Συγκινητική ιστορία: Χάθηκε στο ξεριζωμό του '22 - Την αναζητούσε ο πατέρας της και τελικά τη βρήκε ο εγγονός του στην Τραπεζούντα ...

 

Λέγεται Ελένη και η ιστορία της συγκίνησε τους Τούρκους. Πρόκειται για μια Πόντια, η οποία στην ανταλλαγή των πληθυσμών δεν έφυγε μαζί με την οικογένειά της στην Ελλάδα, αλλά εγκλωβίστηκε στην Τουρκία και μετά από πάρα πολλά χρόνια ξαναβρήκε τους δικούς της … Η ιστορία της ήρθε στη δημοσιότητα με αφορμή την προσπάθεια να μεταφερθεί στην κινηματογραφική οθόνη μέσα από το δράμα του ξεριζωμού των χιλιάδων Ρωμιών το 1922-23. Η προβολή αυτής της καταπληκτικής ιστορίας αιφνιδιάζει, καθώς η δημοσιοποίηση της υπόθεσης έγινε πρώτα από μερίδα του τουρκικού Τύπου (εφημερίδα Akşam).... 

 

 

Χιλιάδες Πόντιοι εξοντώθηκαν στα Τάγματα Εργασίας...

Η προσφυγιά και ο χωρισμός

Το 1920 ζούσε σε ένα χωριό έξω από την Τραπεζούντα ο μεταλλουργός Χαράλαμπος Χρυσοστομίδης με το παρατσούκλι, Lampo Usta, (δηλαδή Μάστορα Λάμπη), με τη γυναίκα του Αναστασία και τη μικρή τους κόρη την Ελένη. Η ζωή τους κυλούσε ήρεμα και ο μάστορας κέρδιζε αρκετά για να ζει η οικογένειά του χωρίς στερήσεις. Όλα αυτά όμως άλλαξαν με βίαιο τρόπο  το 1923. Οι παραγωγοί της ταινίας δεν κάνουν καμία αναφορά για τη φρικτή γενοκτονία των Ποντίων, αλλά κάνουν ένα «άλμα» στο χρόνο και περιγράφουν την ώρα της αναγκαστικής προσφυγιάς.

Το ζευγάρι με τη 13 χρονών κόρη τους Ελένη πήραν ό,τι μπορούσαν μαζί τους και κατευθύνθηκαν μαζί με πολλούς άλλους Ελληνοπόντιους προς την Τραπεζούντα για να αποβιβαστούν στο πλοίο που θα τους έφερνε στην Ελλάδα. Στον δρόμο όμως τους σταμάτησε ένα ένοπλο τμήμα. Οι Τσέτες συγκέντρωσαν κάποια κορίτσια που διακρίνονταν για την ομορφιά τους και τα απήγαγαν. Ο καημένος ο Χαράλαμπος χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι έστειλε τη σύζυγό του προς το λιμάνι της Τραπεζούντιας, ενώ εκείνος έμεινε πίσω για να ψάξει για την κόρη του. Πέρασαν τέσσερις μήνες χωρίς κανένα αποτέλεσμα και η Ελένη δεν είχε βρεθεί. Εν τω μεταξύ, η γυναίκα του η Αναστασία έφυγε με το πλοίο της προσφυγιάς και έφτασε στην Καβάλα.

Στον Πόντο ο Χαραλάμπης συνέχιζε να ψάχνει παντού για την κόρη του. Στο χωριό του όπου ξαναπήγε του είπαν πως δεν έμεινε πίσω κανένας Έλληνας, καθώς όλοι είχαν φύγει και μάλιστα τον προειδοποίησαν ότι το αν παραμείνει εκεί υπήρχε μεγάλος κίνδυνος για τν ζωή του. Τότε ήρθαν κάποιοι και του είπαν πως η Ελένη σκοτώθηκε από τους άτακτους και ότι είχαν δει το πτώμα της μαζί με άλλα πτώματα σε κάποιο ρέμα κοντά στην Τραπεζούντα. Ο δύστυχος Χαραλάμπης χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του αποφάσισε τελικά να φύγει από τον Πόντο. Μετά από περιπλανήσεις τριών μηνών έφτασε στο Καντήκιοϊ της Κωνσταντινούπολης.... 

 

Η νέα ζωή του Χαραλάμπη στην Πόλη

Εκεί απελπισμένος, χωρίς τη γυναίκα και την κόρη του, ο Χαράλαμπος γνωρίζεται με έναν επιφανή Τούρκο, τον Süreyya Paşa, ο όποιος τον εκτίμησε και θαύμασε την επιδεξιότητά του στην τέχνη του.

Ο Τούρκος τότε του άνοιξε ένα μαγαζί στο Καντήκιοϊ και ο Χαράλαμπος με τη μεγάλη του εργατικότητα απέκτησε πολλούς πελάτες και άρχισε να βγάζει πολλά χρήματα. Ο Λάμπης τότε εγκατέλειψε την ιδέα να φύγει στην Ελλάδα και αφού γνωρίστηκε μια κοντοχωριανή του, την Antusa, που είχε μείνει και αυτή στην Πόλη, την παντρεύεται και κάνει μια κόρη, τη Σοφία. Η Σοφία αφού μεγάλωσε παντρεύτηκε και έκανε ένα γιο. Ο γιός της αγάπησε πολύ τον παππού του, τον Λάμπη, ο όποιος συνεχώς του μιλούσε για τη χαμένη του θεία την Ελένη γιατί ποτέ δεν πίστεψε ότι είχε σκοτωθεί, αλλά ότι ζούσε χαμένη κάπου στον Πόντο.... 

 

Ο εγγονός βρίσκει την Ελένη στην Τραπεζούντα. 
Βρήκε και τη χαμένη γιαγιά

Ο γιός της Σοφίας μεγάλωσε έγινε χρυσοχόος και άνοιξε ένα μαγαζί κοντά στο Καπαλί Τσαρσί, αλλά συνεχώς σκέφτονταν για την Ελένη που είχε χαθεί. Απευθύνθηκε τότε σε ένα δικηγόρο και του ανέθεσε να ψάξει για τη χαμένη του θεία. Πριν περάσει πολύς καιρός, ένα τηλεφώνημα έκπληξη ήρθε από την Τραπεζούντα. Αυτοί που τηλεφωνούσαν τον ρώτησαν, «εσείς δεν είστε που ψάχνετε για την Εμινέ;».
Δηλαδή την Ελένη. Ο γιος της Σοφίας σάστισε και τότε έμαθε ότι η Ελένη είχε βρεθεί από την οικογένεια του Abdülkadir Sümer, που την είχαν υιοθετήσει και την ονόμασαν Εμινέ. Παράλληλα όμως, καθώς έψαχνε για τη χαμένη κόρη του παππού του ρωτούσε και για τη χαμένη του γιαγιά την Αναστασία. Τότε μαθαίνει ότι η Αναστασία που βρίσκονταν στην Ελλάδα είχε παντρευτεί και αυτή και είχε κάνει δυο παιδιά. Τα παιδιά της Αναστασίας ήθελαν πολύ να έρθουν στην Τουρκία για να ψάξουν για τον Χαραλάμπη και τη χαμένη κόρη της Αναστασίας και τελικά κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με το γιο της Σοφίας.
Παράλληλα, από την Τραπεζούντα ο Sümer, δηλαδή ο θετός πατέρας της Ελένης, μόλις έμαθε για όλη αυτή την ιστορία της υιοθετημένης του κόρης ήρθε στην Κωνσταντινούπολη και προσκάλεσε όλους τους συγγενείς της Εμινέ στην Τραπεζούντα. Εδώ αντιλαμβάνεται κανείς τα συναισθήματα όλων αυτών καθώς μετά από πολλά χρόνια τα παιδιά της Αναστασίας και ο γιος της Σοφίας συναντήθηκαν στην Τραπεζούντα και βρήκαν τη χαμένη κόρη του Χαραλάμπη, την Ελένη, που τώρα ήταν η Εμινέ. Αλλά το πιο ίσως εντυπωσιακό σε όλη αυτή την συγκλονιστική ιστορία είναι ότι όλοι μαζί πήγαν και προσκύνησαν το μοναστήρι της Βαζελώνας, ένα από τα πιο ιερά μέρη του ελληνορθόδοξου Πόντου....

 
Η μονή του Αγίου Ιωάννου Βαζελώνα στην περιοχή της Ματσούκας του νομού Τραπεζούντας, το 1997. Εκεί προσκύνησε όλη η οικογένεια όταν επανενώθηκε μετά τον ξεριζωμό

Η συγκλονιστική αυτή ιστορία, την οποία όταν τη διαβάσει κανείς στα τουρκικά πραγματικά συγκινείται, δείχνει για άλλη μια φορά το μεγάλο δράμα των Ποντίων.  Βασίστηκε σε άρθρο του ΝΙΚΟΥ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗ, Δημοσιογράφου-Συγγραφέα-Τουρκολόγου και αναδημοσιεύτηκε στο constantinoupoli με πληροφορίες από το  aksam... 

πηγή

Ιστοσελίδα Γερμανών φίλων του Αγίου Όρους

ΕΔΩ

Σίφνος, οι Άγιοι Επτά Παίδες

 
Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου που
κατέφυγον εις σπήλαιον να κρυφθούν
από τον διωγμόν των εθνικών, κ' εκεί εκοιμήθησαν
και την επαύριον εξύπνησαν. Επαύριον γι' αυτούς.
Μα εν τω μεταξύ, είχαν παρέλθει σχεδόν δύο αιώνες.
Ξύπνησε την επαύριον και πήγε
ένας των, ο Ιάμβλιχος, για ν' αγοράσει άρτον,
κ' είδεν εμπρός του άλλην Έφεσον,
όλην καθηγιασμένη μ' εκκλησίες, και σταυρούς.
K' εχάρηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες,
και τους ετίμησαν και τους προσκύνησαν οι χριστιανοί
κ' ήλθε κι απ' την Κωνσταντινούπολιν ο βασιλεύς,
ο Θεοδόσιος, ο γιος του Αρκαδίου,
και τους προσκύνησεν κι αυτός, ως πρέπον, ο ευλαβέστατος.
Και χαίρονταν οι Άγιοι Επτά Παίδες
σ' αυτό τον κόσμο τον ωραίο, και τον χριστιανικόν,
τον αγιασμένο μ' εκκλησίες, και σταυρούς.
Μα έλα που ήσαν όλα τόσο διαφορετικά,
και τόσα είχαν να μάθουν και να πουν,
(και τέτοια δυνατή χαρά ίσως εξαντλεί κι αυτή)
που γρήγορα κουράσθηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες,
από άλλον κόσμο φθάσαντες, από σχεδόν δύο αιώνες πριν,
και νύσταξαν μες στην συνομιλία
και τους αγίους οφθαλμούς των έκλεισαν.

Το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Οι Άγιοι Επτά Παίδες», έργο του 1925, περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Κ. Π. Καβάφης, Ατελή Ποιήματα 1918-1932» (Ίκαρος, 1994).

Οι Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω (Μαξιμιλιανός, Εξακουστωδιανός, Ιάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ιωάννης και Κωνσταντίνος) έζησαν τον 3ο αιώνα μ.Χ. Στα χρόνια του ρωμαίου αυτοκράτορα Δεκίου (249-251 μ.Χ.) οι επτά παίδες, αφού διένειμαν όλα τα υπάρχοντά τους στους φτωχούς, εισήλθαν σε μια σπηλιά της Εφέσου, προκειμένου να αποφύγουν την παράδοσή τους στον ειδωλολάτρη ρωμαίο αυτοκράτορα, και παρακάλεσαν το Θεό να τους πάρει κοντά του. Το στόμιο του σπηλαίου σφραγίστηκε κατόπιν εντολής του Δεκίου, και οι επτά παίδες παρέμειναν εκεί εν υπνώσει επί δύο σχεδόν αιώνες.
Όταν, επιτέλους, βγήκαν από το βαθύ ύπνο τους, στα χρόνια του βυζαντινού αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β' του Μικρού (408-450 μ.Χ.), οι επτά παίδες, που δεν είχαν υποστεί καμία φθορά από την πάροδο του χρόνου, είχαν την εντύπωση πως είχαν κοιμηθεί το προηγούμενο μόλις βράδυ. Η είσοδος του σπηλαίου ήταν πλέον ελεύθερη, και ένας από αυτούς μετέβη στην Έφεσο σε αναζήτηση τροφής. Η επαφή του με τους κατοίκους της πόλης αποκάλυψε το συγκλονιστικό γεγονός που είχε λάβει χώρα, κι όλοι έσπευσαν με δέος στο σπήλαιο, για να συναντήσουν τους αγίους και να γίνουν κοινωνοί του θαύματος που είχε συντελεστεί.
Τελικά, οι Άγιοι Επτά Παίδες, καταπονημένοι από τις ατέλειωτες συνομιλίες που επακολούθησαν, έκλεισαν τα μάτια τους, έγειραν το κεφάλι τους στο πλάι και αποκοιμήθηκαν. Ο ύπνος τους θα διαρκέσει αυτήν τη φορά έως την ημέρα της κοινής αναστάσεως των νεκρών.
Ένα και μόνον από τα αμέτρητα θρησκευτικά μνημεία της Σίφνου, του νησιού των Δυτικών Κυκλάδων με τις εκατοντάδες εκκλησιές, είναι αφιερωμένο στους επτά αγίους της Εφέσου.
Το γραφικό εκκλησάκι των Επτά Μαρτύρων (Εφταμάρτυρος), χτισμένο στην κορυφή ενός βράχου που μοιάζει να αναδύεται από τους αφρούς της θάλασσας, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του Κάστρου, της παλαιάς πρωτεύουσας του νησιού, με τα ερείπια της ακρόπολης της αρχαίας Σίφνου και τον περίφημο μεσαιωνικό οικισμό.
πηγή

Και άλλο φασισταριό έσπευσε να στηρίξει τον Φίλη !

Η αλληλεγγύη των …αναμορφωτών της Ιστορίας…

Έσπευσε ταχύτατα η Μαρία Ρεπούση να στηρίξει τον Φίλη. Καμία έκπληξη. Κάθε «συνδικάτο του εγκλήματος» (του Σόρος) έχει αναπτύξει γρανιτένια, «επαγγελματική» αλληλεγγύη: Η ΣΥΝΟΧΗ της ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ…
Βεβαίως δεν θα έχανε την ευκαιρία η κυρία Ρεπούση να βγει στον αφρό της επικαιρότητας. Είναι γνωστή η ναρκισσιστική της αυτό-ικανοποίηση:
Να ασχολούνται οι πάντες μαζί της, έστω και αγρίως αρνητικά (η ηδονή του μαζοχισμού…).

Έσπευσε, λοιπόν, στηρίζοντας τον υπουργό Παιδείας, να μας παραδώσει και κάποια «αντί-εθνικά» μαθήματα:

«Τι δουλειά έχουν τα κοινοβούλια να αποφαίνονται για το παρελθόν; Αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι, διότι τα εθνικά κοινοβούλια -δεν μιλάω για τα διεθνή φόρα, ούτε για τον ΟΗΕ-, δεν έχουν δουλειά να αποφαίνονται για το ιστορικό παρελθόν…».

Διαβάστε εδώ
 
Θα είχε κάποια επιστημονική αξία η …διάλεξη της, εάν καυτηρίαζε εξίσου την παραγωγή και την κατασκευή της Ιστορίας από τον ΟΗΕ και τα «διεθνή φόρα»: Τα επιδοτούμενα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και της πλανητικής Μαφίας (τύπου Σόρος).

Όχι! Για την κυρία Ρεπούση, αυτά τα κέντρα της πλανητικής εξουσίας, νομιμοποιούνται να αποφαίνονται για το «παρελθόν» και να αποφασίζουν για τα ιστορικά γεγονότα.

Στα «εθνικά κοινοβούλια» αρνείται η «επιδοτούμενη» ιστορικός να αποφαίνονται για τα ιστορικά γεγονότα: Τέτοια …επιστημονική αμεροληψία!!!

Για άλλη μια φορά αποκαλύπτεται η κυρία. Κτυπά το «εθνικό» δικαίωμα της «ιστορικής άποψης», ανάγοντας τα όργανα της πλανητικής, ιμπεριαλιστικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ, σε παραγωγούς, κατασκευαστές και …αναμορφωτές της Ιστορίας. Τόσο κυνικά ομολογεί, η κυρία αυτή, όχι μόνο το «μίσος» της εναντίον των εθνικών κρατών, αλλά και την υπαλληλική της σχέση με τα διεθνή κέντρα εξουσίας…

Τόσο ξεδιάντροπα ομολογεί το ρόλο της και τις εμμονές της: Το ρόλο και τις εμμονές της «ιστορικού» στην υπηρεσία της διεθνούς χρηματιστηριακής μαφίας, η οποία θέλει να γράψει ξανά την ιστορία, σύμφωνα με την πλανητική οπτική των ληστών και δημίων του κόσμου.

Γι αυτές τις «εμμονές» αναδημοσιεύουμε ένα παλιό μας κείμενο, γραμμένο το Σεπτέμβριο του 2013.
Μαρία Ρεπούση: Επιδοτούμενες εμμονές…



Η έξαλλη κυρία, Μαρία Ρεπούση, μαζί με τις εθνομηδενιστικές της εμμονές, έχει και την ψύχωση της ναρκισσιστικής αυθάδειας: Θέλει να βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα και να ασχολούνται οι πάντες μαζί της.

Ο μαζοχισμός σ’ αυτήν τη διαβόητη κυρία είναι η υπέρτατη ηδονή…

Νιώθει ψυχωτική αυτοϊκανοποίση όταν την βρίζει όλη η Ελλάδα: Έτσι μόνο ζει και υπάρχει…

Ωστόσο υπάρχει και το πολιτικό υπόβαθρο αυτών των ψυχωτικών εμμονών: Το υπόβαθρο του «επαγγελματία» που επιδοτείται αδρά για να προβάλλει υστερικά (αλλά και προβοκατόρικα) τα ποικίλα «αξιώματα» του πλανητικού φασισμού.

Συχνά η «τρέλα» και οι «εμμονές» είναι και αυτά επιδοτούμενα ή αποτελούν το υποπροϊόν μιας μανιακής προσήλωσης (με το αζημίωτο) στο έργο που σου έχουν αναθέσει τα μεγάλα αφεντικά και οι σπόνσορες του χρήματος…

Όπως και να έχει, η «ιστορικός» Μαρία Ρεπούση θα καταγραφεί στην ιστορία σαν εξάμβλωμα αυθάδειας: ΟΧΙ τόσο διότι είναι διατεταγμένη «ιστορικός» (επιδοτούμενη μαζί με άλλους από «εστίες» του Σόρος) με στόχο να παραχαράξει και να αλλοιώσει την ελληνική ιστορία, αλλά για τις υστερικές εμμονές της…

Ας συνοψίσουμε κάποιες κραυγαλέες "επιδοτούμενες" εμμονές:

Μετά τους «συνωστισμούς» και CIA, καθώς και τους άθλους της με την εθνομηδενιστική «γιάφκα» του υπουργείου της Άννας Διαμαντοπούλου (άλλη διαβόητη υπάλληλος της Νέας Τάξης) είχαμε (20 Μαΐου 1912) ένα νέο κτύπημα της Ρεπούση: Τη ΒΕΒΗΛΩΣΗ, με προκλητική αυθάδεια, των θυμάτων της κεμαλικής κακουργίας.

Κατόπιν ζήτησε πάλη με προκλητική αυθάδεια να μην περάσουν στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ως Γενοκτονίες, αυτές της Μικράς Ασίας και τον Ποντίων!...

Για όλα αυτά διαβάστε ΕΔΩ
 
Αμέσως μετά (Μάιος 2013) έβγαλε νέα στριγκιά κραυγή: «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι εθνικός μύθος»!!!
Διαβάστε σχετικά εδώ
 

Σήμερα η έξαλλη κυρία καταλήφτηκε από νέες εμμονές: Ζητά την κατάργηση σχολικών βιβλίων (η προαιρετική επιλογή στην πράξη σημαίνει κατάργηση).

Άρχισε από τα Θρησκευτικά και προχώρησε στα Αρχαία Ελληνικά, διότι μας λέει η «παντογνώστρια» ότι είναι «νεκρή γλώσσα».

Ο Αλέκος Αλαβάνος της απάντησε, καταλυτικά, με τον Ελύτη

«Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές.
Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.
Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών.
Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση».

απο ΕΔΩ
 

Σημείωση: Ο Αλαβάνος σήμερα θυμήθηκε την ιστορική μας κληρονομιά και τα «εθνικά».

Όταν, όμως, ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ (του πιο εθνομηδενιστικού κόμματος) ΟΧΙ μόνο είχε καταπιεί τη γλώσσα του και ανεχόταν τις υστερίες πολλών στελεχών του εναντίον του έθνους, της ιστορίας, των πολιτιστικών ιστών κ.λπ, αλλά και τις πριμοδοτούσε πολιτικά: Να θυμηθούμε μόνο τη θέση του ίδιου του Αλαβάνου για τον Εθνικό μας Ύμνο, καθώς και άλλες αντιεθνικιστικές κραυγές του…

Η ιστορική αλήθεια, φυσικά, όπως κάθε αλήθεια, δεν καθορίζεται από τις πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες της εκάστοτε συγκυρίας: Αυτό αποτελεί ακραίο καιροσκοπισμό και τυχοδιωκτισμό…

Σήμερα αγκαλιάζουν και την εκκλησιαστική εξουσία…

Κλείνοντας με την Ρεπούση θα λέγαμε ότι, είναι πολύ πιθανό, αύριο να καταληφθεί από τις εμμονές ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ της Δημόσιας Παιδείας, αφού τα «παραρτήματα» των μαφιόζων του χρήματος θα δίνουν πιο «ζωντανή» και «χρήσιμη μόρφωση»: τη «μόρφωση» της Νέας Τάξης…

πηγή

...Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον. ...Ω πόσο είναι βαριά απο εγκώμια η καρδιά μου και με πόσο κόπο υψώνεται πρός Εσένα, σαν το λιβανιστήρι το χρυσό, το ολόγιομο απο θράκα και λιβάνι...

Γ. Βερίτης.