Μαζί θα περπατήσουμε

Μαζί θα περπατήσουμε χέρι με χέρι
στο δρόμο τούτο που στη θέωση θα μας φέρη.
Μαζί θα περπατήσουμε χειμώνες – καλοκαίρια,
και στης γαλήνης τις στιγμές και στα αγριοκαίρια.
Ο δρόμος ανηφορικός και δύσκολος ο τόπος
μα σαν μονοιάζουν αδελφοί κι αντάμα ξεκινάνε,
ίσιος ο δρόμος γίνεται κι ανάλαφρος ο κόπος.

...............................

Χάλκεψε την ενότητά μας ακατάλυτη,
με αγάπη και ταπεινοσύνη,
κι ας είναι πάντα στις ψυχές μας άσβηστη
δική σου ειρήνη και πνευματική ευφροσύνη.

Γ. Βερίτης

Μα αδικήθηκα», λες, «και είμαι πικραμένος» Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

 

Ξέχασε, λοιπόν, τις ξένες αμαρτίες, για να ξεχάσει και ο Κύριος τις δικές σου.Γιατί αν πεις, «Τιμώρησε τον εχθρό μου», έκλεισες το στόμα σου. Έχασε πια η γλώσσα σου το δικαίωμα να μιλάει στο Θεό. Πρώτα-πρώτα επειδή εξαρχής Τον παρόργισες, κι υστέρα επειδή ζητάς πράγματα που είναι αντίθετα στον ίδιο το χαρακτήρα της προσευχής.

Αφού, δηλαδή, προσέρχεσαι για να ζητήσεις συγχώρηση αμαρτημάτων, πώς μιλάς για τιμωρία; Το αντίθετο έπρεπε να κάνεις, να παρακαλάς για τους άλλους, ώστε στη συνέχεια να παρακαλέσεις με παρρησία και για τον εαυτό σου. Αν προσευχηθείς για τους συνανθρώπους σου, τα πέτυχες όλα, έστω κι αν δεν πεις το παραμικρό για τις δικές σου αμαρτίες. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ζοφερό από μια ψυχή που μνησικακεί και μισεί. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ακάθαρτο από μια γλώσσα που κακολογεί και καταριέται. Ανθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο. Το στόμα σου δόθηκε όχι για να δαγκώνεις, αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου. Ο Θεός σε πρόσταξε να συγχωρείς, κι εσύ Τον παρακαλάς να καταργήσει τη δική Του εντολή; Δεν σκέφτεσαι ότι ευχαριστιέται και γελάει ο διάβολος, όταν ακούει μια τέτοια προσευχή; Δεν συλλογίζεσαι ότι, από το άλλο μέρος, λυπάται ο Θεός, ο Πλάστης σου, ο Ευεργέτης σου, ο Σωτήρας σου;

«Μα αδικήθηκα», λες, «και είμαι πικραμένος». Τότε, λοιπόν, προσευχήσου εναντίον του διαβόλου, που μας αδικεί περισσότερο από κάθε άλλον. Γιατί αυτός δημιουργεί και τους εχθρούς και τις έχθρες, αυτός είναι ο μεγάλος και μοναδικός εχθρός σου, με τον οποίο δεν είναι δυνατό να συμφιλιωθείς ποτέ. Ο συνάνθρωπος, απεναντίας, όσα κι αν σου κάνει, είναι αδελφός σου. Γι’ αυτό οφείλεις να προσεύχεσαι για το καλό του, για την ευτυχία του, για τη μετάνοια και τη σωτηρία του. Ας φροντίσουμε λοιπόν, αγαπητοί μου, να ζούμε και να ενεργούμε σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου, για να είναι καρποφόρα η προσευχή μας και να πετύχουμε τη βασιλεία των ουρανών.

 

πηγή 

Μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια

 

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Ασφαλως το κρατικό μονοπώλιο της ανώτατης εκπαίδευσης δεν είναι μέσα στην σκέψη και στις προθέσεις του υπουργού Παιδείας, που είναι ένας άνθρωπος (όπως πληροφορούμαι) που σέβεται τον διάλογο.
Και, άλλωστε, ως συνεπής μαρξιστής, πιστεύει στην διαλεκτική των ιδεών, δηλαδή στην ανάδειξη νέων ιδεών μέσα από την αντιπαράθεσή τους.
Από την άλλη, τι μπορεί να κάνει ο κ. Μπαλτάς, όταν ο όρος «ιδιωτικά πανεπιστήμια» προκαλεί αλλεργία σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Διότι ο έλεγχος των Πανεπιστημίων, που λειτουργούν ως προέκταση του πολιτικού συστήματος, μηχανισμός αναπαραγωγής της κομματικής ιδεολογίας και δεξαμενή στελεχών των κομμάτων, είναι ζωτικός όρος για την διαιώνισή τους.
Επειδή, όμως, ο κ. Μπαλτάς σχεδιάζει επανασχεδιασμό του χάρτη της Ανωτάτης Εκπαιδεύσεως, του εισηγούμεθα μία μέση λύση, που και θα «ανοίξει» την ανώτατη εκπαίδευση και δεν θα θίξει άμεσα τις «ιερές αγελάδες» του κρατικού μονοπωλίου στον χώρο: να θεσπίσει την ίδρυση μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών, αυτοδιοικούμενων και αυτοχρηματοδοτούμενων πανεπιστημίων, από τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.
Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούν διάφοροι ημι-δημόσιοι φορείς να ιδρύουν Ανώτατες Σχολές διαφόρων αντικειμένων. Για παράδειγμα, η Εκκλησία θα μπορεί να ιδρύσει Θεολογική Σχολή και να διαμορφώνει θεολόγους και ιερείς, η ΓΣΕΕ να ιδρύσει Σχολή Εργατικού Δικαίου και να παράγει νομικούς-εξειδικευμένους Εργατολόγους, ο Δήμος Αθηναίων να ιδρύσει Σχολή Περιβαλλοντολόγων, ο Δήμος Μυστρά να ιδρύσει Σχολή Βυζαντινών Σπουδών με πρύτανι την Αρβελέρ, η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να ιδρύσει Σχολή Ηλεκτρολόγων Τηλεπικοινωνιών, η ΠΑΣΕΓΕΣ να ιδρύσει Γεωργοκτηνοτροφική Σχολή κλπ. Το δε παλαιό σχολείο του κ. Μπαλτά, το Κολλέγιο Αθηνών, όπως και άλλα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία, όπως η Σχολή Μωραίτη κλπ., εύκολα θα μπορούν να ιδρύσουν σχολές Νηπιαγωγών, Δασκάλων, μεταπτυχιακά προγράμματα Παιδαγωγικής κλπ., αφού διαθέτουν και εγκαταστάσεις και εμπειρία.
Οι σχολές αυτές θα αυτοδιοικούνται, στο διοικητικό τους συμβούλιο θα μετέχουν ακαδημαϊκοί και managers, θα προσλαμβάνουν διδακτικό προσωπικό με ετήσιες ανανεούμενες συμβάσεις και ελεύθερα συμπεφωνημένη αμοιβή, θα δέχονται περιορισμένο αριθμό εισακτέων με όρους που θα αποφασίζουν οι ίδιες, θα έχουν χαμηλά δίδακτρα και θα δίδουν υποτροφίες, ενώ οι απόφοιτοι θα αξιοποιούνται εν μέρει στον φορέα που ελέγχει την Σχολή. Τα πτυχία θα είναι αναγνωρισμένα από το κράτος, ενώ τα οικονομικά των Σχολών αυτών θα ελέγχονται από το Ελεγκτικό Συνέδριο.
Με αυτόν τον τρόπο, το κράτος θα έχει την δυνατότητα να μειώσει σταδιακά τον αριθμό των κρατικών ΑΕΙ, κάτι που εκ των πραγμάτων θα συμβεί λόγω της δημοσιονομικής στενότητας. Άλλη μία άλλη, πολύ σημαντική ωφέλεια, θα είναι η απορρόφηση επιστημόνων που σήμερα περιμένουν στην ουρά για να βρουν θέση σε κάποιο πανεπιστήμιο ή είναι άνεργοι.
Τολμήστε το κ. Μπαλτά. Η Ιστορία της Ελληνικής Εκπαίδευσης θα το καταγράψει ως μία μεγάλη, πολύ μεγάλη πρόοδο.

*Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

πηγή 

Μή δίνετε στο λόγο σας απόλυτο χαρακτήρα...

,...χωρίς αυτό να σημαίνει ότι

 αρνείσθε τις αληθινές αξίες.

Να είσθε όμως πολύ μετριοπαθείς

 όσον αφορά τις δικές σας 

δυνάμεις...



Γέρων Σωφρόνιος του Έσσεξ

Το ψυχοκέρι: μια παράδοση που χάνεται

Τις μέρες της Σαρακοστής, σε πολλά χωριά της Ελλάδος, παρατηρώντας το εκκλησίασμα κατά την ακολουθία βλέπουμε ορισμένες από τις μεγάλες γυναίκες να κρατούν, ένα κερί το γνωστό ψυχοκέρι (κερί των ψυχών) το οποίο φτιάχνουν πριν το πρώτο ψυχοσάββατο.

Στην παρασκευή του χρησιμοποιούνται συνήθως εφτά η εννέα κλωστές από βαμβάκι και καθαρό κερί. Το ψυχοκέρι το έκαιγαν εκτός από τα τρία ψυχοσάββατα και σε όλες τις ακολουθίες της μεγάλης σαρακοστής δηλαδή στους Χαιρετισμούς, τον Ακάθιστο Ύμνο, τον Μεγάλο Κανόνα, τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας μέχρι και τη Μεγάλη Παρασκευή, ακόμη και κατά την περιφορά του Επιταφίου.
Δυστυχώς στις μέρες μας το έθιμο αυτό που αφορά στην μνήμη των νεκρών, τείνει να εκλείψει.

Ο τρόπος παρασκευής

Κάποιες γιαγιάδες μας με ευλάβεια κατασκεύαζαν το ψυχοκέρι πριν το πρώτο Ψυχοσάββατο. Πώς το έφτιαχναν: Έβαζαν δύο καρέκλες στην αυλή, σε απόσταση 5-6 μέτρων. Μετά παίρνανε βαμβακερή κλωστή και την τέντωναν ανάμεσα στις δύο καρέκλες, τόσες φορές όσες και οι ψυχές που μνημόνευαν (εφτά ψυχές-εφτά κλωστές, οχτώ ψυχές – οχτώ κλωστές). Μετά έστριβαν τις κλωστές μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα παχύτερο νήμα. Ακολουθούσε το κέρωμα. Έβαζ:αν σε ένα τηγάνι να λιώσει γνήσιο κερί μέλισσας και με ένα ξυλάκι, που στο κάτω μέρος είχε διχάλα, ανάγκαζαν την κλωστή να περάσει μέσα από το λιωμένο κερί. Το τεράστιο αυτό λεπτοκαμωμένο κερί, το τύλιγαν, όσο ήταν ακόμα ζεστό, σα να ήταν σύρμα ώστε να μπορεί να το μεταφέρει. Κατά τα Ψυχοσάββατα το κερί αυτό το κρατούσαν στα χέρια τους, καθ όλη την διάρκεια της λειτουργίας και το ξετύλιγαν σιγά-σιγά μέχρι να καεί όλο.

Η διατροφή μας είναι το σκάνδαλο!

Μήπως τρώμε ρύζι με ανθρώπινα γονίδια, σολομό με γονίδια σκορπιού, παγωτό με καρκίνο;
Ξέρετε ότι κάποιοι από εσάς ποτέ στη ζωή σας δεν έχετε φάει αληθινό κρέας, αλλά το κρέας που παίρνει γεύση και χρώμα από τα χημικά;
Γνωρίζετε ότι το DNA σας μεταλλάσσεται μέρα με την ημέρα ακόμη και από τα απλά ανθρακούχα ποτά;
Αν είμαστε ό,τι τρώμε, τότε τί στα αλήθεια είμαστε;
Μήπως είμαστε μερικά κιλά συντηρητικών, γενετικά τροποποιημένων τροφίμων, καρκίνων και ασθενειών;
Μήπως τελικά είμαστε πειραματόζωα στο μεγαλύτερο βιολογικό πείραμα του κόσμου, στο όνομα του κέρδους;
Δεν υπάρχουν διατροφικά σκάνδαλα. Η διατροφή μας είναι το σκάνδαλο.

Στην Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους

 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Δάσκαλος Κιλκίς

 

«Σαν την καταστολισμένη νύφη, έτσι είναι η Ελλάδα μας, γεμάτη από εκκλησιές, μονστήρια και ερημοκλήσια της Παναγίας, το πνευματικό στολίδι της Oρθοδοξίας και του Ελληνισμού.
Στο καθένα από αυτά βρίσκεται το σεβάσμιο εικόνισμά της, δεξιά από την Ωραία Πύλη, με το γυρτό κεφάλι της για να ακούσει τον κάθε πόνο μας, την κάθε χαρά μας.
Πόσα είναι τα δάκρυα στα άχραντα χέρια της, δάκρυα του βασανισμένου λαού μας;». Μ’ αυτά τα ωραία λόγια, ο μεγάλος μας λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου, συμπυκνώνει την αγάπη και τον σεβασμό του λαού στη Θεομάνα και Εθνομάνα μας, την Παναγία.
Και πόση παρηγοριά αισθάνεται ο πιστός λαός τούτες τις ανοιξιάτικες Παρασκευές των χαιρετισμών. «Χαίρε δι’ ης εχθροί καταπίπτουσιν».
Πάντοτε ο λαός μας είτε την αρχαία εποχή είτε τα βυζαντινά χρόνια είτε τα νεότερα, μάχεται έχοντας ως προμετωπίδα, ως σημαία του το «υπέρ πίστεως και πατρίδος».
Στην ναυμαχία της Σαλαμίνας, στον περίφημο παιάνα του ο Αισχύλος, διαλαλεί «Ίτε παίδες Ελλήνων ελευθερούτε πατρίδα… Θεών πατρώων έδη». Ελευθερώστε τα ιερά των θεών σας…
Στο Βυζάντιο η πολεμική ιαχή είναι «Σταυρός νικά». Του βυζαντινού στρατού ηγούνται πιστοί αυτοκράτορες. Ο Νικηφόρος Φωκάς στον πόλεμο φορούσε κάτω από το θώρακά του ένα παλιόρασο του θείου του ασκητή αγίου Γεωργίου του εν τω Μαλεώ. Ο Ιωάννης Τσιμισκής γονάτιζε σαν παιδί μπροστά από την εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας, πριν ξεκινήσει τις νικηφόρους πολέμους του. Ο Αλέξιος Κομνηνός όποτε ήταν να εκστρατεύσει, έβαζε τα πολεμικά του σχέδια κάτω από την Αγία Τράπεζα και προσευχόταν όλη τη νύχτα. Ο Θεόδωρος Δούκας Λάσκαρης, συνέθεσε τον Μέγα Παρακλητικό κανόνα της Παναγίας. Μα και όταν έπεσε η Πόλη και ακούστηκε η σπαρακτική κραυγή «Εάλω η πόλις Σου Θεοτόκε», αμέσως ο λαός σπεύδει και παρηγορεί το Ρόδον το Αμάραντο της Ορθοδοξίας, δεν ζητά ο ίδιος παρηγοριά. «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά σου θά ‘ναι».
Στην ευλογημένη επανάσταση του 1821 πάλι τη βοήθεια της Υπερμάχου Στρατηγού επικαλούνται οι αγωνιστές.
Στην αρχή της επανάστασης, ο Κολοκοτρώνης, μένει κάποια στιγμή μόνος, από το φόβο των Τούρκων όλοι τον εγκαταλείπουν. Γράφει στα απομνημονεύματά του: «Ήταν μία εκκλησιά εις τον δρόμον, η Παναγία στο Χρυσοβίτσι. Έκατσα εκεί και έκλαιγα την Ελλάς. Παναγία μου βοήθησε και τούτην τη φορά τους Έλληνες για να εμψυχωθούν». Βοήθησε η Παναγία και ελευθερώθηκε το Γένος, γι’ αυτό και το δημοτικό τραγούδι έτσι προσκαλεί:
«Τ’ αντρειωμένου τ’ άρματα
δεν πρέπει να πουλιώνται,
μόν’ πρέπει τους στην Εκκλησιά
κι εκεί να λειτουργιώνται».
Αλλά και στους μετέπειτα αγώνες του έθνους για απελευθέρωση σκλαβωμένων πατρίδων και πάλι στην αγκαλιά της Θεομήτορος προστρέχει. «Έκαμα χθες ένα τάμα εις την Θεοτόκο Παρθένα, την πλατυτέρα, να βοηθήσει την Μακεδονία μας», γράφει ο αντρειωμένος Παύλος Μελάς σε γράμμα του, στη γυναίκα του Ναταλία.
Στον πόλεμο του 1940, τότε που ο ελληνικός στρατός φώτιζε με τον ηρωισμό του την πανικοβλημένη Ευρώπη, η Αγία Σκέπη της Παναγίας κρατούσε όρθιους στης ιστορίας το διάσελο, τα ηρωικά παιδιά της Ελλάδας.
Γράφει ο Ηλίας Βενέζης σ’ ένα κείμενό του στις 28 Δεκεμβρίου 1940: «Λέγανε οι ξένοι άνθρωποι που βλέπανε τα γινόμενα, τι θα κάμει τόσο μικρός λαός με τόσον μεγάλο γείτονα; Θα γονατίσει μία μέρα. Μα ο λαός πίστευε πως θα τον βοηθήσει η προσβεβλημένη Παναγία. Καλά περιμένετε να δείτε. Περιμένετε ύστερα από ένα μήνα, στα Εισόδια της Θεοτόκου, έλεγαν οι μάνες των στρατιωτών. Και πήγαν οι στρατιώτες και πολέμησαν και έψαλλαν στις αετοράχες Τη Υπερμάχω Στρατηγώ και νίκησαν».
Συνεχίζεται στις μέρες μας αυτή η παράδοση της τιμής του στρατού μας στην Θεοτόκο. Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας και στους τωρινούς ταραγμένους καιρούς που ζούμε, στην συνείδηση του λαού μας στέκονται πολύ ψηλά. Από όλους τους θεσμούς του κράτους, ο στρατός απολαμβάνει την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Ο Στρατός μας, παρόλη την δολερή πολλές φορές πολεμική που υφίσταται από εντός ή εκτός των τειχών εχθρούς, παραμένει ισχυρός φύλακας της εθνικής μας αξιοπρέπειας, απαντοχή του λαού.
Μπορεί να μας χαρακτηρίζουν μικρό κράτος. Όμως «η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα» θα πει ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς.
Το αίμα του Έλληνα άγνωστου στρατιώτη και αξιωματικού έκανε την πατρίδα μας μεγάλη, πολύ μεγάλη έναντι ιδίως κάποιων σπιθαμιαίων γειτόνων που προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους πατώντας πάνω σε κλεμμένα μεγαλεία ή άλλων παραφουσκωμένων από έπαρση ψευτογιγάντων, που όταν ο στρατός μας κατασκοτωνόταν στα βουνά της Βορείου Ηπείρου αυτοί απολάμβαναν ουδετερότητα. (Τουρκία, Ισπανία, Σουηδία κλπ)
«Ήρθαν ντυμένοι φίλοι
Αμέτρητες φορές οι εχθροί».
Γράφει για κάτι τέτοιους ο Ελύτης.
Όσο υπάρχει η ατρόμητη ασπίδα του έθνους που λέγονται Ένοπλες Δυνάμεις και όσο αυτή η απίδα θα έχει ιστορημένη πάνω της την εικόνα της Παναγίας, ας ονειροφαντάζονται ότι θέλουν οι επίβουλοι.
«Από τα πανάρχαια χρόνια είμαστε η πρώτη νίκη καταπάνω στην απρόσωπη βαρβαρότητα. Τα βουνά μας, τα χώματά μας, δώσανε νόημα στην ύπαρξη πολλών». Στην γλώσσα μας γράφτηκαν γράμματα που τα διαβάζουνε οι αγράμματοι κι αγιάζουνε. Εμείς ανακαλύψαμε τους νόμους κι οργανώσαμε το χάος. Εμείς, οι Έλληνες, κρατημένοι από τη Ζώνη της Παναγίας, που πάντα θα προστατεύει τον φιλόχριστο στρατό μας.
Τούτες τις πονηρές ημέρες, το ανήμερο εξ ανατολών θηρίο, τροχίζει τα νύχια του και τρίζει τα δόντια του. Το μόνο που φοβάται είναι τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, που παραμένουν ο φρουρός και ο υπερασπιστής της Πατρίδας μας.

πηγή