Ειρήνη δε σημαίνει απουσία του πολέμου... Ειρήνη σημαίνει παρουσία του Θεού.

Ο «πολύς» Γιάννης Μπουτάρης ζητά 500 ευρώ δίδακτρα στα προπτυχιακά του ΑΠΘ (Video)

Κανόνισε μια εμφάνιση στην εκπομπή των Καμπουράκη – Οικονομέα, «φόρεσε» το χαλαρό υφάκι του στυλ «είμαι πολύ μπροστά αλλά εσείς οι βλάχοι δεν με καταλαβαίνετε» και βγήκε να το παίξει «λαγός» των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ο λόγος για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, που από την τηλεόραση του MEGA τάχθηκε υπέρ της επιβολής διδάκτρων 500 ευρώ στα προπτυχιακά προγράμματα του ΑΠΘ.

«Θα σας πω κάτι κι ας με βρίσετε όσο θέλετε, 500 ευρώ το χρόνο δίδακτρα για κάθε φοιτητή. Είναι 40 ευρώ το μήνα για μια οικογένεια που σπουδάζει ένα παιδί». «Ξέρετε πόσα είναι μόνο για το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης; Είναι 35 εκατομμύρια το χρόνο. Δεν θα κοστίσει σε κανέναν τίποτα και το πανεπιστήμιο θα αναπνεύσει», ανέφερε.

Βέβαια ο Μπουτάρης δεν είναι χθεσινός, και ξέρει ότι δεν μπορεί το ΑΠΘ ή οποιοδήποτε άλλο ίδρυμα να επιβάλει δίδακτρα στα προπτυχιακά χωρίς να υπάρχει σχετική πολιτική απόφαση από την κυβέρνηση.

Όμως με δεδομένα τα οικονομικά προβλήματα των ιδρυμάτων λόγω της υποχρηματοδότησης, που ο Μπουτάρης – ο οποίος εκφράζει απλώς την κυρίαρχη ρητορεία – αντιμετωπίζει σαν «φυσικό φαινόμενο», σαν να μην είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών υπέρ του κεφαλαίου, φαίνεται πως οι πρυτάνεις – μάνατζερς του σύγχρονου επιχειρηματικού πανεπιστημίου επεξεργάζονται ως την πλέον προσοδοφόρα λύση, πέραν των συνεργασιών με εταιρείες, την επιβολή διδάκτρων.

Τύποι σαν τον Μπουτάρη αναλαμβάνουν απλώς να «εκλαϊκεύσουν» την «γραμμή» και να την εισαγάγουν στον δημόσιο διάλογο, ώστε να πάψει πια να αποτελεί «ταμπού» μια τέτοια πρόταση.

Υπενθυμίζεται ότι πριν λίγες μέρες αντιπρύτανης του ΑΠΘ είχε προχωρήσει σε αντίστοιχες δηλώσεις, σημειώνοντας πως η διοίκηση του πανεπιστημίου θεωρεί πως η επιβολή διδάκτρων στα προπτυχιακά «είναι μία λύση».

«Με τα ταξικά γυαλιά που επιβάλλει η θέση τους, οι αντιδραστικές πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ κάνουν «τάλιρα» την στρατηγική κατεύθυνση κυβερνήσεων και ΕΕ, για τριτοβάθμια εκπαίδευση «για λίγους και εκλεκτούς», ακριβή, βαθιά ταξική, απρόσιτη για τα παιδιά των εργατικών – λαϊκών οικογενειών και αυταρχική, στο πρότυπο των ιδιωτικών επιχειρήσεων, όαση παραγωγής φτηνού εργατικού δυναμικού και έρευνας για το κεφάλαιο», σημειώναμε τότε.

Το Βίντεο:
https://www.youtube.com/watch?v=giZHZpgs34c

Γ.Μ.

ΠΗΓΗ:
http://www.pandiera.gr/%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%8D%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AC-500-%CE%B5%CF%85%CF%81/

Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει την πίκρα του. Προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο Παράδεισος που υπάρχει μέσα σας μετατραπεί σε κόλαση.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Χτύπησαν το παιδί μου στο σχολείο. Τι να κάνω;

Οι παιδικοί καβγάδες και οι αντιπαλότητες με λογομαχίες και κοροϊδέματα ανάμεσα στα παιδιά είναι μια συχνή αλλά και καθημερινή κατάσταση που έχει να αντιμετωπίσει ο κάθε γονέας. 

Τι γίνεται όμως όταν η κατάσταση γίνει μέρος της καθημερινότητας όπου ακούτε μαρτυρίες και παράπονα από το παιδί σας ότι το χτύπησαν ή το έσπρωξαν;

Ειδικά όταν πρόκειται για ένα περιβάλλον όπου δεν είστε παρόν για να έχετε και μια δική σας άποψη. Το παιδί σας επιστρέφοντας από το σχολείο παραπονιέται ότι τα άλλα παιδάκια το χτυπούν, του φέρονται άσχημα και εκφράζει αρνητική σχέση για το σχολείο ενώ σε κάποιες περιπτώσει μπορεί να σας πει ότι δεν θέλει να ξαναπάει. Αυτές οι καταστάσεις προβληματίζουν και ορισμένες φορές αναστατώνουν τους γονείς οι οποίοι προσπαθούν να αναλάβουν δράση, συγκεντρώνοντας πληροφορίες από φίλους των παιδιών που ήταν μάρτυρες από άλλους γονείς και από τον δάσκαλο, ώστε να μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει και στεναχωριέται το παιδί τους.

Ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής προτείνει στους γονείς 6 θέματα που πρέπει να σκεφτούν και να λάβουν υπόψη τους, προτού καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι χτυπάνε το παιδί τους:

• Λάβετε υπόψη σας τον χαρακτήρα του παιδιού σας όπως εσείς τον γνωρίζετε μέσα από την καθημερινή σας επαφή, είναι ένα παιδί: ανασφαλές, παραχωρητικό, συνεσταλμένο, απαιτητικό, δυναμικό κλπ.

• Αν είναι χαμηλών τόνων δώστε του οδηγίες να κάνει κάτι μόνο του γιατί έτσι θα το μάθετε να διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις. Αν είναι ζωηρό βάλτε του φρένο και υπενθυμίστε του ότι πάντα θέλει γίνεται το δικό του

• Τα παιδιά συχνά υπερβάλουν στα γεγονότα που βιώνουν ειδικά τα μοναχοπαίδια αλλά και τα μικρότερα της οικογένειας που έχουν μάθει να κάνουν σχεδόν πάντα αυτό «το δικό τους». Συχνά παραπονιούνται ότι το χτυπούν ακόμα και αν το ακουμπήσουν. Δεν έχουν μάθει να διαχειρίζονται τις διενέξεις με τους γύρω τους και ένα απλό σπρώξιμο, χωρίς κακή πρόθεση, μπορεί να θεωρηθεί χτύπημα για το ίδιο

• Στο σχολείο, ειδικά τις τελευταίες ώρες που κουράζονται, είναι πολύ συνηθισμένο να υπάρχουν διενέξεις μεταξύ των παιδιών, όπως «δώσε μου τον μαρκαδόρο», «είναι δικό μου το παιχνίδι» κλπ

• Κάποια παιδάκια, ιδιαίτερα ανεπτυγμένα, συνήθως δεν υπολογίζουν την ορμή ή το βάρος τους και πέφτουν πάνω στα άλλα προσπαθώντας πολλές φορές να τα παρακινήσουν να κάνουν κάτι μαζί ή να τα απωθήσουν από κάτι που κάνουν τα ίδια «άφησε με ήσυχο φύγε»

• Το παιδιά σχεδόν ποτέ δεν αναφέρουν αν αυτά έχουν προκαλέσει με την στάση τους μια αρνητική κατάσταση ή ένα καυγά γιατί θεωρούν ότι «πράττουν σωστά» και ότι έχουν δίκιο. Νιώθουν ότι απλά διεκδικούν τα δικαιώματα τους

• Οι καβγάδες, αντιπαλότητες, ανταγωνισμοί και οι διενέξεις μεταξύ των παιδιών αποτελούν ένα καθημερινό μέρος της κοινωνικής ζωής του κάθε παιδιού τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι. Όλες αυτές οι αρνητικές συμπεριφορές είναι απαραίτητες και χρήσιμες αφού είναι το πεδίο όπου το παιδί σας μαθαίνει να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις και να τα βγάζει πέρα μόνο του. Συνήθως αναφέρουν μόνο όταν δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα παίρνοντας το ρόλο του θύματος

Συμβουλή Ειδικού:
Πριν μπείτε στο ρόλο του ντεντέκτιβ και του συνηγόρου δώστε του χρόνο και συμβουλές να το αντιμετωπίσει μόνο του έτσι ώστε να μάθει να διαχειρίζεται τα προβλήματα του. Με την διακριτική σας επίβλεψη θα του διδάξετε να είναι αυτάρκης. Μιλήστε μαζί του ξανά και ξανά. 
Οι υπερπροστατευτικοί γονείς μεγαλώνουν παιδιά που και το παραμικρό άγγιγμα από κάποιο άλλο παιδάκι τους προκαλεί δυσφορία. Προτού νιώσετε ότι το παιδί σας αδικείται είτε από άλλα παιδιά στο σχολείο είτε από την ίδια τη δασκάλα που δεν το «προστατεύει», οφείλετε να λάβετε υπόψη σας μερικά από τα παραπάνω. 
Παιδιά που έχουν κλειστό και ευαίσθητο χαρακτήρα και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις, με την συμβουλευτική των γονέων, είναι προτιμότερο η οικογένεια να απευθύνει σε ένα αναπτυξιακό κέντρο για βοήθεια.
boro

Ὅποιος μοῦ πάρει τὰ λουλούδια θὰ τὸν πάρω μαζί μου 

Πινακίδα σὲ τάφο

Αθωνικού πρωινού μνήμες…

 

 

2015-2009 = αθωνικού πρωινού μνήμες

Καυσοκαλύβια. 7 και κάτι. Ξημερώνει το τοπίο. Μετά τη λειτουργία στον κοιμητηριακό ναό, ψήνεις καφέ στα σκοτεινά και κάθεσαι στο μπαλκόνι. Το σακίδιο έτοιμο για Νέα Σκήτη.
Γράφεις για να συγκρατήσεις την κατηφόρα του χρόνου. Παραξενεύεσαι από την πρωινή έκλυση ομορφιάς. Λάμπει η θάλασσα και καθρεφτίζει, απολείτουργα, τις ερωτήσεις σου.
*

 
Σήμερα αλλού, στον τόπο σου. Καφές και ράδιο, με τα πλήκτρα να μελωδούν. Σαββάτου ησυχία, και νάτην λάμπει πάλι.

Αντώνης Παπαβασιλείου

πηγή

Υπουργείο Μαρξιστικής Παιδείας

του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Το να υπάρχουν αντιδικίες στην Ελλάδα της κρίσης για ζητήματα ταυτότητας έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον. Οι έντονες αντιδράσεις των πολιτών πάντως στις κάπως μυστήριες απόψεις του κ. Φίλη καταδεικνύει ότι τα αντανακλαστικά της κοινωνίας δεν ενεργοποιούνται μόνο για οικονομικά ζητήματα όπως διδάσκει η μαρξιστική σχολή του ιστορικού υλισμού.

Ο αναθεωρητισμός ήταν στο διηνεκές ένα «προνομιακό» πεδίο την εν Ελλάδι αριστεράς η οποία πάντοτε αμφισβητούσε συμβολικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό για αυτήν να κυριαρχεί στη αρρένα των ιδεών ούτως ώστε να κατηγοριοποιεί σε «εθνικιστές» όσους ανεδύκνειαν την εθνική μας ταυτότητα. Και το έχει επιτύχει εν πολλοίς αφού δεν υπάρχει ιστορική περίοδος που να μην έχει προβεί σε επιστημονικούς αναχρονισμούς αμφίβολης αντικειμενικότητας.

Για την εν Ελλάδι αριστερά η αθηναϊκή δημοκρατία δεν ήταν κάτι σπουδαίο διότι τα θεμέλιά της κτίστηκαν από τους σκλάβους, η Σπάρτη ήταν ένα «φασιστικό» μόρφωμα, ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ένας «αιμοσταγής ιμπεριαλιστής δολοφόνος», η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν ενείχε ελληνικά στοιχεία ενώ ο χριστιανισμός της την κατέτασσε στον σκοταδιστικό μεσαίωνα εν αντιθέσει με το προοδευτικό ισλάμ, στην τουρκοκρατία περνούσαμε καλά με τους Τούρκους, η ελληνική επανάσταση ήταν ταξική και την αντιστρατευόυταν η ελλαδική εκκλησία, η άλωση της Τριπολιτσάς ήταν προϊόν γενοκτονίας και όχι εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, κατά τον Μακεδονικό αγώνα το ελληνικό κράτος καταπίεσε τους «πραγματικούς Μακεδόνες», στην προκυμαία της Σμύρνης έγινε «συνωστισμός», το «Όχι» το είπε ο ελληνικός λαός και όχι ο Ιωάννης Μεταξάς η βαθύτερη θέληση του οποίου ήταν να πει «Ναι», ο ΕΑΜ – ΕΛΛΑΣ δεν ήταν υποκινούμενος από την Σοβιετική Ένωση αλλά το γνήσιο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που καταπνίγηκε από τους «φασίστες» και, τώρα τελευταία, εκ στόματος του υπουργού παιδείας κ. Φίλη η γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι γενοκτονία αλλά «εθνοκάθαρση».

Καίτοι οι απόψεις αυτές είναι μειοψηφικές (ακόμα) στην ελληνική κοινωνία είναι φαινομενικά  εντυπωσιακό το πώς ξεφυτρώνουν και αναπαράγονται με γεωμετρική πρόοδο. Όμως μόνο φαινομενικά. Και αυτό γιατί η πάγια τακτική της αριστεράς είναι η συνεπής εφαρμογή της διακήρυξης του ιταλού μαρξιστή Γκράμσι περί «κατάληψης των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους» οπουδήποτε παράγεται πολιτική σκέψη, ήτοι στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας μέσω των οργανικών της διανοουμένων. Πιο διαβόητο υπόδειγμα από το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού της κ. Ρεπούση που τυπώθηκε κάτω από «κεντροδεξιά» κυβέρνηση δεν υπάρχει. Για τα αντανακλαστικά της φερόμενης ως Συντηρητικής παράταξης δεν χρειάζεται να σπαταληθεί πολύ μελάνι διότι είναι ανύπαρκτα ενώ ο συνεχής απολογητισμός της την έχει καταστήσει περισσότερο ως ένα παρακολούθημα της αριστεράς χρήσιμο μόνο για να λαμβάνει κυβερνητική εντολή όποτε η τελευταία χρειάζεται αέρα ανανέωσης.

Το ότι κάποιος μπορεί να θεωρεί κατάπτυστες τις απόψεις του κ. Φίλη πάντως δεν σημαίνει ότι δεν δικαιούται να τις έχει. Τουναντίον. Η αστυνομία της σκέψης δεν ταιριάζει σε δημοκρατικά καθεστώτα ακόμα και εάν κάποιος αρέσκεται στο να αυτοπροσδιορίζεται ως κεμαλικός. Ο υπουργός (εθνικής;) Παιδείας πάντως έχει ως υποχρέωση από το Σύνταγμα να «καλλιεργεί τον πατριωτισμό των Ελλήνων» και να σέβεται τις μνήμες ανθρώπων που έχουν υποφέρει από τα χέρια ολοκληρωτικών καθεστώτων όπως οι συμπατριώτες μας Πόντιοι. Εάν όμως σε αυτήν την πατρίδα δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ούτε σε κάτι στοιχειώδες όπως αυτό, είναι προτιμότερο στο μάθημα της ιστορίας ο γονιός είτε να έχει το δικαίωμα να ζητά εξαίρεση για το τέκνο του είτε να διαθέτει το δικαίωμα της προσφυγής στο«home schooling». Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται να παραχαράσσεται η ιστορία σε βαθμό που να προσβάλλεται η προσωπικότητά του.

*Ο Ραφαήλ Α. Καλυβιώτης είναι Πολιτικός Επιστήμων

Δημοσιεύτηκε στην Εστία 06.11.2015

πηγή