Το να χάνεις κάποιον...

 

Το να χάνεις κάποιον, σημαίνει το να χάνεις όχι μόνο το ίδιο το πρόσωπο, αλλά και όλους εκείνους τους τρόπους και τις εκδηλώσεις, μέσα από τις οποίες το πρόσωπο αυτό έχει φανεί προς τα έξω. Έτσι ώστε κάποιος, χάνοντας ένα αγαπημένο πρόσωπο, μπορεί να ανακαλύψει πως τόσα πολλά πράγματα, εικόνες, ποιήματα, μελωδίες, τόποι, είναι κι αυτά χαμένα...

Από το βιβλίο της Iris Murdoch "Ένα κομμένο κεφάλι" εκδόσεις ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΗ

Μαζί θα περπατήσουμε χέρι με χέρι στο δρόμο που φεγγοβολά της Βηθλεέμ τ’ αστέρι. Με μια ψυχή, με μια καρδιά, την ίδια γνώμη, των μυστηρίων του Θεού πιστοί οικονόμοι, ν’ αντλούμε απ’ την ενότητα την δύναμή μας, για να προσφέρουμε σ’ Αυτόν θυσία δεκτή και την ψυχή και το κορμί μας. Κύριε, που βρίσκεσαι μαζί με δυό και τρεις, που στ’ όνομά σου ειν’ αθροισμένοι, στείλε την άρρητη δροσιά της ευλογίας σου στη διψασμένη μας ψυχή που περιμένει. Δώσε στους δούλους σου το πνεύμα σου, καθώς στους μαθητές σου τόχες στείλει, κι ας οδηγή τα βήματά μας στο δικό σου θέλημα η πύρινη του φωτισμού σου στήλη. Χάλκεψε την ενότητά μας ακατάλυτη, με αγάπη και ταπεινοσύνη κι ας είναι πάντα στις ψυχές μας άσβηστη δική σου ειρήνη και πνευματική ευφροσύνη.

 

Γ. Βερίτης

Δεν φτάνει που νηστεύω;

 

Τὴ Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στὴ οἱ Χρι­στια­νοὶ νη­στεύ­ουν καὶ προ­σεύ­χον­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο, προ­ε­τοι­μα­ζό­με­νοι γιὰ τὴν ὑ­πέρ­λαμ­πρη γι­ορ­τὴ τοῦ Πά­σχα. Εἶ­ναι κα­λὸ αὐ­τό; Χρει­ά­ζε­ται τί­πο­τε ἄλ­λο;

Ἂς γυ­ρί­σου­με στὰ χρό­νια τῆς βα­βυ­λώ­νειας αἰχ­μα­λω­σί­ας τῶν Ἰσ­ρα­η­λι­τῶν. Ὁ δί­και­ος καὶ ἐ­λε­ή­μων Τω­βίτ, ἔ­χον­τας πε­ρι­πέ­σει σὲ ἐ­σχά­τη πτω­χεί­α καὶ τύ­φλω­ση, στέλ­νει τὸν γιό του Τω­βί­α σ’ ἕ­να μα­κρὺ τα­ξί­δι, ἀ­πὸ τὴ Νι­νευ­ὴ στοὺς Ρά­γους τῆς Μη­δί­ας, γιὰ νὰ εἰ­σπρά­ξει ἕ­να ση­μαν­τι­κὸ πο­σό, ποὺ εἶ­χε πα­λι­ό­τε­ρα δα­νεί­σει ὁ Τω­βὶτ σὲ κά­ποι­ον Γα­βα­ήλ. Πρὶν ἀ­να­χω­ρή­σει, ἐπειδὴ δὲν εἶναι σίγουρο ἂν θὰ τὸν ξαναδεῖ, μα­ζὶ μὲ ἄλ­λα, τὸν συμ­βου­λεύ­ει:

–  Ἀ­πὸ τὰ ὑ­πάρ­χον­τά σου, παι­δί μου, νὰ δί­νεις ἐ­λε­η­μο­σύ­νη, χω­ρὶς νὰ φο­βᾶ­σαι κα­θό­λου. Νὰ μὴν ἀ­πο­στρέ­ψεις τὸ πρό­σω­πό σου ἀ­πὸ κα­νέ­να φτω­χὸ καὶ δὲν θὰ ἀ­πο­στρέ­ψει ὁ Θε­ὸς τὸ πρό­σω­πό του πο­τὲ ἀ­πὸ σέ­να. Ἀ­νά­λο­γα μὲ τὸ πλῆ­θος τῶν ὑ­παρ­χόν­των σου νὰ κά­νεις ἐ­λε­η­μο­σύ­νη. Ἂν ἔ­χεις λί­γα, μὴ φο­βη­θεῖς ἀ­πὸ αὐ­τὰ τὰ λί­γα νὰ δί­νεις ἐ­λε­η­μο­σύ­νη. Δὲν θὰ στε­ρη­θεῖς. Ὅ­ταν κά­νεις ἐ­λε­η­μο­σύ­νη, θη­σαυ­ρί­ζεις γιὰ τὸν ἑ­αυ­τό σου σὲ ἡ­μέ­ρα ἀ­νάγ­κης. Για­τὶ ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη σὲ λυ­τρώ­νει ἀ­πὸ τὸν θά­να­το καὶ δὲν σὲ ἀ­φή­νει νὰ εἰ­σέλ­θεις στὸ σκο­τά­δι του. Ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη εἶ­ναι δῶ­ρο ἀ­γα­θὸ γιὰ ὅ­λους ἐ­κεί­νους ποὺ τὴν κά­νουν ἐ­νώ­πιον τοῦ Θε­οῦ.

Στὴ συ­νέ­χεια ἕ­νας ἄγ­γε­λος τοῦ Θε­οῦ, ὁ Ρα­φα­ήλ, μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς νεανία, συ­νο­δεύ­ει στὸ τα­ξί­δι τὸν Τω­βί­α, τὸν σώ­ζει ἀ­πὸ ποι­κί­λους κιν­δύ­νους, τοῦ ἐ­ξα­σφα­λί­ζει μιὰ ὄ­μορ­φη καὶ ἐ­νά­ρε­τη σύ­ζυ­γο, τὴ Σάρ­ρα, εἰσπράτ­τει γιὰ λογαριασμό του καὶ τοῦ παραδίδει τὰ ὀ­φει­λό­με­να χρή­μα­τα, τὸν ξα­να­φέρ­νει σῶο καὶ ἀσφαλῆ στὸ σπί­τι του καὶ τέλος θε­ρα­πεύ­ει τὴν τύ­φλω­ση τοῦ πα­τέ­ρα του, τοῦ Τω­βίτ. Τὴν ὥ­ρα ποὺ τοὺς ἀ­πο­χαι­ρε­τᾶ, ἀ­νά­με­σα σὲ ἄλ­λες συμ­βου­λές, τοὺς λέ­ει:

–  Εἶ­ναι κα­λὸ πράγ­μα ἡ προ­σευ­χὴ μὲ νη­στεί­α. Ἀλ­λὰ δὲν φτά­νει αὐ­τό. Χρει­ά­ζε­ται ἐ­πὶ πλέ­ον ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη καὶ ἡ δι­και­ο­σύ­νη. Κα­λύ­τε­ρα νὰ κά­νεις ἐ­λε­η­μο­σύ­νες, πα­ρὰ νὰ μα­ζεύ­εις χρυ­σά­φι. Για­τὶ ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη γλυ­τώ­νει τὸν ἄν­θρω­πο ἀ­πὸ τὸν θά­να­το καὶ τὸν κα­θα­ρί­ζει ἀ­πὸ κά­θε ἁ­μαρ­τί­α. Ἐ­κεῖ­νοι ποὺ κά­νουν ἐ­λε­η­μο­σύ­νες καὶ ζοῦν μὲ δι­και­ο­σύ­νη, θὰ ζή­σουν πολ­λὰ χρό­νια (Τωβ. 4, 7-11· 12, 8-9).

«Μα­κά­ριος εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος ποὺ συμ­πα­θεῖ τὸν φτω­χό, τὸν πέ­νη­τα», λέ­ει καὶ ὁ ἐ­κλε­κτὸς τοῦ Θε­οῦ, ὁ βα­σι­λιὰς Δαυ­ΐδ. «Αὐ­τὸν θὰ τὸν λυ­τρώ­σει ὁ Κύ­ριος σὲ ἡ­μέ­ρα δύ­σκο­λη», σὲ ὥ­ρα δηλαδὴ κα­κιὰ (Ψαλμ. 40, 1).

Ἂν θέ­λου­με κι ἐ­μεῖς νὰ ἔ­χει ἀ­πο­τέ­λε­σμα ἡ ὅ­ποι­α μας πνευ­μα­τι­κὴ προ­σπά­θεια, εἴ­τε τώ­ρα τὴ Σα­ρα­κο­στή, εἴ­τε πάν­το­τε στὴ ζω­ή μας, ἂς βά­λου­με τὸν Θε­ὸ ἀ­σπί­δα καὶ προ­στα­σί­α μας μὲ τὴν ἐ­λε­η­μο­σύ­νη. Για­τὶ «δα­νεί­ζει Θε­ῷ ὁ ἐ­λε­ῶν πτω­χὸν» (Παρ. 19, 17). Προ­φά­σεις δὲν μπο­ροῦν νὰ στα­θοῦν μπρο­στὰ στὸν Θε­ό. Ὂ­λοι μπο­ροῦν καὶ πρέ­πει νὰ ἐ­λε­οῦν. Οἱ πλού­σιοι νὰ δί­νουν πολ­λὰ καὶ οἱ φτω­χοὶ λί­γα. Κα­νέ­νας δὲν ἐ­ξαι­ρεῖ­ται. 

Ἀλ­λὰ καὶ κα­νέ­νας δὲν ζη­μι­ώ­νε­ται. Οὔ­τε ὁ φτω­χός. Ἀν­τί­θε­τα ὅλοι πλου­τί­ζουν, κόν­τρα στὴν ἀν­θρώ­πι­νη λο­γι­κή, μὲ τρό­πο ποὺ γνω­ρί­ζει μό­νο ὁ Θε­ός. Ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη πλου­τί­ζει πάν­τα, δὲν φτω­χαί­νει τὸν ἄν­θρω­πο. Ἰ­σχύ­ει ἐ­δῶ ἡ λο­γι­κὴ τοῦ Θε­οῦ.

Ἂς ἀ­φή­σου­με λοι­πὸν στὴν ἄ­κρη κά­θε ὀ­λι­γο­πι­στί­α καὶ κα­κο­μοι­ριά. Ὁ Θε­ὸς θέ­λει ἐ­λε­ή­μο­να καρ­διά, γε­μά­τη οἰ­κτιρ­μοὺς γιὰ τὸν πλη­σί­ον καὶ θὰ τὴ ζη­τή­σει τὴν καρ­διὰ αὐ­τὴ ἀ­π’ τὸν κα­θέ­να μας κα­τὰ τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς κρί­σε­ως (Ματθ. 25, 31-46). Τό­τε ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη θὰ μᾶς λυ­τρώ­σει καὶ ἀ­πὸ τὸν αἰ­ώ­νιο θά­να­το. Ὄ­χι μό­νο ἀ­πὸ κά­ποι­α κα­κιὰ στιγ­μὴ τῆς ἐ­πί­γειας ζω­ῆς μας.

Τὸ στά­διο τῶν ἀ­ρε­τῶν ποὺ ἄ­νοι­ξε μὲ τὴν εἴ­σο­δο τῆς Σα­ρα­κο­στῆς, μᾶς πε­ρι­μέ­νει. Τὰ ἀ­θλή­μα­τα πολ­λά, ἀλ­λὰ κο­ρυ­φαῖ­ο πάν­το­τε ἡ ἐ­λε­η­μο­σύ­νη, ἡ ἀ­γά­πη. Μὴ μεί­νου­με μό­νο στὴ νη­στεί­α. Ὅ,τι δη­λα­δὴ μᾶς στοι­χί­ζει λι­γό­τε­ρο, ἀλ­λὰ καὶ μᾶς φου­σκώ­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο μὲ ἔ­παρ­ση. Οἱ φτω­χοὶ ἀ­δελ­φοί μας πε­ρι­μέ­νουν τὴν ἐ­λε­ή­μο­να δι­ά­θε­σή μας. Καὶ ὄ­χι μό­νο τὸ Πά­σχα, ἀλ­λὰ κα­θη­με­ρι­νά. Ἂς μὴν τοὺς ἀ­πο­γο­η­τεύ­ου­με.

Ἡ προ­σπά­θεια τῆς νη­στεί­ας γί­νε­ται «ζω­ῆς αἰ­ω­νί­ου πρό­ξε­νος», μό­νο ἐ­ὰν πα­ράλ­λη­λα «ἐ­κτεί­νω­μεν χεῖ­ρας εἰς εὐ­ποι­ΐ­αν. Οὐδὲν γὰρ οὕτω σώζει ψυχήν, ὡς ἡ μετάδοσις τῶν ἐπιδεομένων. Ἡ ἐλεημοσύνη, συγκεκραμένη τῇ νηστείᾳ, ἐκ θανάτου ρύεται τὸν ἄνθρωπον. Αὐτὴν ἀσπασώμεθα, ἧς οὐδὲν ἶσον. Ἱκανὴ γὰρ ὑπάρχει σῶσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν» (Ἰ­δι­ό­μ. ἀ­πο­στίχων Αἴ­νων Πέμ­πτης Β΄ Ἑ­βδομ. Νη­στει­ῶν). Ἄλλωστε τὴν περίοδο αὐτὴ ψάλλουμε: «Δί­και­ος ἀ­νήρ, ὁ ἐ­λε­ῶν ὅ­λην τὴν ἡ­μέ­ραν» (Δο­ξα­στι­κὸ Αἴ­νων Ε΄ Κυρ. Νη­στει­ῶν), κα­τὰ τὸ πα­ράγ­γελ­μα τοῦ Δαυῒδ (Ψαλμ. 36, 26).

Δὲν φτάνει νὰ εἶναι μόνο εὐχάριστη ψαλμῳδία στὰ χείλη μας αὐτό. Ἂς τὸ βά­λου­με καὶ λί­γο πα­ρα­μέ­σα, στὴν καρ­διά μας.

πηγή 

“Όταν ο κόσμος τρώει σοκολάτα, τρώει τη σάρκα μου”. Η μαρτυρία ενός παιδιού σκλάβου στις φυτείες...

Η φωτο από εδώ, όπου πολύ περισσότερες λεπτομέρειες για το θέμα (μπείτε)

mixanitouxronou.gr

“Όταν ο κόσμος τρώει σοκολάτα, τρώει τη σάρκα μου”. Η μαρτυρία ενός παιδιού σκλάβου στις φυτείες που προμηθεύουν κακάο τις βιομηχανίες της δύσης. Όσα παιδιά επιχείρησαν να αποδράσουν και πιάστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν ανελέητα.

Το 1528, ο Ερνάν Κορτές, ο εξερευνητής που κατέκτησε το Μεξικό, έφερε στην Ισπανία το δέντρο “Theobroma cacao”, το αγαπημένο κακαόδεντρο των Μάγια και των Αζτέκων.
Οι Ισπανοί επεξεργάστηκαν τους καρπούς του δέντρου, πρόσθεσαν ζάχαρη και το γευστικότατο ρόφημα επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη.
Τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκε η πρώτη μπάρα σοκολάτας, απ’ τον Ολλανδό Conrad von Houten.
Πλέον, οι φυτείες κακάο αποτελούσαν μία απ’ τις σημαντικότερες πηγές πλούτου για τους Ευρωπαίους, που είχαν επεκτείνει την κυριαρχία τους σε όλη τη Λατινική Αμερική και την Αφρική.
Το 1880 οι Πορτογάλοι οργάνωσαν τις πρώτες φυτείες κακάο στην Αφρική, στο νησί Σάο Τομέ και Πρίνσιπε.
Η δουλεία είχε καταργηθεί το 1875, αλλά στις φυτείες κακάο ο χρόνος φαίνεται ότι κυλούσε πιο αργά, καθώς οι συνθήκες εργασίας δεν άλλαξαν καθόλου.
Κάθε χρόνο πέθαινε το 11% των εργατών, περισσότεροι από τους οποίους είχαν απαχθεί απ’ την Αγκόλα και δούλευαν παρά τη θέλησή τους. 



Η καλλιέργεια του κακάο επεκτάθηκε και στην υπόλοιπη Αφρική και πολλές μικρές, οικογενειακές φάρμες που της διαχειρίζονταν οι ίδιοι οι Αφρικανοί άρχισαν να εμφανίζουν κέρδη.
Με την παγκόσμια οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930, τα κέρδη εξαφανίστηκαν και απέμειναν πολύ λιγότερες φυτείες κυρίως στην Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκάνα.
Στα μέσα του 2ου αιώνα, τα αφρικανικά κράτη άρχισαν να εκσυγχρονίζονται, να αποκτούν την ανεξαρτησία τους και η “ανεπίσημη” δουλεία εξαλείφθηκε.

Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε ο κόσμος.
Το 2000, μια σειρά από δημοσιογραφικές έρευνες αποκάλυψαν ότι η δουλεία “ζει και βασιλεύει” στις φυτείες κακάο. Και αυτοί οι σύγχρονοι σκλάβοι δεν είναι ενήλικοι, αλλά παιδιά που πουλιούνται απ’ τις οικογένειές τους και πολλά πεθαίνουν, πριν προλάβουν να ενηλικιωθούν. 


Τα παιδιά πρέπει να μεταφέρουν σάκους που έχουν πολλαπλάσιο
μέγεθος και βάρος απ’ τα ίδια. Αν καθυστερήσουν στη μεταφορά
των σάκων, τιμωρούνται, συνήθως με μαστίγωμα. 

Οι σύγχρονοι σκλάβοι της σοκολάτας
 
Η UNICEF υπολογίζει ότι περίπου μισό εκατομμύριο παιδιά εργάζονται σε φυτείες κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού, που από τη δεκαετία του ’70 διατηρεί την παγκόσμια πρωτιά στις εξαγωγές κακάο.
Οι ηλικίες των εργατών κυμαίνονται από 5 μέχρι 16 και προέρχονται ως επί το πλείστον απ’ τις φτωχότερες χώρες της ηπείρου, όπως είναι η Μπουργκίνα Φάσο και το Μάλι.
Τα παιδιά πρέπει να μεταφέρουν σάκους που έχουν πολλαπλάσιο μέγεθος και βάρος απ’ τα ίδια. Αν καθυστερήσουν στη μεταφορά των σάκων, τιμωρούνται, συνήθως με μαστίγωμα.
Παιδιά κάτω των 10 ετών χειρίζονται τεράστια μαχαίρια, με τα οποία σπάνε το σκληρό κέλυφος που φιλοξενεί τους πολύτιμους καρπούς.
Δεν υπάρχει ούτε ένα παιδί χωρίς σημάδια στο σώμα του, από τραυματισμούς με τα μαχαίρια.
Μερικά έχουν χάσει ακόμα και τα χέρια τους, εξαιτίας μίας και μόνο κακώς υπολογισμένης κίνησης.
Όταν μάθουν να χρησιμοποιούν τα θανατηφόρα εργαλεία της “δουλειάς” τους, έχουν να αντιμετωπίσουν άλλους κινδύνους.
Καθημερινά, χρησιμοποιούν τοξικές ουσίες για να ραντίσουν τις φυτείες, χωρίς ίχνος προστασίας.


Παιδιά κάτω των 10 ετών χειρίζονται τεράστια μαχαίρια, 
με τα οποία σπάνε το σκληρό κέλυφος που φιλοξενεί 
τους πολύτιμους καρπούς
 
Τα παιδιά-δούλοι ονειρεύονται μόνο να αποδράσουν
 
Όταν τελειώνει η δουλειά της ημέρας, πολλές ώρες αφότου έχει πέσει το σκοτάδι, τα παιδιά τρώνε το φαγητό που τους αναλογεί: καλαμπόκι και μπανάνες. Είναι τα φθηνότερα τρόφιμα που κυκλοφορούν και σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες παιδιών σε ανάπτυξη.


Η πλάτη του Ντρίσα, σακατεμένη απ' τα χτυπήματα 

Το βράδυ κοιμούνται πάνω στο ξύλινο πάτωμα. Τα ξημερώματα αρχίζουν πάλι τη δουλειά.
Όσα παιδιά επιχείρησαν να αποδράσουν και πιάστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν ανελέητα.
Έχουν γίνει ελάχιστες ενέργειες για την καταπολέμηση της σύγχρονης παιδικής δουλείας.
Δημιουργήθηκε ένα τυπικό πρωτόκολλο, που αν και ζητά την κατάργηση της παιδικής εργασίας, δεν επέβαλε καμία νομική μεταρρύθμιση.
Η Ακτή Ελεφαντοστού είναι ο βασικός παραγωγός κακάο για γίγαντες όπως η Cadbury, η Hershey’s κι η Nestle.
Συνεργάζονται πολύ διστακτικά με τις έρευνες της UNICEF, αρνούνται να αποκαλύψουν από που παίρνουν το κακάο τους.
Απαγόρευσαν να υπάρχει ταμπέλα στα προϊόντα που θα ξεχώριζε αυτά που είχαν παραχθεί νόμιμα από αυτά που βασίζονταν σε παιδική εργασία, γιατί φοβήθηκαν ότι θα ξεκινούσε ένα γενικό μποϊκοτάζ προς όλα τα προϊόντα κακάο.
Καμία ετικέτα όμως δεν θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα με τα λόγια του νεαρού Ντρίσα, που έζησε για χρόνια ως σύγχρονος σκλάβος:
“Όταν ο κόσμος τρώει σοκολάτα, τρώει τη σάρκα μου”.
πηγή 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΕΙΝΑΙ «ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ», ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΛΕΝΕ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Ενώ πλησιάζουμε και φέτος την επέτειο της επανάστασης του 1821, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου αναφέρουν με πομπώδη τρόπο  ότι οι Έλληνες πιστεύουν σε… παραμύθια και προφανώς τρέφουν μεγάλες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για την επανάσταση του 1821, την οποία απομυθοποίησε με τον πιο «έγκυρο» τρόπο, σύμφωνα με τους Τούρκους, ένας γνωστός και μη εξαιρετέος ελληνόφωνος συγγραφέας.  Ο κύριος αυτός θέλησε να κάνει και πολιτική καριέρα σε ένα νεοελληνικό «εκσυγχρονιστικό» κόμμα αλλά γρήγορα αποπέμφθηκε καθώς το πολιτικό κόστος της συμμετοχής του ήταν πολύ μεγάλο.

Όπως έγραψε σε ένα καταπληκτικό πράγματι άρθρο του, ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας, Sabah, στην Αθήνα, επίσης γνωστός και μη εξαιρετέος, κ Στέλιος Μπερμπεράκης, με τον πολύ ενδεικτικό τίτλο, «Yunanlar efsane sever», δηλαδή, «Οι Έλληνες αγαπούν τους μύθους», όλα όσα πιστεύουν οι Έλληνες για την ελληνική επανάσταση του 1821, είναι ούτε λίγο ούτε πολύ.. παραμύθια που τους έχουν φουσκώσει τα μυαλά! Ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας επικαλείται το μεγάλο «αστέρι» της ελληνικής διανόησης, τον κ Νίκου Δήμου, που έχει δηλώσει με την ευκαιρία της επετείου της επανάστασης του 1821 ότι αυτά που μέχρι σήμερα ξέρουμε να τα ξεχάσουμε γιατί… είναι παραμύθια και ότι οι Έλληνες έσφαξαν τους Τούρκους και τους… δεκάδες χιλιάδες Εβραίους (!!!), που βρίσκονταν στην Τριπολιτσά όταν την κατέλαβε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, θα τον χαρακτηρίζαμε σαν στυγνό δολοφόνο και γεννοκτόνο των… αγαθών και καλοπροαίρετων Τούρκων και Εβραίων.

Το άλλο παραμύθι με το οποίο «εκστασιάζονται» οι σύγχρονοι Έλληνες, σχετικά με την επανάσταση του 1821, είναι ότι πιστεύουν ότι την επαναστάτη την… έκαναν Έλληνες! Όχι κύριοι! Η αλήθεια είναι ότι την επανάσταση του 1821 δεν την έκαναν ‘Έλληνες, αλλά την έκαναν… Αλβανοί κλέφτες και απατεώνες που φαίνεται πως δεν ήθελαν κανένα μπάστακα στο κεφάλι τους για τις διάφορες αθλιότητες και παρανομίες τους εναντίον της νόμιμης και δίκαιης (!!!), οθωμανικής εξουσίας. Όλα αυτά τα καταπληκτικά που αναφέρει ο δημοσιογράφος της Sabah, φαίνεται πως επιβεβαιώνονται από τον «αμερόληπτο» και με καταπληκτική «ακρίβεια», «δίκαιο» στις ιστορικές του αναφορές, συγγραφέα και «ύψιστο» διανοούμενο, κ Νίκο Δήμου, ο όποιος θέλησε, ανεπιτυχώς, να κάνει και αυτός πολιτική καριέρα με το μεγάλο πολιτικό «αριστούργημα» των τελευταίων δεκαετιών στην ελληνική πολιτική ιστορία, που έχει μάλιστα και το συμβολικό όνομα, «Ποτάμι»!

Πράγματι από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς διαβάζοντας αυτές τις γραμμές της τουρκικής εφημερίδας, Sabah. Είναι αλήθεια ότι στην Τουρκία η ελληνική επανάσταση του 1821 παρουσιάζεται σαν μια επαίσχυντη ανταρσία εναντίον της… δίκαιης και νόμιμης οθωμανικής εξουσίας που πάντα φέρονταν με… το γάντι στους άπιστους Ελληνόφωνους γιατί οι Έλληνες, σύμφωνα με τους Τούρκους αλλά και με τους εδώ τουρκολάγνους, δεν υπήρξαν ποτέ και τα τελευταία «δείγματα» τους είχαν ήδη εξαφανιστεί μετά την ρωμαϊκή κατοχή της κυρίως Ελλάδας. Αλλά το εκπληκτικό είναι ότι τώρα οι Τούρκοι μετά την ανεκδιήγητη κ Ρεπούση, βρήκαν και άλλο ένα μεγάλο σύμμαχο σε αυτές τις «ιστορικές» τους απόψεις, ένα συγγραφέα που είχε χρόνια να ακουστεί στην επικαιρότητα και ο οποίος με τα «αμερόληπτα» γραπτά του δικαιώνει τις «αντικειμενικές τουρκικές ιστορικές απόψεις.
Τύφλα να έχει η πάλαι ποτέ γνωστή μας κ Ρεπούση!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Πόσοι ακόμη μετανάστες θα έμπαιναν στη χώρα, αν τα σύνορα ήταν πλήρως αφύλακτα;12.872 μετρημένοι!

Όποιος κοιτάξει τον χάρτη τηςΜεσογείου μένει με την εξής απορία: Γιατί οι Λίβυοι πρόσφυγες δε φεύγουν από τις εμπόλεμες περιοχές, από τις ανατολικές ακτές της χώρας, προς τη Νότια Κρήτη και προτιμούν να πάνε στην Ιταλία, που είναι πιο μακριά; Για την ακρίβεια, το μικρό ιταλικό και καλά προστατευμένο νησάκι της Λαμπεντούζα απέχει περίπου 180 μίλια από το πλησιέστερο λιβυκό λιμάνι, ενώ η Γάβδος μόλις 165 από την Ντέρνα.

του Χρήστου Μάτη

Υπάρχουν δυο απαντήσεις: Μία (για να περνάμε την ώρα μας), η οποία λέει ότι δεν το επιχειρούν καν διότι η νότια Κρήτη προστατεύεται ασφυκτικά και δεν τολμά να πλησιάσει κανείς.

Η δεύτερη και απλούστερη είναι, ότι και στην Ελλάδα να έρχονταν, πάλι στην Ιταλία θα είχαν ως στόχο να περάσουν, οπότε κόβουν την ενδιάμεση στάση, ακόμη κι αν η απόσταση σε ευθεία είναι μεγαλύτερη.

Γι’ αυτό τον λόγο η Ιταλία πίεσε επανειλημμένα σε διμερές και πολυμερές επίπεδο να φυλάμε τα σύνορά μας στην έξοδο προς την Ιταλία, διότι είναι η μόνη, στην οποία καταγράφονται παράνομες είσοδοι στη γειτονική χώρα. Διότι η χώρα μας είναι η τελευταία στάση πριν την δική τους. Έτσι οι ελληνικές αρχές ενίσχυσαν τους ελέγχους των πλοίων, που κατευθύνονται προς Ιταλία από Πάτρα και Ηγουμενίτσα και έγιναν κάποιες προσπάθειες να διαλυθούν αυτοσχέδιοι καταυλισμοί ανθρώπων, που θα ήθελαν να περάσουν απέναντι.

Η Ιταλία επισήμως δεν έχει εκφράσει παράπονα για τις προσπάθειες, που καταβάλλουν οι ελληνικές αρχές. Προλαβαίνουν όσους μπορούν, απ” όσους προσπαθούν με διάφορους ευφάνταστους τρόπους να αναζητήσουν την έξοδο προς την Ιταλία.

Επίσης, δεν έχει εκφράσει παράπονα για ενδεχόμενη ολιγωρία των αλβανικών αρχών να εμποδίσουν αυτούς που θα προσπαθούσαν να περάσουν στην Ιταλία, η οποία απέχει μόλις 72 μίλια. Προφανώς και οι Αλβανοί φυλάνε τις εξόδους τους. Διότι μόνο 4.000 υπολογίζεται να έχουν περάσει την Ιταλία από Ελλάδα και Αλβανία το 2014.

 Το ελληνικό πρόβλημα

Το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι ότι δεν φυλάσσεται καλά η έξοδος. Είναι ότι, αν φυλασσόταν η είσοδος τόσο καλά όσο η έξοδος, τα προβλήματα θα ήταν λιγότερα.

Η Γερμανία, για παράδειγμα, που δέχεται το 1/3 των αιτήσεων ασύλου της ΕΕ, δεν έχει εξωτερικά σύνορα με καμία τρίτη χώρα, πλην της Ελβετίας. Κάθε μήνα του 2014, κατά μέσο όρο, ζήτησαν στη Γερμανία άσυλο 25πλάσιοι από όσους ζήτησαν στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι δηλαδή εκεί θέλουν να πάνε.

Το δικό μας το πρόβλημα είναι, ότι για να πάνε εκεί που πάνε χρησιμοποιούν ελληνικό έδαφος. Γιατί άραγε; Γιατί πολύ λίγοι πάνε π.χ. από Τουρκία στη Βουλγαρία και από εκεί στη Σερβία, για να περάσουν στην Ουγγαρία και να πάνε μέσω Αυστρίας στην Ιταλία; Προφανώς όχι επειδή από εκεί είναι πιο μακρύς ο δρόμος, αλλά γιατί από εδώ έχουν περισσότερες ελπίδες.

Εδώ, λοιπόν, είναι το πρόβλημά μας. Θα φυλάξουμε τα σύνορα ή όχι; Κι αν ναι πόσο μπορούμε να τα φυλάξουμε και τι χρειαζόμαστε, για να τα φυλάξουμε παραπάνω; Αυτή είναι η συζήτηση. Διότι αυτό κοστίζει 63 εκ. το χρόνο (από τα οποία μόνο τα 3 από το εξωτερικό).

Οι αριθμοί του προβλήματος

Οι εκτιμήσεις για τους παράτυπους μετανάστες στην Ελλάδα ευλόγως ποικίλουν. Εδώ είναι αμφίβολο, αν μπορούμε να μετρήσουμε τους νόμιμους.

Μία εκτίμηση του δικτύου irregular-migration.net για το 2011 έκανε λόγο για 390.000. Λέγεται ότι το 2012 μειώθηκαν και το 2014 αυξήθηκαν. Η FRONTEX εκτιμά, ότι πέρυσι, σε σχέση με το 2013, οι είσοδοι στην Ιταλία επταπλασιάστηκαν (170.000 συνολικά) και στην Ελλάδα διπλασιάστηκαν κι έφτασαν περίπου 50.000, ενώ οι Τούρκοι λένε ότι αυτήν την περίοδο απέτρεψαν την είσοδο 12.872 στην Ελλάδα παράτυπων μεταναστών από το Αιγαίο (50% πάνω από το 2012). Ας δεχτούμε λοιπόν, ότι η εκτίμηση των 400.000 είναι πάνω- κάτω σωστή.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, στα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών βρίσκονται περίπου 5.000 άτομα. Δηλαδή υπό έλεγχο, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, βρίσκεται περίπου 1 στους 80 παράτυπους μετανάστες. Συνυπολογιζομένων και αυτών, που κρατούνται στις φυλακές, θα πάει ένας στους 79, (δηλαδή 1,25%).

Και ενώ η χώρα έχει τέτοια «λαμπρά» αποτελέσματα,  συζητά το θέμα του 1,25%, αν δηλαδή θα κρατούνται ή δεν θα κρατούνται ο ένας στους 80;

Κι απασχολούνται συνοριοφύλακες και ειδικές περιπολίες στο λιμενικό και ειδικά μέσα και.. και… και… ξοδεύονται 63 εκ. ευρώ.

Και κατηγορεί η αντιπολίτευση την κυβέρνηση, ότι τους αφήνει ελεύθερους και η κυβέρνηση, έχοντας διανύσει το 2% της θητείας της (έναν μήνα στους 48) δηλώνει, ότι δεν έχει ακόμη πολιτική για το θέμα. Αλλά θα αποκτήσει.

Αλλά αν το 2014 μπήκαν 50.000 στην χώρα, σημαίνει ότι στους πρώτους δύο μήνες του 2015 έχουν μπει άλλες 8.000, περίπου διπλάσιοι απ’ oσοι φιλοξενούνται σε όλα τα περίφημα κέντρα τύπου Αμυγδαλέζας.

Μήπως οι αριθμοί μας διευκολύνουν να καταλάβουμε καλύτερα, ότι είμαστε η χώρα με την πιο ανούσια συζήτηση στα πιο υπαρκτά προβλήματα;

Για να καταλάβουμε καλύτερα τους αριθμούς: το 2014 στη χώρα μας προσπάθησαν να μπουν παράνομα περίπου 65.000 μετανάστες, από αυτούς τις 13.000 τους σταμάτησαν οι Τούρκοι, κάποιοι έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθεια, κάποιοι συνελήφθησαν και οι 50.000, το 80% μπήκαν στην χώρα.

Από αυτούς κρατείται/φιλοξενείται το 1,25% ενώ άλλοι 1370 πέρασαν στην Ιταλία.

Πρακτικά δηλαδή πόσοι περισσότεροι θα περνούσαν παράνομα τα σύνορα μας, αν ήταν παντελώς αφύλακτα; Κανένας, ή το πολύ -πολύ οι Τούρκοι να μη σταματούσαν και τους 12.872.

Μήπως είναι απλώς θέμα διαφθοράς; Μήπως είναι θέμα πολιτικής; Μήπως πρέπει ν” ανοίξει κανένας λογαριασμός;

πηγή