Ο Άγιος Παϊσιος και η Αγία Ευφημία

Ο Άγιος Παϊσιος και η Αγία Ευφημία Πηγή: Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, σελίδες: 224-228 Εκδοσις Καλύβης Αναστάσεως, Καψάλα, Άγιον Όρος

Ήταν στην αυλή της Καλύβης του ο  Γέροντας (Παΐσιος), όταν τον επισκέφθηκε κάποιο πνευματικό του τέκνο. Επανελάμβανε συνεχώς από την καρδιά του: «Δόξα σοι ο Θεός», πάλιν και πολλάκις. Σε μια στιγμή ο Γέροντας του είπε: «Αχρηστεύεται κανείς με την καλή έννοια»;

-Ποιός, Γέροντα;

-Ήσυχα καθόμουν στο Κελλί μου, ήρθε και με παλάβωσε. Ωραία περνούν επάνω.

-Τι συμβαίνει, Γέροντα;

-Θα σου πω, αλλά μην το πεις σε κανέναν.

            Του διηγήθηκε τότε το έξης: «Είχα γυρίσει από τον κόσμο, όπου είχα βγει για ένα εκκλησιαστικό θέμα. (Με το μακαρίτη Τρίτση).

Την Τρίτη, κατά η ώρα 10 το πρωί, ήμουν μέσα στο Κελί μου και έκανα τις Ώρες. Ακούω χτύπημα στην πόρτα και μια γυναικεία φωνή να λέει: «Δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών…». Σκέφθηκα:

«Πώς βρέθηκε γυναίκα μέσα στο Όρος;». Εν τούτοις ένιωσα μια θεία γλυκύτητα μέσα μου και ρώτησα:

-Ποιος είναι;

-Η Ευφημία! (απαντά).

-Σκεφτόμουν, «ποια Ευφημία; Μήπως καμιά γυναίκα έκανε καμιά τρέλα και ήρθε με ανδρικά στο Όρος; Τώρα τι να κάνω;». Ξαναχτυπά. Ρωτάω: «Ποιος είναι;». «Η Ευφημία», άπαντα και πάλι. Σκέφτομαι και δεν ανοίγω. Στην τρίτη φορά που χτύπησε, άνοιξε μόνη της η πόρτα, που είχε σύρτη από μέσα. Άκουσα βήματα στον διάδρομο. Πετάχτηκα από το Κελί μου και βλέπω μια γυναίκα με μανδήλα. Την συνόδευε κάποιος, που έμοιαζε με τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος εξαφανίσθηκε. Παρ’ όλο πού ήμουν σίγουρος ότι δεν είναι του πειρασμού, γιατί λαμποκοπούσε, την ρώτησα ποια είναι·

-Η μάρτυς Ευφημία, (απαντά).

-Αν είσαι η μάρτυς Ευφημία, έλα να προσκυνήσουμε την Αγία Τριάδα. Ό,τι κάνω εγώ να κάνης και συ.

Μπήκα στην Εκκλησία, κάνω μια μετάνοια λέγοντας: «Εις το όνομα του Πατρός». Το επανέλαβε με μετάνοια. «Και του Υιού». «-Και του Υιού», είπε με ψιλή φωνή.

-Πιο δυνατά, ν’ ακούω, είπα και επανέλαβε δυνατότερα.

-Ενώ ήταν ακόμα στο διάδρομο έκανε μετάνοιες, όχι προς την Εκκλησία, αλλά προς το Κελί μου. Στην αρχή παραξενεύτηκα, αλλά μετά θυμήθηκα ότι είχα μια μικρή χάρτινη εικονίτσα της Αγίας Τριάδος, κολλημένη σε ξύλο, πάνω από την πόρτα του Κελιού μου. Αφού προσκυνήσαμε και για τρίτη φορά.

-«Και του Αγίου Πνεύματος»

Μετά είπα: «Τώρα, να σε προσκυνήσω και εγώ». Την προσκύνησα και ασπάστηκα τα πόδια της και την άκρη της μύτης της. Στο πρόσωπο το θεώρησα αναίδεια να την ασπασθώ.

-Ύστερα κάθισε η Αγία στο σκαμνάκι και εγώ στο μπαουλάκι και μου έλυσε την απορία που είχα (στο εκκλησιαστικό θέμα).

-Μετά μου διηγήθηκε την ζωή της. Ήξερα ότι υπάρχει μια αγία Ευφημία, αλλά τον βίο της δεν τον ήξερα. Όταν μου διηγείτο τα μαρτύρια της, όχι απλώς τα άκουγα, αλλά σαν να τα έβλεπα· τα ζούσα. Έφριξα! Πα, πα, πα!

-Πώς άντεξες τέτοια μαρτύρια; ρώτησα.

-Αν ήξερα τι δόξα έχουν οι Άγιοι, θα έκανα ό,τι μπορούσα να περάσω πιο μεγάλα μαρτύρια.

-Μετά απ’ αυτό το γεγονός για τρεις μέρες δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Σκιρτούσα και συνεχώς δόξαζα τον Θεό. Ούτε να φάω, ούτε τίποτα… συνεχώς δοξολογία».

Σε επιστολή του αναφέρει: «Σ’ όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστη μου και χωρίς να είχε καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτή την μεγάλη τιμή…».

Διηγούμενος το γεγονός πρόσθεσε με ταπείνωση ότι παρουσιάστηκε η αγία Ευφημία, «όχι γιατί το αξίζω, αλλά επειδή με απασχολούσε εκείνο τον καιρό ένα θέμα που είχε σχέση με την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά, και για δύο άλλους λόγους».

Εντύπωση έκανε στον Γέροντα «πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία… (εννοούσε σωματώδης και δυνατή). Μια σταλιά ήταν».

Μέσα σε αυτήν την παραδεισένια κατάσταση συνέθεσε προς τιμήν της Αγίας ένα στιχηρό προσόμοιο: «Ποίοις ευφημιών άσμασιν ευφημήσωμεν την Ευφημίαν, την καταδεχθείσαν από άνωθεν και επισκεφθείσασαν κάτοικον μοναχόν ελεεινόν εν τη Καψάλα. Εκ τρίτου την θύραν πάλιν του έκρουσε τετάρτη ηνοίχθη μόνη εκ θαύματος και εισελθούσα με ουράνιον δόξαν, του Χριστού η Μάρτυς, προσκυνούντες ομού Τριάδα την Αγίαν».

Και ένα εξαποστειλάριο κατά το «Τοις μαθηταίς συνέλθωμεν…», που άρχιζε: «Μεγαλομάρτυς ένδοξε του Χρίστου Ευφημία, σ’ αγαπώ πολύ-πολύ μετά την Παναγία…». (Φυσικά αυτά δεν τα είχε για λειτουργική χρήση, ούτε τα έψαλλε δημοσίως).

Παρά την συνήθειά του βγήκε πάλι στην Σουρωτή και έκανε τις αδελφές μετόχους αυτής της ουράνιας χαράς. Με την βοήθειά του και τις οδηγίες του αγιογράφησαν την Αγία, όπως του εμφανίσθηκε.

Ο Γέροντας φιλοτέχνησε το αρνητικό της εικόνος της Αγίας σε μήτρα ατσάλινη με την οποία έκανε πρεσσαριστά εικονάκια και τα μοίραζε ευλογία στους προσκυνητές εις τιμήν της αγίας Ευφημίας. Κατά το σκάλισμα δυσκολεύτηκε να κάνη τα δάχτυλα του αριστερού της χεριού. Είπε: «Παιδεύτηκα να κάνω το χέρι της, αλλά μετά έβαλα έναν καλό λογισμό: «Ίσως επειδή και εγώ την παίδεψα την καημένη».

________________________

Η Αγία Ευφημία εορτάζεται στις 16 Σεπτεμβρίου, και 11 Ιουλίου η ανάμνηση του θαύματος στην λύση που επέφερε στην εν  Χαλκηδόνα Δ’ Οικουμενική σύνοδο.

Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στην Κατούνα

 

΄

 

πηγή

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΑΓΕ ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΞΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΗΓΕΣΙΑ;

                                                          

Του Κυριάκου Κόκκινου -Δικηγόρου

Γράφω το παρόν και το συνοδεύω με τη φωτογραφία του Ρήγα, τέλη Αυγούστου 2015, λίγες ημέρες πριν από τις νιοστές ανούσιες και καταστροφικές εκλογές των τελευταίων κρίσιμων χρόνων. Ένας ακόμη μήνας συνεχούς άσκοπης πολυλογίας, εκκωφαντικών τιτιβισμάτων πάντων, των σχετικών κι ασχέτων, ακατάσχετης ανουσιο-κενολογίας και λεκτικού πετροβολήματος, χωρίς νόημα κι αποτέλεσμα. Κυρίαρχο διακύβευμα το να “κυβερνήσουμε” ή το να “εκλεγούμε” εμείς κι όχι οι άλλοι. Εξ ου κι η συνεχής αδιέξοδη κριτική όλων κατά όλων.

Κατανοώ το κρίσιμο του θέματος για αυτούς που τρέμουν μήπως χάσουν την υποστηρικτική θαλπωρή του αξιώματος, όπως και την αγωνία των φιλόδοξων να κατακτήσουν “κοινωνική καταξίωση” – ας πούμε – κι οπωσδήποτε οικονομική ασφάλεια, σε συνθήκες κατάρρευσης του εθνικού και διεθνούς οικονομικού συστήματος.

Ο λαός όμως, όπως πάντα, θύμα της συνεχούς, αδιάκοπης και πλέον και επιστημονικής προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου, ακολουθεί τους ταγούς, παρά τη γενική κι επαναλαμβανόμενα αποδεδειγμένη αναξιοπιστία τους και με την ελπίδα του απελπισμένου, συνεχώς ανανεούμενη από το γενικευμένο κλίμα φόβου περί χειροτέρων, τους παρέχει εναλλάξ την εντολή να τον εκμεταλλευτούν ακόμη πιο σκληρά, να τον δυναστεύσουν, να τον βασανίσουν και στο τέλος, ευτελισμένο κι αποξηραμένο από κάθε ικμάδα, να τον πετάξουν, ως γρανάζι, που χάλασε και το αντικαθιστούν με άλλο. Το νέο γρανάζι, που διεθνώς ετοιμάστηκε κι ονομάστηκε ρεύματα μετανάστευσης, ορθώς λαθρομετανάστες, που ξαφνικά τόσο γλυκά μετονομάστηκαν σε παράτυπους μετανάστες, από το συστημικό, εξουσιαστικό, ιδεολογικό και πολιτικό σύμπλεγμα, μέρος του οποίου αποτελεί κι η διεθνοποιημένη και πάντα τυφλή αριστερά. Ένα ρεύμα με θύμα ανθρώπους, που κάποια συμφέροντα τους χρησιμοποιούν ως πολιορκητικούς κριούς εναντίον της πολιτισμένης Δύσης, για την πλήρη κατάρρευση του κόσμου, όπως τον ξέρουμε και την εγκαθίδρυση της ενιαίας διεθνούς εξουσίας. Κυρίως όμως ένα ρεύμα στρεφόμενο κατά της Ελλάδας. Γιατί αν πέσει ο Ελληνισμός στο αγώνα αυτό, ανοίγει η κερκόπορτα κι ο εχθρός καταλαμβάνει τη Βασιλεύουσα.

Δυστυχώς αυτό που αγνοούμε είναι ότι πράγματι δεν υπάρχει ΕΜΕΙΣ κι ΑΛΛΟΙ … , υπό την έννοια της απόλυτης ατομικότητας, υπό το πρίσμα της οποίας έχουμε μάθει να αναλύουμε τα δεδομένα του μικρόκοσμού μας.

Είμαστε όλοι μας ΕΜΕΙΣ, τόσο σε εθνικό συλλογικό επίπεδο, όσο κι ευρύτερα σε επίπεδο ανθρωπότητας, κύτταρα ενός διαιρεμένου κι ασυνείδητου μεγάλου ΕΓΩ, που καθένας μας έχει χάσει τη γνώση και συνείδηση της θέσης και του ρόλου του, μέσα τόσο στην επιμέρους συλλογικότητα (έθνος-πολιτεία), όσο και της σύνολης υπερσυλλογικότητας (ανθρωπότητα). Κι η άγνοια αυτή είναι καταστροφική, γιατί δεν μας παρέχει τη δυνατότητα να δούμε το αυτονόητο, δηλαδή το πόσο συνδεδεμένοι είμαστε μεταξύ μας, άνθρωποι, κοινωνίες κι έθνη, στο καλό και στο κακό. Πόσο κοινά είναι τα πάθη, οι αδυναμίες κι οι προκλήσεις και πόσο αναγκαία είναι η έξοδος από τον βάλτο της ασυνειδησίας και πλάνης, για να διακρίνουμε τις αλήθειες αυτές, που είναι ικανές με κοινή συστράτευση και συνεργασία, να οδηγήσουν στην επίλυση της διεθνών πλέον τεράστιων προβλημάτων, που αντιμετωπίζει για μια ακόμη φορά η ανθρωπότητα. Έτσι μέσα στη φθοροποιό μας πλάνη, αναλωνόμαστε στο να συγκρουόμαστε και να μην συνεργαζόμαστε, να διαιρούμαστε και να μην συνθέτουμε δυνάμεις, να εθελοτυφλούμε, αυτοτυφλούμενοι κι ετεροτυφλούντες, χωρίς ένα γενικό όραμα να μας καθοδηγεί στο Δρόμο.

Λύσεις ωστόσο πηγάζουν μόνο μέσα από το ΕΜΕΙΣ, δηλαδή τη συλλογική συνείδηση και δράση της ανθρωπότητας και των λαών της, που μπορούν να τις αναζητήσουν και βρουν κάνοντας χρήση των αρχών, που διαθέτουν, αλλά έχουν επιλέξει να τις καταχωνιάσουν στο κελάρι της συνείδησής τους. Λύσεις που θα βρεθούν όταν για παράδειγμα στο μεταναστευτικό, επικεντρωθεί η ανθρωπότητα στα πραγματικά αίτια, που το προκαλούν και τα θεραπεύσει, στην πηγή τους, αντιμετωπίζοντας για παράδειγμα τον απάνθρωπο ισλαμικό φανατισμό, που συμφέροντα εξέθρεψαν, εκεί που εμφανίστηκε, όπως πριν εξέθρεψαν και την Αλ Κάιντα, δίνοντας στους πολίτες των κρατών αυτών τη δυνατότητα να αγωνιστούν, για να ελέγξουν, σε καθεστώς ελευθερίας και δικαιοσύνης, τις πατρίδες τους, όπου έχουν δικαίωμα να ζουν ως άνθρωποι κι όχι ως κτήνη. Όσο όμως οι διεθνείς οργανισμοί, όπως ο ΟΗΕ, δεν τροφοδοτούνται πλέον από τέτοια ιδανικά, τόσο οι ισχυρές δυνάμεις, που θέλουν να εξουσιάσουν απόλυτα την ανθρωπότητα, θα κάνουν πανηγύρι στις πλάτες των λαών, παίζοντας παιχνίδια μονόπολης.

Με τις σκέψεις αυτές και για να επανέλθω στα της Ελλάδας, όταν υφιστάμεθα συλλογικά τις συνέπειες της ανοησίας, της ανικανότητας ή συνειδητής προδοσίας των λίγων πολιτικών πειραματιστών, πλανόμαστε νομίζοντας ότι μόνο με την αλλαγή προσώπων, μπορούμε κάτι να κάνουμε! Και μάλιστα ότι κι η αλλαγή αυτή αποτελεί δήθεν το μέγιστο δημοκρατικό μας καθήκον!!! Δυστυχώς για να υπάρξει αλλαγή απαιτείται ανήφορος συνείδησης και διαρκής αγώνας.

Το είπε ωραία ο Ρήγας: Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά. Θα το παραλλάξω λίγο για να πω ότι για να συλλογάσαι καλά πρέπει να συλλογάσαι ελεύθερα!!! Αλλά για να συλλογάσαι και πολύ περισσότερο να επιλέγεις και να δρας ελεύθερα, χρειάζεται να κάνεις πρώτα την προσωπική σου Επ-Ανάσταση, που απαιτεί κόπο και θυσίες, να απελευθερωθείς από πλάνες, αδυναμίες, πάθη, φόβους, εξαρτήσεις, αλλιώς κάνεις τρύπες στο νερό.

Η σημερινή κατάσταση του Ελληνισμού δεικνύει δυστυχώς ότι οι Έλληνες διάγουν εν πλήρει αποχαυνώσει κι υποδουλώσει … Κυρίαρχος ο πανταχού παρών φόβος! Ανύπαρκτο το Όραμα της Ελευθερίας κι Αρετής! Τί αγώνα να κάνεις χωρίς αυτά να τον νοηματοδοτούν και τροφοδοτούν με την Θεία τους Ενέργεια;

Αν φίλοι μου δεν ξεπηδήσουν κι επιλεγούν από τα σπλάχνα μιας αναγεννούμενης κοινωνίας πολίτες, φωτισμένοι, με τέτοιες αρχές κι οράματα, όσες εκλογές κι αν γίνουν, όσοι πολιτικοί κι αν εναλλαχθούν στη διοίκηση του κράτους, θα κάνουν κι αυτοί τρύπες στο νερό! Κι ο χρόνος θα τρέχει αμείλικτα!

πηγή 

''Το πώς σας βλέπουν οι άλλοι να μην το λογαριάζετε. Μόνο του Θεού η κρίση έχει βαρύτητα, ως αλάθητη. Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον...''

Πάντα βρέχει

Το καταπληκτικό βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση μας ταξιδεύει στις φυσικές ομορφιές στην Ευρυτανία σε τοπία μοναδικά όπως καταρράκτες, ορμητικά ποτάμια και εντυπωσιακά φαράγγια.

Μία από τις πιο εντυπωσιακές και όμορφες περιοχές του νομού Ευρυτανίας είναι το φαράγγι Πάντα Βρέχει που βρίσκεται μεταξύ των χωριών Ροσκά και Δολιανά ή διαφορετικά Στουρνάρα (Δολιανά και Στουρνάρα είναι το χωριό) νότια του νομού.

 



Η ονομασία του οφείλεται στο ότι σε μία περιοχή του φαραγγιού η οποία δεν ξεπερνά σε μήκος τα 80m παγωμένα νερά που έρχονται από το απόκρημνο βουνό της Καλιακούδας στην προσπάθεια τους να γίνουν ένα με τα νερά του Κρικελιώτη ποταμού βρίσκουν διέξοδο από πηγές στις κορυφές του φαραγγιού δημιουργώντας όμορφους καταρράκτες, λόγο του μεγάλου ύψους τους όμως η ροή τους δεν συνεχής και συμπαγής αλλά διασπάται σε μία μεγάλη ακτίνα σε μικρές και μεγάλες σταγόνες δημιουργώντας μία συνεχή τεχνητή βροχή μετατρέποντας το ήδη πανέμορφο τοπίο σε μαγευτικό.

Βυζαντινή τοιχογραφία του Φίκου,στο Κερέταρο-Μεξικό.

Μεξικό, «Nomada», 2014. Διαστάσεις 21Χ5 μ. Μια νομαδική φυλή ζωγραφισμένη με συμβολικό τρόπο. Έργο επικεντρωμένο στις οικουμενικές αξίες και στα συναισθήματα -αντί των υλικών αγαθών- που μεταφέρουν πίστη, αγάπη, χαρά, λύπη, μουσική, εργασία, γνώση, συλλογικότητα. Με τα κορίτσια του Κέντρου Κοινωνικού Προσανατολισμού Νεανίδων του Κερέταρο στο Μεξικό. 

Ο καλλιτέχνης λέει για το έργο του αυτό: 

Αυτή η τοιχογραφία ζωγραφίστηκε στα πλαίσια του Board Dripper festival στο Querétaro του Μεξικού. 

Το θέμα του φετινού φεστιβάλ ήταν οι Νομάδες (Nómada). 

Η έννοια του Νομά είναι συνυφασμένη με την έννοια του ξένου. Κι αυτό γιατί δεν έχουν ένα σταθερό τόπο διαμονής, μια πατρίδα. Είναι όμως τόσο “ξένοι” ως προς τους γύρω τους;

Στην τοιχογραφία εικονογραφώ μια νομαδική φυλή με συμβολικό τρόπο. Εστιάζω δηλαδή όχι στα υλικά αγαθά που κουβαλάνε μαζί τους, αλλά στις πανανθρώπινες αξίες και συναισθήματα, πράγματα τα οποία είναι ίδια σε όλο τον κόσμο. 

Ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι νέων συμβολίζει τον έρωτα. Τα πουλιά την ελευθερία. Η κατεύθυνση από τη σελήνη προς τον ήλιο, την πίστη σε ένα φωτεινότερο αύριο. Ο νεκρός που μεταφέρεται στην καρότσα το παρελθόν της φυλής, τους προγόνους, την ιστορία που κουβαλάμε (ή θα έπρεπε να κουβαλάμε) πάντα μαζί μας. Χαρά, λύπη, μουσική, μόχθος, γνώση, οικογένεια, πίστη, ελπίδα. Στοιχεία που ενυπάρχουν στην εικονογράφηση και εντοπίζονται σε κάθε κοινωνία, όπου κι αν αυτή βρίσκεται.

η ιστοσελίδα του εδώ