Φθινοπωρινή άμυνα κατά της γρίπης: Αυτά είναι τα όπλα!

της Χρυσούλας Λιάκου

Ακόμα δεν έχουμε γυρίσει τα ρολόγια πίσω, αλλά με την αλλαγή της εποχής, είναι απαραίτητο να προετοιμαστούμε για τις δυσκολίες του φθινοπώρου και τον κρύο καιρό του χειμώνα.

Για αρχή χρειάζεται να κάνουμε τον ετήσιο προληπτικό έλεγχο. Οποιοσδήποτε με χρόνια πάθηση όπως ο διαβήτης ή καρδιακές παθήσεις, πρέπει να επισκεφθεί τον οικογενειακό ιατρό. 

Η εποχή της γρίπης δεν είναι πολύ μακριά, και η πρόληψη με εμβολιασμό όλων των υποτύπων, μεταξύ των οποίων η γρίπη των χοίρων, πρέπει να είναι στα φθινοπωρινά μας πλάνα.

Οι καλές θερμοκρασίες του φθινοπώρου, με τη ζέστη του καλοκαιριού να έχει παρέλθει και τα κρύα του χειμώνα να είναι ακόμα μακριά, μας αναζωογονούν και μας επιτρέπουν να περάσουμε περισσότερο χρόνο στην φύση. Αλλά και εκεί χρειάζεται προσοχή. Τα φύλλα των δέντρων πέφτουν καλύπτοντας το έδαφος και ανακατεύονται με την σκόνη, τα πρωτοβρόχια και τα υγρά φύλλα ευνοούν την ανάπτυξη μυκήτων που εισπνέουμε, με αποτέλεσμα έξαρση από αλλεργίες, και ασθένειες όπως η βρογχίτιδα και το άσθμα.

Αν έχετε πονοκέφαλο, ρινική καταρροή, δυσκολία στην αναπνοή, ξηρό βήχα, οίδημα και κνησμό στα μάτια, μπορεί να ανήκετε στο 15% του πληθυσμού που πάσχει από αλλεργίες. Προμηθευτείτε από τον οικογενειακό σας ιατρό ειδικά ρινικά εκνεφώματα (Spray), αντισταμινικά φάρμακα και ίσως εισπνοές και φοράτε μάσκα με ειδικό φίλτρο αν είναι να βρίσκεστε κοντά σε υγρά φύλλα ή εργασίες στην φύση. Αν απολαύσατε μια ημέρα στην φύση, σιγουρευτείτε ότι δεν μεταφέρετε αλλεργιογόνα και μύκητες στο εσωτερικό του σπιτιού με το να απομακρύνετε άμεσα και να πλύνετε καλά ρούχα και παπούτσια.

Το φθινόπωρο είναι επίσης εποχή για να ελέγξουμε τις φυσικές άμυνες του οργανισμού. Αν αρχίζετε να έχετε ρινική συμφόρηση και καταρροή, άφθες, πονόλαιμο, ο οργανισμός σας δίνει σήματα ότι δεν είναι στην καλύτερη φυσική κατάσταση για να αντιμετωπίσει τα κρύα, τις ιώσεις και τις λοιμώξεις του χειμώνα.

Για να ενισχύσετε την άμυνα του οργανισμού, ξεκινήστε μια διατροφική αλλαγή. Όσο το καλοκαίρι φεύγει, τρώμε όλο και λιγότερο φρούτα και λαχανικά και όλο και περισσότερα λιπαρά και γλυκά. Οι βιταμίνες και τα αντιοξειδωτικά που προέρχονται από φρέσκα προϊόντα είναι, όμως, απολύτως απαραίτητα. Αυτά βοηθούν εκτός από την άμυνα του οργανισμού, και τα «καλά» όπως τα αποκαλούμε βακτήρια του εντέρου, που είναι επίσης σημαντικό τμήμα της άμυνάς μας.

Ξεκινήστε ήπια άσκηση, που βοηθά να παράγονται οι μικροί «πολεμιστές» στον οργανισμό μας, τα λευκά αιμοσφαίρια και τα κύτταρα-φονιάδες του σώματος που θα αντιμετωπίσουν τις λοιμώξεις του χειμώνα. Φυσικά συμπληρώματα όπως πολυβιταμίνη που να περιέχει βιταμίνη C και ψευδάργυρο, εχινάκια και ευκάλυπτος, θα σας βοηθήσουν να είστε προετοιμασμένοι για τα κρυολογήματα του φθινοπώρου. Οι μικρές μέρες και η περιορισμένη έκθεση στον ήλιο, αυξάνει τις ανάγκες του δέρματος και των οστών σε βιταμίνη D.

Ανανεώστε το φαρμακείο του σπιτιού σας με παρακεταμόλη, αντιπυρετικά και θερμόμετρο που λειτουργεί, αποσυμφορητικά για την ρινική συμφόρηση, παστίλιες για τον πονόλαιμο και ειδικές καταπραϋντικές αλοιφές για τα έλκη στόματος. Αν αισθάνεστε αδύναμοι, ακούστε το σώμα σας. Απευθυνθείτε στον οικογενειακό σας γιατρό, πλένετε καλά τα χέρια σας, καλύψτε μύτη και στόμα με ένα χαρτομάντηλο όταν βήχετε και αποφύγετε να πάτε στην εργασία σας ή σε πολυσύχναστα σημεία, για να μην μεταδοθούν οι ιώσεις. Αποφύγετε να καταναλώσετε αντιβιοτικά χωρίς την συνταγή ιατρού. Μπορεί να δημιουργήσουν παρενέργειες και δεν θα σας βοηθήσουν.

Πηγή:   iatronet.gr

Τυφλοὶ ὁδηγοί

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΣΤΗ σύγχρονη κοινωνία βλέπουµε δύο κόσµους, ἤ ἀκριβέστερα ὁ λαός καθοδηγεῖται ἀπό ἀνθρώπους πού ἀνήκουν σέ δύο διαφορετικούς καί ἀντίθετους κόσµους καί γίνεται προσπάθεια ποιοί θά ἐπηρεάσουν περισσότερους,

γιά νά τούς ἐντάξουν στίς δικές τους ἐπιδιώξεις καί στή συνέχεια νά τούς χρησιµοποιήσουν ἰδιοτελῶς, γιά νά µή πῶ νά τούς ἐκµεταλλευτοῦν µέ πολλούς τρόπους. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἀσκοῦν µεγάλη ἐπίδραση στόν ἁπλό λαό, διαµορφώνουν συνειδήσεις καί προβάλλουν ἦθος µέ βάση τίς παραδόσεις ἤ µέ βάση τήν ἄρνησή τους.

Ἀπό τή µιά µεριά εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν σταθερές ἀρχές, «µέ βαθιές ρίζες στό παρελθόν καί ἔντονη παρουσία στό παρόν». ∆έν δέχονται τίς εὔκολες καί ὕποπτες µεταβολές, ὑπερασπιζόµενοι τό ἔργο πού οἱ προηγούµενοι ἄφησαν. Συνήθως «ἀποτελοῦν ἐγγύηση καί ἐχέγγυο γιά µιά σταθερή πορεία» (Ἀθανα- σίου Ἰ. ∆εληκωστοπούλου, Ὀρθοδοξία. Ἡ σύγχρονη πρόκληση, Ἀθήνα 1986, σελ.22). Στή σηµερινή γλώσσα αὐτοί χαρακτηρίζονται συντηρητικοί καί θεωροῦνται ἀναχρονιστικοί, πού ἀδυνατοῦν νά παρακολουθήσουν τίς ἐξελίξεις καί τούς ρυθµούς τῆς ἐποχῆς.

Ἀπό τήν ἄλλη µεριά εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀγωνίζονται γιά ἕνα καλύτερο κόσµο, ἔχοντας ὡς πηγή ἔµπνευσης τίς διάφορες ἰδέες καί προτάσεις τῆς ποικιλόµορφης ἀριστερᾶς καί οἱ ἴδιοι αὐτοχαρακτηρίζονται προοδευτικοί. ∆έν ἔχουν ἠθικές ἀρχές οὔτε καί σταθερές πρακτικές. Συνήθως ἀναζητοῦν, πειραµατίζονται, ἐπιδιώκουν κοινωνικές µεταβολές καί µετασχηµατισµούς. Τούς περισσεύει ἡ θεωρία καί τούς λείπει ἡ πράξη. Εἶναι ἀνεύθυνοι, δέν ὑπερασπίζονται τίς παραδόσεις καί φυσικά δέν ἐµπνέουν µεγάλη καί σταθερή ἐµπιστοσύνη στό λαό. Κάνουν ὅµως πολύ θόρυβο γύρω ἀπό τό ὄνοµά τους καί θεωροῦν ἀποτελεσµατικό µέσο στούς σκοπούς τους τήν πληθωρική χρήση τοῦ πολιτισµοῦ, γιατί πιστεύουν ὅτι µόνο ἔτσι θά κάνουν τήν κοινωνία εὐτυχισµένη! Ἐνῶ στήν πραγµατικότητα «εἶναι οὐραγοί, ἔχουν τήν ψευδαίσθηση ὅτι πρωτοποροῦν»!

Συγκρίνοντας τίς δύο αὐτές κατηγορίες ἀνθρώπων εὔκολα διαπιστώνουµε ὅτι ἡ πρώτη ὑπερέχει κατά πολύ ἀπό τή δεύτερη. Ἐκεῖ ὑπάρχει µιά ὡριµότητα καί γνώση, ἐνῶ στή δεύτερη ὑπάρχει ἄγνοια καί ἐπιπολαιότητα. Ἡ στάση τῶν πρώτων ἀπέναντι στήν Ἐκκλησία εἶναι προσεκτική καί συχνά τήν ὑποστηρίζουν. Ἐνῶ οἱ δεύτεροι διάκεινται δυσµενῶς καί τήν κρίνουν µέ πάθος. Ἄν µποροῦσαν νά τήν ἐξαλείψουν, θά τό ἀποτολµοῦσαν. Γνωρίζουν ὅµως ὅτι ὑπάρχει πλῆθος λαοῦ πού τή σέβεται καί γι᾿ αὐτό τήν ἀντιµετωπίζουν µέ σιωπή καί ἀνοχή. Οἱ δύο αὐτές κατηγορίες ἀνθρώπων πού ἐπηρεάζουν τό λαό, συχνά ἔρχονται σέ ἀντιπαραθέσεις καί συγκρούσεις. Τό βλέ- πουµε στά παράθυρα τῆς τηλεόρασης, ὅπου «διαλέγονται» µονολογοῦντες, χωρίς ἐπιχειρήµατα καί στοιχειώδη εὐγένεια. Ἐπιµένουν στίς ἀπόψεις τους, γιατί νοµίζουν ὅτι µόνο αὐτοί µποροῦν νά λύσουν τά προβλήµατα τοῦ χειµαζόµενου λαοῦ. Καί αὐτό δείχνει τήν πνευµατική τους ἀνωριµότητα καί ἀποδεικνύει τήν ἔλλειψη ἤθους.

πηγή

Αυτά που πρέπει να προσέξετε, αν το παιδάκι σας πηγαίνει στην Α' Δημοτικού

Αναμφισβήτητα, η πρώτη τάξη του Δημοτικού είναι η πιο βασική τάξη για ένα παιδί, καθώς σε αυτήν τα παιδιά μαθαίνουν ανάγνωση και γραφή. 

Γι' αυτό λοιπόν, υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να προσέξουν οι μαμάδες και οι μπαμπάδες...

Δείτε ποια είναι τα πράγματα που πρέπει να προσέξετε:

Σωστό κράτημα του μολυβιού: 
Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι το παιδί κρατά σωστά το μολύβι και βάζει σωστή δύναμη όταν γράφει.
Σωστή φορά γραφής: 
Θα πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά τη σωστή φορά γραφής των γραμμάτων και των αριθμών.
Μέγεθος γραμμάτων:
Θα πρέπει να δείξουμε στο παιδί το σωστό μέγεθος των γραμμάτων όταν γράφει στο τετράδιο και να επιμείνουμε στο να κάνει όσο γίνεται ισομεγέθη γράμματα και αριθμούς.
Πάνω στη γραμμή:
Μαθαίνουμε το παιδί να βάζει τα γράμματα πάνω στη γραμμή του τετραδίου.
Κενά ανάμεσα στις λέξεις: 
Μαθαίνουμε στο παιδί να αφήνει το κατάλληλο κενό ανάμεσα στις λέξεις.
Δίνουμε χρόνο προσαρμογής στο παιδί: 
Κάθε αρχή είναι δύσκολη, γι' αυτό θα πρέπει να έχουμε υπομονή και αφήνουμε το παιδί να προσαρμοστεί στα νέα σχολικά δεδομένα.
Πρόγραμμα διαβάσματος: 
Σίγουρα το πρωτάκι θα έχει να κάνει ασκήσεις στο σπίτι. Καλό είναι να διατηρούμε ένα καθημερινό πρόγραμμα μελέτης.
Του μαθαίνουμε να αγαπά το σχολείο: 
Φροντίζουμε ώστε το παιδί να δει θετικά το σχολείο και τη διαδικασία της μάθησης.
Δε φορτώνουμε το πρόγραμμα του παιδιού με πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες.
Έλεγχος μαθησιακών δυσκολιών: 
Αν δούμε ότι το παιδί δυσκολεύεται πολύ σε κάτι, τότε καλό είναι να απευθυνθούμε στους ειδικούς. Συνήθως περίπου μετά τα Χριστούγεννα, έχουμε πιο σαφή εικόνα, αλλά μπορεί να γίνει και νωρίτερα αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις.

mother

Πανηγύρεις Ιερών παρεκκλησίων της Ενορίας Αγίου Αθανασίου Κατούνας (7, 8 και 9 Νοεμβρίου 2015).

 

Πρόγραμμά  Πανηγύρεων.

Ιερό Παρεκκλήσιο Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου και ώρα 4:00 το απόγευμα Παραμονή της Εορτής της Συνάξεως των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και των λοιπών Ασωμάτων και Ουράνιων Αγγελικών Ταγμάτων,   θα τελεσθεί Αναστάσιμος Πανηγυρικός Εσπερινός στο παρεκκλήσι των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου το πρωί θα τελεσθεί Αναστάσιμη  Θεία Λειτουργία.

-----.-----

Ιερό Παρεκκλήσιο Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Αιγίνης του Θαυματουργού. 

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου και ώρα 4:00 το απόγευμα Παραμονή της Εορτής του Αγίου Νεκταρίου θα τελεσθεί Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας.

Τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου το πρωί θα τελεσθεί Πανηγυρική Θεία Λειτουργία. 

πηγή

Η προβοκάτσια Φίλη, το «σύμπλεγμα της ήττας» και το συλλογικό μας μέλλον

Γράφει ο  Γιώργος Ρακκάς

Ένα από τα χαρακτηριστικά της επαίσχυντης φιλοατλαντικής, αριστεροφιλελεύθερης κυβέρνησης, που έχει αναλάβει να «εκτελέσει» ένα συμβόλαιο ακραίας αποικιοποίησης της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας, είναι ότι πολιτεύεται Οργουελιανά, με «προβοκάτσιες» για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

Προβοκάτσια ήταν, προφανώς, το “σκίσιμο των μνημονίων” αλλά και αυτό το δημοψήφισμα, που προβλήθηκε ως ύψιστη επιβεβαίωση των πιο αυθεντικών δημοκρατικών αντανακλαστικών για να τα ενταφιάσει οριστικά στην συνέχεια και να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στην ελληνική κοινωνία.

Τελευταίο κρούσμα αυτής της προβοκατόρικης διακυβέρνησης είναι οι περίφημες δηλώσεις Φίλη, σχετικά με την μη ύπαρξη της ποντιακής γενοκτονίας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου. Η στόχευσή τους υπήρξε διπλή, και αποκαλύπτεται εξόχως από την ρελάνς την οποία έκανε μιλώντας την Τετάρτη το βράδυ στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εκεί θα καταγγείλει «την αναζωπύρωση παλαιών και νέων στερεότυπων και του εθνικιστικού λόγου», ενώ δίπλα του θα σπεύσει η υφιστάμενός του Σία Αναγνωστοπούλου, επισημαίνοντας την ύπαρξη φαινομένων «που φτάνουν στα όρια του χουλιγκανισμού όταν ένας άνθρωπος θέλει να πει οτιδήποτε δεν μπορεί να τολμήσει να πει κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για περαιτέρω συζητήσεις»[1].

[Παρεμπιπτόντως, και για να καταδείξουμε ποια η σχέση της εν λόγω πανεπιστημιακού με το κατεστημένο της γειτονικής χώρας, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι μερικά χρόνια πριν πρωτοστατούσε σε μια εκστρατεία εξωραϊσμού του πρασινοφασίστα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προβάλλοντάς τον στα ελληνικά ΜΜΕ ως… «ελπίδα εκδημοκρατισμού» της γειτονικής χώρας, ποιόν;, αυτόν που καταγγέλλει όλη η δημοκρατική αντιπολίτευση της γείτονος ότι απεργάζεται ανοιχτά πλέον αυταρχική εκτροπή στην Τουρκία![2]].

Αυτήν ακριβώς την προβοκάτσια ήρθε να υπηρετήσει και, ποιος άλλος;, οι ναζί της Χρυσής Αυγής κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης των Ποντιακών Σωματείων στο Σύνταγμα. Υπολογίζοντας στην αυτονόητη παρουσία βουλευτών απ’ όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα –καθώς οι αντιδράσεις στις δηλώσεις Φίλη είχαν καθολικό χαρακτήρα– κατέβηκαν οργανωμένα και επιτέθηκαν στον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, Γιώργο Κουμουτσάκο, για να “καπελώσουν” την συγκέντρωση και να δικαιώσουν την προπαγάνδα των Φίλη-Αναγνωστοπούλου. Η ελληνική ακροδεξιά στον πατροπαράδοτό της ρόλο.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο από το οποίο ισχυρίζονται ο υπουργός και η υφυπουργός του: Λόγοι εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης, αλλά και αναγκαιότητες επιβαλλόμενες από τα έξωθεν συμφέροντα υπαγορεύουν στην δοσμένη συγκυρία την επίκληση των εθνομηδενιστικών στερεοτύπων. Και αν κάπου στον σάλο που προκλήθηκε υπάρχει «εθνικισμός» (sic!), αυτός θα πρέπει να αναζητηθεί στην σκανδαλώδη ταύτιση της ελληνικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας με την τακτική άρνησης της γενοκτονίας που συστηματικά προωθεί ο τουρκικός σωβινισμός και στις τρεις του εκδοχές –ισλαμοφασιστικός, κεμαλοφασιστικός, ή τουρανοφασιστικός.

Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανιστεί ως “διωκόμενη” σπάζοντας το φράγμα της πολιτικής απομόνωσης που έχουν προκαλέσει τα ίδια τα πεπραγμένα της, και συσπειρώνοντας τις λοιπές δυνάμεις του κοσμοπολίτικου εθνομηδενισμού –το Ποτάμι, μέρος του ΠΑΣΟΚ, τους ακαδημαϊκούς της ΔΗΜΑΡ κ.ο.κ. Ήδη ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση έσπευσαν προς υποστήριξη της κυβέρνησης.

Ενώ, ας μην ξεχνάμε ότι επίκειται το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Άγκυρα, καθώς η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε σε μια περίοδο που η παγκόσμια κοινή γνώμη βοά για τα εγκληματικά αίσχη του καθεστώτος Ερντογάν, εκείνη να επισκεφθεί την γειτονική χώρα και ουσιαστικά να δηλώσει την υποστήριξή της σε αυτό.

Ο Φίλης στέλνει μήνυμα, επομένως στην τουρκική ηγεσία, ότι η αντίστοιχη ελλαδική θα είναι «υπάκουο παιδί» στα ζητήματα αιχμής που θέτει ο νεο-οθωμανισμός, ότι θα κάνει τα χατίρια του στην Κύπρο, το Αιγαίο, θα κλείνει με αυταρέσκεια τα μάτια της ενόσω αυτός εντείνει τις σφαγές και το κυνηγητό των Κούρδων, παζαρεύοντας τι; Μια αυτονόητη αναθεώρηση της τουρκικής πολιτικής στο προσφυγικό –δηλαδή να σταματήσει η Άγκυρα τόσο απροκάλυπτα να χρησιμοποιεί το ανθρωπιστικό δράμα των προσφύγων για την αμφισβήτηση των ελληνοτουρκικών συνόρων και την ολοκληρωτική εξάντληση των μεγάλων ελληνικών νησιών.

Ας μην «ψαρώνουμε» λοιπόν. Αν για κάτι είναι σαφές από την παρουσία του Φίλη στα δημόσια πράγματα κατά τα τελευταία χρόνια είναι ότι αυτός, σαν γνήσιο και φανατικό τέκνο της κομματικής γραφειοκρατίας (απαρατσνικ λέγεται στην σοβιετική αργκό), ποτέ δεν λέει την προσωπική του άποψη, πάντοτε λειτουργεί ως «λαγός», και μάλιστα πάντοτε αναλαμβάνει  τις πιο δύσκολες προπαγανδιστικές αποστολές.

Αυτά ως προς τις προθέσεις. Αξίζει όμως να ασχοληθούμε επί της ουσίας με το διάβημα Φίλη, καθώς αυτό ξυπνάει σύνδρομα και αντανακλαστικά μερίδων της ελληνικής κοινωνίας τα οποία είναι πολύ βαθιά και θα πρέπει κάποτε να εκλογικευθούν και να τα ξεπεράσουμε.

Κατ’ αρχάς, αξίζει να ξεκαθαρίσουμε –κακώς, γιατί θα έπρεπε να είναι αυτονόητο– ότι η άποψη του Φίλη (και της Σίας Αναγνωστοπούλου, και του Αντώνη Λιάκου, ο οποίος μάλλον προτάσσει τα σοβαρότερα επιχειρήματα εκ των τριών) είναι εντελώς αστεία από επιστημονική, νομική και ιστορική σκοπιά. Προφανώς και, με βάση τον τυπικό ορισμό της γενοκτονίας σύσσωμος ο Μικρασιατικός Ελληνισμός υπέστη μια αδιαμφισβήτητη γενοκτονία. Το έργο των Κωνσταντίνου Φωτιάδη και Πολυχρόνη Ενεπεκίδη[3] έχει αποφανθεί με οριστικό και αμετάκλητο τρόπο για του λόγου το αληθές, παρουσιάζοντας πειστικά ιστορικά τεκμήρια για την έκταση και την εμβέλεια της γενοκτονίας, καθώς και για την εξίσου αδιαμφισβήτητη πρόθεση των Νεότουρκων να ξεριζώσουν οριστικά το ιστορικό πολυπολιτισμικό υπόβαθρο της Μικράς Ασίας.

Μόνο και μόνο για να αντιληφθούμε το μέτρο της γελοιότητας των απόψεων Φίλη, αξίζει να προσθέσουμε ότι αυτές δεν αντίκεινται μόνο στις καθ’ όλα εμπεριστατωμένες έρευνες και μελέτες της ελληνικής ιστοριογραφίας αλλά και στο πρόσφατο εξίσου εμπεριστατωμένο έργο της… νέας τουρκικής ιστοριογραφίας (Φουάτ Ντουντάρ, Σαΐτ Τσετίνογλου και Τανέρ Ακτσάμ –για να αναφέρουμε τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της) που ως προς το προκείμενο είναι εξίσου κατηγορηματική.

Αρκεί και μόνο να σημειώσουμε ότι ο Σάιτ Τσετίνογλου έχει δηλώσει ότι «η σημερινή εξουσία, που είναι οι προύχοντες της Ανατολίας που πλούτισαν από τη Γενοκτονία, μέχρι την εποχή του Οζάλ έκρυβε στο προσκέφαλο τα προϊόντα αυτής της μεταφοράς πλούτου. Η αλυσίδα συνεχίζει χωρίς να σπάσουν οι κρίκοι της και αυτό καθιστά πολύ δύσκολη την αναγνώριση της Γενοκτονίας»[4]. Ενώ το έργο του Φουάτ Ντουτάρ, παρουσιάζοντας τα μυστικά τηλεγραφήματα και τις εκθέσεις που αντάλλασσαν μεταξύ τους τα ηγετικά στελέχη των Νεότουρκων, υποστηρίζει ότι ήδη από τα πρώτα τους βήματα επιδόθηκαν σε μια «μηχανική των εθνοτήτων» με σκοπό, (τι άλλο;), την ολοκληρωτική ομογενοποίηση της Μικράς Ασίας[5].

Όπως υπαινιχθήκαμε και προηγουμένως, το βαθύτερο πρόβλημα που κατέδειξαν οι δηλώσεις Φίλη και όλη η αντιπαράθεση που ανέκυψε από αυτές είναι το γεγονός ότι όλα τα παραπάνω, που πλέον θεωρούνται αυτονόητα ακόμα και μεταξύ των νέων Τούρκων ιστορικών, δεν θεωρούνται αυτονόητα στην χώρα μας –και κατά παράδοση αμφισβητούνται από μερίδες του ελληνικού προοδευτισμού στ’ όνομα της ψευδεπίγραφης «ελληνοτουρκικής φιλίας» [η οποία, παραδόξως, κατά το παρελθόν, στηρίχτηκε φανατικά τόσο από την σκληρή μετεμφυλιακή δεξιά του Παπάγου, όσο και από την… Χούντα].

Θα πρέπει, πραγματικά, να σκάψουμε πολύ βαθιά στην συλλογική μας ψυχολογία, ώστε να κατανοήσουμε γιατί μια μερίδα της κοινωνίας μας –η οποία μάλιστα μετά την εισβολή και την κατάκτηση της μισής Κύπρου, βρίσκεται κατά παράδοση εντός των κέντρων εξουσίας στην χώρα μας, μέχρι πρότινος των μηχανισμών ιδεολογικής εξουσίας, και εσχάτως της πολιτικής εξουσίας– όχι μόνον αρνείται το προφανές, αλλά επιπλέον θεωρεί ότι η παραδοχή από έναν εκπτωχευμένο λαό των 10 εκατομμυρίων είναι ικανή να ‘βλάψει’ (sic!) ένα οπλισμένο σαν αστακό, αυταρχικό και επεκτατικό κατεστημένο.

Αυτό, μόνον υπό το φως της «διαλεκτικής του Κυρίου και του Δούλου» θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε: Σαν αντιληφθούμε τα σύνδρομα αυτο-υποτίμησης και τα κόμπλεξ κατωτερότητας που παράγουν στις ελληνικές άρχουσες τάξεις τόσο το γεγονός της δραστικής, ριζικής εξαφάνισης του Μικρασιατικού Ελληνισμού από τους Νεότουρκους, όσο και την σημερινή υπερπροβολή της ισχύος του που ασκεί συστηματικά το τουρκικό κατεστημένο. Ή αν επικαλεστούμε στον Φρανς Φανόν, και στην αξεπέραστη ανάλυσή του για το πώς ο κυρίαρχος επιβάλει στις μερίδες της διανόησης των αποικιοκρατούμενων την άρνηση του συλλογικού τους εαυτού, την οποία μάλιστα εκφράζουν λαμβάνοντας ρόλο πρωτοπορίας στην πνευματική και ψυχολογική αποδόμηση του ίδιου του λαού τους[6].

Μόνον έτσι, ίσως, θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει αυτόν τον απίστευτο χάρτη τον οποίον, ανάμεσα σε άλλους, δημοσιοποίησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Δημήτρης Σταματόπουλος, δηλώνοντας μάλιστα ευθαρσώς ότι τον χρησιμοποιεί για να διδάξει στους φοιτητές του την Μικρασιατική Εκστρατεία[7]:

Αν θα προσέξατε καλά, ο χάρτης παρουσιάζει όλα τα μεγάλα επαναστατικά γεγονότα εθναφύπνισης των λαών της Βαλκανικής ως… «διωγμούς Οθωμανών Μουσουλμάνων», ενώ το αποκορύφωμα ότι παρουσιάζει την περίοδο από την απαρχή της αγγλικής επικυριαρχίας της Κύπρου, μέχρι την… εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων ως… περίοδο «διωγμών» του οθωμανικού μουσουλμανικού στοιχείου (!!!). Αυτά διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό πανεπιστήμιο, από “αριστερούς ακαδημαϊκούς” (sic!), οι οποίοι προφανώς είναι το αντίστοιχο του Αλέξη Τσίπρα στο επίπεδο του Πανεπιστημίου –κάνουν το ίδιο κακό με αυτό που κάνει σήμερα στην χώρα η διακυβέρνησή του, μόνο που στοχεύουν συστηματικά στα μυαλά των νεώτερων γενεών και όχι στην οικονομία, την κοινωνία και τις πολιτικές δομές της χώρας.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον πρόβλημα ιστορικής αποτίμησης του παρελθόντος. Είναι και μελλοντικής ιστορικής προοπτικής. Έχουν περάσει σχεδόν 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή, και ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ως έθνος τι μας συνέβη τότε: Το 1922, το έθνος μας υπέστη βίαια, και δια της γενοκτονίας μια δραστική μετάλλαξη της ιδιοσυστασίας του. Έπαψε πλέον να αποτελεί «έθνος-κοσμοσύστημα», δηλαδή έναν διακριτό πολιτιστικό πόλο που διαπότιζε με το ίχνος της πολιτισμικής, υλικής του δραστηριότητα έναν εκτεταμένο χώρο της νοτιοανατολικής Ευρώπης και Μεσογείου –αυτό που θα λέγαμε Δύση της Ανατολής– και «κλείστηκε μέσα στα βουνά» της ελλαδικής Χερσονήσου, με συνέπεια να καταστεί ένας μικρός λαός των συνόρων, που πασχίζει για την επιβίωσή του ως ελεύθερο υποκείμενο μέσα στον 21^ο αιώνα[8].

Ας εκφράσουμε το πρόβλημα με όρους του παρόντος. Όπως είπαμε και προηγουμένως, σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται στο ναδίρ  της δημογραφικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής του δραστηριότητας –μετά βίας μετράει εντός των ορίων του ελληνικού κράτους τα 10 εκατομμύρια, και αντιμετωπίζει δίπλα του ένα επεκτατικό, αυταρχικό κατεστημένο σε φασιστική εκτροπή η οποία δυστυχώς στηρίζεται από μια οριακή κοινωνική πλειοψηφία 30 και πλέον εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Που απειλούν να κινητοποιήσουν έναν πληθυσμό σχεδόν 80 εκατομμυρίων σε μια κατεύθυνση εκσυγχρονισμού και αποκατάστασης του οθωμανικού imperium, με όρους του 21^ου αιώνα βέβαια.

Τι μας λέει ο κύριος Φίλης, και οι στρατιές των διανοούμενων – «αυλικών της εξουσίας» οι οποίες τον στηρίζουν, όπως στο παρελθόν στήριζαν και τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη και όλη την παράδοση της ελληνικής εθελοδουλίας σε αντίστοιχα διαβήματα; Ότι επί της ουσίας πρέπει να συρθούμε ενώπιον αυτού του κατεστημένου, να σκύψουμε και να αποδεχθούμε κάθε αξίωση. Προφανώς, προωθείται μια έντεχνη παρεξήγηση: «Συνύπαρξη» σημαίνει εκλογίκευση των σχέσεων, εξισορρόπησή τους, και συστηματικός αγώνας ώστε να εξουδετερωθεί σχετικώς αυτή η τόσο τρομακτική ανισορροπία ισχύος και να βρεθεί ένα modus vivendi που να επιτρέπει τον ελεύθερό μας βίο ως λαός. Και όχι, φυσικά, να ξύνεσαι στην γκλίτσα του… φασίστα και του επεκτατιστή λέγοντας ότι παρά τα όσα έκανε, και παρά τα όσα κάνει σήμερα στο Κουρδιστάν, την Συρία, την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, εμείς τον θεωρούμε «αδελφό μας» -όπως είπε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Σμύρνη[9].

Δεν μπορείς να είσαι «αδελφός» με αυτόν που σε απειλεί με ιστορική έκλειψη, μόνο και μόνο επειδή τον φοβάσαι και θέλεις να τα έχεις καλά μαζί του. Μπορείς να σταθείς αξιοπρεπώς απέναντί του, και να του κάνεις ένα ειλικρινές ξεκαθάρισμα: Ότι αν θέλει να συνυπάρξουμε εν ειρήνη και δημοκρατικά, θα πρέπει να αποκαταστήσει τα ιστορικά του εγκλήματα, και να πάψει να παράγει άλλα στην ευρύτερη περιοχή. Μόνον έτσι θα σε σεβαστεί.

Και σε αυτήν την προσπάθεια, ευτυχώς, δεν είμαστε μόνοι ακόμα. Είναι οι μειονότητες της Ανατολίας που καταπιέζονται ακόμα και σήμερα από το τουρκικό κατεστημένο –από τους Κούρδους μέχρι τους Αλεβίτες. Είναι οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι. Είναι, βέβαια, οι Σύροι που έχουν αγανακτήσει από την απλόχερη στήριξη που δίνει ο Ερντογάν στους τζιχαντιστές δήμιούς της. Και είναι και όλη εκείνη η μερίδα της παγκόσμιας κοινής γνώμης, που παρά την παροξυστική πλύση εγκεφάλου και την προπαγάνδα του παγκόσμιου συστήματος επιμένει να τοποθετείται αντι-αποικιακά, δημοκρατικά, με άξονα και γνώμονα την οικουμενική αίσθηση του Δικαίου.

Το δίλημμα έχει τεθεί. Ή θα δώσουμε αυτόν τον καλό αγώνα, ή το 1922 θα ολοκληρωθεί τραγικά μέσα στον 21^ο αιώνα. Ο κύριος Φίλης, η κυρία Αναγνωστοπούλου και οι συν αυτώ έχουν διαλέξει στρατόπεδο, το «με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν». Εμείς;

[1] «Στην αντεπίθεση πέρασε ο Νίκος Φίλης», real.gr, 5/11/2015. Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=459975&catID=11.

[2] «Σήμερα, λέει η Σία Αναγνωστοπούλου, ο εκσυγχρονισμός της τουρκικής κοινωνίας που επιχειρείται (κυρίως μέσω Ερντογάν) με την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν μπορεί παρά να συνοδευτεί και από μέτρα εκδημοκρατισμού, όπως το απαιτεί η E.E. Θα δούμε ότι εκδημοκρατίζεται και η ταυτότητα. Σήμερα, στην τουρκική εθνική ταυτότητα προστίθεται ως δομικό, ένα στοιχείο που έλειπε από την πρόσφατη προηγούμενη, την κεμαλική: Το Ισλάμ». Τάκης Καμπύλης, «Η τουρκική εθνική ταυτότητα», Καθημερινή, 31/01/2010.

[3] Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2004. Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο. Διπλωματικά Εγγραφα από τη Βιέννη (1909-1918), Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1995.

[4] Γιώργος Κιούσης, «Συνέντευξη με τον Σαΐτ Τσετίνογλου», Ελευθεροτυπία, 18/05/2013.

[5] Φουάτ Ντουντάρ, Ο Κώδικας της σύγχρονης Τουρκίας, Η Μηχανική των Εθνοτήτων της Ένωσης και Προόδου 1913-1918, Νέος Κύκλος Κωνσταντινουπολιτών, Αθήνα 2014.

[6] Franz Fanon, Black Skin, White Masks, Εκδόσεις Verso, Λονδίνο 2008 (Νέα Έκδοση).

[7] Πηγή: https://www.facebook.com/demetres.stamatopoulos2?fref=ts.

[8] Βλέπε Γιώργος Καραμπελιάς, Χίλιαενιακόσιαείκοσιδύο: Δοκίμια για την νεοελληνική ιδεολογία, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2002 και Γιώργος Καραμπελιάς, Ελλάδα, μια χώρα των συνόρων, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 1992.

[9] Μπουτάρης: «Με τους Τούρκους αισθάνομαι αδελφός», Το Ποντίκι Web, 7/10/2015. Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.topontiki.gr/article/145324/mpoytaris-me-toys-toyrkoys-aisthanomai-adelfos-video. Προσπελάστηκε 5/11/2015.

πηγή: ardin-rixi

Όσο υπάρχουν αυτές οι γιαγιάδες " Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη"

Μια γιαγιά… Στα γόνατα με σκυμμένο το κεφάλι.. Υποκλίνεται στους νεκρούς, τιμά το αίμα όσων θυσιάστηκαν, όσων χάθηκαν, όσων υπήρξαν για να το παίζουμε σήμερα εμείς ελευθεροι-μοντερνοπολιτισμενοι …



Σα να ήρθε ο χρόνος και κοντοστάθηκε στο παρών. Σα να ψιθύρισε κάτι στους νεκρούς. Ίσως ένα σύντομο τρισάγιο. Μικροκαμωμένη… Γονυπετής ακουμπούσε το κεφάλι της στη μαρμάρινη πλάκα του μνημείου, κάνοντας το σταυρό της πολλές φορές. Κανένας δεν την γνώριζε. Η Θεία Ιερή στιγμή, που έγινε μετά από 96 χρόνια. Ίσως ότι πιο συγκλονιστικό έχει γίνει στο Σύμπαν για τους νεκρούς μας. Και μετά κουτσαίνοντας και δίχως να γυρίσει πλάτη στους νεκρούς, εξαφανίστηκε…

Μην παίζετε με τα σπίρτα δίπλα στην μπαρουταποθήκη...

Του Κώστα Στούπα

Γλώττα λανθάνουσα τα αληθή λέγει

Την πλέον σωστή διατύπωση του προσφυγικού προβλήματος την είχε εκφράσει παλαιότερα ο κ. Αλέκος Αλαβάνος, όταν είχε υποστηρίξει πως η επιστροφή στη δραχμή αποτελεί ένα λόγο να μην έρχονται οι μετανάστες από τριτοκοσμικές χώρες στην Ελλάδα.

Σωστά. Αν γίνουμε φτωχότεροι από αυτούς, δεν θα έρχονται εδώ αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Ποιος θα ήθελε να πάει λαθραία στη Βουλγαρία του Ζίβκωβ ή την Κούβα του Κάστρο;

Ο πρωθυπουργός της χώρας που ξεκίνησε ως πολιτικό τέκνο του κ. Αλαβάνου σε μια λυρική αποστροφή επίδειξης αντιευρωπαϊκού πολιτικού λόγου πριν λίγες μέρες μίλησε αναλόγως:

"Τις τελευταίες ημέρες τα κύματα δεν ξεβράζουν στις ακτές μας μόνο σορούς ανθρώπων, αλλά ξεβράζουν τον ίδιο τον ευρωπαϊκό πολιτισμό", δήλωσε από το βήμα της Βουλής ο Αλέξης Τσίπρας.

Στην ίδια ομιλία συμπλήρωσε πως: "Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίση. Ο ελληνικός λαός είναι ένας φτωχός λαός, αλλά πλούσιος σε αξίες και σε ανθρωπιά. Δεν διεκδικούμε λοιπόν ούτε ένα ευρώ για να κάνουμε το ανθρώπινο καθήκον μας απέναντι στους ανθρώπους που πεθαίνουν στην αυλή μας. Μακριά από εμάς οι λογικές εκείνες που θέλουν να κοστολογήσουν την ανθρωπιά...".

Λίγες μέρες αργότερα, συγκεκριμένα χθες, κατά την επίσκεψη του κ. Σουλτς, ο Έλληνας πρωθυπουργός, άλλαξε ρότα αιτούμενος ανταλλάγματα έναντι της ανθρωπιάς: "Ενώ είμαστε αναγκασμένοι να παρέχουμε στέγη, έστω και προσωρινή, για τους πρόσφυγες, δεν είναι δυνατόν να απαιτείται από εμάς να άρουμε τους περιορισμούς στους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας των Ελλήνων...".

Ο πρωθυπουργός δείχνει να αγνοεί δυο πράγματα. Το ένα είναι η σοβαρότητα της κατάστασης με το προσφυγικό και το άλλο η σοβαρότητα της κατάστασης με τα κόκκινα δάνεια, το μέγεθος των οποίων έχει παγιδεύσει τράπεζες και οικονομία σε αργό θάνατο. Χωρίς δραστική λύση του προβλήματος των κόκκινων δανείων  η οικονομία θα συνεχίζει να τρώει τα σωθικά της σε μια βασανιστική, αργή καθοδική πορεία μέχρι τελικής κατάρρευσης. Δεν είναι θέμα τι λένε οι δανειστές αλλά τι πρέπει να κάνουμε εμείς με γνώμονα το κοινό συμφέρον και το μέλλον. Δεν είναι όμως το θέμα μας σήμερα τα κόκκινα δάνεια.

Η εικόνα του πρωθυπουργού με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Μάρτιν Σουλτς να επιβιβάζουν στο αεροπλάνο 30 πρόσφυγες για την Ευρώπη είναι μια πολύ θετική εικόνα που αναδεικνύει τη λαμπρότητα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Σε καμιά περίπτωση δεν λύνει το προσφυγικό πρόβλημα αλλά μάλλον ρίχνει λάδι στη φωτιά στο τεραστίων διαστάσεων μεταναστευτικό πρόβλημα που απειλεί να πνίξει τα επόμενα χρόνια τις ευημερούσες καπιταλιστικές δημοκρατίες της Δύσης.

Μετανάστες και πρόσφυγες δείχνουν μια προτίμηση μετεγκατάστασης στις... απάνθρωπες καπιταλιστικές οικονομίες της Δύσης (ευρωπαϊκός – δυτικός πολιτισμός...) και δεν κατευθύνονται σχεδόν προς καμία άλλη κατεύθυνση.  Αυτό το ερώτημα αποφεύγουν επιμελώς να το απαντήσουν οι ταλιμπάν του ισλάμ και του Μαρξισμού. Οι περισσότεροι δεν τολμούν ούτε καν να το θέσουν σαν ερώτημα στον εαυτό τους από το φόβο της κατάρρευσης της όλης υπόστασης εντός τους και εκτός, εντός του κοινωνικού περίγυρου όπου συμβιούν ως κρίκοι μιας αλυσίδας αυταπατών.

Στην Ελλάδα λόγω ιδεολογικής τυφλότητας μάλλον αντιλαμβανόμαστε την επόμενη μεγάλη πρόκληση η οποία θα μπορούσε να εξαφανίσει τη χώρα από το χάρτη σαν ευκαιρία για δανεικά, προκειμένου να μην παραδοθούμε στην επάρατη αγοραία καπιταλιστική ανάπτυξη, που είναι η μόνη που μπορεί να μας βγάλει από το τέλμα.

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, την προσφυγική κρίση σαν ευκαιρία να "κλαφτούμε" στη Μέρκελ, για διευκόλυνση εκταμίευσης κάποιας δόσης 2-3 δισ. ευρώ προκειμένου η αδυναμία καταβολής των συντάξεων και των μισθών του δημοσίου να μετατεθεί για μερικούς μήνες.

Η προσφυγική κρίση που βρίσκεται σε έξαρση τους τελευταίους μήνες δεν μοιάζει να αποτελεί παρά την κορυφή ενός παγόβουνου, η βυθισμένη βάση του οποίου είναι τεράστια και απειλεί την Ευρώπη, τη Δύση και τον πολιτισμό με τεκτονικές ρωγμές, ανάλογες με αυτές που οδήγησαν στην πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Το  σημαντικότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη,  δεν είναι η ελληνική χρεοκοπία, οι σκελετοί στα ντουλάπια του τραπεζικού συστήματος, το υψηλό χρέος και η διαφαινόμενη ύφεση λόγω ανάγκης αποδανειοποίησης της οικονομίας. Είναι η δημογραφική της γήρανση σε συνδυασμό με τη δημογραφική έξαρση του μουσουλμανικού τόξου που την περιβάλει.

Οι πρώτες επιπτώσεις της προσφυγικής εισβολής είναι ήδη χαρακτηριστικές και θυμίζουν σε όσους γνωρίζουν ιστορία πόσο γρήγορα οι μέρες της κοσμοπολίτικης ευημερίας μπορεί να γίνουν παρελθόν. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος είναι μακριά για να θυμίσει στους νεότερους πόσο εύκολα μια περίοδος ευημερίας μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη με εκατομμύρια νεκρούς.

Ήδη, η προσφυγική εισβολή έχει γίνει αιτία διάρρηξης του ειδυλλιακού κλίματος της ΕΕ, με την Ουγγαρία να απειλεί  να κλείσει τα σύνορα, την Πολωνία όπου τις εκλογές κέρδισε ένα ευρωσκεπτικιστικό κόμμα και την Καγκελάριο της Γερμανίας να βιώνει κατάρρευση της δημοτικότητας λόγω της προσφυγικής κρίσης.

Ίσως σε λίγο καιρό δεν θα προκαλέσει έκπληξη σε κανένα αν η συνθήκη Σένγκεν σε μερικές εβδομάδες ή μήνες αποτελέσει παρελθόν και ξεκινήσει μια διαδικασία αναστροφής της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η Ελλάδα σαν αδύναμος κρίκος θα βίωνε περισσότερο από όλους τους άλλους με καταστρεπτικό τρόπο και απομόνωση μια τέτοια εξέλιξη. Το σημαντικότερο που συμβαίνει με αυτήν την κρίση της προσφυγικής εισβολής στην Ευρώπη είναι πως η κυρίαρχη άποψη σε σχέση με τα αίτια και τις αφορμές παραμένει συγκεχυμένη.

Η κυρίαρχη άποψη είναι πως τα αίτια της κρίσης βρίσκονται στον εμφύλιο στη Συρία και το μέγεθος της πίεσης αφορά μερικές εκατοντάδες χιλιάδων Σύριων, Αφγανών, ή Ιρακινών.

Ελάχιστοι θυμούνται πως ο εμφύλιος στη Συρία ξεκίνησε κατά την περίοδο της περίφημης Αραβικής Άνοιξης, βασική αιτία της οποίας ήταν οι κοινωνικές παρενέργειες που δημιούργησε στα τέλη της περασμένης δεκαετίας η απότομη άνοδος των βασικών ειδών διατροφής.

Η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες σπρώχνει προς τα πάνω τη ζήτηση για πρώτες ύλες. Η μακροπρόθεσμη ανοδική πορεία στις αγορές δεν είναι ευθύγραμμη αλλά με διακυμάνσεις. Ο υπερδιπλασιασμός της μεσαίας τάξης του πλανήτη τα τελευταία χρόνια με την άνοδο του βιοτικού επιπέδου των αναπτυσσόμενων χωρών δρα πολλαπλασιαστικά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Συνέπεια της Αραβικής Άνοιξης ήταν μια σειρά επαναστάσεις στις περισσότερες αραβικές χώρες. Στη Λιβύη και τη Συρία το χάος παραμένει ενώ στην Αίγυπτο η παρέμβαση του στρατού προς το παρόν έχει αποκαταστήσει την τάξη. Η άνοδος της τιμής των τροφίμων για ένα δυτικό νοικοκυριό που ξοδεύει για τρόφιμα το 20% του εισοδήματος πέρασε απαρατήρητη. Στις τριτοκοσμικές κοινωνίες όμως που για διατροφή ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος, προκάλεσε ασφυξία και κοινωνικές εντάσεις. Το καύσιμο της ραγδαίας επέκτασης της αραβικής εξέγερσης ήταν η μεγάλη αναλογία των νέων στο σύνολο του πληθυσμού. Κοινωνική δυσαρέσκεια με δεκάδες εκατομμύρια νέους στους δρόμους χωρίς απασχόληση και μέλλον, μοιάζει με σπίθα σε κάμπο γεμάτο ξερό χορτάρι.

Αυτό που συμβαίνει με τη Συρία δεν είναι κάτι αποσπασματικό αλλά πρόγευση αυτού που επωάζεται καθώς τα προβλήματα σε αυτές τις χώρες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν, ακόμη και αν υπήρχε κάποιο σχέδιο από το σύνολο της Ευρώπης ή της Δύσης.

Ο μουσουλμανικός κόσμος που περιβάλλει σαν μέγγενη την Ευρώπη αριθμεί 1,6 δισ. ανθρώπους η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων ζει σε άσχημες συνθήκες και είναι νεαρής ηλικίας. Ένα 10% αυτών να θελήσει να βρει την τύχη στην Ευρώπη, αυτή θα βουλιάξει και θα εξαφανιστεί.

Η Ελλάδα είναι μια από τις τρεις διόδους προς τη γη της επαγγελίας που ονομάζεται Ευρώπη και θα βουλιάξει πρώτη από μια τέτοια μετακίνηση.

Οι μουσουλμάνοι αυτήν τη στιγμή στην Ευρώπη είναι περί το 6% του πληθυσμού, αλλά οι εισροές και οι υψηλοί δείκτες γεννήσεων μπορεί να αλλάξουν εντελώς τα δεδομένα σε μερικές δεκαετίες. Κατά μέσο όρο στο μουσουλμανικό κόσμο οι γυναίκες γεννούν 3,1 παιδιά. Οι μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη γεννούν 2,2 παιδιά έναντι 1,5 παιδιά που είναι ο μέσος όρος.

Επιπλέον ο μουσουλμανικός κόσμος έχει δείξει πως δεν ενσωματώνεται εύκολα στα ήθη και τους θεσμούς των κοινωνιών όπου αναζητεί μια καλύτερη τύχη. Η υλική ευημερία αυξάνει την πληθυσμιακή αναπαραγωγή και αποτελεί απειλή για την ισορροπία των κοινωνιών που φιλοξενείται.

Η Ευρώπη μοιάζει να είναι παγιδευμένη στις αρχές του δυτικού ουμανισμού και τις αριστερές προκαταλήψεις περί αλληλεγγύης και ψευδοπρολεταριακού διεθνισμού. Η κατάσταση αυτή σε συνδυασμό με τις ενοχές και την αυταπάτη πως τα αίτια της προσφυγικής πίεσης είναι οι παρεμβάσεις της Δύσης στην περιοχή για την εξασφάλιση της ομαλής ροής της ενέργειας, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα παράλυσης των δυτικών κοινωνιών μπροστά στη μεταναστευτική πίεση που αυτήν την περίοδο εκφράζεται με την προσφυγική πίεση.

Οι παρεμβάσεις της Δύσης στην περιοχή λαμβάνουν χώρα επί δεκαετίες ενώ το πρόβλημα της μεταναστευτικής ροής τώρα αρχίζει να διογκώνεται. Νωρίτερα επί αιώνες οι ισχυροί παρέμβαιναν όπου τους επέτρεπε η ισχύς τους προκειμένου να εξασφαλίσουν πολύτιμους πόρους.

Η αύξηση της ροής μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες δημιουργεί ήδη πολιτισμικές τριβές και με μαθηματική ακρίβεια φαίνεται πως οδηγεί σε πολιτισμικές συρράξεις.

Η χώρα, αλλά και η Ευρώπη φαίνεται να μην έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης της οποίας η εισβολή των προσφύγων αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου.

Κανένα τείχος ή απειλή δεν θα μπορούσε να σταματήσει μερικές δεκάδες εκατομμύρια δυστυχισμένων που θα αναζητήσουν με κίνδυνο της ζωής τους δίοδο προς τα γεμάτα ψυγεία της Δύσης. Από την άλλη η επίδειξη ουμανιστικής αλληλεγγύης απλά επιταχύνει αυτές τις ροές.

Μοιάζει με ένα πρόβλημα χωρίς λύση καθώς όλες οι μεγάλες αυτοκρατορίες και πολιτισμοί του παρελθόντος κατέρρευσαν από παρόμοιες εσωτερικές και εξωτερικές εξελίξεις.

πηγή