Κουφόβραση

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω. Και βλέπω σε αυτούς τους «κλειστούς» ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς τον Βαρουφάκη να ασυναρτοποιείται κάθε μέρα και περισσότερο, τον κάθε γραφικό Μιχελογιαννάκη να αδωνίζει από την αντίπερα όχθη, τον κάθε Φλαμπουράρη να απευθύνεται στοργικά στο λαό σαν όπως πάντα που μας είχαν για ηλίθιους και δεν καταλαβαίναμε το καλό το δικό μας και των αγώνα των αρχόντων μας.

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω. Να συνεχίζουν την κινδυνολογία τους, να αγωνιούν για τις καταθέσεις των εχόντων, να βαφτίζουν «κατάρα» και «ατύχημα» τη χρεοκοπία και την επιστροφή στη δραχμή. Να οργώνουν τα μυαλά για το «ευρώ πάση θυσία». Τι “χες Γιάννη, τί “χα πάντα. Και βλέπω την αριστερή μονάδα καταδρομών στα C130 γελαστή και χαλαρή πριν την εκατοστή επίθεση φιλίας στη Μέρκελ, στον Γιούνκερ και στον… Μάριο. Εμ δεν μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, η πόλη έγιναν.

Κάτι αθώες ψυχές Συριζαίων φίλων μόνο λυπάμαι. Όχι, ψέματα, δεν τους λυπάμαι. Τους εκτιμώ περισσότερο τώρα. Μέσα στη σιωπή και στη στεναχώρια τους. Αυτοί οι λίγοι σεβαστοί ιδεολόγοι μου απέμειναν. Ο Μάκης, η Τζένη, ο Σταύρος… Ελάχιστοι μπροστά στους άλλους που πρόλαβαν να γίνουν επαγγελματίες και παράγοντες. Η Αριστερά πάντα από «αριστερούς» την πατούσε. Γιατί αυτό να άλλαζε τώρα; Ζήτω η διαπραγμάτευση της ήττας! Θα τη βαφτίσουμε νίκη και ξεμπερδέψαμε. Όπως και πριν δηλαδή.

Κι έτσι, συνεχίζοντας να λειτουργούν κανονικά και μην πληρώνοντας τα χρωστούμενα, «κλείνουν» οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Μόνο που εγώ ανοιχτούς τους βλέπω, να ετοιμάζονται να βαφτίσουν επιτυχία την υποταγή. Γι’ αυτό χρειάζονται οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Για τις βαφτίσεις των συμβιβασμών. Νονοί κανονικοί και συνεργάτες άψογοι.

 πηγή

ΗΠΑ: Η αποδόμηση των φύλων. Καταργούνται πλέον οι έννοιες ‘αγόρι’ και ‘κορίτσι’ για τα σχολεία της Virginia

Η «πρόοδος» που ήρθε στην Σουηδία εξαπλώνεται σιγά – σιγά σε όλον τον «προοδευτικό» κόσμο. Δεν θα γλυτώσουμε εμείς βέβαια.
Μια από τις μεγαλύτερες σχολικές περιφέρειες των ΗΠΑ ετοιμάζεται να περιλάβει «την ταυτότητα του φύλου» (“gender identity”) στη διδακτέα ύλη, στην οποία θα συμπεριλαμβάνεται μάθημα σχετικά με τη «σεξουαλική ρευστότητα» και το «σεξουαλικό φάσμα» – την ιδέα ότι δεν υπάρχει «100 τοις εκατό αγόρι» ή «100 τοις εκατό κορίτσι»! (Όλα είναι στο μυαλό…)
Τα Δημόσια Σχολεία της Επαρχίας Fairfax κυκλοφόρησαν μια έκθεση με συστάσεις για αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών οικογενειακής ζωής για τις τάξεις 7 έως 12. Οι αλλαγές, που οι κριτικοί αποκαλούν «ριζοσπαστική ιδεολογία του φύλου», θα εισαχθεί επίσημα την επόμενη εβδομάδα.
«Η ευρύτερη εικόνα είναι αυτό είναι πραγματικά μια επίθεση στην ίδια τη φύση», δήλωσε ο Peter Sprigg του Family Research Council.

«Οι άνθρωποι δημιουργούνται ως αρσενικό και θηλυκό. Όμως, η σημερινή ‘transgender ιδεολογία’, δεν το δέχεται και μας λένε ότι μπορούμε να είμαστε και τα δύο φύλα, ή μπορούμε να μην είμαστε κανένα φύλο, ή μπορούμε να είμαστε όποιο φύλο θέλουμε. Και εμείς υποτίθεται ότι πρέπει να τα δεχτούμε όλα αυτά».
Το σχέδιο καλεί για τη διδασκαλία κατήχηση στους μαθητές της έβδομης τάξης του ‘transgenderism’ και της δέκατης της ιδέας ότι η σεξουαλικότητα είναι ένα «ευρύτερο φάσμα».
Ιδού τι θα πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά στο Γυμνάσιο:

«Στους μαθητές θα πρέπει να παρέχονται οι ορισμοί για τους όρους του ‘γενετήσιου προσανατολισμού’, της ετεροφυλοφιλίας, της ομοφυλοφιλίας και της αμφιφυλοφιλίας και του όρου της ταυτότητας του φύλου – του ‘transgender’». Και όλα αυτά βέβαια, για να «δοθεί έμφαση στην αναγνώριση ότι ο καθένας βιώνει αλλαγές…, χωρίς γλώσσα αποκλεισμού…..στην προώθηση ενός περιβάλλοντος χωρίς προκαταλήψεις και διακρίσεις».
«Η ταυτότητα ενός ατόμου θα πρέπει επίσης να περιγραφεί ως έχουσα τέσσερα μέρη:  το βιολογικό φύλο, την ταυτότητα φύλου (περιλαμβάνει τους transgender), το ρόλο του φύλου και τον σεξουαλικό προσανατολισμό (περιλαμβάνει ετεροφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους και ομοφυλόφιλους)».
Οι μαθητές θα διδάσκονται ότι η σεξουαλικότητα κάποιου «εξελίσσεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του».
Οι γονείς έχουν φρικάρει. Τουλάχιστον οι μη «προοδευτικοί».
«Οι γονείς πρέπει να προστατεύσουν τα παιδιά τους από αυτή την επίθεση», δήλωσε η Andrea Lafferty, πρόεδρος του ‘Traditional Values Coalition’. «Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα είμαστε σε αυτή την κατάσταση σήμερα – αλλά είμαστε».
Την περασμένη εβδομάδα, το σχολικό συμβούλιο ψήφισε για να συμπεριλάβει την «ταυτότητα φύλου» στην πολιτική των «μη διακρίσεων» – μια απόφαση στην οποία αντιτίθενται σθεναρά οι γονείς.
Η Lafferty προειδοποιεί ότι το σχολείο κινείται προς την αποδόμηση των δύο φύλων.

Και μετά ήρθε η «πρόοδος»

«Το τέλος αυτής της ιστορίας είναι η αποδόμηση του φύλου – απόλυτα», είπε. «Δεν το λένε – αλλά αυτό προφανώς είναι το κίνητρό τους».
Ο εκπρόσωπος της Σχολικής Εφορείας John Torre δήλωσε στους Washington Times ότι οι προτεινόμενες αλλαγές στα προγράμματα σπουδών δεν έχουν να κάνουν με την ψηφοφορία της περασμένης εβδομάδας που επιτρέπει σε αγόρια που αυτοπροσδιορίζονται ως «κορίτσια» να χρησιμοποιούν τις τουαλέτες και τα αποδυτήρια της επιλογής τους.
Η Lafferty υποστηρίζει ότι οι γονείς δεν θα είναι σε θέση να επιλέξουν τα παιδιά τους να μην παρακολουθούν αυτά τα μαθήματα, επειδή τα μαθήματα θα είναι μέρος της υποχρεωτικής διδακτέας ύλης για την υγεία.
Ο Torre, ωστόσο, λέει ότι οι γονείς θα έχουν αυτή την δυνατότητα.
«Δεν λέει στους ανθρώπους την αλήθεια», δήλωσε η Lafferty. «Κάνει bullying στους γονείς. Εκφοβίζουν και απειλούν».
«Πρόκειται για θέμα καθαρά ιδεολογικό», λέει ο Sprigg. «Όχι επιστημονικό».
πηγή 

Ο γιατρός των άστεγων στο Πίτσμπουργκ

 

ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ 
 
Ο γιατρός Τζιμ Γουίδερς δεν είναι ο συνηθισμένος γιατρός που μπορεί να συναντήσει κανείς. Κάθε βράδυ από την στιγμή που επινόησε την έννοια «ιατρική στους δρόμους», εδώ και 22 χρόνια δηλαδή, βγαίνει στους δρόμους του Πίτσμπουργκ προσφέροντας ιατρική φροντίδα στους άστεγους… δωρεάν.
Ενώ οι περισσότεροι γιατροί περιμένουν τουςασθενείςτους στο ιατρείο τους, ο  Γουίδερς γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτοί που τον έχουν πραγματικά ανάγκη, είναι απίθανο να απευθυνθούν σε αυτόν. Έτσι πηγαίνει εκείνος σε αυτούς. Ένας πραγματικός ανθρωπιστής με όλη την σημασία της λέξης.
Ο Withers πραγματικά πιστεύει πως ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσεις έναν άστεγο είναι να τον φροντίσεις εκεί που ζει. Γι' αυτό κάθε βράδυ ετοιμάζει το σακίδιο του και επισκέπτεται τους άστεγους, πολλές φορές μαζί με φοιτητές ιατρικής ή και εθελοντές.
Ντυμένος και ο ίδιος ως άστεγος, εισβάλλει σε εγκαταλελειμμένα κτίρια και δρόμους της γενέτειρας πόλης του και φροντίζει όσους έχουν ανάγκη χωρίς καμία χρέωση.



Ο  Γουίδερς εξηγεί πώς ξεκίνησε την ιατρική αυτή προσέγγιση:
«Το πρώτο πράγμα που με ταρακούνησε ήταν ο αριθμός των ατόμων που έβρισκαν καταφύγιο κάτω από γέφυρες η σε κάποιο κάμπινγκ. Η δυσαρέσκεια που υπήρχε προς την ιατρική κοινότητα και γενικότερα προς την κοινωνία με προβλημάτισε πολύ. Όταν άρχισα να εξετάζω μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους, διαπίστωσα ότι υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με άσχημα τραύματα, έλκη που δεν είχαν θεραπευτεί, καρκίνο και ένα σωρό άλλες παθήσεις που δεν είχαν αντιμετωπιστεί.»



Η προσπάθεια του Γουίδερς να βοηθήσει τους άστεγους  ξεκίνησε το 1992, όταν ήταν ακόμη ειδικευόμενος γιατρός. Δυστυχώς τότε δεν είχε την εμπειρία  για να βρει τρόπους να προσεγγίσει τους ανθρώπους που τον είχαν ανάγκη.
Όλα όμως βρήκαν τον δρόμο τους όταν συνάντησε και τελικά συνεργάστηκε με έναν πρώην άστεγο άνδρα, τον Μάικ Σάλοους, ο οποίος τον σύστησε στην κοινότητα των αστέγων και τον βοήθησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Η καλύτερη συμβουλή που του έδωσε: Να μην ντύνεται σαν γιατρός και να μην συμπεριφέρεται σαν ηλίθιος.



Ο  Γουίδερς λέει: Ξεκίνησα κυριολεκτικά να ντύνομαι σαν άστεγος και να περιφέρομαι κρυφά τις νύχτες στους δρόμους με έναν άνδρα που κάποτε  ήταν άστεγος. Γιατί το έκανα αυτό; Αυτό έχει να κάνει με την ανησυχία μου για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους.



Αρχικά ο Γουίδερς δέχτηκε την κριτική των συναδέλφων του οι οποίοι θεώρησαν πως αυτή η περίεργη ιατρική προσέγγιση, θα του στοίχιζε την αξιοπιστία του στην ιατρική κοινότητα. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε να ακολουθεί το πάθος του, γεγονός που τελικά είχε τεράστιο αντίκτυπο.
Σήμερα ο Γουίδερς, πατέρας τεσσάρων παιδιών, δεν χρειάζεται πια να μεταμφιέζεται  ως άστεγος. Έχει αναγνωριστεί ως ήρωας, είναι πάντα ευπρόσδεκτος και έχει κερδίσει τον σεβασμό της κοινότητας των αστέγων έχοντας αντιμετωπίσει 26.000 περιστατικά αστέγων τα τελευταία 22 χρόνια. Έχει πλέον και μόνιμους ασθενείς που πάντα ενθουσιάζονται όταν τον βλέπουν.



Από το 1992, όταν πρωτοξεκίνησε δηλαδή τις νυχτερινές του εξορμήσεις, ο Γουίδερς μετέτρεψε την νυχτερινή του ενασχόληση σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό το «Operation Safety Net» ένα από τα πρώτα προγράμματα ιατρικής περίθαλψης των δρόμων. το «Operation Safety Net» είναι επίσης μέλος του συστήματος υγείας του Πίτσμπουργκ έχοντας 16 μόνιμους υπάλληλους, κοινωνικούς λειτουργούς νοσηλευτές και γιατρούς. Ο οργανισμός αυτός είναι στην υπηρεσία των άστεγων 5 νύχτες την εβδομάδα.



Ο οργανισμός αυτός δεν έχει βοηθήσει μόνο τους άστεγους σε θέματα υγείας, αλλά βοήθησε επίσης το 75% από αυτούς να αποκτήσουν ασφάλεια υγείας και 500 από αυτούς να βρουν στέγη. Ο Γουίδερς απέδειξε πως ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τεράστιο αντίκτυπο σε μια κοινωνία.



Ο γιατρός  Γουίδερς λέει ταπεινά:
«Είναι μια συνεχής περιπέτεια το να πρέπει όλη την ώρα να βρίσκεις τρόπους για να κάνεις κάτι τέτοιο να λειτουργεί. Η δύναμη της ιατρικής περίθαλψης απλώνεται  πολύ πιο πέρα από την ιατρική. Αλλάζει όλους τους ανθρώπους που είναι αναμεμιγμένοι. Οι άστεγοι γίνονται πιο δυνατοί και βρίσκουν το σθένος να φύγουν από τους δρόμους. Πιστεύω πως η θεραπεία είναι ο πυρήνας του σχηματισμού μιας κοινωνίας που θεωρεί πως ο καθένας από εμάς είναι άνθρωπος με άξια».
Και καταλήγει: «Για αυτό πρέπει να είμαστε όλοι μαζί σε αυτό».
πηγή 

Δεκάδες χιλιάδες κόσμου συρρέουν καθημερινὰ γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ λείψανο τῆς Ἁγίας Βαρβάρας (ἀποκλειστικὲς φωτογραφίες)

Πλῆθος κόσμου ἐξακολουθεῖ νὰ συρρέει στὸν Ι.Ν Ἁγίας Βαρβάρας στὴν Ἀθήνα ὅπου ἔχει τεθεῖ σὲ προσκύνηση τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ἁγίας. Ἀκόμη καὶ τὶς μεταμεσονύκτιες ὧρες παρατηροῦνται οὐρὲς προσκυνητῶν ποὺ καταφθάνουν ἀπὸ διαφορετικὲς πόλεις γιὰ νὰ ζητήσουν τὴν βοήθεια καὶ τὴν προστασία τῆς Ἁγίας.

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ....

πηγή

Η ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

 

Αλέξανδρος Κακαβούλης
Καθηγητής Πανεπιστημίου

Στη βαθιά  και παρατεταμένη κρίση που διέρχεται η χώρα μας, όχι μόνο οικονομική, αλλά και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής και δημιουργίας, έρχεται η μελετώμενη αλλαγή στην παιδεία να βυθίσει ακόμη πιο πολύ σε απύθμενο πνευματικό και οικονομικό χάος την Ελληνική κοινωνία. Ενώ στην Ελλάδα ανέκαθεν δινόταν πρώτιστη σημασία στην παιδεία, αν όχι πάντοτε από την πολιτική, πάντως από το σύνολο της πνευματικής ηγεσίας και των πραγματικά πεπαιδευμένων ελλήνων,  για την ποιοτική άνοδο της ζωής, την ανύψωση του μορφωτικού επιπέδου του λαού, την ανάδειξη αξίων ηγετών, την οικονομική πρόοδο και ευημερία, την πολιτιστική άνθηση,  την επιστημονική εξέλιξη και την ανάπτυξη  των γραμμάτων, σήμερα βρισκόμαστε σε μια πραγματική, από κάθε πλευρά, κατάρρευση. Γιατί, βελτίωση της παιδείας σημαίνει ελπίδα και βεβαιότητα για πρόοδο σε όλους τους τομείς. Αντίθετα, οπισθοδρόμηση της παιδείας χάνεται κάθε ελπίδα και δυνατότητα. Ψηφίζονται νόμοι, με τους οποίους οι λίγες, πάντως σημαντικές, θετικές αλλαγές που θεσπίστηκαν  τις τελευταίες δεκαετίες στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, καταργούνται και  επαναφέρονται παθογένειες που είχαν κάπως  θεραπευθεί.

Αλλά «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος». Οι σημερινοί υπεύθυνοι για την παιδεία,  φαίνεται να μην έχουν γευθεί ουσιαστική  παιδεία και να μην γνωρίζουν ή να μην θέλουν να γνωρίζουν τη μεγάλη σημασία της για μία χώρα, για να είναι ελεύθεροι να κρίνουν και να αποφασίζουν για τα εκπαιδευτικά πράγματα, όχι με κριτήρια επιστημονικά και δεοντολογικά, δηλαδή αντικειμενικά και δίκαια,  αλλά με μόνο το κομματικό συμφέρον που συνδυάζεται και με τις απαιτήσεις των συνδικαλιστικών μειοψηφιών. Μια κακοδαιμονία που ταλανίζει την παιδεία μας και τον τόπο μας επί δεκαετίες τώρα, που όμως και η νέα ηγεσία φαίνεται να μην έχει κανένα δισταγμό  να την συνεχίσει ή και να την επιδεινώσει, αγνοώντας τις οδυνηρές συνέπειες για την λειτουργία της πολιτείας, το μέλλον της νέας γενεάς  και την προκοπή του τόπου. Είναι πολύ δικαιολογημένη η αγανάκτηση και η αντίδραση που εκδηλώνεται  τις ημέρες αυτές από μέλη της Ακαδημίας Αθηνών, Πανεπιστημιακούς Καθηγητές και μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας από όλες τις βαθμίδες. Η Κυβέρνηση οφείλει να ακούσει τους ειδικούς και τη φωνή ασφαλώς ολόκληρου του λαού, ώστε οι αλλαγές που επιφέρει στην παιδεία να είναι προς την κατεύθυνση  της προόδου και της εξόδου από τη γενική κρίση και όχι οπισθοδρόμηση.

πηγή 

Ο Νεομάρτυς Ευγένιος Ροντιόνωφ

 
Ο Νεομάρτυς Ευγένιος Ροντιόνωφ (23/5/1996)
του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ: Ο Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στο χωριό Κουρίλοβο του Παντόλσκ κοντά στη Μόσχα. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός κατά την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του ονομάζεται Λιουμπόβ Βασίλιεβνα. Το 1989 η γιαγιά του πήρε τον μικρό Ευγένιο και τον πήγε στην Εκκλησία, για να εξομολογηθεί για πρώτη φορά και να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Ο ιερέας πρόσεξε ότι το παιδί δε φορούσε Σταυρό και στη διάρκεια της εξομολόγησης του φόρεσε ένα Σταυρό, τον οποίο ο Ευγένιος δεν έβγαλε ποτέ από πάνω του. Η μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τον προέτρεψε να τον βγάλει, διότι, όπως είπε, θα τον περιγελούσαν οι συμμαθητές του. Ο Ευγένιος δεν απάντησε και συνέχισε να τον φορά. Όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1994, εργάστηκε ως επιπλοποιός.
ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ: Στις 25/6/1995 παρουσιάστηκε στο Στρατό και στις 13/1/1996, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ιγκουερίνας. Ένα μήνα μετά, στις 13/2/1996, αιχμαλωτίστηκε. Η στρατιωτική υπηρεσία έστειλε τέσσερις στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο, να κάνουν ελέγχους στα αυτοκίνητα που διέρχονταν από έναν δρόμο. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι έστειλαν τους στρατιώτες χωρίς να υπάρχει σχετική οργάνωση (δεν υπήρχε καν φωτισμός) και καμιά ασφάλεια. Από το δρόμο περνούσαν συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας όπλα, αιχμαλώτους και ναρκωτικά. Τη νύχτα (3.00) εκείνη πέρασε από εκείνο το δρόμο ένα ασθενοφόρο.
Όταν οι στρατιώτες το σταμάτησαν για έλεγχο, ξαφνικά μέσα από αυτό πετάχτηκαν δέκα πάνοπλοι Τσετσένοι. Ακολούθησε συμπλοκή και οι Τσετσένοι συνέλαβαν και τους τέσσερις στρατιώτες. Στις 4π.μ. όταν ήρθαν άλλοι στρατιώτες για αλλαγή φρουράς κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί. Μετά από λίγες μέρες η υπηρεσία του στρατού ενημέρωσε τους γονείς των στρατιωτών για την εξαφάνισή τους. Η μητέρα του Ευγένιου κατάλαβε ότι πρόκειται για αιχμαλωσία, και πήγε με κίνδυνο της ζωής της στην πόλη Χαγκάλα της Τσετσενίας, για να βρει το παιδί της. Εκεί ήρθε σε επαφή με αρχηγούς διαφόρων αντάρτικων ομάδων της Τσετσενίας προσπαθώντας να μάθειγια την τύχη του Ευγένιου. Οι ίδιοι οι Τσετσένοι της είπαν ότι ο γιος της ζούσε, αλλά ήταν αιχμάλωτος και σιώπησαν με νόημα προσπαθώντας να υπολογίσουν πόσα χρήματα μπορούσαν να αποσπάσουν από αυτήν. Εκείνον τον καιρό ένας ζωντανός στρατιώτης αιχμάλωτος στοίχιζε 10.000 δολάρια, ενώ ένας αξιωματικός 50.000 (!). Όταν κατάλαβαν ότι δεν θα κέρδιζαν αρκετά χρήματα, αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Η μητέρα του πήγε παντού ψάχνοντάς τον, διέσχισε χωριά, ναρκοθετημένους δρόμους, μέτωπα συγκρούσεων, και, όπως η ίδια λέει, «πέρασα από όλους τους κύκλους του άδη».
ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ – ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Από την πρώτη μέρα της αιχμαλωσίας του Ευγένιου, που διήρκησε 100 ημέρες, οι αντάρτες, επειδή είδαν ότι φοράει Σταυρό, προσπάθησαν να τον κάμψουν, ώστε να καταφέρουν, ει δυνατόν, να τον αναγκάσουν να αρνηθεί την πίστη του και να γίνει μουσουλμάνος και δήμιος άλλων Ρώσων αιχμαλώτων. Ο Ευγένιος, βέβαια, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις και, παρά τους συνεχείς ξυλοδαρμούς, τα βασανιστήρια και τις υποσχέσεις ότι θα ζήσει αν βγάλει, έστω, το σταυρό του, δεν μπόρεσαν να τον κάμψουν. Αργότερα, οι ίδιοι κάποιοι πολέμαρχοι των ισλαμιστών ανταρτών είπαν στη μητέρα του: «εάν ο γιος σου γινόταν σαν ένας από εμάς, δε θα τον αδικούσαμε». Στις 23 Μαΐου του 1996, την ημέρα των γενεθλίων του, πήραν και τους τέσσερις αιχμαλώτους στρατιώτες, για να τους σκοτώσουν. Πρώτα σκότωσαν τους τρεις συναιχμαλώτους του.
Έπειτα, πρότειναν για τελευταία φορά στον Ευγένιο να βγάλει το Σταυρό λέγοντας ότι «ορκιζόμαστε στον αλλάχ ότι θα ζήσεις». Ο Ευγένιος και πάλι αρνήθηκε και τότε υπέστη το φρικτό του μαρτύριο. Τον έσφαξαν με μαχαίρι κόβοντας εντελώς το κεφάλι του, αλλά δεν τόλμησαν να βγάλουν το Σταυρό από το λαιμό του. Τον έθαψαν μεν με το σταυρό, αλλά χωρίς το κεφάλι (Δες σχετ. βίντεο στο youtube).
ΤΟ ΑΓΙΟ ΛΕΙΨΑΝΟ: Τελικά, η μητέρα του βρήκε τον Ευγένιο μετά από εννέα μήνες. Οι Τσετσένοι ζήτησαν 4000 δολάρια για να της δώσουν το λείψανο. Της έδωσαν και βιντεοκασέτα με το μαρτύριο του γιου της και της διηγήθηκαν οι ίδιοι την πορεία της αιχμαλωσίας του και τα βασανιστήρια. Η μητέρα του Ευγένιου πούλησε το διαμέρισμά της και ό,τι άλλο μπορούσε, για να μπορέσει, αφενός μεν να δώσει τα λίτρα, αφετέρου δε να ανταπεξέλθει στα έξοδα εκταφής, ειδικού φέρετρου, μεταφοράς κ.ά. Στις 20/11/1996 μετέφερε το λείψανο στο χωριό τους και το έθαψε στο κοιμητήριο. Σε λίγες μέρες ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε δίπλα στο μνήμα από τη λύπη του. Αμέσως, σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας ο άγιος μάρτυρας Ευγένιος άρχισε να εμφανίζεται και να κάνει θαύματα. Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένες μαρτυρίες και θαυμαστές επεμβάσεις:
ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ: Ένα κορίτσι Ορθόδοξου ορφανοτροφείου διηγήθηκε ότι της εμφανίστηκε ένας ψηλός στρατιώτης με κόκκινο μανδύα, ο οποίος της είπε ότι λέγεται Ευγένιος και την οδήγησε από το χέρι στην Εκκλησία. Το κοριτσάκι λέει: «παραξενεύθηκα που φορούσε κόκκινο μανδύα, διότι οι στρατιώτες δε φορούν τέτοιο μανδύα». Πολλοί έχουν δει ένα στρατιώτη με πύρινο μανδύα να βοηθάει αιχμαλώτους στην Τσετσενία να δραπετεύσουν από την αιχμαλωσία τους και να διαφύγουν από κάθε κίνδυνο, όπως νάρκες. Σε νοσοκομείο τραυματιών πολέμου, νοσηλευόμενοι πιστοποιούν ότι ένας άγιος μάρτυρας Ευγένιος τους βοηθάει, ειδικά όταν πονάνε πολύ. Όταν κάποιοι από αυτούς πήγαν στο Ναό του Σωτήρος στη Μόσχα, είδαν την εικόνα του μάρτυρα αναγνωρίζοντας αυτόν που τους βοήθησε. Το στρατιώτη με τον κόκκινο μανδύα τον γνωρίζουν και πολλοί φυλακισμένοι. Βοηθάει τους ψυχικά συντετριμμένους λόγω της φυλακίσεως τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά περισσότερο την ημέρα του Μαρτυρίου του, στις 23 Μαΐου, έρχονται για προσκύνημα στο τάφο του πολλοί πιστοί και αναφέρονται πολλά θαύματα
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΙΩΝ: Μετά από τρία χρόνια και τρεις μήνες ο συγκεκριμένος αρχηγός των Τσετσένων και η ομάδα του, οι σφαγείς του Ευγένιου, σκοτώθηκαν από ομοφύλους του σε εμφύλιες αντιπαραθέσεις.
Μεγαλυνάριο: “Τον ανδρείον μάρτυρα του Χριστού και βασανισθέντα υπό νέων ισλαμιστών, Άγιον στρατιώτην Ευγένιον τον Ρώσσον στερρώς αγωνισθέντα ύμνοις τιμήσωμεν.”

.. Όμως ας κοιτάξω λίγο απ’ τη χαραμάδα ,όλο και κάποιο όνειρο θα ξέφυγε τραυματισμένο .Κι αυτές οι σκιές που γλιστρούν στους δρόμους … όνειρα είχαν κι αυτοί …

μαριάνθη ντεβάκη