'Λε Σοκ': Οι γαλλικές εφημερίδες περιγράφουν το μούδιασμα της επόμενης μέρας των εκλογών

Το Εθνικό Μέτωπο μπορεί να πανηγυρίζει πως είναι η πρώτη δύναμη στη χώρα, με τους "Ρεπουμπλικάνους" του Νικολά Σαρκοζί και τους σοσιαλιστές να αντιμετωπίζουν το αποτέλεσμα ενός θυμωμένου εκλόγικού σώματος. Πώς περιγράφουν το επιμύθιο του πρώτου γύρου των εκλογών οι γαλλικές εφημερίδες 

 η συνέχεια εδώ

Η ιστορία πίσω από τις σημαίες διάφορων κρατών

Η σημαία ενός κράτους είναι στοιχείο της ταυτότητάς του. Τι υπάρχει, όμως, πίσω από τα σχήματα και τα χρώματά της; Από την θρυλική, αιματοβαμμένη σημαία της Αυστρίας μέχρι αυτή της Κορέας που αποτελεί σύμβολο φιλίας και καθαρότητας, η σημαία κάθε κράτους κρύβει τη δική της ιστορία και τους δικούς της συμβολισμούς. Ελάτε να ανακαλύψουμε τι κρύβεται πίσω από τις σημαίες 10 κρατών!

1. Αυστρία
Σύμφωνα με το μύθο, μετά από μία σκληρή μάχη στο πλαίσιο της Τρίτης Σταυροφορίας, ο Λεοπόλδος ο Ε’, Δούκας της Αυστρίας, φόρεσε έναν λευκό χιτώνα ο οποίος καλύφθηκε αμέσως με το αίμα του. Μόλις έβγαλε την ζώνη του, αποκαλύφθηκε μία λευκή λωρίδα υφάσματος, η οποία είχε μείνει ανέπαφη από το αίμα.
2. Mπαχρέιν
Το κόκκινο είναι ένα παραδοσιακό χρώμα σημαίας για τις χώρες του Κόλπου. Το λευκό οδοντωτό σχέδιο με τις πέντε κορυφές συμβολίζει τους πέντε στύλους του Ισλάμ.
3. Καμπότζη
Το μπλε και το κόκκινο είναι τα παραδοσιακά χρώματα της χώρας και ο λευκός ναός με τους τρεις πύργους συμβολίζει τον ναό Άνγκορ Βατ. Η σημαία της Καμπότζης είναι η μόνη σημαία χώρας σε όλον τον κόσμο που απεικονίζει κάποιο κτίριο.
4. Κίνα
Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει την επανάσταση, ενώ τα τέσσερα κίτρινα αστέρια αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις τάξεις: την εργατική, την αγροτική, τους μικροαστούς και τους επιχειρηματίες. Το πέμπτο και μεγαλύτερο αστέρι συμβολίζει το κομμουνιστικό κόμμα της χώρας.
5. Αιθιοπία
Γνωστά ως τα χρώματα όλης της Αφρικής, το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα και τη γονιμότητα, το κίτρινο την αρμονία και τη δικαιοσύνη και το κόκκινο τον ηρωισμό και τις θυσίες όσων έπεσαν υπερασπιζόμενοι τη χώρα. Ο δίσκος στο κέντρο συμβολίζει την ειρήνη, την ενότητα και την ισότητα όλων των λαών της Αιθιοπίας.
6. Γερμανία
Τα τρία χρώματα της σημαίας της Γερμανίας έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην ιστορία της χώρας. Προέρχονται από το μεσαιωνικό λάβαρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο απεικόνιζε έναν μαύρο δικέφαλο αετό, με κόκκινα νύχια, σε χρυσή βάση.
7. Βόρεια Κορέα
Η φαρδιά κόκκινη ρίγα συμβολίζει την επαναστατική παράδοση της χώρας, οι λευκές ρίγες συμβολίζουν την αγνότητα, τη δύναμη και την ακεραιότητα και οι μπλε ρίγες την κυριαρχία, την ειρήνη και τη φιλία. Το αστέρι στο κέντρο συμβολίζει τον σοσιαλισμό.
8. Νότια Κορέα
Η σημαία της Νότιας Κορέας ονομάζεται taegukgi. Το λευκό είναι το παραδοσιακό χρώμα της χώρας και συμβολίζει την ειρήνη και την αγνότητα. Το κόκκινο και το μπλε συμβολίζουν τις δύο αντίθετες κοσμικές δυνάμεις, το γιν και το γιανγκ, το καλό και το κακό. Καθένα από τα τέσσερα μαύρα σύμβολα αντιπροσωπεύει ένα από τα στοιχεία του σύμπαντος.
9. Μεξικό
Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα, τη χαρά και την αγάπη, το άσπρο την ειρήνη και την ειλικρίνεια και το κόκκινο τη γενναιότητα, το θάρρος και την ανδρεία. Ο θυρεός στο κέντρο προέρχεται από έναν θρύλο των Αζτέκων, σύμφωνα με τον οποίο θα εγκαθίσταντο στο μέρος όπου ένας αετός θα έτρωγε ένα φίδι πάνω σε έναν κάκτο.
10. Ηνωμένο Βασίλειο
Η σημαία είναι ένας συνδυασμός του κόκκινου σταυρού του Αγίου Γεωργίου, προστάτη αγίου της Αγγλίας, του ερυθρόλευκου σταυρού του Αγίου Πατρίκιου, προστάτη αγίου της Ιρλανδίας και του λευκού σταυρού του Αγίου Ανδρέα, προστάτη αγίου της Σκωτίας.
πηγή

Όταν η Δύση προσχώρησε στην αίρεση του παπισμού, τότε σταμάτησε το Μύρο να τρέχει από το λείψανο του Αγίου Νικολάου

 

Κυριακάτικο εγκύκλιο κήρυγμα του Μητροπολίτου Γόρτυνος Ιερεμία 
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
1. Σήμερα, αγαπητοί μου χριστιανοί, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του Αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας. Είναι άγιος πολύ αγαπητός στην πατρίδα μας και αυτό φαίνεται από το ότι πολλοί Ναοί σε πόλεις και χωριά είναι αφιερωμένοι σ᾽ αυτόν και πολλοί χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες, φέρουν το όνομά του.
Άλλοτε σας μίλησα για τον θαυμαστό βίο του αγίου, ότι ζούσε ασκητικά, ότι κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, ότι ήταν πολύ φιλάνθρωπος και μάλιστα κατά κρυφό τρόπο, γιατί ήταν πολύ ταπεινός και δεν ήθελε να διαφημίζεται το όνομά του.
2. Στο σημερινό μου κήρυγμα για τον Άγιο Νικόλαο, αδελφοί, θέλω να σας αναφέρω δύο περιστατικά, στα οποία ο άγιος παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της ορθόδοξης πίστης.
Πραγματικά, ο άγιος Νικόλαος ήταν δυνατός ομολογητής της Ορθόδοξης πίστης. Το ένα περιστατικό, που θα αναφέρω για να φανεί αυτό, ήταν όταν ζούσε ο άγιος, το δε άλλο ήταν μετά τον θάνατό του. Ακούστε χριστιανοί:
Στα χρόνια του αγίου Νικολάου ζούσε ο αιρετικός και βλάσφημος Άρειος. Αυτός αρνείτο ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν Θεός όμοιος - ομοούσιος με τον Πατέρα και τον παρουσίαζε απλώς ως θεοθέντα άνθρωπο. ῾Η πλανεμένη αυτή διδασκαλία του Αρείου έφερε σύγχυση και ταραχή στην Εκκλησία και γι᾽ αυτό ο βασιλεύς, ο άγιος Κωνσταντίνος, συνεκάλεσε στην Νίκαια της Βιθυνίας το έτος 325 την Α´ Οικουμενική Σύνοδο, στην οποία συμμετείχαν 318 άγιοι Πατέρες. Μεταξύ αυτών ήταν και ο άγιος Σπυρίδων, ως αρχιερεύς Τριμυθούντος, και ο άγιος Αθανάσιος, ως διάκονος, βοηθός του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αλεξάνδρου. Μεταξύ αυτών πάλι ήταν και ο άγιος Νικόλαος, που εορτάζουμε σήμερα, ο Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας. Βλέποντας ο άγιος Νικόλαος στην Σύνοδο ότι ο Άρειος προσπαθούσε να αποστομώσει όλους τους Αρχιερείς και να φαίνεται ότι υπερισχύει η δική του πλάνη, από θείο ζήλο κινούμενος, σηκώθηκε από την θέση του και έδωσε σ᾽ αυτόν, στον αιρετικό Άρειο, ένα δυνατό ράπισμα, ένα χαστούκι, ενώπιον μάλιστα του βασιλέως και αυτοκράτορος Κωνσταντίνου. Δεν γνωρίζουμε αν είναι ιστορικό γεγονός η αναφορά αυτή στο ιερό Συναξάριο· γιατί μερικά από τα αναφερόμενα στα Συναξάρια είναι συγκεχυμένα και προέρχονται από νόθες παραδόσεις. Γιά να αναφερθεί όμως στον άγιο Νικόλαο ένα τέτοιο περιστατικό, ότι χαστούκισε τον Άρειο, αυτό σημαίνει ότι ο άγιος εθεωρείτο ως πολύ ζηλωτής των ορθοδόξων δογμάτων και μάλιστα ήταν επιθετικός κατά των αιρετικών διδασκαλιών. Αλλά πρέπει να είναι αληθινή η αναφορά αυτή στον άγιο Νικόλαο, ότι δηλαδή εράπισε τον Άρειο, γιατί στην συνέχεια έχουμε την φυλάκιση του αγίου Νικολάου, που δικαιολογείται ακριβώς από την πράξη του αυτή. Στην φυλακή δε ο άγιος που πήγε για την ομολογία της πίστης μας είχε θεοφάνεια. Γιατί του παρουσιάστηκε ο Χριστός και η Παναγία, η Οποία του πρόσφερε ένα Ωμοφόριο, όπως το βλέπουμε και στην Εικόνα του. Αυτό υποδηλώνει ότι η Παναγία ανακηρύττει ως καλόν Αρχιερέα εκείνον που ζεί ασκητικά – σαν τον άγιο Νικόλαο – και ομολογεί την Ορθόδοξη πίστη, αλλά και πάσχει γι᾽ αυτήν, σαν τον άγιο Νικόλαο, που φυλακίστηκε για την πίστη.
3. Αλλά έχουμε και άλλο ομολογιακό γεγονός της ορθόδοξης πίστης από τον άγιο Νικόλαο, μετά τον θάνατο όμως το γεγονός αυτό. Ακούστε: Το Λείψανο του αγίου Νικολάου βρισκόταν στα Μύρα της Λυκίας, εκεί που ήταν το ποίμνιό του. Αλλά κατά το έτος 1080 μ.Χ. έγινε μεγάλη επιδρομή των Ισμαηλιτών κατά των Ρωμαίων και υπήρχε κίνδυνος το Λείψανο του αγίου να πέσει στα χέρια αυτών των απίστων και να πεταχθεί. Γι᾽ αυτό και παρουσιάστηκε σε οπτασία ο άγιος Νικόλαος σε ένα ευλαβή ιερέα στην πόλη Μπάρι της Ιταλίας. 
Παρουσιάστηκε και του είπε να πεί στον Αρχιερέα της πόλης και σε όλη την Εκκλησία να πάνε στα Μύρα της Λυκίας, για να παραλάβουν από εκεί το Λείψανό του και να το φέρουν στο Μπάρι της Ιταλίας. Έτσι και έγινε, αδελφοί! Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, που διηγείται την μετακομιδή αυτή των Λειψάνων του Αγίου Νικολάου, λέγει και για την μεγαλοπρεπή και ευλαβέστατη υποδοχή που έκαναν οι χριστιανοί του Μπάρι στον άγιο, την 9η Μαίου 1081 μ.Χ., Επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί και όλοι οι χριστιανοί, άνδρες, γυναίκες, γέροντες και παιδιά, όλο το πλήθος του λαού βγήκαν με λαμπάδες και θυμιάματα, ψάλλοντες ύμνους και ωδές στον Χριστό και τον Ιεράρχη Του τον Νικόλαο, για να υποδεχθούν αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό, που ήρθε στην πόλη τους. Πρέπει όμως να πούμε ότι οι χριστιανοί τότε στο Μπάρι και στην Ιταλία και σ᾽ όλη την Δύση ήταν ορθόδοξοι και ήταν ενωμένοι με την Ανατολική Εκκλησία, γιατι δεν είχαν πέσει ακόμη στην αίρεση και στην κακοδοξία των μετέπειτα Παπικών.
4. Ακούστε χριστιανοί. Στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου βρισκόταν τώρα το άγιο Λείψανο του αγίου Νικολάου, κάθε χρόνο στις 9 Μαίου, που έγινε η ανακομιδή του, γινόταν πανηγυρική θεία Λειτουργία. Καί συνέβαινε κάθε χρόνο θαυμαστό και υπερφυσικό γεγονός: Όταν ο ιερέας άρχιζε την θεία Λειτουργία αυτή, τότε άρχιζε και το άγιο Λείψανο να τρέχει Μύρο απο τις δύο πτέρνες των ποδών Του. Καί ήταν τόσο πολύ το Μύρο, ώστε φαινόταν ότι τρέχουν δύο βρύσες. Γι᾽ αυτό και έβαζαν μεγάλα αγγεία και κάδους, για να το συλλέγουν. Γιατί το έστελναν παντού για θεραπεία ασθενούντων. Όταν όμως τελείωνε η θεία Λειτουργία, σταματούσε και η ροή του Μύρου. Γι᾽ αυτό και οι ιερείς, που τελούσαν την θεία Λειτουργία,την τελούσαν αργά-αργά, ώστε να συλλέγουν περισσότερο Μύρο!
Αλλά ακούστε: Όταν η Δύση και το Μπάρι, λοιπόν, προσχώρησε στην αίρεση του παπισμού, τότε σταμάτησε το Μύρο να τρέχει. Τελούσε βέβαια και ο παπικός παπάς την Λειτουργία, αλλά δεν ανέβλυζε το Μύρο. Όταν όμως καλούσαν ορθόδοξο ιερέα για να τελέσει την θεία Λειτουργία, τότε το άγιο Λείψανο του αγίου ανέβλυζε Μύρο, όπως πρώτα. Τι σας λέει αυτό, χριστιανοί μου; Ναί! Αυτό το σημείο μας λέει ότι η ορθόδοξη πίστη μας είναι αληθινή, ενώ η πίστη των παπικών είναι ψεύτικη, είναι αιρετική πλάνη.
5. Με δύο σημεία, λοιπόν, δυνατά σημεία, αδελφοί, ο άγιος Νικόλαος ομολόγησε την ορθόδοξη πίστη. Το δεύτερο όμως σημείο, το μετά τον θάνατό του, ήταν πιο δυνατό από το πρώτο, από το ράπισμα στον βλάσφημο Άρειο. Βλέπετε, χριστιανοί μου, οι άγιοί μας και μετά τον θάνατό τους κηρύττουν την πίστη που έζησαν και θαυματουργούν αποδεικνύοντας έτσι δυνατά την αλήθειά της.
Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, και ας σπουδάσουμε την ορθόδοξη πίστη μας, ας την ζήσουμε εφαρμόζοντάς την στην ζωή μας και ας την παραδώσουμε σαν ιερή προίκα και κληρονομιά στην νέα γενεά, τα αγαπητά μας χρυσά παιδιά.
Με πολλές ευχές
† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

Ωχ,θα μας καίει και ο Πορφύριος τώρα..!

 

Πρόπερσι,…αφού είχε γίνει η αγιοκατάταξη του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, γινόταν Θεία Λειτουργία στο Φρικτό Γολγοθά,στο Πανίερο ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα.

Ησαν παρόντες προσκυνητές από την Ελλάδα.Μέσα στο γκρουπ ήταν και μιά δαιμονισμένη από Αττική, αλλά στεκόταν ήσυχη,προσευχόμενη.

Στα….»Σα εκ Των Σων…» την πιάνει κρίση! Αρχίζει να αφρίζει!Ουρλιάζει,…και στο «Εξαιρέτως της Παναγίας Αχράντου…»κραυγάζει,…γελάει δαιμονικά,…και λέει:
«Αχ μωρέ,…κοίτα τους,όλους τους! Δεν μας έφτανε ο κοντός,ο Νεκτάριος ο Κεφαλάς από την Αίγινα,…μας προστέθηκε τώρα και αυτός ο Πορφύριος από την Ομόνοια, από την Πολυκλινική Αθηνών,…να μας καίει κι αυτός τώρα!
Ωχ αλλοίμονο μου, ωχ…ωχ…!».

(Αυτό συνέβη εδώ στα Ιεροσόλυμα,μιά βδομάδα μετά,αφού είχε γίνει η αγιοκατάταξη του αγίου Πορφυρίου του νέου).

 

Παραδοσιακές Αγιορείτικες Συνταγές : Κεφτέδες με τόνο και ταραμά

 

Υλικά:
250 γρ. τόννο (κονσέρβα)
2-3 χονδρές φέτες μπαγιάτικο ψωμί

1-2 κουταλιές της σούπας ταραμά
2-3 κρεμμύδια τριμμένα
3-4 σκελίδες σκόρδου λειωμένες
Λίγη ρίγανη
Λίγο μαύρο πιπέρι τριμμένο
1 φακελάκι ξηρή μαγιά
Ελαιόλαδο για τηγάνισμα
 
Εκτέλεση:
Μουσκεύουμε το ψωμί και το στίβουμε καλά.
Λειώνουμε τον τόννο με το πιρούνι.
Ανακατεύουμε τα πάντα και τα ζυμώνουμε.
Αφήνουμε την ζύμη για λίγο να δέσει και μετά τηγανίζουμε τους κεφτέδες σε σιγανή φωτιά για να μην αρπάξουν αλευρώνοντάς τους.

Ασκητική πορεία αναγέννησης

Η πορεία στην οδό τού Χριστού

 

Γέροντα  Σωφρονίου του έσσεξ 

Η νοερά όρασις του σκοπού δύναται να δοθή εις ημάς εν βραχυτάτη στιγμή, ανεξαρτήτως της φυσικής ηλικίας, αλλ’ η εν τη πράξει εκπλήρωσις εκείνου, όπερ προεγεύθημεν εν διαισθήσει δύναται να απαιτήση ισόβιον αγώνα· αλλά και τότε η επιτυχία δεν είναι εισέτι βεβαία. Εν τω χώρω της επιστήμης και της τέχνης υπάρχουν σημεία τινα εις τα οποία ερείδεται η κρίσις ημών· δεν ισχύει όμως το αυτό δια το πνεύμα το ελκόμενον προς τον Άναρχον.

Είναι γνωστόν ότι και ο καλλιτέχνης και ο φιλόσοφος και ο επιστήμων είναι δυνατόν όντως να πάσχουν εν τη δημιουργική πάλη, καίτοι το έργον αυτών είναι αληθώς μηδαμινόν εν συγκρίσει προς το ημέτερον.

Όταν ο προσευχόμενος νους του χριστιανού αποσπάται εκ της διαμονής αυτού εν τω Αιωνίω υπό των κακών λογισμών, τότε φόβος – εννοείται πνευματικός – κυριεύει αυτού. Να ίδη τις εαυτόν εν τη δουλεία των χαμερπών παθών των αποχωριζόντων αυτόν από του Θεού, θλίβει αυτόν μέχρι μεγάλου πόνου. Εκ της απεγνωσμένης θλίψεως η προσευχή συνάγεται εις τα έσω, εις αυτόν τούτον τον καρδιακόν πυρήνα της υπάρξεως ημών, υπό μορφήν «σπασμού»: Ο όλος άνθρωπος συσφίγγεται εις έν, ως ισχυρός εσφιγμένος γρόνθος. Η προσευχή γίνεται κραυγή άνευ λόγων.

Τούτο είναι μία εκ των πικροτέρων εμπειριών: να συνειδητοποιήση τις εαυτόν εν τω ζοφερώ λάκκω της αμαρτίας, ανάξιον του Αγίου των Αγίων. Δεν υπάρχει όμως άλλη ευκολωτέρα οδός δια την υπερνίκησιν των παθών.

Παν χριστιανικόν «έργον» αναποφεύκτως συνδέεται μετ’ ασκητικού αγώνος· η αγάπη δε, ως το ύψιστον πάντων των έργων, απαιτεί και τον μεγαλύτερον κόπον. Η ζωή του χριστιανού είναι κατ’ ουσίαν πορεία οπίσω του Χριστού: «Τί προς σε (οιοσδήποτε και εάν είναι ο άλλος); Συ ακολούθει Μοι» (πρβλ. Ιωάν. 21,22). Ως εκ τούτου έκαστος πιστός θα επαναλάβη εις τον ένα ή τον άλλον βαθμόν την οδόν του Κυρίου, αλλ’ ουχί δια της ιδίας αυτού δυνάμεως θα άρη επί των ώμων αυτού τον σταυρόν, ίνα πορευθή εις Γεθσημανή και περαιτέρω εις Γολγοθάν: «… ότι χωρίς Αυτού ου δυνάμεθα ποιείν ουδέν» (πρβλ. Ιωάν. 15,5). Όσοι όμως έλαβον την φοβεράν ταύτην ευλογίαν, εγεύθησαν της αναστάσεως αυτών· ο κλήρος των υπολοίπων είναι η πίστις εις την ευσπλαχνίαν του Θεού.

Ούτως ηυδόκησε περί ημών ο Πατήρ ο ουράνιος: Πάντες οι γηγενείς οφείλουν «να άρουν τον σταυρόν αυτών», ίνα κληρονομήσουν ζωήν αιώνιον (πρβλ. Ματθ. 16,24-25). Οι εκκλίνοντες από της σταυροφορίας ταύτης δεν θα εκφύγουν την δουλείαν των παθών και θα «θερίσουν εκ της σαρκός φθοράν» (πρβλ. Γαλ. 6,8 και Ρωμ. 8,13). Η προς τον Θεόν και τον πλησίον εντεταλμένη αγάπη είναι πλήρης βαθέων παθημάτων, αλλά ταύτα συνοδεύει παράκλησις ουράνιος (πρβλ. Μάρκ. 10,29-30): Την ψυχήν ζωοποιεί η ειρήνη εκείνη, την οποίαν έδωκεν ο Κύριος εις τους Αποστόλους προ της αναβάσεως Αυτού εις τον Γολγοθάν. Όταν δε το πνεύμα του ανθρώπου εισαχθή εις την σφαίραν της φωτοφόρου αγάπης του Θεού και Πατρός ημών, τότε επιλανθάνεται πάντων των πόνων, και η ψυχή ανερμηνεύτως μακαριούται (βλ. Ιωάν. 12,50 και 17,3). Ούτως η γυνή, «όταν γεννήση το παιδίον, ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως δια την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον» (Ιωάν. 16,21). Ούτω και έτι μάλλον χαίρει ο χριστιανός, όταν εν επιγνώσει και βαθεία αισθήσει συνειδητοποιήση εαυτόν αναγεγεννημένον εν τω Θεώ δια την αιωνιότητα.

 

Πηγή: "Περί Προσευχής" Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ). Μετάφρασις εκ του Ρωσικού Ιερομονάχου Ζαχαρίου. Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου. Έσσεξ Αγγλίας 1993.

Τα μεταναστευτικά πουλιά ίσως να μην υπάρχουν στο μέλλον!

Εννέα στα δέκα μεταναστευτικά πουλιά του πλανήτη αντιμετωπίζουν απειλές που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τους την επιβίωση, όπως η έλλειψη τροφής και η λαθροθηρία, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα. Οι θανάσιμες απειλές εκδηλώνονται στους τόπους όπου τα μεταναστευτικά πουλιά σταματούν το ταξίδι τους για να βρουν τροφή, να ξαποστάσουν ή να αναπαραχθούν. Περισσότερα από τα μισά είδη μεταναστευτικών πουλιών έχουν δει τους πληθυσμούς τους να μειώνονται κατά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, λόγω απειλών όπως το παράνομο κυνήγι και η καταστροφή των φυσικών τους ενδιαιτημάτων.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Κλερ Ράνγκε του Πανεπιστημίου της Κουίνσλαντ στην Αυστραλία, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», μελέτησαν 1.450 είδη μεταναστευτικών πουλιών. Διαπίστωσαν πως μόνο το 9% απολαμβάνουν πλήρους προστασίας στη διάρκεια του ταξιδιού τους. Το αντίστοιχο ποσοστό προστασίας για τα μη μεταναστευτικά πουλιά φθάνει το 45%.
Ορισμένες χώρες όπως η Γαλλία και η Βενεζουέλα προσφέρουν προστασία σε πάνω από το 80% των μεταναστευτικών πουλιών, ενώ σε άλλες, όπως η Ινδία και η Κίνα, το ποσοστό προστασίας δεν ξεπερνά το 10%. Το πρόβλημα είναι οξύτερο στη Βόρεια Αφρική, στην Κεντρική και στην Ανατολική Ασία. Σημειώνεται ότι ορισμένα μεταναστευτικά πουλιά κατά τη διάρκεια της ζωής τους διανύουν τρεις φορές την απόσταση Γης-Σελήνης και πίσω. Ορισμένα ταξιδεύουν πάνω από 10.000 χιλιόμετρα χωρίς στάση. Οι επιστήμονες ζητούν να δημιουργηθούν περισσότερες και καλύτερα προστατευόμενες περιοχές προστασίας κατά μήκος των κυριότερων μεταναστευτικών οδών των πουλιών.
Υπενθυμίζεται ότι στη «γειτονιά» μας, στη Λεκάνη της Μεσογείου, θανατώνονται παράνομα δεκάδες εκατομμύρια πουλιά σύμφωνα με έκθεση της BirdLife International. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την έκτη θέση στις θανατώσεις πουλιών στη Μεσόγειο με 704.000 πουλιά κάθε χρόνο. Η έκθεση αποκαλύπτει επίσης μερικές από τις απάνθρωπες μεθόδους θανάτωσης που χρησιμοποιούνται σε όλη τη Μεσόγειο, όπως: η λαθροθηρία με όπλα, η παγίδευση με δίχτυα, η χρήση ξόβεργων και η χρήση ηχομιμητικών συσκευών για την προσέλκυση πουλιών σε τοποθεσίες παράνομης παγίδευσης.

πηγή