητέρα μου, ωστόσο, περίμενε άσχημα νέα. Θυμάμαι νύχτες πριν, προσεύχονταν για ώρες και ήξερα ότι προσεύχεται για τον αδελφό μου. Η μητέρα μου προσεύχεται μέχρι σήμερα, σπαράζει από τον πόνο. Παράλληλα, όμως η οργή της ξεχειλίζει. Θυμώνει γιατί οι δυτικές κυβερνήσεις δεν κάνουν τίποτα και γιατί καταλαβαίνει, βλέποντας τις ειδήσεις, ότι αυτό που συνέβη σε εμάς, τώρα συμβαίνει παντού και δεν είναι πλέον ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Μία, δύο ημέρες αργότερα, άνθρωποι άρχισαν να χτυπούν την πόρτα μας, με χαμόγελα και δώρα. Αρχικά, δεν έβγαζα νόημα και αναγκάστηκα να ρωτήσω για ποιο λόγο ήταν χαρούμενοι και γιατί μας έφερναν δώρα. Η απάντησή τους με συγκλόνισε: ήταν χαρούμενοι που ο αδερφός μου σκοτώθηκε, ήταν χαρούμενοι που θάφτηκε σαν ζώο, ήταν χαρούμενοι που εμείς ήμασταν δυστυχισμένοι.

Η κουνιάδα μου ήταν ακόμα στη Σομαλία εκείνη την περίοδο. Όταν βρήκα τον αριθμό του τηλεφώνου της μια εβδομάδα αργότερα, της τηλεφώνησα γιατί ήμουν απελπισμένη, ήθελα να μάθω. Αυτό που μου είπε θα το θυμάμαι για πάντα. Τη ρώτησα, τι συνέβη στον αδελφό μου. Η απάντησή της ήταν σαφής: είπε ότι ο αδερφός μου σκοτώθηκε και ότι ήταν πολύ χαρούμενη. Όταν ρώτησα για το σώμα του, είπε ότι θάφτηκε και αυτό ήταν όλο. Έκτοτε δεν ξαναμιλήσαμε.

Ο αδερφός μου έγινε μάρτυρας του Ισλάμ και εγώ θα έπρεπε υποτίθεται να χαίρομαι γι αυτό. Το Ισλάμ με πρόδωσε εκείνη τη στιγμή!

Είπα στους συγγενείς και τους γείτονες με τα δώρα να μην ξανάρθουν, ενώ τους απείλησα ότι αν το έκαναν, θα ειδοποιούσα την αστυνομία. Τους είπα ότι ήταν τέρατα και τους ευχήθηκα να καούν στην κόλαση.

Ο αδελφός μου είχε δύο μικρά παιδιά, ένα κορίτσι και αγόρι, τα οποία καταφέραμε να φέρουμε πίσω στο σπίτι με τη βοήθεια της αστυνομίας. Δεν ήταν εύκολο, αλλά τα καταφέραμε και πλέον είναι ασφαλή.

Επιπλέον, διασφαλίσαμε ότι η μητέρα τους δεν θα μπορεί να τα βγάλει από τη χώρα, δεδομένου ότι ήθελε να μετακομίσει στη Σαουδική Αραβία με το νέο σύζυγό της, τον οποίο παντρεύτηκε μία εβδομάδα μετά το θάνατο του αδελφού μου.

Δεν καταφέραμε να πάρουμε την πλήρη επιμέλεια, καθώς δεν υπήρχαν αρκετές αποδείξεις ότι η κουνιάδα μου ανήκει σε δίκτυο τρομοκρατών. Ωστόσο, έχουμε δικαιώματα επίσκεψης, που σημαίνει ότι μπορούμε να επηρεάσουμε την ανατροφή τους.

Ως νεαρό κορίτσι, μου ήταν δύσκολο και βαθιά μέσα μου μισούσα το Ισλάμ, γιατί το Ισλάμ μισεί τις γυναίκες. Η μητέρα μου ποτέ δεν με «νουθετούσε», παρά το γεγονός ότι η ίδια είχε πέσει θύμα εκφοβισμού επειδή δεν ντυνόταν όπως αρμόζει σε μια Μουσουλμάνα.

Η προσευχή ήταν άλλη μια πτυχή του Ισλάμ που θεωρούσα πολύ δύσκολη. Ένιωθα ότι πρόδιδα τις πεποιθήσεις μου. Πώς θα μπορούσε να προσεύχομαι στον ίδιο Αλλάχ και στον ίδιο Μωάμεθ, στους οποίους προσεύχονται και οι τρομοκράτες; Δεν θα μπορούσα να έχω οποιαδήποτε σχέση με τους ανθρώπους που μισούσα τόσο πολύ.

Μπορώ να συνεχίσω περαιτέρω, όμως, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι το Ισλάμ βλάπτει τους ανθρώπους που πιστεύουν σε αυτό. Οι καλύτεροι Μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που αγωνίζονται για τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού κόσμου ενώ όλοι οι άλλοι, όπως εγώ, είμαστε προδότες που τους αξίζει ο θάνατος.

Ο αδελφός μου ήταν ο καλύτερος μουσουλμάνος στην οικογένειά μας και το μόνο που πήρε ήταν ένα άθλιο τέλος, καθώς και το άθλιο τέλος που έδωσε σε δεκάδες ανθρώπους στην πορεία.

Ένα μέρος του εαυτού μου πέθανε εκείνη την ημέρα. Εγώ και η οικογένειά μου βρήκαμε βοήθεια από τους ίδιους ανθρώπους που το Ισλάμ αποκαλεί άπιστους, ενώ οι «δικοί» μας, οι συγγενείς και η μουσουλμανική κοινότητα μας πρόδωσαν…»

 πηγή

Αλλάζουν τη σημαία;

H κυβέρνηση βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση μιας σύνθετης και εξαιρετικά ευαίσθητης διαπραγμάτευσης, που αποσκοπεί στην ανόρθωση της εικόνας της χώρας μας διεθνώς και ιδίως, στον ευρωπαϊκό χώρο. Σκοπός είναι να αλλάξει το κλίμα τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό
Όμως στις διαπραγματεύσεις, τέθηκε ένα ζήτημα από τα παλιά. Ένα θέμα που είχε συζητηθεί ξανά επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, ανακινείται εκ νέου το τελευταίο διάστημα και είναι η… αλλαγή της ελληνικής σημαίας, ώστε να μην εμφανίζεται πλέον το θρησκευτικό σύμβολο του Σταυρού στο άνω αριστερό μέρος της.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί να συντονίσει τις ελληνικές προσπάθειες με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. που εμπίπτουν στην ίδια κατηγορία. Ως γνωστό υπάρχουν αρκετές χώρες της Ε.Ε που έχουν το σύμβολο του σταυρού στη σημαία τους όπως: Η Φιλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Μάλτα, η Ελλάδα και άλλες.
Στα πλαίσια των νέων αντιλήψεων που επικρατούν στην Ευρώπη και παγκοσμίως για τον «διάλογο των πολιτισμών» και την θρησκευτική ουδετερότητα του κράτους, η Ε.Ε. ενθαρρύνει ήδη από το 2008 τις παραπάνω χώρες, να ευθυγραμμισθούν με τις υπόλοιπες τροποποιώντας τις εθνικές τους σημαίες. Ο Γιώργος Παπανδρέου μάλιστα, όταν ήταν πρωθυπουργός, είχε αναφέρει σε συνεργάτες του ότι μεσοπρόθεσμα, η μάχη για τη διατήρηση του Σταυρού είναι χαμένη.
Η Άγκελα Μέρκελ, είχε μάλιστα εξομολογηθεί στον Πρόεδρο της Κομισιόν Μπαρόσο, ότι αν το σχέδιο υλοποιηθεί, είναι διατεθειμένη να αυξήσει την χρηματοδότηση των ελληνικών ελλειμμάτων, διευκολύνοντας έτσι τους χειρισμούς του Έλληνα πρωθυπουργού. Δεν επιθυμεί όμως η απόφαση για κατάργηση του Σταυρού, να ανακοινωθεί πριν από τις εκλογές του 2016 φοβούμενη το πολιτικό κόστος που θα υποστεί η κυβέρνηση Σαμαρά. Από πλευράς σκανδιναβικών χωρών, δεν αναμένονται ιδιαίτερες αντιδράσεις, καθότι η κοινή γνώμη φαίνεται ώριμη να αποδεχθεί τον εκσυγχρονισμό των σημαιών.
Οριζόντιες και κάθετες λωρίδες η… «νέα» Σημαία της Ελλάδας
Έντονη αρχίζει να γίνεται το τελευταίο διάστημα η παρουσία σε εορταστικές εκδηλώσεις της Ελληνικής σημαίας, χωρίς το σταυρό, ενώ οι γραμμές πλέον είναι κάθετες ή οριζόντιες σε μπλε και άσπρο χρώμα. Δυστυχώς πολλοί δήμοι της Ελλάδος, σιγά – σιγά αντικαθιστούν την Ελληνική Σημαία με πανάκια και λουρίδες, που απλά έχουν το γαλάζιο και το λευκό! Οι φωτογραφίες που παραθέτουμε παρακάτω, είναι αποκαλυπτικές από το Δήμο Ξάνθης στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου.
Ωστόσο, αν και στην αρχή δεν δώσαμε σημασία, στην εορτή του Δεκαπενταύγουστου πριν λίγες ημέρες, σε πολλές εκκλησίες υπήρχε η ίδια σημαία… Σιγά – σιγά αυτό θα εξαπλωθεί, με τελικό σκοπό να συνηθίσει ο Έλληνας πολίτης στην ιδέα της νέας σημαίας. Την ίδια σημαία την είδαμε στη Θεσσαλονίκη, στα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Καραμανλή το 2011. Εάν προσέξατε η Ελληνική σημαία δεν ήταν Ελληνική σημαία, αλλά ένα πράγμα με τέσσερις λωρίδες χωρίς Σταυρό. Την ίδια σημαία την πρωτοείδαμε το 2009 αλλά και το 2010 στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, κατά τη διάρκεια των εκλογικών αποτελεσμάτων.









Το ΠΑΣΟΚ πρωτοστάτησε στην αλλαγή της σημαίας
Το θέμα είχε θέσει ανεπίσημα,σύμφωνα με το pentapostagma.gr, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ πριν αρκετά χρόνια και σας θυμίζω την δημόσια αναφορά του Σηφουνάκη ως υπουργού Αιγαίου το 2000 στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Alpha και στον δημοσιογράφο κ. Αθανασιάδη, όπου με αφορμή το θέμα των ταυτοτήτων, είχε τοποθετηθεί υπέρ της κατάργησης του Σταυρού από την Ελληνική σημαία.
Συγκεκριμένα είχε πει: «Σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, όπως η Ελληνική δεν μπορεί να έχει κρατικό της σήμα θρησκευτικό σύμβολο που δεν εκφράζει όλους τους Έλληνες πολίτες». Στο επίμονο δε ερώτημα του δημοσιογράφου, εάν ενδέχεται μακροπρόθεσμα να αλλάξει η Σημαία μας με κατάργηση του Σταυρού, η απάντηση του Σηφουνάκη ήταν «βεβαίως».

πηγή 

Για την υπόληψή τους φροντίζουν πολλοί, για την συνείδησή τους, ελάχιστοι. (Π. Σίρ)

Σήμερα στις ψευδο-δημοκρατίες μας η άνοδος στην εξουσία προϋοθέτει να κολακεύει κανείς την κοινή γνώμη ή να έχει τηλεοπτική φωτογένεια. (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Τα μυστικά του…τάφου και η Κοκκινοσκουφίτσα

Ποιά είναι, λοιπόν, τα μυστικά του… τάφου, για να θυμηθούμε και την Πηνελόπη Δέλτα; Τι θα μας προσφέρει η γενναιόδωρη και ευφορότατη γη της Αμφιπόλεως, «αι Αθήναι της Μακεδονίας», όπως προσφυώς ονομάστηκαν κατά την αρχαιότητα.
Γράφει ο Δημητρης Νατσιος
Δάσκαλος, Κιλκίς

Ολίγα γλωσσοϊστορικά. Προ της αθηναϊκής κυριαρχίας (437π.Χ.) η πόλη ονομαζόταν Εννέα Οδοί. (Να μας εξηγήσουν οι Σκοπιανοί απατεώνες και σφετεριστές πώς είναι δυνατόν, οι αρχαίοι Μακεδόνες, να βαφτίζουν τις πόλεις τους με ελληνικά ονόματα;). Οι Αθηναίοι την μετονόμασαν σε Αμφίπολη, διότι έκειτο μεταξύ θάλασσας και ποταμού. Του Αιγαίου και του Στρυμόνα. Το 424π.Χ. την κατέλαβαν οι Σπαρτιάτες. Για την απώλειά της, την οποία θρήνησαν οι Αθηναίοι, τιμωρήθηκε με εξορία ο Θουκυδίδης. Μάλιστα τα πρώτα έτη της εξορίας του τα πέρασε στην Αμφίπολη, συγγράφων το αριστούργημά του. Το 357π.Χ., ο Φίλιππος κατέστησε εκ νέου την Αμφίπολη μακεδονική πόλη. (Χωρίς να αλλάξει το όνομα ή να επαναφέρει το αρχαίο, εμφύλιες διαμάχες ήταν εξάλλου). Από την Αμφίπολη όρμησε ο Μέγας Αλέξανδρος προς κατάκτηση του κόσμου και σ’ αυτήν εγκαθίδρυσε την έδρα του ο Ρωμαίος στρατηγός Αιμίλιος Παύλος και την έθεσε πρωτεύουσα του μακεδονικού θέματος. Όπως δε συνέβη με πολλές κατείδωλες πόλεις του αρχαίου κόσμου, με την πάροδο του χρόνου, ξεθωριάζουν τα χνάρια της, διότι «βγήκαμ’ εμείς ελληνικός καινούργιος κόσμος, μέγας» (Καβάφης), η χριστιανική οικουμένη. Και τώρα, παραπέμποντας και πάλι στον αλεξανδρινό, «απ’ την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία/την νικηφόρα την περίλαμπρη/την περιλάλητη, την δοξασμένη/ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμμιά/την απαράμιλλη» (στα 200π.Χ.) αναμένουμε «να βγεί» ο Μέγας της ιστορίας στρατηλάτης, Αλέξανδρος ο Μακεδών.
Μακάρι και θα καμαρώσουμε κι ας είναι και ο υιός του και η εκπάγλου καλλονής Ρωξάνη. (Η Ρωξάνη, κόρη του ηγεμόνα της Βακτιριανής Οξυάρτου, μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ακολούθησε τον Αντίπατρο στην Μακεδονία. Όταν και αυτός πέθανε, κατέφυγε στην προστασία της Ολυμπιάδας μαζί με τον γιό της και νόμιμο διάδοχο, Αλέξανδρο τον Δ’. Δεν απέφυγε τελικά, και αυτή και ο Αλέξανδρος, την δολοφονική χείρα του Κασσάνδρου, το 311π.Χ.).
Αυθόρμητα όμως αυτές τις ημέρες της… αλεξανδρολογνείας, ήλθαν στο νου μου και οι… αλεξανδρομάστιγες των σχολικών βιβλίων και η υποκρισία του «επισήμου» κράτους. (Η μεγαλειώδης παρουσία του Αλεξάνδρου δίχασε ακόμη και τους λογοτέχνες. Οι υμνητές του ονομάστηκαν αλεξανδροκόλακες, οι επικριτές του, αλεξανδρομάστιγες). Στις 18.4.2008 είχα δημοσιεύσει κείμενο με τίτλο «η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Καραγκιόζης και ο… Μέγας Αλέξανδρος». Αποσπώ ένα τμήμα του τότε άρθρου, διότι τίποτε δεν έγινε στο μεσολαβήσαν διάστημα. Το υπουργείο Παιδείας είναι το «βαθύ κράτος», τίποτε δεν διαπερνά τους συμπαγείς, νεοταξικούς τοίχους του.
{«Μπαίνω, μετά την προσευχή στην αυλή, μες στην τάξη. Το πρώτο δίωρο «Γλώσσα». Απέναντί μου, δίπλα μου, παιδιά της έκτης δημοτικού. Η ερώτηση κοινότοπη μεν, αλλά συμμαζεύει τις σκέψεις παιδιών και δασκάλου: «Πού είμαστε παιδιά;» «Στο τετράδιο εργασιών, σελίδα 39, κύριε» (β΄ τεύχος). Πριν ανοίξουμε τα βιβλία Γλώσσας– περιοδικά ποικίλης ύλης, πετάγεται ένας μαθητής μου. «Είδατε, κύριε, τις εικόνες. Έβαλαν τον Μέγα Αλέξανδρο, μαζί με την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Καραγκιόζη». Γνώριζα την αθλιότητα, αλλά την είχα ξεχάσει. Παρακολουθώ τις αντιδράσεις των παιδιών. Γελούν, ειρωνεύονται, διαμαρτύρονται και στο τέλος αγανακτούν. Δεν εκμαιεύω σχόλιά τους, αυθόρμητα, από καρδίας, λένε τα Ελληνάκια μου: «Δεν ντρέπονται, τι δουλειά έχει ο Μέγας Αλέξανδρος, με την Κοκκινοσκουφίτσα»; «Καραγκιόζη λέμε τον ανόητο, όταν θέλουμε να κοροϊδέψουμε κάποιον, πού κολλά ο Μ. Αλέξανδρος»; Διαβάζουμε την άσκηση. (Αν και είμαι «έξω φρονών» – έξω φρενών- όπως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης, αυτολογοκρίνομαι προς το παρόν, ας μιλήσουν οι μαθητές).
Προτείνει, λοιπόν, η άσκηση: «Ένας σεναριογράφος στέρεψε από ιδέες και ζητάει τη βοήθεια σας! Έχει βρει ποιοι ήρωες θα πρωταγωνιστήσουν στην φανταστική περιπέτεια που θέλει να γράψει και χρειάζεται τη δική σας έμπνευση για να ξεκινήσει την ιστορία». Αφού παραθέτει τους «ήρωες», γράφει το σχολικό βιβλίο: «Γράψτε τώρα την ιστορία και την περιπέτεια αυτής της παράξενης συντροφιάς, αφού παρουσιάσετε τον καθέναν από τους ήρωες». Τελειώνει η ανάγνωση της άσκησης και κάτω από την «ηρωική» σύνθεση, χάσκει ο χώρος όπου οι μαθητές θα γράψουν την δική τους «έμπνευση». Κατόπιν διαλόγου με τα παιδιά κα ανάλυσης της ρυπαρογραφίας του στερημένου από ιδέες σεναριογράφου – συγγραφέα του βιβλίου, καταλήξαμε ομοφώνως και γράψαμε την εξής «φανταστική» (κυριολεκτικά) απάντηση: «Είναι απαράδεκτο και υποτιμητικό για την ιστορία μας και για το πρόσωπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, να τον βάζουν δίπλα και να τον συγκρίνουν με πρωταγωνιστές παραμυθιών ή με τον Καραγκιόζη». Όλα τα έγραψαν και τα σκέφτηκαν οι μαθητές. Κάποια παιδιά μίλησαν για προδότες, άλλο παιδί ρώτησε, το «γιατί επιτρέπει το υπουργείο να περνούν στα βιβλία τέτοιες χαζομάρες», η πιο δύσκολη ερώτηση ήταν «γιατί το κάνουν αυτό, αφού και εμάς τα παιδιά μάς φαίνεται γελοίο». (Τι δράμα, τι ντροπή είναι αυτή. Να απολογούμαστε οι δάσκαλοι για τις αθλιότητες που πέρασε στα βιβλία η νεοταξική λέρα). Έχω πάνω στην έδρα μου συνεχώς το «Ευαγγέλιο» και τον «Μακρυγιάννη». «Όταν θολώνει ο νους, όταν με βρίσκει το κακό» (Ελύτης), μνημονεύω τον στρατηγό ή διαβάζω τον λόγο του Κυρίου. Παρηγοριά και καταφύγιο. Την ρήση του Πατροκοσμά «ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται», έτσι την κατανοώ. Τούτη η χώρα αναστήθηκε χάρις στο αίμα των ηρώων, είναι μια πατρίδα «που θράφηκε και θρέφεται με την αμβροσία και με το πρόσφορο, και που ήπιε και πίνει το νέκταρ και το αίμα του Χριστού από το δισκοπότηρο της Ορθοδοξίας». (Κόντογλου, «Ευλογημένο καταφύγιο», σελ. 145). Ανοίγω τα «Απομνημονεύματα», διαβάζω και αγαλλιώ: «Όλοι οι προκομμένοι άντρες των παλαιών Ελλήνων, οι γοναίγοι όλης της ανθρωπότης, ο Λυκούργος, ο Πλάτων… και οι επίλοιποι πατέρες γενικώς της ανθρωπότης κοπίαζαν, βασανίζονταν νύχτα και ημέρα μ’ αρετή, με ‘λικρίνειαν… Αυτείνοι δεν τήραγαν να θησαυρίσουνε μάταια και προσωρινά, τήραγαν να φωτίσουν τον κόσμο με φώτα παντοτινά… Έντυναν τους ανθρώπους αρετή, τους γύμνωναν από την κακήν διαγωγή…». Διάβασα στα παιδιά μου όλο το απόσπασμα. Τέλειωσα με τη φράση, «τέτοι’ αρετή έχουν, τέτοια φώτα μάς δίνουν», την οποία αναφέρει ο στρατηγός για τους «Ευρωπαίγους». Λέω στους μαθητές. Ο Μέγας Αλέξανδρος και οι επίλοιποι γοναίγοι μας, φώτισαν με την αρετή τους όλον τον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν κάποια πνευματικά απολειφάδια, το νεοταξικό κηφηναριό που οι «αναθεματισμένοι της πατρίδας πολιτικοί μας», τους έβαλαν δασκάλους και παιδαγωγούς της νεότητας. Γι’ αυτό ο Μέγας Αλέξανδρος με την Κοκκινοσκουφίτσα. Εξηγώ του μαθητή που με ρώτησε το αμείλικτο «γιατί». Γιατί θέλουν να «χάσωμεν και την πατρίδα μας και την θρησκείαν μας», χωρίς αυτά τα δύο πολυτίμητα τζιβαϊρικά, καταντούμε κοιλιές, σάρκες που θα ενδιαφέρονται μόνο για την τηλεόραση και το ψυγείο. Θα βλέπουμε τι θα φάμε και θα τρώμε ό,τι βλέπουμε. Ανοίγω το Ευαγγέλιο, στην προς Τιμόθεον Α΄ επιστολή. Διαβάζω: «…παραδιατριβαί διεφθαρμένων ανθρώπων τον νουν και αποστερημένων της αληθείας, νομιζόντων πορισμόν είναι την ευσέβειαν, αφίστασο από των τοιούτων». Δηλαδή, πρόσεχε από τις παράλογες και μάταιες ασχολίες ανθρώπων, που έχουν διεφθαρμένο και χαλασμένο το νου τους και έχουν στερηθεί τελείως την αλήθεια. Αυτοί οι άνθρωποι νομίζουν ότι η ευσέβεια είναι πηγή αισχρής εκμετάλλευσης και υλικού πλουτισμού. Μείνε μακριά από τέτοιους ανθρώπους (στ΄ 5).
Στο α΄ τεύχος των δήθεν βιβλίων γλώσσας, αυτοί οι «χαλασμένοι» άνθρωποι, μας βάζουν να διδάξουμε «συνταγές μαγειρικής», στο β΄ τεύχος «οδηγίες χρήσης, καφετιέρας», στο γ΄ τεύχος «Μέγα Αλέξανδρο και Κοκκινοσκουφίτσα», σ’ όλα τα βιβλία ο μολυσμός, η βρωμιά, να χάσουν τα παιδιά μας το σέβας στη γλώσσα, στην πίστη, στην ιστορία, στην πατρίδα μας, να βυθιστούν «εις όλεθρον και απώλειαν». Και όλα αυτά σε σχολικά βιβλία, σε βιβλία, που οι «εξωραϊστές του τίποτα», μας τα πλασάρουν (γιατί περί πλασιέ πρόκειται) για βιβλία γλώσσας του δημοτικού. Έλεγε ένας παλιός δάσκαλος, «βιβλίο θα πει κυκλοφορία σκέψεως μέσα σ’ ένα λαό, θα πει αιματοφόρο αγγείο που διοχετεύει την πνευματικήν τροφήν, που πάει να ζωογονήσει και το τελευταίο κύτταρο του οργανισμού και να το εμποδίσει να πέσει στον ύπνο τον πνευματικό». (Α. Δελμούζος, «Μελέτες και πάρεργα», σελ. 26). Οι μαθητές εντόπισαν και στηλίτευσαν τον ανθελληνικό λεκέ και τους λακέδες που τον διακινούν. Απομένει στους γονείς να κατανοήσουν ότι «τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί» και όχι μόνο οι ακροβολισμένοι σε ζωτικούς αρμούς της Εκπαίδευσης, Γραικύλοι της σήμερον»}.

Σκοτώνουν ξανά τον Χρυσόστομο Σμύρνης

 

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων 

Ήταν οι τελευταίες ημέρες του Αυγούστου του 1922. Ο Νουρεντίν Πασάς, επικεφαλής Τούρκων τακτικών και ατάκτων εισήλθε στη Σμύρνη μετά την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος μπορούσε να φυγαδευθεί, αλλά έμεινε εκεί, κοντά στο ποίμνιο του. Ο Νουρεντίν τον παρέδωσε στον μαινόμενο όχλο. Τον κατακρεούργησαν και ποτέ δεν μάθαμε που βρίσκονται τα λείψανά του. Την ίδια ώρα ο μυστηριώδης Πολιτικός Διοικητής Αριστείδης Στεργιάδης, φανατικός αντίπαλος του Μητροπολίτου, διέφευγε επάνω σε αγγλικό πλοίο. Ο Ορθόδοξος Ποιμενάρχης τίμησε το ράσο του. Μαρτύρησε στην Ιωνία μαζί με πολλούς Επισκόπους και εκατοντάδες απλούς κληρικούς και μοναχούς. Τα ματωμένα ράσα έδωσαν και πάλι το «παρών».

Στις ημέρες μας τον Χρυσόστομο και τους συν αυτώ αναιρεθέντες μάρτυρες του Μικρασιατικού Ελληνισμού επιχειρούν να ξανασκοτώσουν όχι οι Τούρκοι, αλλά κάποιοι Έλληνες, αναθεωρητές της Ιστορίας, δήθεν προοδευτικοί και κατά βάθος ανιστόρητοι. Αρνούνται την ένταξη της Γενοκτονίας του Ελληνισμού στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Να μην προστατεύεται η μνήμη των Μικρασιατών και Ποντίων, οι οποίοι σφαγιάσθηκαν από τους Νεοτούρκους του Κεμάλ Ατατούρκ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά φθάνουν και στο σημείο να αρνηθούν το έγκλημα και να αθωώνουν τον Κεμάλ.

Ακούσαμε μεταξύ άλλων από τους νεροκουβαλητές του νεο-οθωμανισμού, ότι δεν πρέπει να μιλούμε για Γενοκτονία, διότι και ο Ελληνικός Στρατός όταν απελευθέρωσε τη Σμύρνη διέπραξε «εγκλήματα». Αξίζει αν απαντήσουμε, για να μην μένουν οι εντυπώσεις και παρασύρουν τους νεωτέρους ή τους ελλιπώς ενημερωμένους!

Πρώτον. Οι τυχόν απρέπειες ή βιαιότητες Ελλήνων στρατιωτών κατά αμάχων Τούρκων ήσαν μεμονωμένα επεισόδια και όχι άνωθεν εντολή. Αντιθέτως τα εγκλήματα των Τούρκων στρατιωτών ή ατάκτων (Τσετών) ήσαν οργανωμένα και άριστα σχεδιασμένα από την ηγεσία των Νεοτούρκων και από τον Κεμάλ. Σημειώνω μάλιστα ότι οι Έλληνες αξιωματικοί λάμβαναν μέτρα για την αποφυγή εκτρόπων. Μόλις αποβιβάσθηκε ο Στρατός μας στη Σμύρνη, το ελληνικό Στρατοδικείο καταδίκασε σε θάνατο για παραδειγματισμό δύο ευζώνους, οι οποίοι έβλαψαν αμάχους Τούρκους.

Δεύτερον. Ο Στρατός μας αποβιβάσθηκε στη Σμύρνη στις 2.5.1919, ενώ η τουρκική γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων της Μικρασίας άρχισε από το 1914, δηλαδή πέντε χρόνια νωρίτερα, όπως καταγράφεται στη Μαύρη Βίβλο που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1919. Ας σεβασθούμε τη μνήμη των σφαγιασθέντων Ελλήνων !

Οι πιο επικίνδυνες διαδρομές για το σχολείο στον κόσμο

Κάθε ημέρα, μαθητές από όλον τον κόσμο βρίσκουν δικαιολογίες για να μην πάνε στο σχολείο. Για κάποιους μαθητές όμως η διαδρομή εκτινάσσει την αδρεναλίνη στα ύψη και ανυπομονούν να χτυπήσει το ξυπνητήρι κάθε πρωί για να ξεκινήσουν για το σχολείο.

via

πηγή