«Κύριε κλέφτη, σε παρακαλώ, πάρε ο, τι θέλεις, μην μου αναστατώνεις μόνο τα βιβλία»

Αφιέρωμα στη μνήμη του μακαριστού Γέροντος Ευσεβίου Βίττη

Πολλά θα γραφούν στο μέλλον για το φωτισμένο και αγιασμένο Γέροντα, τον ερημίτη του δάσους της Φαιάς Πέτρας, τον ομόζηλο και ισοστάσιο των παλαιών ασκητών της ερήμου, πατέρα Ευσέβιο Βίττη. Τότε που θα επιτρέψει ο Θεός να αναδειχθεί αυτός ως μεγάλη προσωπικότης λόγω του ιεραποστολικού του ζήλου, της προσευχητικής του καταστάσεως, του κηρυκτικού του έργου, του ύψους της κενωτικής αγάπης και φιλανθρωπίας του, του απύθμενου βάθους της θεολογικής του σκέψεως, των μοναδικών συγγραμμάτων του. Για τα κηρύγματά του που είχαν αμεσότητα στις καρδιές των πιστών εργαζόταν συστηματικά και ταυτόχρονα προσευχόταν. Όταν κάποτε τον ρώτησαν γιατί προετοιμάζεται τόσο πολύ για τις ομιλίες του είχε απαντήσει με πλάγια ερώτηση: «Πόσα ξύλα πρέπει να κάψουμε για μιά χούφτα στάχτη»; Με αυτή τη φράση εννοούσε, ότι για να πει κάποιος λίγα ζουμερά λόγια χρειάζονται πολλές προετοιμασίες.
Ο πατήρ Ευσέβιος ήταν ένας διάττοντας αστέρας που ανέτειλε στη Βλάστη της Μακεδονίας μας φώτισε στο πέρασμά του τόσο τη Σουηδία όσο και τα μέρη του Σιδηροκάστρου της ευλογημένης μας Ελλάδος, και έδυσε σε αυτό χωρίς να παύσει να φωτίζει με τη φωταύγεια των συγγραμμάτων του, των λόγων και των πράξεών του όλο το χριστεπώνυμο πλήρωμα της πατρίδος μας.
Ο πατήρ Ευσέβιος υπήρξε πνευματικός, θεολόγος, συγγραφέας, ακάματος εργάτης του Ευαγγελίου, αληθινός μυσταγωγός, αλλά και μορφή ασκητική ανυπέρβλητη, που ζούσε την πτωχεία του Ιησού, με λόγο λιτό, σαφή, σεμνό, μόνιμα εκκλησιαστικό και πάντα ψυχωφελή.
Στη Σουηδία ο Γέροντας εργάσθηκε σκληρά ενώ ταυτόχρονα έκανε μελέτες σε πανεπιστημιακά κέντρα. Πρόσφερε τη βοήθειά του στους μετανάστες, εργαζόμενος ως κοινωνικός λειτουργός και ως αποκλειστικός νοσοκόμος. Μετά την χειροτονία του ως Ιερεύς αναλώθηκε στην ιεραποστολική διακονία των Ορθοδόξων στην ευρύτερη περιοχή Σουηδίας, Δανίας και Νορβηγίας.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ο Γέροντας κάνοντας υπακοή στον πνευματικό του εγκαταστάθηκε στο χωριό Φαιά Πέτρα Σιδηροκάστρου, μετά από πρόσκληση του τότε επιχωρίου Σεβασμιωτάτου Επισκόπου, κυρού Ιωάννου Παπάλη, του πραγματικού Επισκόπου εις τύπον και τόπον Χριστού. Εκεί, συμμετέχοντας πάντοτε στις χειρωνακτικές εργασίες, έκτισε με τη βοήθεια των πιστών το Ιερό Ησυχαστήριο των Αγίων, Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Πρωτομάρτυρος Στεφάνου και Ισαποστόλου Όλγας.
Η αναχωρητική του πατρός Ευσεβίου διάθεση και ο πόθος του μόνον «Χριστώ συνείναι» τον ώθησαν να απομακρυνθεί ψηλότερα στο βουνό, στην τοποθεσία Κρυονέρι, όπου έκτισε το κελλάκι των Οσίων, Σάββα του Ηγιασμένου, Ματρώνης της εν Κωνσταντινουπόλει και των δύο αυταδέλφων, των αγιασθέντων διά της ευχής, Μαξίμου και Δομετίου. Σε αυτό παρέμεινε τριάντα χρόνια μέχρι την οσιακή τελευτή του. Τον Όσιο Σάββα ευλαβείτο ιδιαιτέρως ο Γέροντας ως της ερήμου οικιστή, την Οσία Ματρώνα, γιατί στη Σουηδία μία αφωσιωμένη διακόνισσά του λεγόταν Ματρώνα, και τα δύο αδέλφια, Μάξιμο και Δομέτιο, γιατί αξιώθηκαν να αγιασουν με την αδιάλειπτη προσευχή, αυτή στην οποία και ο ίδιος σχόλαζε νύκτα και ημέρα.
Στο δάσος του Κρυονερίου ο Γέροντας Ευσέβιος περιφερόταν προσευχόμενος και σχεδόν άστεγος μιμούμενος τον Άγιο που είχε το όνομά του, τον Όσιο Ευσέβιο τον Αίθριο, αυτόν που όλη του τη ζωή πέραση στην ύπαιθρο. Κύριο μέλημά του είχε την ένωσή του με το εφετό της καρδιάς του, τον Κυριό μας Ιησού, μέσα από την προσευχή, την άσκηση, τη νηστεία και την καταπόνηση του σαρκίου. Στο κελλάκι του αναπαυόταν μόνο στη συγγραφή θεολογικών μελετών και προετοιμασία των κηρυγμάτων του. Την ιερή εξομολόγηση εξασκούσε με αυταπάρνηση ως λειτούργημα και προσφορά στις πονεμένες και πάσχουσες καρδιές.
Έξω από το κελλάκι του ο Γέροντας είχε στην πόρτα της περιφράξεως πινακίδα που έγραφε «άβατον», αφού ήταν στην πραγματικότητα άβατο για τις γυναίκες και δύσβατο για τους άνδρες, και δίπλα είχε τοποθετημένο ένα γυάλινο βάζο που έγραφε: Άφήστε το σημείωμά σας. Χρήματα δεν γίνονται δεκτά». Οι ελεημοσύνες του αφιλοχρήματου Γέροντος Ευσεβίου γίνονταν με πολύ διακριτικό τρόπο. Έπαιρνε πληροφορίες για αυτούς που είχαν ανάγκες και προσπαθούσε τις ανάγκες αυτές να τις θεραπεύσει με την καλύτερη και πιό αθόρυβη μέθοδο. Ακόμη και σε βενζινάδικα έπαιρνε τηλέφωνο και έδινε εντολή να πάνε πετρέλαιο θερμάνσεως σε σπίτια που δεν είχαν την παραμικρή θέρμαση, χωρίς να φαίνεται ο δωρητής.
Για τις μετακινήσεις του ο Γέροντας χρησιμοποιούσε τα αγροτικά αυτοκίνητα πιστών κατάλληλα για δύσβατους δρόμους, τα οποία και μετέφεραν στο κελλάκι του πόσιμο νερό καθώς και τα ελάχιστα αναγκαία τρόφιμα. Πλήθος κόσμου, από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο, τον επισκεπτόταν για να τον ακούσει και να πάρει την ευλογία του.
Ενώ στα φτωχά και στα ταπεινά κλέφτες δε πάνε, το κελλάκι του Γέροντος Ευσεβίου, το ταπεινό και απέριττο κάποτε το επισκέφθηκαν. Δεν βρήκαν, φυσικά, κάτι αξιόλογο να πάρουν, αλλά τα έκαναν όλα άνω κάτω. Αυτά τα «όλα» ήταν τα βιβλία του Γέροντος, η μοναδική του περιουσία. Όταν ο Γέροντας γύρισε από το βουνό, όπου έμενε περιπλανώμενος και προσευχόμενος, είδε αναστατωμένο και κελλί και λυπήθηκε. Λυπήθηκε όχι τόσο για την αναστάτωση που του προκάλεσαν, όσο για τον ίδιο τον κλέφτη που έκανε τόσο ταξίδι για να έλθει σε αυτό το απόμακρο κελλί και να μην αποκομίσει λεία, αφού τίποτα πολύτιμο δεν υπήρχε σε αυτό. Όταν τακτοποίησε το χώρο και έφυγε πάλι για την περιπλάνησή του στο βουνό άφησε πίσω του ένα γραπτό σημείωμα προς οποιονδήποτε μελλοντικό επίδοξο κλέφτη:
«Κύριε κλέφτη, σε παρακαλώ, πάρε ο, τι θέλεις, μην μου αναστατώνεις μόνο τα βιβλία».
Γι’ αυτά, μόνον ενδιαφερόταν ο Γέροντας. Περιουσία είχε την αγάπη στο Θεό και στους ανθρώπους, περιουσία που οι κλέφτες δεν μπορούν να την αρπάξουν. Αυτήν την είχε αποκτήσει με πολύ προσευχή και πολλά δάκρυα. 
Χαράλαμπος Μπούσιας

Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, "Ουδέποτε πιστεύαμε πως ορθόδοξοι Έλληνες θα επιθυμούσαν να διδάσκεται μέσα στη Θεολογική Σχολή η «κεκρυμμένη αθεΐα»"

 

Επιστολή προς το Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο απέστειλε ο Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. Κοσμάς με την ευκαιρία της εκδήλωσης "Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι". Στην Επιστολή αναφέρεται στο Τμήμα Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή ΑΠΘ και μεταξύ άλλων τονίζει: "Ομολογώ ότι ουδέποτε πιστεύαμε πως θα φθάσει η στιγμή, κατά την οποία ορθόδοξοι Έλληνες θα επιθυμούσαν να διδάσκεται μέσα στην Ιερά και σεβαστή Θεολογική Σχολή μας ή «κεκρυμμένη αθεΐα», όπως ονομάζει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης το Ισλάμ".

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ:

Τα δύο προσωπεία της αγαπολογίας και ο σύγχρονος άνθρωπος

Αδαμάντιος Τσακίρογλου

Οι οπαδοί της παναίρεσης του οικουμενισμού για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους διαστρεβλώνουν και διαστρέφουν την κορυφαία έκφραση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, την αγάπη αναπτύσοντας μία νέα αγάπη, την «αγαπολογία». Το κύριο επιχείρημά τους είναι, ότι ο ο νόμος της αγάπης μας διδάσκει, ότι δεν πρέπει να κοιτάμε, τι μας χωρίζει από τους αιρετικούς αλλά τι μας ενώνει. Και χρησιμοποιούν αποκομμένα χωρία της Αγίας Γραφής για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους και για να πλανέψουν τους πιστούς, όπως «ο Θεός αγάπη εστίν», «ίνα εν ωσιν», κλπ. υποκρύπτοντας παράλληλα τον πραγματικό χαρακτήρα της αγάπης του Θεού, όπως μας τον παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Το ότι η αγαπολογία αποτελεί διαστρέβλωση και διαστροφή φανερώνει το γεγονός, ότι ενώ φορούν το προσωπείο της αγάπης ως προς τους αιρετικούς, ως προς τους ορθόδοξους φορούν ένα άλλο προσωπείο, αυτό της ακραίας αυστηρότητας και του χλευασμού, καταδικάζοντας και υβρίζοντας οποιονδήποτε τολμήσει να αμφισβητήσει και να απορρίψει αυτήν τους την στάση.

Ο επιφανής κληρικός Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος σε επιστολή του του έτους 1969 προς τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, τονίζει ακριβώς τα δύο προσωπεία της «αγάπης» του Οικουμενισμού:

«Παναγιώτατε,Ψάλλετε και Υμείς και οι ακολουθούντες υμίν, εις πάντας τους ήχους το τροπάριον της "Αγάπης". Αγάπη, Αγάπη, Αγάπη! "Αγάπη άνευ όρων και ορίων". Εν ονόματι της Αγάπης τούτο, εν ονόματι της Αγάπης εκείνο, εν ονόματι της Αγάπης το Άλλο ... Περίεργον όμως! Εφ' όσον η καρδία υμών εκχειλίζει εξ αγάπης και εξ αυτών εκπηγάζουσι πολύρροα ρεύματα, φθάνοντα μέχρι των εσχατιών της Δύσεως και δημιουργούνται πελάγη, εις α (σ.σ. τὰ ὁποῖα) ανέτως και μετ' ευφροσύνης κολυμβώσι πασών των αποχρώσεων οι αιρετικοί, πως δεν διατίθενται ολίγαι σταγόνες αγάπης και δια τους ταλαιπώρους Ορθοδόξους; Δι' εκείνους εκ των Ορθοδόξων, οίτινες σκανδαλίζονται, βλέποντες τον Ορθόδοξον Πατριάρχην Κων/λεως να αθετή –εν ονόματι της Αγάπης!– ιερούς Κανόνας, να ανατρέπη αιωνοβίους Παραδόσεις, να κρημνίζη τείχη ασφαλείας, να μεταίρη όρια, α έθεντο αγιώτατοι Πατέρες της Εκκλησίας; Δι΄ αυτούς εστείρευσαν αι πηγαί της αγάπης Υμών, Παναγιώτατε; Δι΄ αυτούς δεν υπάρχει ούτε μόριον στοργής; Ούτε καν ίχνος ευσπλαγχνίας ή οίκτου; Αγάπη λοιπόν προς τους αιρετικούς, αλλ' αδιαφορία και περιφρόνησις προς τους Ορθοδόξους!... ».

Στις αναφορές των υπερμάχων του οικουμενισμού για τους πιστούς που διαμαρτύρονται δεν βλέπουμε ούτε μία λέξη για αυτά που μας ενώνουν ούτε διακρίνουμε μία διάθεση αυτοκριτικής όπως στους οικουμενιστικούς διαλόγους, που συχνά αναφέρεται η άποψη για να «φωτιστούμε» και εμείς.. από τους άλλους (τους εκτός εκκλησίας). Αντιθέτως στα κείμενα τους και τις δηλώσεις τους επικρατεί έπαρση χλευασμός, ειρωνεία, ύβρις και καμία ένδειξη θέλησης κατανοήσεως των αντιδράσεων των πιστών.

Επιτίθενται απροκαλύπτως εναντίον όσων δεν δέχονται τον οικουμενισμό, τους ονομάζουν άσχετους, φανατικούς, τυφλούς, ανυπάκοους, εσωστρεφείς, κοντόφθαλμους, τους απειλούν με τιμωρίες και αφορισμούς και παρουσιάζονται οι ίδιοι ως οι μοναδικές αυθεντίες σε θέματα πίστεως και δόγματος.

Παράλληλα όμως συμπροσεύχονται και συμπράττουν χωρίς καμία διαμαρτυρία και καταδίκη, όπως παραπάνω, με τους αιρετικούς υβριστές του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων και αναγνωρίζουν ως αδελφούς, αυτούς που εμπαίζουν τα ιερά μυστήρια και τους ιερούς κανόνες.

Αυτά είναι τα δύο ολέθρια προσωπεία του οικουμενισμού.

Κανείς αληθινός Ορθόδοξος δεν χαίρεται γι’ αυτήν την τραγική κατάσταση, παρά μόνο θλίβεται και προσεύχεται για την εξάλειψη αυτών των προσωπείων. Από την άλλη όμως ξέρει, ότι τέτοια προσωπεία δεν γνωρίζει ούτε θέλει να γνωρίσει η Ορθοδοξία. Γιατί ο αλήθινος Ορθόδοξος γνωρίζει, πως μόνο η αληθινή αγάπη θα σώσει τους αιρετικούς και θα τους γυρίσει την Μία Εκκλησία. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει:

«Δεν πρέπει λοιπόν τους αιρετικούς με κανένα τρόπο να τους βοηθούμε, ως αιρετικούς, ακόμη κι αν είχε επιτραπή σε όλους να κάνουν αφόβως τα πάντα· τόσο για τις προαναφερθείσες αιτίες, ώστε να μη προσκρούσουμε στο Θεό, δίχως να το συνειδητοποιήσουμε· και επειδή δεν είναι καλό να τους δίνουμε την ελευθερία να περιφέρονται πανηγυρικά με το ψεύδος τους και να ξεσηκώνονται εναντίον της ευσεβείας· ώστε να μη μπορέσουν να σαλεύσουν από την ασφαλή βάση της Πίστεως κάποιους από τους αφελεστέρους με το δάγκωμα της απάτης, ωσάν τα φίδια, εμφανιζόμενοι μέσα από εμάς· και ευρεθούμε και εμείς, όπως δεν θέλουμε, να συμμετέχουμε στην τιμωρία που κρέμεται πάνω τους για αυτό. [.....] Αυτά δεν τα γράφω, θέλοντας να θλίβονται οι αιρετικοί, ούτε χαίροντας για την κάκωσή τους –μη γένοιτο– αλλά περισσότερο χαίροντας και συναγαλλόμενος με την επιστροφή τους. Διότι τι είναι πιο τερπνό στους πιστούς, από το να βλέπουν τα τέκνα του Θεού τα διασκορπισμένα, να συνάγονται «εις εν»; Ούτε πάλιν παραινώντας να προτιμάτε τη σκληρότητα από τη φιλανθρωπία –να μη τρελαθώ τόσο!– αλλά παρακαλώντας με προσοχή και δοκιμασία να κάνετε και να ενεργείτε τα καλά σε όλους τους ανθρώπους και να γίνεσθε «τα πάντα τοις πάσι», κατά τον τρόπο που καθένας έχει την ανάγκη σας. Όμως θέλω και εύχομαι να είστε παντελώς σκληροί και αμείλικτοι ως προς το να βοηθήσετε τους αιρετικούς, με αποτέλεσμα την υποστήριξη της φρενοβλαβούς δοξασίας τους. Διότι εγώ βεβαίως ορίζω ως μισανθρωπία και χωρισμό από τη θεία αγάπη το να δοκιμάζετε να δώσετε ισχύ στην πλάνη, προς περισσότερη φθορά εκείνων που έχουν καταληφθή από αυτήν» (Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, Επιστολή (ΙΒ΄) Προς Ιωάννην κουβικουλάριον, Περί των ορθών της Εκκλησίας του Θεού δογμάτων και κατά Σεβήρου του αιρετικού).

Είναι φανερό, ότι η αγάπη της Μίας Εκκλησίας διαφέρει τελείως από αυτήν την κοσμική οικουμενιστική «αγάπη», γιατί δεν στηρίζεται στην ανεκτικότητα, στον μινιμαλισμό, σε μία κοινωνική ηθική και σε ένα κίνημα ειρηνισμού όπως αυτή των οικουμενιστών, αλλά στην εν Χριστώ αλήθεια, όπως Αυτή μας αποκαλύφθηκε και μας παραδόθηκε από τους Άγιους Αποστόλους και Πατέρες, και στην κοινή ομολογία Της. Ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει στις επιστολές του στους πιστούς να αυξάνουν πνευματικώς εν Χριστώ «αληθεύοντες εν αγάπη» (Εφ. 4, 15) ενώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, χαίρει γιατί οι Πιστοί «περιπατούν εν αληθεία» (Β΄Ιω. 4) χάρις στην οποία «πάντες οι εγνωκότες την αλήθειαν» αγαπούν τους αδελφούς «εν αληθεία» (Β΄Ιω. 1.2). Αυτή η αληθινή αγάπη έχει σαν αποτέλεσμα την αναζήτηση και της πολυπόθητης ειρήνης όπως λέει και ο Μέγας Βασίλειος: «Ζήτησον λοιπόν ειρήνη, απόλυση από τους θορύβους του κόσμου τούτου· απόκτησε νου γαλήνιο, κατάσταση της ψυχής ακύμαντη και ατάραχη, που ούτε από πάθη σαλεύεται, ούτε σε ψευδή δόγματα έλκεται να συγκατατεθή –τα οποία την προκαλούν με ευλογοφάνεια– για να αποκτήσεις την ειρήνη του Θεού, η οποία υπερέχει πάντα νουν» (Φιλ. 3, 8).

Γιατί όμως, θα ρωτήσει κάποιος, φθάσαμε στο σημείο τόσοι «ορθόδοξοι» να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο; Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην εκκοσμίκευση και στην ίδια την φύση του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτοί οι «ορθόδοξοι» αγάπησαν τον κόσμο πιο πολύ από τον Θεό, θεωρούν την εκκλησία ως υποταγμένη στο παλιό, θεωρούν τους αγίους και τους πατέρες που καταδίκασαν τους αιρετικούς «θύματα του αρχέκακου όφεως» και για αυτό θέλουν ως άνθρωποι του σημερινού κόσμου να την εκσυγχρονήσουν. Ποιός είναι ο σύγχρονος σημερινός άνθρωπος; Ο προφητικός πάτηρ Σεραφείμ Ρόουζ τον παρουσιάζει στο βιβλίο του «ο μηδενισμός» ρεαλιστικά και υπέροχα: Είναι ο έκριζος άνθρωπος, αυτός που βρίσκεται σε ασυνέχεια με το παρελθόν που κατέστρεψε ο μηδενισμός, η πρώτη ύλη του ονείρου κάθε δημαγωγού. Ο «ελευθέρως σκεπτόμενος» και σκεπτικός, που αποκλείει την αλήθεια αλλά είναι δεκτικός σε κάθε νεό λόγιο ρεύμα, επειδή ο ίδιος δεν διαθέτει τέτοια θεμέλια. Ο «τυχοδιώκτης» κάποιας «νέας αποκάλυψης» έτοιμος να πιστέψει κάθε τι καινούργιο, διότι η αληθινή πίστη του έχει εξαλειφθεί. Ο σχεδιάζων και πειραματιζόμενος που λατρεύει το γεγονός, διότι έχει εγκαταλείψει την αλήθεια, καθώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα ευρύ εργαστήριο στο οποίο είναι ελεύθερος  να προσδιορίσει τι είναι δυνατόν. Ο αυτόνομος άνθρωπος που προσποιείται ότι είναι μετριόφρων μόνο επειδή ζητά τα «δικαιωματά του», ενώ είναι γεμάτος από την υπερηφάνεια που του υπόσχεται, ότι κάθε τι πρέπει να του προσφέρεται σε έναν κόσμο, όπου δεν υπάρχουν καθορισμένες από τις αρχές απαγορεύσεις. Ο άνθρωπος της στιγμής χωρίς συνείδηση και αξίες και κατά συνέπεια στο έλεος του ισχυρότερου ερεθίσματος. Ο επαναστάτης που μισεί κάθε πίεση και εξουσία, διότι ο ίδιος ο εαυτός του είναι ο μοναδικός και μόνος θεός του. Ο άνθρωπος της μάζας, αυτός ο νέος βάρβαρος ο τελείως υποβιβασμένος και απλοποιημένος και ικανός για τις πλέον στοιχειώδεις ιδέες, και από την άλλη πλευρά αυτός που απεχθάνεται κάθε ένα που αναδεικνύει υψηλότερα πράγματα ή την αληθινή πολυπλοκότητα της ζωής.

Ο πάτηρ Σεραφείμ Ρόουζ δεν περιγράφει με τα παραπάνω λόγια μόνο τον σημερινό άνθρωπο αλλά και την πιο μοντέρνα έκφραση του, τον οικουμενιστή. Δηλαδή τον άνθρωπο που αποκήρυξε το παρελθόν του δηλ. την Ιερά Παράδοση και τους Άγιους Πατέρες, αποκλείει ως μη αρκετή την Μία Αλήθεια, καταργεί την μοναδικότητά της και εισάγει κενοδόξως κακόδοξα μία «νέα αποκάλυψη», τον οικουμενισμό.

Τον άνθρωπο, που προσποιείται τον μετριόφρονα,  που υπερασπίζεται την ελευθερία, που παραβλέπει τα λάθη και τις κακοδοξίες των αιρετικών και των αλλοδόξων αλλά παράλληλα, με υβριστική έπαρση και χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, καταδικάζει και διώκει αυστηρότατα κάθε αντίθετη στάση των πιστών, από τους οποίους απαιτεί την τυφλή υπακοή, αγνοώντας την διδασκαλία των Πατέρων περί υπακοής σε θέματα της Πίστεως. Απομονώνει από την Εκκλησία τους λαϊκούς, επιτρέποντάς τους μόνο το δικαίωμα συμμετοχής στην Θεία Λειτουργία, στην διεξαγωγή εράνων και στην απονομή χρηματικών ποσών.

Τον άνθρωπο, που μιλάει για αγάπη και δικαιώματα αλλά ενώ στους πιστούς υπενθυμίζει συνεχώς τις αμαρτίες τους και τους μιλάει για μετάνοια, είναι επιεικέστατος και δουλικότατος στους ισχυρούς και δυνάστες αυτού του κόσμου, γιατί επιθυμεί και αυτός την ίδια ισχύ και δυναστεία.

Οι οικουμενιστές εισάγουν μία «νέα αποκάλυψη», μία «νέα αλήθεια», μία «νέα εκκλησία», μία «νέα αγάπη».. Αν εμείς τα μέλη της Εκκλησίας δεν την καταδικάσουμε όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις ανάλογες με την διδασκαλια των Αγίων Πατέρων και τους Ιερούς Κανόνες, τότε γινόμαστε και εμείς συνήγοροι του εγκλήματος κατά της Εκκλησίας, που διαπράτεται, και εχθροί της Μίας Αλήθειας δηλαδή του ίδιου του Χριστού.

«Έως θανάτου αγώνισαι περί της αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου» (Σοφ. Σειρ. 4, 28)
πηγή

Φοβάμαι ότι άμα δω την Κύπρο θα πεθάνω!

Γιατί το λέτε αυτό;

Διότι οι Τούρκοι έχουν μία σημαία τεράστια στον Πενταδάχτυλο και εγώ είμαι πάρα πολύ ευαίσθητος για πατριωτικά θέματα. Ενδέχεται, μόλις δω τη σημαία τους στον Πενταδάχτυλο, να κλατάρω και να πεθάνω εκείνη τη στιγμή. Και το λέω σοβαρότατα. Δεν το λέω σε κανέναν βέβαια αυτό, απλούστατα επικαλούμαι μία πιο εύκολη δικαιολογία, ότι δεν μπορώ να ταξιδέψω με αέρα και με θάλασσα.

Γιατί σας πληγώνει αυτό το θέμα;

Αστειεύεσαι; Το ίδιο έκανα και με την μάνα μου. Είχα μία μάνα, η οποία ήταν απ’ την Κωνσταντινούπολη-μετά ήρθαν με τον μπαμπά μου εδώ, ως πρόσφυγες. Η μάνα μου, λίγο πριν πεθάνει, όταν διαισθάνθηκε ότι τελείωσαν οι μέρες της, με παρακάλεσε και μου είπε: «παιδί μου, σε παρακαλώ πολύ, πάνε με στην Κωνσταντινούπολη, να την δω τελευταία φορά». Και της είπα: «μάνα, ζήτησέ μου ό,τι θέλεις, εκτός από αυτό. Δεν μπορώ. Γιατί, άμα δω την ημισέληνο, επάνω στην Αγιά Σοφιά, φοβούμαι ότι θα πεθάνω εκείνη τη στιγμή». Και η μάνα μου, η οποία καταλάβαινε πολύ καλά τις ευαισθησίες μου, το παραδέχτηκε και δεν δέχτηκε να πάμε. Και τελικά πέθανε, χωρίς να δούμε την Κωνσταντινούπολη.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Nεoταξίτης Φίλης: Δεν θα επιτρέψουμε μαθητές να κάνουν πορείες κατά των hot spot! Μόνον υπέρ της Τουρκίας κι εναντίον του Άσαντ & των Ποντίων, επιτρέπονται κινητοποιήσεις μαθητών!

Ο νεοταξίτης γερμανοτσολιάς... ξανακτυπάει!
Φίλης: Δεν θα επιτρέψουμε μαθητές να κάνουν πορείες κατά των hot spot
πηγή

Δέκα τεχνικὲς χειραγώγησης τῆς κοινῆς γνώμης

 

 

Τσόμσκι Νόαμ (Καθηγητής Τμήματος Γλωσσολογίας καὶ Φιλοσοφίας τοῦ MIT)

1. Ἡ τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικὸ στοιχεῖο τοῦ κοινωνικοῦ ἐλέγχου, ἡ τεχνική τῆς διασκέδασης συνίσταται στὴ στροφὴ τῆς προσοχῆς τοῦ κοινοῦ ἀπὸ τὰ σημαντικὰ προβλήματα καὶ ἀπὸ τὶς μεταλλαγὲς ποὺ ἀποφασίστηκαν ἀπὸ τὶς πολιτικὲς καὶ οἰκονομικὲς ἐλίτ, δι’ ἑνὸς ἀδιάκοπου καταιγισμοῦ διασκεδαστικῶν καὶ ἀσήμαντων λεπτομερειῶν. Ἡ τεχνική τῆς διασκέδασης εἶναι ἐπίσης ἀπαραίτητη γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ τὸ κοινὸ ἀπὸ τὸ νὰ ἐνδιαφερθεῖ γιὰ οὐσιαστικὲς πληροφορίες στοὺς τομεῖς τῆς ἐπιστήμης, τῆς οἰκονομία, τῆς ψυχολογίας, τῆς νευροβιολογίας καὶ τῆς κυβερνητικῆς. «Κρατῆστε ἀποπροσανατολισμένη τὴν προσοχὴ τοῦ κοινοῦ, μακριὰ ἀπὸ τὰ ἀληθινὰ κοινωνικὰ προβλήματα, αἰχμαλωτισμένη σὲ θέματα χωρὶς καμιὰ πραγματικὴ σημασία. Κρατῆστε τὸ κοινὸ ἀπασχολημένο, ἀπασχολημένο, ἀπασχολημένο, χωρὶς χρόνο γιὰ νὰ σκέφτεται· νὰ ἐπιστρέφει κανονικὰ στὴ φάρμα μὲ τὰ ἄλλα ζῶα». Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ Ὅπλα μὲ σιγαστήρα γιὰ ἥσυχους πολέμους.


2. Ἡ τεχνική τῆς δημιουργίας προβλημάτων, καὶ στὴ συνέχεια παροχῆς τῶν λύσεων

Αὐτὴ ἡ τεχνικὴ ὀνομάζεται ἐπίσης «πρόβλημα-ἀντίδραση-λύση». Πρῶτα δημιουργεῖτε ἕνα πρόβλημα, μία «ἔκτακτη κατάσταση» γιὰ τὴν ὁποία μπορεῖτε νὰ προβλέψετε ὅτι θὰ προκαλέσει μία συγκεκριμένη ἀντίδραση τοῦ κοινοῦ, ὥστε τὸ ἴδιο νὰ ζητήσει ἐκεῖνα τὰ μέτρα ποὺ εὔχεστε νὰ τὸ κάνετε νὰ ἀποδεχτεῖ. Γιὰ παράδειγμα: ἀφῆστε νὰ κλιμακωθεῖ ἡ ἀστικὴ βία, ἢ ὀργανῶστε αἱματηρὲς συμπλοκές, ὥστε τὸ κοινὸ νὰ ζητήσει τὴ λήψη μέτρων ἀσφαλείας ποὺ θὰ περιορίζουν τὶς ἐλευθερίες του. Ἤ, ἀκόμη: δημιουργῆστε μιὰ οἰκονομικὴ κρίση γιὰ νὰ κάνετε τὸ κοινὸ νὰ δεχτεῖ ὡς ἀναγκαῖο κακὸ τὸν περιορισμὸ τῶν κοινωνικῶν δικαιωμάτων καὶ τὴν ἀποδόμηση τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν.


3. Ἡ τεχνική τῆς ὑποβάθμισης

Γιὰ νὰ κάνει κάποιος ἀποδεκτὸ ἕνα ἀπαράδεκτο μέτρο, ἀρκεῖ νὰ τὸ ἐφαρμόσει σταδιακὰ κατὰ «φθίνουσα κλίμακα» γιὰ μία διάρκεια 10 ἐτῶν. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐπιβλήθηκαν ριζικὰ νέες κοινωνικὸ-οἰκονομικὲς συνθῆκες (νεοφιλελευθερισμὸς) στὶς δεκαετίες τοῦ 1980 καὶ 1990. Μαζικὴ ἀνεργία, ἀβεβαιότητα, «εὐελιξία», μετακινήσεις, μισθοὶ ποὺ δὲν διασφαλίζουν πιὰ ἕνα ἀξιοπρεπὲς εἰσόδημα· τόσες ἀλλαγές, ποὺ θὰ εἶχαν
προκαλέσει ἐπανάσταση, ἂν εἶχαν ἐφαρμοστεῖ αἰφνιδίως καὶ βίαια.


4. Ἡ στρατηγική τῆς ἀναβολῆς

Ἕνας ἄλλος τρόπος γιὰ νὰ γίνει ἀποδεκτὴ μία ἀντιλαϊκὴ ἀπόφαση εἶναι νὰ τὴν παρουσιάσετε ὡς «ὀδυνηρὴ ἀλλὰ ἀναγκαία», ἀποσπώντας τὴν συναίνεση τοῦ κοινοῦ στὸ παρόν, γιὰ τὴν ἐφαρμογή της στὸ μέλλον. Εἶναι πάντοτε πιὸ εὔκολο νὰ ἀποδεχτεῖ κάποιος ἀντὶ μιᾶς ἄμεσης θυσίας μιὰ μελλοντική. Πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα, ἐπειδὴ ἡ προσπάθεια δὲν πρέπει νὰ καταβληθεῖ ἄμεσα. Στὴ συνέχεια, ἐπειδὴ τὸ κοινὸ ἔχει πάντα τὴν τάση νὰ ἐλπίζει ἀφελῶς ὅτι «ὅλα θὰ πᾶνε καλύτερα αὔριο» καὶ ὅτι μπορεῖ, ἐντέλει, νὰ ἀποφύγει τὴ θυσία ποὺ τοῦ ζήτησαν. Τέλος, μία τέτοια τεχνικὴ ἀφήνει στὸ κοινὸ ἕνα κάποιο χρονικὸ διάστημα, ὥστε νὰ συνηθίσει στὴν ἰδέα τῆς ἀλλαγῆς, καὶ νὰ τὴν ἀποδεχτεῖ μοιρολατρικά, ὅταν κριθεῖ ὅτι ἔφθασε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου γιὰ τὴν τέλεσή της.


5. Ἡ στρατηγική του νὰ ἀπευθύνεσαι στὸ κοινὸ σὰν νὰ εἶναι μωρὰ παιδιὰ

Ἡ πλειονότητα τῶν διαφημίσεων ποὺ ἀπευθύνονται στὸ εὐρὺ κοινὸ χρησιμοποιοῦν ἕναν ἀφηγηματικὸ λόγο, ἐπιχειρήματα, πρόσωπα καὶ ἕναν τόνο ἰδιαιτέρως παιδικό, ἐξουθενωτικὰ παιδιάστικο, σὰν νὰ ἦταν ὁ θεατὴς ἕνα πολὺ μικρὸ παιδὶ ἢ σὰν νὰ ἦταν διανοητικῶς ἀνάπηρος. Ὅσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται νὰ ἐξαπατηθεῖ ὁ θεατής, τόσο πιὸ παιδιάστικος τόνος υἱοθετεῖται ἀπὸ τὸν διαφημιστή. Γιατί; «Ἂν [ὁ διαφημιστὴς] ἀπευθυνθεῖ σὲ κάποιον σὰν νὰ ἦταν παιδὶ δώδεκα ἐτῶν, τότε εἶναι πολὺ πιθανὸν νὰ εἰσπράξει, ἐξαιτίας τοῦ ἔμμεσου καὶ ὑπαινικτικοῦ τόνου, μίαν ἀπάντηση ἢ μίαν ἀντίδραση τόσο ἀπογυμνωμένη ἀπὸ κριτικὴ σκέψη, ὅσο ἡ ἀπάντηση ἑνὸς δωδεκάχρονου παιδιοῦ».

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ «Ὅπλα μὲ σιγαστήρα γιὰ ἥσυχους πολέμους».


6. Ἡ τεχνική του νὰ ἀπευθύνεστε στὸ συναίσθημα μᾶλλον παρὰ στὴ λογικὴ

Ἡ ἐπίκληση στὸ συναίσθημα εἶναι μία κλασικὴ τεχνικὴ γιὰ νὰ βραχυκυκλωθεῖ ἡ ὀρθολογιστικὴ ἀνάλυση, ἑπομένως ἡ κριτικὴ ἀντίληψη τῶν ἀτόμων. Ἐπιπλέον, ἡ χρησιμοποίηση τοῦ φάσματος τῶν αἰσθημάτων ἐπιτρέπει νὰ ἀνοίξετε τὴ θύρα τοῦ ἀσυνείδητου γιὰ νὰ ἐμφυτεύσετε ἰδέες, ἐπιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ἢ συμπεριφορές...


7. Ἡ τεχνική τοῦ νὰ κρατᾶτε τὸ κοινὸ σὲ ἄγνοια καὶ ἀνοησία

Συνίσταται στὸ νὰ κάνετε τὸ κοινὸ νὰ εἶναι ἀνίκανο νὰ ἀντιληφθεῖ τὶς τεχνολογίες καὶ τὶς μεθοδολογίες ποὺ χρησιμοποιεῖτε γιὰ τὴν ὑποδούλωσή του. «Ἡ ποιότητα τῆς ἐκπαίδευσης ποὺ παρέχεται στὶς κατώτερες κοινωνικὲς τάξεις πρέπει νὰ εἶναι πιὸ φτωχή, ὥστε ἡ τάφρος τῆς ἄγνοιας ποὺ χωρίζει τὶς κατώτερες τάξεις ἀπὸ τὶς ἀνώτερες τάξεις νὰ μὴ γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπὸ τὶς κατώτερες».

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ «Ὅπλα μὲ σιγαστήρα γιὰ
ἥσυχους πολέμους».


8. Ἡ τεχνική τοῦ νὰ ἐνθαρρύνεις τὸ κοινὸ νὰ ἀρέσκεται στὴ μετριότητα

Συνίσταται στὸ νὰ παρακινεῖς τὸ κοινὸ νὰ βρίσκει «cool» ὅ,τι εἶναι ἀνόητο, φτηνιάρικο καὶ ἀκαλλιέργητο.


9. Ἡ τεχνική τοῦ νὰ ἀντικαθιστᾶς τὴν ἐξέγερση μὲ τὴν ἐνοχὴ

Συνίσταται στὸ νὰ κάνεις ἕνα ἄτομο νὰ πιστεύει ὅτι εἶναι τὸ μόνο ὑπεύθυνο γιὰ τὴν συμφορά του, ἐξαιτίας τῆς διανοητικῆς ἀνεπάρκειάς του, τῆς ἀνεπάρκειας τῶν ἱκανοτήτων του ἢ τῶν προσπαθειῶν του. Ἔτσι, ἀντὶ νὰ ἐξεγείρεται ἐναντίον τοῦ οἰκονομικοῦ συστήματος, ἀπαξιώνει τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του καὶ αὐτὸ- ενοχοποιεῖται, κατάσταση ποὺ περιέχει τὰ σπέρματα τῆς νευρικῆς κατάπτωσης, ἡ ὁποία ἔχει μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸ
ἀποτέλεσμα τῆς ἀποχῆς ἀπὸ ὁποιασδήποτε δράση. Καὶ χωρὶς τὴ δράση, γλιτώνετε τὴν ἐπανάσταση!..


10. Ἡ τεχνική του νὰ γνωρίζεις τὰ ἄτομα καλύτερα ἀπὸ ὅσο γνωρίζουν τὰ ἴδια τὸν ἑαυτό τους

Στὴ διάρκεια τῶν τελευταίων πενήντα ἐτῶν, οἱ κατακλυσμιαία πρόοδος τῆς ἐπιστήμης ἄνοιξε μία ὁλοένα καὶ πιὸ βαθειὰ τάφρο ἀνάμεσα στὶς γνώσεις τοῦ εὐρέως κοινοῦ καὶ στὶς γνώσεις ποὺ κατέχουν καὶ χρησιμοποιοῦν οἱ ἰθύνουσες ἐλίτ. Χάρη στὴ βιολογία, τὴ νευροβιολογία καὶ τὴν ἐφαρμοσμένη ψυχολογία, τὸ «σύστημα» ἔφτασε σὲ μία ἐξελιγμένη γνώση τοῦ ἀνθρώπινου ὄντος, καὶ ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς φυσιολογίας καὶ ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς ψυχολογίας. Τὸ σύστημα ἔφτασε νὰ γνωρίζει τὸν μέσο ἄνθρωπο καλύτερα ἀπ’ ὅσο γνωρίζει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι στὴν πλειονότητα τῶν περιπτώσεων, τὸ σύστημα ἀσκεῖ ἕναν πολὺ πιὸ αὐξημένο ἔλεγχο καὶ ἐπιβάλλεται μὲ μία μεγαλύτερη ἰσχὺ ἐπάνω στὰ ἄτομα ἀπ’ ὅσο τὰ ἄτομα στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό τους..
πηγή

 

Να κατανοείς.
Κατάλαβε την αγάπη.
Κατάλαβε ότι ο μυστικός χριστιανισμός δεν άφορα στη γνώση για τη γνώση. Δεν είναι θέμα με­γάλης νοητικής ικανότητας.
Δεν είναι θέμα ανταλλαγής επιχειρημάτων στο διάλογο με τους άλλους.
Δεν είναι θέμα του να εκδηλώσεις την αγιότητα σου, για να τη δουν οι άλλοι και να θαυμάσουν.
Δεν είναι θέμα οράσεων και εκστάσεων.
Είναι απλά θέμα κένωσης του εαυτού και αγνής αγάπης.
Για ν' αγκαλιάσει μία ψυχή με την αγάπη Του, ο Θε­ός δεν κοιτά το μεγαλείο της, αλλά το μεγαλείο της ταπείνωσης της.
Δες λοιπόν τον εαυτό σου σαν ένα τίποτα.
Βάλε τον εαυτό σου στην υπηρεσία όλων.
Δώσε όλα όσα έχεις και γίνε ένα ζωντανό πα­ράδειγμα αυτής της Θείας Χάρης και Δόξας, πού με τόση λαχτάρα επι­θυμείς.
Νιώσε τον πόνο και τη θλίψη όλης της αμαρτίας πού υπάρχει στον κόσμο γύρω σου, αλλά μην ασχολείσαι με ό,τι κάνουν οι άλλοι - αντί γι' αυτό, εστίασε στο δικό σου πόθο για ταπεινή αγνότητα της καρδιάς.
Διότι όπως ή αμαρτία είναι ή τιμωρία για την αμαρτία, ή αγά­πη είναι ή ανταμοιβή για την αγάπη.

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης