Πώς ζουν σήμερα οι Ινδιάνοι στις ΗΠΑ: Αγρότες, αθλητές, επιστήμονες -Οι θεματοφύλακες της αμερικανικής κουλτούρας

Οι ιθαγενείς της Αμερικής αποτελούν βασικό κομμάτι της Ιστορίας της χώρας και ο τρόπος ζωής τους σίγουρα εντυπωσιάζει.
Μία νεαρή φωτογράφος, η Ματίκα Γουίλμπουρ, διένυσε χιλιάδες χιλιόμετρα προκειμένου να καταφέρει να αποτυπώσει μέσα από τον φακό της φωτογραφικής της μηχανής την καθημερινότητα τους.
Η Ματίκα πέρασε από αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ και δημιούργησε μία εξαιρετική συλλογή φωτογραφιών από Ινδιάνους 161 διαφορετικών φυλών. Το αποτέλεσμα είναι το Project 562, όπως το ονόμασε, στο οποίο εκτός από τις υπέροχες φωτογραφίες παραθέτει και τις ιστορίες των Ινδιάνων.
Η Μαρίκα, ιθαγενής και η ίδια, δήλωσε πως ξεκίνησε αυτό το μοναδικό ταξίδι προκειμένου να παρουσιάσει στον κόσμο τα επιτεύγματα και την κληρονομιά των Ινδιάνων. «Αναζητώ τη θετικότητα και ψάχνω για ήρωες, τους οποίους και έχουμε, κυκλοφορούν ανάμεσά μας» δηλώνει.
«Είναι επαγγελματίες υγείας, αθλητές και φορείς του πολιτισμού μας. Είναι οι αγρότες μας που καλλιεργούν τους αυτόχθονες σπόρους μας, είναι ψαράδες που πλέουν με τα σκάφη τους στα ιερά νερά μας, είναι δικηγόροι που προστατεύουν την κυριαρχία μας, είναι οι θείοι μας και οι παππούδες μας που αγωνίζονται για την προστασία των ιερών τόπων μας. Είναι όλοι αυτοί και έχουν να πουν μία ιστορία» εξηγεί.
Η Ματίκα εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια για το «Project 562», το οποίο ελπίζει να καταφέρει να ολοκληρώσει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Αναφέρει πως το έργο της τονίζει τα πλεονεκτήματα των αρχικών κατοίκων των ΗΠΑ, παρά το αβέβαιο μέλλον τους και έχει ως στόχο να ενθαρρύνει τους Αμερικανούς να αποκτήσουν μεγαλύτερη γνώση σχετικά με τις κοινότητες των ιθαγενών, σε μία προσπάθεια να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός.













Η φωτογράφος Ματίκα Γουίλμπουρ

πηγή

Άγιον Όρος - Εκεί που φύση συναντά τον Θεό

Το σχολείο της Νέας Τάξης ως εργαλείο αντικατάστασης του γηγενούς πληθυσμού – Το παράδειγμα της Γαλλίας

ΚΟ: Δυνατό άρθρο κόντρα στην καθεστωτική προπαγάνδα – το οποίο άμεσα σχετίζεται με αυτά που εξελίσσονται στην πατρίδα μας. - Πως λειτουργούν δύο εκπαιδευτικά συστήματα στην χώρα. - Πως ρέει το χρήμα για τα σχολεία όπου η πλειοψηφία είναι παιδιά μεταναστών. - Πως «χτίζεται» μια ελίτ «διαφορετικότητας». - Πως η διδασκαλία της «νέας» ιστορίας αποτελεί το δηλητηριασμένο μπλε χάπι της Νέας Τάξης. - Πως οι Λευκοί Γάλλοι διδάσκονται ότι η ιστορία τους είναι επαίσχυντη και ότι η φυλετική ανάμειξη και η εξαφάνιση των ευρωπαϊκών λαών είναι «πρόοδος». - Πως Δεξιά και Αριστερά δεν έχουν καμία διαφορά στο οργανωμένο σχέδιο αντικατάστασης του γηγενούς πληθυσμού. - Πως τα δήθεν «παραμελημένα» προάστια που μένουν μετανάστες είναι ανεπτυγμένες και οικονομικά ενεργές ζώνες, ενώ αντίθετα εγκαταλείπεται από το κράτος η περιφέρεια, όπου εξακολουθεί να ζει η πλειοψηφία του γηγενούς λευκού πληθυσμού. - Πως η παγκοσμιοποιημένη ολιγαρχία ετοιμάζει τη νέα μπουρζουαζία της «διαφορετικότητας» και τον εξοβελισμό του γηγενούς πληθυσμού και ΠΟΙΟΙ (δεν πάει το μυαλό σας) είναι οι «σατανικοί» συνεργάτες σε αυτό.   

Του Charles Jansen (Radix Jurnal)
 / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (πρωτότυπος τίτλος: Evil Synergies)

Στην σημερινή Γαλλία υπάρχουν δύο αντικρουόμενες τάσεις.

Πρώτα, μια συνεχώς αυξανόμενη συνειδητοποίηση του γηγενούς λευκού πληθυσμού που απειλείται από τη μαζική μετανάστευση. Η είσοδος του υποψηφίου του Εθνικού Μετώπου (NF) Ζαν-Μαρί Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2002, αποτέλεσε έναν σεισμό για την mainstream πολιτική τάξη. Για εβδομάδες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έριχναν πάνω στους Γάλλους έναν καταιγισμό αναφορών στο «ναζισμό», στις «πιο σκοτεινές ώρες της ιστορία μας» και άλλα μεταπολιτικά μιμίδια. Ο Λεπέν ηττήθηκε από τον Σιράκ, ο οποίος κέρδισε με πάνω από 82% των ψήφων. Παρ’ όλα αυτά, η παρουσία του Λεπέν στο δεύτερο γύρο και ο πλήρης πανικός ως αντίδραση από το σύστημα σηματοδότησε μια σημαντική ημερομηνία.

Μετά το 2002, η αποχή αυξήθηκε, νέες "νεολαιίστικες" κινήσεις, όπως το ‘Bloc Identitaire’ και οι ‘Jeunesses Identitaires’ (Ταυτοτική Νεολαία) εμφανίστηκαν. Ομάδες προβληματισμού, όπως η ‘Polémia’, ενημερωτικές ιστοσελίδες όπως η ‘Fdesouche’, που επικεντρώνονται σε θέματα σχετικά με τη μετανάστευση, την οικονομία, τη δημογραφία και την μεταπολιτική και συμβολικές δημόσιες εκδηλώσεις, όπως μια συνάντηση το 2012 κατά της ισλαμοποίησης ή η κατάληψη της κορυφής του - υπό ανέγερση - Τζαμιού στο Πουατιέ, υποδηλώνουν μια βαθύτερη τάση αφύπνισης του λευκού πληθυσμού.

Πράγματι, από τότε που η κόρη του Λεπέν, Marine, πήρε τα ηνία του κόμματος, τα εκλογικά του αποτελέσματα συνεχώς αυξάνονται σταθερά. Οι τελευταίες εκλογές του 2014 και του 2015 έφεραν το Εθνικό Μέτωπο πρώτο κόμμα στη Γαλλίας βάσει του μεγάλου αριθμού ψήφων. Περισσότεροι από πέντε εκατομμύρια ψηφοφόροι υποστήριξαν τους υποψηφίους του Μετώπου. Μόνο ένα παιχνίδι συμμαχιών ανάμεσα στην mainstream Δεξιά, η λεγόμενη ‘Union de la droite’ που δημιουργήθηκε για τη διατήρηση του συστήματος δικομματισμού με κάθε κόστος, ήταν σε θέση να εμποδίσει τους υποψηφίους του Μετώπου από το να εκλεγούν.

Δεύτερον, ενώ η τάση αυτή γίνεται ορατή και παρουσιάζεται αρνητικά από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, υπάρχει μια άλλη στο παρασκήνιο. Δηλαδή, μια συνεχής προσπάθεια ενδυνάμωσης των ανθρώπων της «διαφορετικότητας», με το να τους παρέχεται ένας συνεχώς αυξανόμενος αριθμός προνομίων, από το να προτιμούνται στην απασχόληση, μέχρι το ηθικό έρεισμα του «καταπιεσμένου» - σε βάρος του γηγενούς πληθυσμού. Οι άνθρωποι της "διαφορετικότητας" κανακεύονται και λατρεύονται από το σύστημα, ενώ οι νεαροί λευκοί Γάλλοι φεύγουν από το σχολείο χωρίς δίπλωμα της προκοπής, χωρίς αίσθηση εσωτερικής ταυτότητας, χωρίς καμία αίσθηση του ανήκειν.

Κατά ειρωνικό τρόπο, η φιλο-Λευκή τάση είναι η μόνη που θα μπορούσε πραγματικά να χαρακτηριστεί ως «οργανική» (φυσική). Η άλλη φέρει όλα τα σημάδια ενός κατασκευάσματος από «τα πάνω προς τα κάτω»: Χρηματοδοτείται από τον εταιρικό κόσμο, εξαπλώνεται από τα mainstream μέσα μαζικής ενημέρωσης, και παράγεται από δυνατά δίκτυα. Αναπαύσου εν ειρήνη, κ Γκράμσι.

Ένα πρόσφατο βιβλίο, ρίχνει φως στο πώς η δεύτερη τάση ήσυχα κατασκευάζεται. Σύμφωνα με την Claude Meunier-Berthelot, συνταξιούχο δασκάλα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα, αλλά δύο χρηματοδοτούμενα από το κράτος εκπαιδευτικά συστήματα στη Γαλλία. Και τα δύο εργάζονται σε συνέργεια και η σύνδεσή τους είναι πιθανό να φέρει δραματικές συνέπειες.

Φωτογραφία: στην άκρη αριστερά: απόσπασμα από κλιπ των ‘Magic System’. Οι ‘Magic System’ είναι μπάντα Αφρικανών που ζουν στην Γαλλία. Είναι διάσημοι και προβάλλονται στη Γαλλία από το 2002. Το κλιπ τους "Mamadou", του 2014, δείχνει τον ηγέτη της μπάντας να σπρώχνει έναν λευκό τύπο και μετά να παίρνει ένα λευκό κορίτσι. Στο κέντρο: απόσπασμα από κλιπ του ‘Kaaris’, ράπερ από την Ακτή Ελεφαντοστού, ο οποίος έχει γαλλικό διαβατήριο. Το τραγούδι του “By Gucci Mane”, του 2014, έχει πολλές σκηνές όπου δείχνει μια υπεροχή πάνω στη Γαλλία και τους Γάλλους, παρά το γεγονός ότι ο γαλλικός στρατός του έσωσε τη ζωή με το να τον επαναπατρίσει από την Ακτή Ελεφαντοστού που σπαράσσονταν από πόλεμο μεταξύ του 2002 και του 2007. Τόσο οι ‘Magic System’ όσο και ο ‘Kaaris’ είναι mainstream μουσικοί, που τους προβάλλουν συνεχώς. Στα δεξιά: Ο Christophe Guilluy, ένας λαμπρός γεωγράφος που έδειξε σε πολλά βιβλία ότι τα λεγόμενα παραμελημένα προάστια της Γαλλίας, που ως επί το πλείστον ανήκουν σε Μαύρους και Βορειοαφρικανούς, αναπτύχθηκαν και είναι οικονομικά ενεργές ζώνες, σε αντίθεση με την εγκαταλελειμμένη περιφέρεια όπου η πλειοψηφία του γηγενούς γαλλικού πληθυσμού εξακολουθεί να ζει.

Τα σχολεία ως εργαλείο για την αντικατάσταση μας

Το βιβλίο της Meunier-Berthelot έχει πάρει το όνομά  “C'est l'identité française qu'on assasine” (περίπου, ‘Η δολοφονία της γαλλικής ταυτότητας’), αλλά θα μπορούσε να έχει τον τίτλο «η υποδούλωση των παιδιών της Γαλλίας». Εντός του δημοσίου εκπαιδευτικού συστήματος, κάποια σχολεία χρηματοδοτούνται περισσότερο από τα άλλα: κατηγοριοποιούνται ως «Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας» (στα γαλλικά, ZEP). Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν σε προάστια όπου τα παιδιά Μαύρων και Βορειοαφρικανών μεταναστών είναι ήδη μια μεγάλη πλειοψηφία. Τα Zeps είναι η εμπροσθοφυλακή της «θετικής δράσης» (“affirmative action”, αλά ΗΠΑ) και η αντικατάσταση του λαού μας. Τους παρέχονται αφειδώς κεφάλαια, προσωπική φροντίδα, νέο υλικό, αν και οι περισσότεροι Λευκοί νέοι εκπαιδευτικοί που εργάζονται εκεί γρήγορα χάνουν το κίνητρο.

«Το πρώτο σύστημα, σχεδιασμένο ως το κοινό δίκαιο της Εθνικής Παιδείας, συνίσταται σε μια "αναμόρφωση" των σχολείων, όπου τάξεις εξαφανίζονται ταυτόχρονα. Το σύστημα αυτό περιλαμβάνει όλα τα σχολεία, από το δημοτικό έως τη διδασκαλία στο κολέγιο ... Έχει γίνει για τα παιδιά μας, τα παιδιά μας. Το άλλο, που ορίζεται ως "εκπαίδευση προτεραιότητας", έχει σχεδιαστεί ειδικά για τις "Περιοχές Εκπαίδευσης Προτεραιότητας", δηλαδή για τα προάστια. Αυτοί οι πληθυσμοί, όπου η πλειοψηφία είναι μετανάστες, επωφελούνται από μια δομημένη διδασκαλία, με "αποτελεσματικές" (sic) παιδαγωγικές μεθόδους, εξατομικευμένη παρακολούθηση τακτικό έλεγχο της εργασίας τους και διευθετημένες απαιτήσεις. Το δεύτερο σύστημα τροφοδοτείται από τεράστιους πόρους. Τα χρήματα από τους φόρους μας ρέουν για "ειδική εκπαίδευση" και σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Σταδιακά δημιουργείται μια αλλοδαπή ελίτ, ενώ τα παιδιά μας μετατρέπονται στους λακέδες του μέλλοντος» - Claude Meunier-Berthelot.

Από την άλλη πλευρά, τα κανονικά σχολεία, όπου το ποσοστό των λευκών παιδιών εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλότερο-αναμορφώνονται στο ακριβώς αντίθετο μοντέλο. Το επίπεδο του εκπαιδευτικού προγράμματος πέφτει, οι βαθμοί και η επίσημη αξιολόγηση σχεδιάζονται να αφαιρεθούν. Φυσικά, η χρηματοδότηση είναι πάρα πολύ μειωμένη. Τα μυαλά των νεαρών λευκών διαμορφώνονται ώστε να μην αναπτύξουν τις δυνατότητές τους, να παραμείνουν σε άγνοια της σκληρής δουλειάς και της επιτυχίας, ενώ οι μαύροι και Βορειοαφρικανοί ομόλογοί τους να επωφεληθούν από την αυξημένη χρηματοδότηση, την επιείκεια και την θετική προσοχή.

Μια πρόσφατη μεταρρύθμιση της διδακτέας ύλης της ιστορίας προκύπτει σαφώς αυτό το σχέδιο. Η μελέτη των βασιλέων Clovis και Καρλομάγνου, του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Βοναπάρτη, αφαιρούνται. Είναι ενδιαφέρον ότι, η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός αφαιρούνται καθώς - σύμφωνα με ένα περίεργο χαρακτηρισμό από το επίσημο κείμενο – θέλουν να δώσουν έμφαση στην «προβληματική που απαιτείται για τη διαμόρφωση των νέων πολιτών». Η μελέτη του Ισλάμ και ορισμένων αφρικανικών «αυτοκρατοριών» είναι υποχρεωτική. Ο Μεσαιωνικός Χριστιανισμός είναι μια επιλογή που ο δάσκαλος μπορεί να επιλέξει, ωστόσο, θα πρέπει να τον αντιμετωπίσει από μια θέση δυσφήμησής του, ενόψει της «θέσης που έχει η Εκκλησία στο μυαλό των ανθρώπων της υπαίθρου». Το σημερινό αναλυτικό πρόγραμμα ιστορίας παρουσιάζει φευγαλέες στιγμές, χωρίς μια συνολική θεώρηση, αλλά μόνο ένα υπόγειο μήνυμα για τις ρίζες "μας" που προέρχονται από το Ισλάμ της Μέσης Ανατολής και την υποσαχάρια Αφρική! Η Γαλλία και η Ευρώπη δεν έχουν καμία ένδοξη ιστορία. Η Γαλλία και η Ευρώπη θα πρέπει να αναφέρονται μόνο ως ένα καταπιεστικό, επαίσχυντο παρελθόν. Με λίγα λόγια, τα μαθήματα ιστορίας δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά μια καθημερινή διατροφή δηλητηριασμένων μπλε χαπιών.

Αυτή η εκπαιδευτική πολιτική δεν είναι απλώς η παραγωγή μιας σεκταριστικής Αριστεράς. Έχει προωθηθεί και από mainstream δεξιά κυβερνήσεις. Ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έκανε λόγο για "Kärcher" (σκούπα) θέλοντας να πει ότι θα ‘καθαρίσει’ τα προάστια, και υποσχέθηκε να αποκαταστήσει την αξία της εργασίας και να υποστηρίξει μια «επιλεγμένη μετανάστευση». Μετά την εκλογή του όμως, τοποθέτησε προσωπικότητες της πολιτιστικής Αριστεράς, όπως ο (εβραϊκής καταγωγής) πρώην υπουργός Πολιτισμού Τζακ Λανγκ, σε κυβερνητικές θέσεις υψηλής ευθύνης. Ήταν επίσης φίλος του περίφημου Richard Descoings, διευθυντή της κύριας σχολής πολιτικής επιστήμης της Γαλλίας και εμπνευστή των πολιτικών της «θετικής δράσης» για τη δημιουργία ποσοστώσεων «διαφορετικότητα». (Ο Descoings, ο οποίος ήταν φανερός ομοφυλόφιλος, βρέθηκε νεκρός, τον Απρίλιο του 2012, σε λουξ ξενοδοχείο του Μανχάταν, «υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες»).

Όπου η πολιτική «αναμόρφωση των σχολείων» για όλους τονίζει πόσο το σχολείο είναι απλά ένα μέρος για να ζεις, τα κείμενα βασισμένα στην πολιτική «αναμόρφωσης της εκπαιδευτικής προτεραιότητας» (ZEP), τονίζουν τη σημασία της «δομημένης διδασκαλίας», της «κανονικής εργασίας» και της «αναλυτικής διδαχής της γνώσης». Τουλάχιστον ως προς τις προθέσεις, αυτή η ειδική διδασκαλία στηρίζεται στην μετάδοση της γνώσης και αναζητεί την αριστεία, και επικεντρώνεται αποκλειστικά σε κατοίκους προαστίων που κατοικούν μετανάστες.

Αυτή η φωτογραφία είναι από την σελίδα του Υπουργείου Παιδείας της Μοζαμβίκης Γαλλίας στο facebook - χωρίς λόγια..

Ο στόχος είναι σαφής, ειδικά όταν πρόκειται να χαλαρώσουν τα προσόντα εξέτασης για την είσοδο στα καλύτερα σχολεία: δώστε σε έναν αυξανόμενο αριθμό μελών «ορατών μειονοτήτων» να έχουν πρόσβαση σε θέσεις εργασίας υψηλής ευθύνης στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις διοικήσεις, τον επιχειρηματικό κόσμο, μέσω προνομιακών μεθόδων. Η πολιτική αυτή συνίσταται στην προετοιμασία της μεγάλης αντικατάσταση των ελίτ ... σε βάρος του γηγενούς γαλλικού πληθυσμού που ζει υποβιβασμένος σε απομακρυσμένες προαστιακές περιοχές.

Αυτός είναι ο ακριβής μηχανισμός που περιγράφει ο γεωγράφος Christophe Guilluy: μια σιδερένια συμμαχία μεταξύ της παγκοσμιοποιημένης ολιγαρχίας που ζει στα αστικά κέντρα και στα προάστια των μεταναστών ενάντια στις γαλλικές μεσαίες πόλεις της περιφέρειας, τις αστικοποιημένες αγροτικές περιοχές και τις επαρχίες. - Jean-Yves Le Gallou.

Δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά μεταξύ των ελίτ της mainstream Δεξιάς και της ηγεμονεύουσας Αριστεράς. Η πρώτη διατηρεί την πολιτική της τελευταίας. Πριν τον Σαρκοζί, ο Ζακ Σιράκ είχε αναφέρει «το θόρυβο και τη μυρωδιά» από μεγάλες οικογένειες μεταναστών που ζουν κοντά σε Γάλλους εργαζόμενους. Επίσης, μιλούσε συνεχώς για το θέμα της «ανασφάλειας» προκειμένου να επανεκλεγεί. Και αφού επανεκλέχθηκε, τι έκανε; Τα ίδια ακριβώς πράγματα που έκαναν οι πρώτες και οι έσχατες κυβερνήσεις, τουλάχιστον από το 1976, όταν ο πρόεδρος Ζισκάρ ντ' Εστέν διέταξε ένα διάταγμα που επέτρεπε στις οικογένειες μεταναστών εργαζόμενων να έρθουν και να μείνουν στην χώρα. Από εκείνη τη χρονιά, η τάση παρέμεινε πάντοτε η ίδια. Αντίστοιχα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ο δημόσιος διάλογος όλα αυτά τα εξορθολογίζουν με το να επιτίθενται συνεχώς κατά της "ξενοφοβίας", του "προνομίου των Λευκών" και άλλα μεταπολιτική μιμίδια που ουσιαστικά σφυρηλατήθηκαν από την Αριστερά.

Ένας σιωπηλός πόλεμος

Ένα τόσο διαρκές, αυστηρά τηρούμενο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα βαθιών προθέσεων μόνο. Είναι βαθιά η πολιτική τους πραγματικά, όπως και ο πόλεμός τους εναντίον μας, εναντίον του λευκού ανθρώπου, ειδικά εκείνου της γενιάς του Millennium, όπου πολλοί από εμάς πορεύονται στο δρόμο προς την κοινωνική περιθωριοποίηση. Ως σύνολο, είμαστε η γενιά που θυσιάστηκε πιο πολύ από κάθε άλλη, μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Εμάς δεν μας έστειλαν κατευθείαν στο θάνατο στα πεδία της μάχης, αλλά μας στέρησαν όλα αυτά για τα οποία οι γονείς μας και οι πρόγονοί μας εργάστηκαν.

Με βάση τις μελέτες IQ, την ιστορική πορεία και την καθημερινή εμπειρία, θα μπορούσε κανείς να δει σε αυτή τη μνημειώδη αλλά απόκρυφη πολιτική μια ανηφορική μάχη ενάντια στη φύση. Όπως λένε, δεν μπορείς να κάνεις ένα περιστέρι αετό, ούτε μπορείς να κάνεις έναν άντρα με 70 IQ, τον επόμενο Αϊνστάιν. Ωστόσο, μπορείς να κάνεις έναν αετό, περιστέρι. Όπως έγραψε ο Πλάτων (Δημοκρατία, 377c), «μιλήστε στα παιδιά και έτσι διαμορφώστε τις ψυχές τους» με επιλεγμένες ιστορίες, προκειμένου να τους δώσετε τη νοοτροπία που θέλετε. Και έτσι μπορείτε να κάνετε ένα παιδί να υποστηρίζει ένα έργο. Επίσης, λειτουργεί και από την ανάποδη. Ευφυή, πολιτισμένα παιδιά μπορούν να γίνουν «χαζά», προσφέροντάς τους συνεχώς μια  αρνητική άποψη για τον εαυτό τους, μια απίστευτα σκοτεινή εκδοχή της ιστορίας των προγόνων τους, και στη συνέχεια τα αφήνεις ελεύθερα δύσμοιρα μέσα σε ένα ανώνυμο, υποβαθμισμένο πλήθος.

Το Γαλλο-Αμερικανικό Ίδρυμα (FAF), μια διακριτή ΜΚΟ που εργάζεται με το αμερικανικό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (Council of Foreign Relations), έχει ξοδέψει χρόνια δικτύωσης για να βρει "τους ηγέτες του αύριο". Πολλά υποσχόμενοι νεαροί Γάλλοι έχουν προσληφθεί σε ένα πρόγραμμα που λέγεται "Young Leaders" και στέλνονται στις ΗΠΑ, με όλα τα έξοδα πληρωμένα, για συνεδρίες δικτύωσης. Ο σημερινός Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και ο πρώην Νικολά Σαρκοζί είναι μέλη της FAF. Αυτά τα τελευταία χρόνια, η FAF αφιέρωσε σημαντικές προσπάθειες για τα προάστια που κατοικούνται από μετανάστες δείχνοντας πόσο θεωρούνται σημαντικοί και ελπιδοφόροι για το μέλλον. Φυσικά, υπάρχουν και κάποιοι Λευκοί εκεί -και είναι πιθανό ότι θα είναι πάντα εκεί- αλλά αυτοί οι άνθρωποι θα είναι μέρος του συστήματος και εργάζονται σε υψηλότερα επίπεδα. Αυτοί οι λίγοι Λευκοί μπορεί  να επωφεληθούν για κάποιο χρονικό διάστημα, εις βάρος όλων των άλλων Λευκών. Μόνο για κάποιο χρονικό διάστημα, διότι ακόμη και αν ανήκουν στην καρδιά του συστήματος, είναι ένας σημαντικός στόχος για μια αναπτυσσόμενη παρασιτική τάξη.

Ο Jacques Attali (φώτο), ένας σημαντικός εβραϊκή καταγωγής σύμβουλος, υποστήριξε κατά τη συνεδρίαση του 2014 του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου (Jewish Global Congress) ότι πρέπει να δημιουργηθεί η Δυτική «μουσουλμανική αστική τάξη». Οι μουσουλμάνοι δεν έχουν σοβαρούς ηγέτες, είπε ο Attali και η εβραϊκή κοινότητα πρέπει να τους βοηθήσει: «στην Αγγλία, η εβραϊκή αστική τάξη χρηματοδοτεί ήδη ιμάμηδες».

Είναι αυτό αλτρουισμός; Ναι, υπό τον όρο ότι αποδεχόμαστε τον ορισμό που ο Attali δίνει στον αλτρουισμό: "Ευφυής εγωισμός". Προφανώς η φιλο-μουσουλμανική στρατηγική του στοχεύει στο να τους θέσει κάτω από την υψηλότερη αιγίδα της οργανωμένης εβραϊκής κοινότητας και να αποφευχθούν βίαιες αντι-σημιτικές ανατροπές από αυτούς. Ο Attali, όπως πιθανότατα κι όλοι οι άλλοι στο παγκόσμιο εβραϊκό κογκρέσο- δεν νοιάζονται καθόλου για την ακεραιότητα των ευρωπαϊκών χωρών – νοιάζονται και φροντίζουν για τη δημιουργία μιας ισορροπίας δυνάμεων, όπου θα έχουν το πάνω χέρι. Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει την εγκατάλειψη της πλειοψηφίας των νεαρών λευκών από την κοινωνία των πολιτών. Η οργανωμένη κοινότητα δεν ενδιαφέρεται καθόλου ή μάλλον αισθάνεται κάποια ικανοποίηση, βλέποντας το αποτέλεσμα της πολιτικής τους.

Η στρατηγική της δημιουργίας μιας αλλοδαπής ελίτ "διαφορετικότητας" φαίνεται να συνδυάζει δύο χαρακτηριστικά: τη δημιουργία μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων, με την πολυπολιτισμικότητα να διαιρεί τους κατοίκους των δυτικών χωρών, και μια βαθιά εκδίκηση εναντίον του Ευρωπαίου που τόλμησε να επαναστατήσει εναντίον του περίλαμπρου περιούσιου λαού.

Ο Attali δημιούργησε επίσης μια εταιρία μικροχρηματοδότησης που σχεδιάστηκε για να χορηγεί δάνεια με ευνοϊκούς όρους στους μετανάστες. Ένας από τους διαχειριστές αυτής της εταιρίας είναι ένας νεαρός επιχειρηματίας από την Βόρεια Αφρική, ο Younes Bourimech (φώτο). Ως επιχειρηματίας και Βορειοαφρικανός, ο Bourimech έχει το τέλειο προφίλ, με την προσθήκη ενός συγκεκριμένου προνομίου: κατέχει μετοχές της Therapy Music, της εταιρείας που βρίσκεται πίσω από τον gangsta-ράπερ Kaaris. Δεν είμαι σίγουρος ότι το gangsta-rap είναι το καλύτερο μέσο για τη διατήρηση μιας σταθερής ισορροπίας δυνάμεων, εκείνης που ευνοεί τους Εβραίους. Παρ’ όλα αυτά, ως μεταπολιτικό εργαλείο εκδίκησης, είναι τέλειο: ρομαντικοποιει το έγκλημα, τη βία, και γενικά το lifestyle των κακοποιών, το οποίο συνήθως, ακολουθούν Μαύροι και Άραβες, και μερικοί whiggers (Λευκοί που μιμούνται το στυλ των Μαύρων) εναντίον των Λευκών.

Πολλοί νεαροί λευκοί έχουν συνηθίσει να ζουν στα προάστια. Έχουν ζήσει σε ένα μικτό φυλετικό περιβάλλον από τότε που γεννήθηκαν. Πολλοί από αυτούς δεν φαντάζονται να γυρνούν πίσω σε μια κατάσταση φυλετικής και πολιτισμικής ομοιογένειας. Άλλωστε, τους έχουν πει στο σχολείο ότι η ιστορία τους ήταν σκοτεινή και επαίσχυντη, ότι η φυλετική ανάμειξη και η εξαφάνιση των ευρωπαϊκών λαών είναι «πρόοδος».

Οι περισσότεροι από τους ελίτ Εβραίους στη Γαλλία είναι Σεφαραδίτες. Προερχόμενοι από τη Βόρεια Αφρική, που ποτέ δεν "υπέφεραν" από τους Γερμανούς, καθώς δεν ήταν στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτοί οι άνθρωποι έχουν ζήσει πάντα σε ένα φυλετικό ποικιλόμορφο περιβάλλον. Θυμάμαι ότι διάβασα για έναν Σεφαρδίτη που επέστρεψε στη Γαλλία μετά την εγκατάλειψη της Αλγερίας: ήταν σοκαρισμένος που οι σχολικές τάξεις ήταν ομοιόμορφα λευκές. Ωστόσο, ακριβώς όπως και οι άλλοι Εβραίοι, οι Σεφαραδίτες έχουν μια ισχυρή αίσθηση πολιτισμικής και εθνικής ταυτότητας, σε πλήρη αντίθεση με τους ανίδεους Λευκούς που υπερασπίζονται βλακωδώς τον «αντιρατσισμό» και κατηγορούν τους συνειδητοποιημένους συνομηλίκους τους, ακόμη και αν αυτό σημαίνει την δική τους εκτόπιση.

Τι κάνουμε;

Μέχρι στιγμής, η έλλειψη ταυτότητας και θετικών απόψεων μεταξύ των Λευκών έχει ανοίξει το δρόμο για μια σατανική συνέργεια μεταξύ της οργανωμένης εβραϊκής κοινότητας και των φιλόδοξων και «αγανακτισμένων» μεταναστών και μιας ελάχιστης μειοψηφίας λευκών αστών που δεν πάσχουν πολύ από τη νέα κατάσταση. Αυτή η σατανική συνέργεια είναι χτισμένη πάνω στις πλάτες μας. Έχει αρχίσει με λευκά αφεντικά που ευνοούν το φθηνό εργατικό δυναμικό αντί να προσλαμβάνουν δικούς τους και έχει επιδεινωθεί αφότου η Αριστερά σταμάτησε να υπερασπίζεται την Λευκή εργατική τάξη, χάριν των μεταναστών και ορισμένων αστικών μειονοτήτων όπως οι ΛΟΑΤ.

Για πολλούς νέους Γάλλους, η μόνη λύση για ένα ουσιαστικό μέλλον, είναι η ξενιτιά. Δεν υπάρχει τίποτα για μας στην ίδια την χώρα των προγόνων μας, εκτός αν ενταχθούμε σε ένα σύστημα αλλοτρίωσης και αποδεχθούμε την προδοσία των δικών μας για τα χρήματα ή την ελπίδα για μια καριέρα. Ακόμη και τότε, πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε ένα ζοφερό μέλλον με έργα που μας αφήνουν φτωχότερους από τους γονείς μας, μια ζωή ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας πίσω από επιθετικούς μετανάστες, μια αλλοδαπή πολιτική τάξη, δημόσιο χρέος, και έναν καθημερινό πόλεμο εναντίον μας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Η δημόσια παρουσία του Εθνικού Μετώπου (NF) από το 2002 υπήρξε ένα μεταπολιτικό πλήγμα. Ενώ δεν μπορεί να θεωρηθεί (το NF ) ως ο σωτήρας του Ευρωπαίου ανθρώπου, είναι ένα αγκάθι στο πόδι των ελίτ. Αν η Marine Le Pen εκλεγόταν πρόεδρος, θα ήταν ένα άλλο μεταπολιτικό πλήγμα, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει στην πραγματικότητα. Η εκλογική επιτυχία του NF είναι καλή είδηση ​​πέρα ​​από κάθε αμφιβολία. Πράγματι, ένας σημαντικός δείκτης της ανόδου είναι η άφιξη καριερίστων και Μασόνων στο κίνημά της Marine - με άλλα λόγια, ένα σοβαρό στοίχημα για το μέλλον του κόμματος. Η Marine έχει επίσης υποκύψει μπροστά στην οργανωμένη εβραϊκή κοινότητα με τον ισχυρισμό ότι «το NF είναι η καλύτερη ασπίδα για τους Γάλλους Εβραίους».

Αλλά ακόμα και έτσι, η περίφημη B'nai Brith διατηρεί μια αντι-NF "Δημοκρατική" συμφωνία με τα mainstream πολιτικά κόμματα: δεν επιτρέπονται συμμαχίες με το NF, κάθε είδους συμμαχία επιτρέπεται εναντίον του. Έτσι, έχουμε δει ένα παιχνίδι συμμαχίας μεταξύ των mainstream ηθοποιών της Δεξιάς. Όχι, το NF δεν αποτελεί μέρος της "Δημοκρατίας" ή του mainstream.Υπάρχει μια συνεχώς αυξανόμενη τάση φιλο-NF ψηφοφόρων και αφύπνισης των Λευκών, αλλά η ελίτ συνεχίζει τον πόλεμο εναντίον του με τους δικούς της συνέργειες.

Υπάρχει βέβαια, και μια λιγότερο πολιτική πλευρά, αυτή από τον δοκιμιογράφο Alain Soral (φώτο) και το think-tank του ‘Égalité & Réconciliation’. Το εγχείρημά του έχει ως στόχο να συμφιλιώσει τους Γάλλους γηγενείς με τους μουσουλμάνους εναντίον του «Σιωνισμού». Ο Soral τονίζει πως ένα έργο σαν του Attali πατρονάρει τους μουσουλμάνους, οδηγώντας τους να «αντικαταστήσουν τον Αλλάχ με τον Μαμωνά» και να ακολουθήσουν ιμάμηδες που προτείνουν οι Εβραίοι. Αντ’ αυτού, το δικό του σχέδιο είναι ένα είδος «μετώπου αντι-παγκοσμιοποίησης από τα κάτω». Το think-tank του Soral άσκησε κάποια επιρροή στη διάδοση μια κριτικής ματιάς για την εβραϊκή εξουσία και επιρροή. Παρόλα αυτά, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως βιώσιμη λύση μακροπρόθεσμα. Είναι μια λύση προσαρμοσμένη στο να αγωνίζονται κατά της παγκοσμιοποίησης, μια συμμαχία  μεταξύ ξένων, αλλά η φιλο-μουσουλμανική θεώρηση του Soral είναι ντροπή, όταν συγκρίνει κανείς τον πλούτο του πολιτισμού μας έναντι εκείνου (;) των μουσουλμάνων και όταν περιφρονείται ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. Πάντως, η συνέργεια Λευκών – μουσουλμάνων του ‘Égalité & Réconciliation’ μπορεί να είναι ασταθής, αλλά εξακολουθεί να είναι μια ενδιαφέρουσα αντι-συνέργεια, προσαρμοσμένη για μας - σε κάποιο βαθμό, και εναντίον του αντιπάλου μας.
πηγή

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Έρχεται το τέλος του Ελληνισμού;

Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, 

Ὁμότιμος Καθηγητής Παν/μίου Ἀθηνῶν

Τό 1983 μιά ἐπιφυλλίδα τοῦ διακεκριμένου Διανοουμένου, Καθηγητῆ Χρήστου Γιανναρᾶ, στήν ἐφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» προκάλεσε τόν κύκλο τῶν Εὐρωπαϊστῶν μας, αἰφνιδιάζοντας συνάμα καί τήν ὑπνώττουσα ἀστοχριστιανική συνείδηση τῶν συντηρητικῶν «ἐθνικιστῶν» Χριστιανῶν.

Ὁ τίτλος ἦταν: «Finis Graeciae;» (Τό τέλος τῆς Ἑλλάδος;). Προκλήθηκε θόρυβος καί ἒντονες ἀντιδράσεις. Γιατί; Στίς 28 Μαρτίου 1979 εἶχε ὑπογραφεῖ ἡ ἒνταξή μας στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη, καί δέν εἶχαν ἀκόμη κοπάσει οἱ πανηγυρισμοί τῶν πάντα ἀνυποψίαστων εὐρωπαϊστῶν μας.

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς ἀνῆκε στήν ὁμάδα ἐκείνων, πού μόνιμα ἀντιμετωπίζουμε κριτικά τήν ἀπόφαση αὐτή καί χαρακτηριστήκαμε ἀπό τόν μαρξιστή κ. Γιάννη Μηλιό τοῦ «Ὁδηγητῆ» καί τόν ἀκροδεξιό Θεολόγο Καθηγητή Παναγιώτη Χρήστου, «Νεοορθόδοξοι». Ἀνάμεσά τους ὁ μακαρίτης Κωστῆς Μοσκώφ, ὁ Κώστας Ζουράρης καί πολλοί ἂλλοι, μέχρι τούς σεβαστούς ἁγιορεῖτες π. Γεώργιο Καψάνη καί π. Βασίλειο Γοντικάκη. Ὃλοι ἐκεῖνοι, δηλαδή, πού λάβαμε μέρος στόν χριστιανομαρξιστικό Διάλογο καί ἀντιμετωπισθήκαμε μέ καχυποψία ἀπό τά ἀσύμπτωτα μεταξύ τους ἂκρα τοῦ ἰδεολογικοῦ μας φάσματος.

Ἡ ἒνταξη τῆς Χώρας μας στήν Εὐρωπαϊκή Ἓνωση εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση μιᾶς μακρόσυρτης διαδικασίας, πού ἀρχίζει μετά τό σχίσμα (9ος-11ος αἰ.) Ἡ Πανευρώπη ὑπό τήν φραγκική ἡγεσία, ἦταν τό μόνιμο ὂνειρο τῶν Ἑνωτικῶν (δυτικιζόντων τότε καί εὐρωπαϊστῶν σήμερα). Πρόκειται γιά τούς Διανοουμένους καί Πολιτικούς, πού συγκροτοῦν τήν «δυτική παράταξη» (μή λησμονοῦμε, ὃτι καί ὁ μαρξιστικός κομμουνισμός τῆς Σοβιετικῆς Ἓνωσης «Εὐρώπη» εἶναι). Ἀπέναντί της εἶναι ἡ «ἀνατολική παράταξη», τῶν πατερικά Ὀρθοδόξων ἀπό τόν Κλῆρο καί τόν Λαό μας.

1. Πατέρας τῆς σημερινῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, πού ἀποτελεῖ ὀργανική συνιστῶσα τῆς Νέας Τάξης, τῆς Παγκοσμιοποίησης καί τῆς Νέας Ἐποχῆς, εἶναι ὁ Καρλομάγνος (768-814), ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ ‘Ορθοδόξου Ἑλληνισμοῦ, τῆς Ρωμηοσύνης. Γι’ αὐτό ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη ἀμείβει μέ τό βραβεῖο «Καρλομάγνου» τούς πρωτεργάτες καί τά διακεκριμένα ὂργανά της, μέ πρόσφατο ἐκπρόσωπο τῆς ὁμάδας αὐτῆς τόν «φίλτατο» στούς Ἓλληνες Schäuble. Μέ τόν Καρλομάγνο καί τούς Φράγκους του καθιερώνεται ἀπό τόν 8ο-9ο αἰώνα τό ἂσβεστο μίσος τῆς Εὐρώπης ἀπέναντι στόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία, λόγω τῆς σχέσης της μέ τήν ἑλληνικότητα, πού φανερώνεται σέ κάθε ἱστορική στιγμή, πού ἡ Δύση , στό σύνολό της, παίρνει θέση ἀπέναντι στήν «Καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή». Ὁ στόχος τῆς ἑτερόδοξης Δύσεως δέν εἶναι ἂλλος ἀπό τήν καθολική ἃλωση τῆς Ὀρθοδοξίας, κυρίως τήν πνευματική, καί τήν οὐνιτικοποίηση –δηλαδή τήν ἀλλοτρίωση- τῆς ὀρθόδοξης Ἑλληνικότητας, τῆς Ρωμηοσύνης.

Κορυφαία στιγμή στήν προσπάθεια τῆς Εὐρώπης νά ἁλώσει καί ὑποτάξει τήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, ἦταν ἡ ἃλωση τῆς Πόλης ἀπό τούς Φράγκους Σταυροφόρους, τό 1204 (12/13 Ἀπριλίου) καί ἡ διάλυση τῆς αὐτοκρατορίας μας. Ὁ φραγκικός κόσμος μετά τό σχίσμα (1054) καί ἡ κορυφή του ὁ Πάπας, ζοῦσαν μέ ἓναν ἀνομολόγητο πόθο, τήν ὑποταγή τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς. Οἱ σταυροφορίες, ὃπως ἀποδείχθηκε, εἶχαν αὐτό ὡς κύριο στόχο. Ἱστορικοί, ὃπως ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν (Οἱ σταυροφορίες ...) καί ὁ Ernle Bradford (Ἡ προδοσία τοῦ 1204, στά γερμανικά), μεταξύ ἂλλων, ἐφώτισαν ἐπαρκῶς τό θέμα.

Ἡ πρώτη ἃλωση τῆς Πόλης (1204) ἀνοίγει τόν δρόμο γιά τήν ἃλωση τοῦ 1453. Ὑπάρχει μάλιστα, γενετική σχέση μεταξύ τῶν δύο ἁλώσεων. Ἀπό τό 1204 ἡ Πόλη καί σύνολη ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης, ἡ Ρωμανία, ὃπως εἶναι τό ἀληθινό ἀπό τόν 4ο αἰώνα ὂνομά της, δέν μπόρεσε νά ξαναβρεῖ τήν πρώτη της δύναμη. Τό φραγκικό κτύπημα ἦταν τόσο δυνατό, ὣστε ἒκτοτε ἡ Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη ἦταν «μία πόλη καταδικασμένη νά χαθεῖ» (Ἑλένη Γλύκατζη-Ἀρβελέρ). Ἀπό τό 1204 μέχρι τό 1453 ἡ αὐτοκρατορία μας διανύει περίοδο πολιτικῆς παρακμῆς καί πτωτική πορεία.

2. Οἱ ἐξελίξεις στό ἐσωτερικό τῆς συρρικνωμένης πιά αὐτοκρατορίας ὁδήγησαν στήν ἀποδυνάμωση καί βαθμιαία ἀποσύνθεσή της: ἐμφύλιοι πόλεμοι τοῦ 14ου αἰῶνος, διείσδυση τῶν Ὀθωμανῶν ὡς μισθοφόρων στήν ζωή της καί ἐπεκτατική πορεία τους στήν Χερσόνησο τοῦ Αἳμου (ἀπ τό 1354)΄ πολιτική καί οἰκονομική διάλυση΄ δημογραφική συρρίκνωση΄ ἂστοργη καί ἀφιλάνθρωπη πολιτική τῶν αὐτοκρατόρων΄ δυσβάστακτη φορολόγηση (δημιουργία οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας εἰς βάρος τῶν μικροκαλλιεργητῶν) καί κυρίως θεολογικές-πνευματικές καί ἂλλες ἰδεολογικές ἀντιθέσεις ( Ἑνωτικοί-Ἀνθενωτικοί ) τό τραγικότερο ρῆγμα στό σῶμα τοῦ Ἒθνους. 

Ἑνωτικοί καί Ἀνθενωτικοί ὀδηγήθηκαν σέ σύγκρουση ὁριακή. Οἱ πρῶτοι ἀναζητοῦσαν στηρίγματα γιά τό κλονιζόμενο Γένος πρός δύο κατευθύνσεις: στήν κλασική ἀρχαιότητα, μέ ἂρνηση τῆς προτεραιότητας τῆς Ὀρθοδοξίας, καί στή Δύση, μέ τήν ὁποία συγγένευαν λόγῳ τῆς κοινῆς ἰδεολογίας καί νοοτροπίας. Οἱ δεύτεροι (Κλῆρος, Μοναχοί, εὐρύ λαϊκό στρῶμα) -ὂχι λιγότερο Ἓλληνες ἀπό τούς πρώτους –διατηροῦσαν τήν ἱστορικά ἑδραιωμένη (καί μάλιστα μετά τό 1204) δυσπιστία πρός τήν Δύση, διότι γνώριζαν καλά τήν θεολογική, ἐκκλησιολογική καί κοινωνική ἀλλοτρίωσή της (ρατσιστική φεουδαρχία), προτάσσοντας σέ κάθε ἑνωτική προσπάθεια τήν Ὀρθοδοξία ὡς ἀληθινή πίστη καί τήν σωτηριολογική της σημασία. Ἦταν μιά κατάσταση μέ πολλές ἀναλογίες μέ τήν σημερινή.

Λίγο πρίν τήν ἃλωση ὁ πρῶτος Γενάρχης μας, μετά τό 1453, καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Γεννάδιος (Σχολάριος, +1472) ἒλεγε τό περίφημο ἐκεῖνο: «Ώ ἀνόητοι Ρωμαῖοι...» (Ρωμηοί δηλαδή), ἐλέγχοντας τήν ἀφελῆ προσδοκία βοήθειας ἀπό μιά Δύση, πού εἶχε μάθει πιά ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Καρλομάγνου (8ος-9ος αἰ.) νά μισεῖ θανάσιμα τήν Ὀρθόδοξη Ἑλληνική Ἀνατολή (Γραικία). Ἡ στάση τῶν Ἀνθενωτικῶν ἦταν ρεαλιστική, διότι καί ἂν ἀκόμη ἀποκρούονταν οἱ Ὀθωμανοί, τό ἐξασθενημένο «Βυζάντιο» θά ἐπιβίωνε μέν, ἀλλά κατά πᾶσαν πιθανότητα θά εἶχε ἢδη μεταβληθεῖ σέ ἐξίσου ἀξιοθρήνητο δυτικό προτεκτοράτο.

2. Ὡστόσο οἱ δύο φοβερές αὐτές Ἁλώσεις δέν σήμαναν γιά τό Γένος μας ὁλοσχερή πτώση καί ἀφανισμό ἀπό τήν ἱστορική σκηνή, οὒτε ἐνόθευσαν τήν ταυτότητά μας, τήν Ἑλληνορθοδοξία. Ἡ ἐμμονή στήν ὀρθόδοξη παράδοση καί μέσω αὐτῆς καί στήν ἑλληνικότητα, διατήρησε τό Γένος ἑνωμένο μέ τίς ζωτικές πηγές του.Ὃπως δέ ἒχει ἐπισημανθεῖ πολύ ὀρθά, ἐνῶ πολιτικά μετά τό 1204 ἡ αὐτοκρατορία φθίνει καί καταντᾶ σκιά τοῦ ἑαυτοῦ της, πνευματικά σημειώνει μεγάλη ἀκμή καί κορύφωση τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως (ἡσυχαστική κίνηση), πού ζωογονοῦσε τό Γένος καί ἐνίσχυε τίς πνευματικές του ἀντιστάσεις. Ὁμεγάλος Βέλγος ἁγιολόγος François Halkin, ὁμιλεῖ γιά τήν «Διεθνῆ τοῦ Ἡσυχασμοῦ» (Internationale des Hesychasmus), πού ἓνωνε ὃλες τίς ὀρθόδοξες Λαότητες. Μετά μάλιστα τήν β’ ἃλωση ἀπό τήν καλπάζουσα δύναμη τῶν Ὀθωμανῶν Τούρκων ἡ ἀλήθεια αὐτῆς τῆς διαπίστωσης φαίνεται ἀκόμη καθαρότερα.

Ἡ ἐπιβίωση τοῦ Γένους μας ἦταν τό θαῦμα τοῦ ἑλληνορθόδοξου ψυχισμοῦ. Μέ τή δεύτερη ἃλωση ἀρχίζει γιά τό Γένος περίοδος μακρᾶς δοκιμασίας. Ἂν οἱ ψυχικές καί πνευματικές δυνάμεις του δέν ἦταν ἀκμαῖες, εἶναι ἀμφίβολο ἂν θά μποροῦσε τό Γένος νά ξεπεράσει τίς συνέπειες τῆς Πτώσης, ὃπως συνέβη μέ ἂλλους Λαούς στήν Ἱστορία. Ὃ,τι εἶχε συμβεῖ ἢδη μέ τίς ἑλληνικές πόλεις-κράτη, ὃταν ὐποτάχθηκαν στήν Ρώμη, ἐπανελήφθη καί μετά τό 1453. Ἡ Πόλη ἒπεσε, ἀλλ’ ἡ Ρωμανία/Βυζάντιο δέν χάθηκε. Ὁ ρωμαίικος βίος καί πολιτισμός συνέχισαν νά ζοῦν μέ ἓνα τρόπο ὑπάρξεως λιγότερο μέν φαντασμαγορικό, ἀλλ’ ἐξ ἲσου ρωμαλέο καί δημιουργικό. Ὁ ἒγκριτος ἱστορικός μας, ἀείμνηστος Καθηγητής, Ἀπόστολος Βακαλόπουλος, παρατηρεῖ ὃτι στήν διάρκεια τῆς δουλείας ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη «ἦταν κάτι παραπάνω ἀπό θρησκευτικό δόγμα. Ἦταν τό πνευματικό πλαίσιο, μέσα στό ὁποῖο ἐκφραζόταν ἡ ἐθνική (τους) συνείδηση, ὁλόκληρος ὁ κόσμος τους, πού ἒκλεινε μέσα του τό ἒνδοξον παρελθόν καί τίς ἐλπίδες ἀπολυτρώσεως». Ἀλλά καί ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἐθεμελίωσε τήν ἳδρυση τῦ Κράτους μας στήν ἰδέα, ὃτι «ἡ χριστιανική θρησκεία ἐσυντήρησεν εἰς τούς Ἓλληνας καί γλῶσσαν καί πατρίδα καί ἀρχαίας ἐνδόξους ἀναμνήσεις, καί ἐξαναχάρισεν εἰς αὐτούς τήν πολιτικήν ὓπαρξιν, τῆς ὁποίας εἶναι στῦλος καί ἑδραίωμα» (πρβλ. Α΄ Τιμ. 3,15). Γι’αὐτό ἀκριβῶς ἒπρεπε νά «φύγει», διότι συνέδεε τό Ἒθνος μας μέ τίς ζωτικές Πηγές του!

3. Τό Γένος μας, μέσα στό πλαίσιο τοῦ ἐθναρχικοῦ-ἐκκλησιαστικοῦ χώρου –παρά τίς ὁποιεσδήποτε ἐλεγχόμενες συμπεριφορές, πού ποτέ δέν λείπουν σέ κάθε θεσμικό χῶρο- πέτυχε τήν ἱστορική συνέχειά του, τήν διάσωση δηλαδή τῶν συστατικῶν τῆς ταυτότητας καί ἰδιοπροσωπίας του.

Ὁ θεσμός τῆς Ἐθναρχίας ἀποδείχθηκε γιά τό Γένος εὐεργετική συμβάλλοντας στήν ἐπιβίωση καί ἱστορική συνέχειά του. Ἀπό ἂποψη ἐδαφική, ἡ Ὀθωμανική αὐτοκρατορία συνέχιζε τήν Χριστιανική. Πνευματικά ὃμως καί πολιτιστικά, ἀλλά καί πολιτικά, τήν συνέχισε ἡ Ἐθναρχία. Μέ τήν πολιτική ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώθηκε βαθμιαῖα τό νέο καθεστώς τῆς «Χριστιανικῆς ’Ανατολῆς», τό «Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικό Κράτος τοῦ Χριστιανικοῦ Ἒθνους» (Διονύσιος Ζακυθηνός), στήν κυριολεξία τό «Βυζάντιο μετά τό Βυζάντιο» (Ν. Γιόργκα). Ἡ συσπείρωση τοῦ Γένους στό φυσικό του ἀπό αἰώνων σῶμα, τό ἐκκλησιαστικό, πέτυχε τήν διάσωση τῶν δυνάμεών του. Ὁ δέ Ἑλληνισμός, τό βασικό στοιχεῖο τοῦ ρωμαίικου μιλλετιοῦ, ἒμεινε συμπαγές καί ἰδιαίτερο σῶμα, σέ μιά ὑπερεθνική ἑνότητα μέ τίς ἂλλες ἐθνότητες-λαότητες τῆς Βαλκανικῆς, οἱ ὁποῖες μέσα στήν ἐθναρχία ξεπέρασαν τήν μετά τό 1204 κατάτμησή τους.

Ἡ Ἐθναρχία ἒδωσε στή Ρωμηοσύνη μεγαλύτερη ἑνότητα καί συνοχή. Καί αὐτοί οἱ ἀμείλικτοι ἐχθροί της, οἱ Φράγκοι, θά τήν βλέπουν συνεχῶς ζωντανή καί γι’ αὐτό ἐπικίνδυνη, ἐμποδίζοντας μέ κάθε τρόπο τήν ἀντίστασή της. Ἒτσι τό Γένος, ὣς τήν ἳδρυση τοῦ πρώτου ἡμιαυτόνομου ἑλληνικοῦ κράτους (Ἑπτανησιακή Πολιτεία, 1800) θά μείνει μέν χωρίς πρωτογενῆ πολιτική ἐξουσία, μέσω ὃμως τῆς Ἐθναρχίας θά συνεχίσει νά ὑπάρχει ὡς συντεταγμένη κοινωνία, μέ συνείδηση τῆς ταυτότητἀς της, τῆς ἑνότητας καί ἰδιαιτερότητά της. Τό ἐκκλησιαστικό σῶμα θά εἶναι ὁ χῶρος ἀνάπτυξης σύνολης τῆς ζωῆς τοῦ Γένους, διασώζοντας τήν θρησκευτική καί ἐθνική παράδοση, τήν γλώσσα καί τήν κοινωνικοπολιτική ὀργάνωσή του, τήν συλλογική ἐμπειρία του στόν χῶρο τῆς καθημερινῆς πράξης. 

α΄) Ἡ λατρεία, μόνιμος βιοτικός χῶρος γιά τόν Ἓλληνα-Ρωμηό, διέσωσε τό ὀρθόδοξο ἦθος ὡς καθολική στάση ζωῆς. Ὃταν μιλοῦμε γιά «κιβωτό τοῦ Γένους/Ἒθνους», ἐννοοῦμε κυρίως τήν λατρεία, τήν συνεχῆ παροντοποίηση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος στό «ἐδῶ καί τώρα» τῆς ἱστορίας. Ἡ πίστη καί ἡ γλώσσα διαφοροποιοῦσαν τόν Ἓλληνα καί τούς ἂλλους Ρωμηούς ἀπό τόν κατακτητή. Ἡ Ὀρθοδοξία λειτουργοῦσε ὡς «κάτι παραπάνω ἀπό θρησκευτικό δόγμα». Ἦταν τό πνευματικό πλαίσιο, μέσα στό ὁποῖο ἐκφραζόταν ἡ ἐθνική συνείδηση, ἐπιτυγχάνοντας τήν ἀδιάκοπη πραγμάτωσή της.

Ἡ ἐνοριακή σύναξη, ἡ μόνη λαοσύναξη πού δέν διακόπηκε ποτέ, μαζί μέ τό μοναστήρι, ἒμειναν τό ἀμετακίνητο κέντρο τῆς πνευματικῆς καί κοινωνικῆς ζωῆς. Τά μοναστήρια, ἰδιαίτερα, θά λειτουργοῦν ὡς χῶροι πνευματικοῦ καί συνειδησιακοῦ ἀναβαπτισμοῦ, τόποι καταφυγῆς καί προστασίας τῶν διωκομένων καί κέντρα παιδείας καί ἀνανεώσεως.

β) Ἡ Ἐθναρχία ἒγινε χῶρος διασώσεως καί ἀναπτύξεως καί τῆς πολιτικῆς ὓπαρξης τοῦ Γένους, ὂχι μόνο μέ τούς ἀξιωματούχους της (Φαναριῶτες), τούς ἀνωτάτους κρατικούς ὑπαλλήλους {διερμηνεῖς, δραγομάνους τοῦ στόλου, ἡγεμόνες τῶν παραδουνάβιων περιοχῶν}, ἀλλά πρό πάντων στό χῶρο τῆς μικροκοινωνίας, τῆς Κοινότητας. Στόν θεσμό τῶν Κοινοτήτων βρῆκε τό ρωμαίικο μιλλέτι τήν πολιτική πραγμάτωσή του καί τήν ἱστορική συνέχειά του στόν κοινωνικό χῶρο. Ὁ κοινοτισμός, μέ θεμέλια ὂχι «ὀρθολογικά» καί οἰκονομικά, ἀλλά πνευματικά (τό φιλάδελφον καί φιλάνθρωπον), ἒγινε τρόπος κοινωνικοπολιτικῆς ὑπάρξεως τοῦ Γένους, μέ κέντρο τόν Ναό γιά ὃλες τίς σωματειακές συσπειρώσεις καί συσσωματώσεις (συντεχνίες), πού ἀκόμη καί τήν ἐπαχθῆ ὀθωμανική φορολογία μπόρεσε νά μεταμορφώσει σέ «ἲση κατανομή τῆς φτώχειας» (Νικ. Σβορῶνος). Ἡ Ἐθναρχία ὃμως μέσω τῆς Κοινότητας, ἒσωσε καί τήν ἑλληνορθόδοξη παιδεία.

γ) Ὁ ὑπόδουλος Ἐλληνισμός δέν βυθίστηκε ποτέ σέ πνευματική νάρκωση ἢ ἀδράνεια. Ὁ λόγος γιά τό «πνευματικό σκοτάδι» τῆς δουλείας ἀληθεύει μόνο γιά τό πλατύ στρῶμα τοῦ Λαοῦ, πού δέν εἶχε τήν δυνατότητα ἀρχικά τοὐλάχιστον, σχολικῆς παιδείας . 

Μιλώντας ὃμως γιά ἀκμή καί παρακμή τῆς παιδείας, πρέπει νά ἐφαρμόσουμε τά κριτήρια τῆς περιόδου, γιά τήν ὁποία μιλοῦμε. Στήν παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης τό βάρος πέφτει πρῶτα στήν πνευματικότητα καί μετά στά γράμματα, τήν σχολική σοφία. Ἀκμή γιά τήν Ρωμηοσύνη δέν εἶναι ἡ παραγωγή σοφῶν, ἀλλ’ ἡ ἀνάδειξη Ἁγίων-Θεουμένων. Διότι αὐτοί δημιουργοῦν αὐθεντική κοινωνία. Μέ βάση αὐτό τό κριτήριο ἡ δουλεία δέν ἦταν κατάπτωση γά τήν Ρωμηοσύνη, ἀλλ’ ἀντίθετα συνεχίσθηκε κατ’ αὐτήν ἡ πνευματική ἀκμή τῶν τελευταίων βυζαντινῶν χρόνων (14ου-15ου αἰ.). Ἡ ἡσυχαστική παράδοση, πού ἐκφράζει τήν πνευματική ἀκμή τῆς Ρωμηοσύνης, δέν ἒσβησε στήν δουλεία. Ἡ περίπτωση τῶν Νεομαρτύρων, μέ τούς Πνευματικούς-Γέροντες, πού τούς προετοίμαζαν γιά τήν ὁμολογία τῆς Πίστεως καί τῆς Ἑλληνικότητας, πιστοποιεῖ αὐτή τήν συνέχεια.

Μέ τήν Ἐκκλησία καί τόν κοινοτικό θεσμό σώθηκε, παρ’ ὃλες τίς ἐλλείψεις, καί ἡ ἑλληνική παιδεία. Σημαντικός σταθμός ὑπῆρξε ἡ ἐνέργεια τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Ἐθναρχίας, νά ἱδρύσει τό 1454 τήν Πατριαρχική Σχολή (Ἀκαδημία) στήν Πόλη. Ἡ πρωτοβουλία ἀνῆκε στόν πρῶτο Ἐθνάρχη/Γενάρχη μας Γεννάδιο (Σχολάριο), πρώην καθηγητή. Εἶναι τό ἀρχαιότερο ἐκπαιδευτικό Ἳδρυμα κατά τήν δουλεία, πού καθιστᾶ ἰδιαίτερα ἒκδηλη τήν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στόν χῶρο τῆς παιδείας, μιά παρουσία, πού καί στούς ἑπόμενους αἰῶνες θά θεωρεῖται αὐτονόητη καί ἀστασίαστη.

Σπουδαῖο ἀκόμη ὁρόσημο ἦταν ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπί Ἱερεμία Β΄ τοῦ Τρανοῦ (1593), νά φροντίσουν οἱ Μητροπολίτες γιά τήν ἳδρυση σχολείων καί τήν ὑποστήριξη γενικά τῆς παιδείας στίς ἐπαρχίες τους. Εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσημη πράξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιά τήν ἀνάπτυξη σχολικῆς παιδείας. Ὁ Ζ΄ κανόνας τῆς Συνόδου ὁρίζει ρητά: «Ὣρισεν ἡ ἁγία Σύνοδος ἓκαστον ἐπίσκοπον ἐν τῇ ἑαυτοῦ παροικίᾳ φροντίδα καί δαπάνην τήν δυναμένην ποιεῖν, ὣστε τά θεῖα καί ἱερά γράμματα δύνασθαι διδάσκεσθαι΄ βοηθεῖν δέ κατά δύναμιν τοῖς ἐθέλουσι διδάσκειν καί τοῖς μαθεῖν προαιρουμένοις, ἐάν τῶν ἐπιτηδείων χρείαν ἒχουσι». Ἡ ἀπόφαση αὐτή εἶναι καί μιά ἀπάντηση στούς ὑποστηρίζοντες τήν ὓπαρξη τοῦ «κρυφοῦ σχολειοῦ» λόγῳ διώξεως τῆς παιδείας, κάτι πού δέν ἀποδεικνύεται μέ ἐπίσημα κείμενα, ἒστω καί ἂν σέ κάποιες περιπτώσεις ἒλαβε χώρα, ἀλλ’ ὡς ἀποτέλεσμα ἀτομικῆς πρωτοβουλίας καί ὑπερβάλλοντος ζήλου τῶν Ὀθωμανικῶν Ἀρχῶν. Ἡ ἐπίδραση αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως ὑπῆρξε γόνιμη. Τά σχολεῖα ἂρχισαν νά πολλαπλασιάζονται καί ἐμφανίσθηκαν οἱ πρῶτοι μεγάλοι εὐεργέτες τοῦ Γένους, πού χρηματοδοτοῦσαν τήν ἳδρυσή τους.

Στήν συνάφεια ὃμως αὐτή ἐγείρεται τό ἐρώτημα: Τί ἦταν στήν οὐσία του τό «κρυφό σχολειό»; Δέν ἦταν κάτι ἂλλο ἀπό τήν ἰδιωτική καί ἀνεπίσημη φροντίδα τοῦ ἐθναρχικοῦ-ἐκκλησιαστικοῦ χώρου γιά τήν παιδεία, τήν κατάρτιση τῶν παιδιῶν στά γράμματα, μέ βάση τά ἐκκλησιαστικά βιβλία («κολλυβογράμματα») καί τήν καλλιέργεια ἐθνικῆς συνειδήσεως (ἱστορία). Καί αὐτό ἒπρεπε νά γίνεται μέ ἀπόλυτη μυστικότητα. Ἒτσι, ὁ γνωστός πίνακας τοῦ Γύζη (Τό κρυφό σχολειό) καί τό γνωστό ποίημα τοῦ ‘Ι. Πολέμη δικαιώνονται, ἂν σκεφθοῦμε ὃτι τά παιδιά, μετά τήν ἐργασία στά χωράφια, τό βραδάκι –μετά τόν Ἑσπερινό- μαζεύονταν γύρω ἀπό τόν παπά τῆς ‘Ενορίας τοῦ χωριοῦ ἢ σέ κάποιο μοναστήρι, γιά νά μάθουν «γράμματα, σπουδάσματα, τοῦ Θεοῦ τά πράγματα» (θεϊκά!) καί γι’ αὐτό πολεμεῖται τό ἀληθινό καί ὑπαρκτό «κρυφό σχολειό», διότι δέν δίδασκε τά «ἂθεα» γράμματα τῆς Εὐρώπης. (Εἶναι ἐνδιαφέρον ὃτι ὁ πολέμιος τοῦ «κρυφοῦ σχολειοῦ» ἀείμηστος Καθηγητής Ἂλκης Ἀγγέλου, δέχθηκε σπουδαία ἐπιστημονική ἀπάντηση ἀπό τόν ἐπίσης φιλόλογο Φάνη Κακριδῆ).

4. Μέ τήν ἳδρυση ὃμως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους (συμβατικά τό 1830) ἡ Δύση παίρνει τή Revanche. Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση ἐπετράπη, ὃταν φάνηκε νά ἐξυπηρετεῖ τά εὐρωπαϊκά συμφέροντα, μέ τήν μεταβολή της ἀπό οἰκουμενική (μέχρι τόν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη) σέ ἐθνικιστική. Καί αὐτό διότι ἒτσι μόνο, μέ τήν ἀποδοχή τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐθνικῆς -ἢ ὀρθότερα ἐθνικιστικῆς-ἰδέας, διευκολύνθηκε ἡ ἀνάδειξή της σέ δυτικό προτεκτοράτο. Τότε συλλαμβάνεται καί ἀρχίζει νά κυοφορεῖται τό σημερινό μας πρόβλημα μέ τήν Εὐρώπη. Σήμερα, ἁπλῶς προχωρεῖ ἡ συνειδητοποίησή του, λόγω τῆς οἰκονομικῆς δυσπραγίας. Ἐπί τόσες ὃμως δεκαετίες τό πρόβλημα ὑπῆρχε καί μεγεθυνόταν ὑπόγεια καί καταλυτικά. 

Ὁ λόγος γιά τή μετατροπή μας σέ εὐρωπαϊκό προτεκτοράτο δέν εἶναι προϊόν εἰκασίας. Ἀπό τό 1830 τελοῦμε ὑπό μόνιμη κατοχή, μέ τήν ψευδαίσθηση τῆς συμμαχίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ μικρασιατική ἐκστρατεία, πού δέν ἦταν παρά ἐκτέλεση ἐντολῶν τῶν προστατῶν μας σέ δύο φάσεις, ὣς τήν καταστροφή. Ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς στάσης ἒχει κορυφαῖες στιγμές, ὃπως ἡ δήλωση: «Στρατηγέ, ἰδού ὁ στρατός σας», πρός τόν Βάν Φλήτ, ἢ τό: «’Ανήκομεν εἰς τήν Δύσιν», πού γιά τούς εὐρωπαϊστές μας δέν κλείνεται μόνο στόν πολιτικοστρατιωτικό χῶρο, ἀλλ’ ἐπεκτείνεται καί στόν πολιτιστικό. Ἡ ἀπόλυτη κορύφωση ὃμως τό: «Εὐχαριστοῦμε τήν Κυβέρνηση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν». Ἡ πολιτική μας Ἡγεσία λειτουργεῖ, κατά κανόνα, ὡς τοποτηρητεία τῶν Ξένων Δυνάμεων στήν Ἑλλάδα, ὃπως ἰδιαίτερα σήμερα.

5. Ἀπό τήν πορεία καί στάση μας μετά τίς δύο μεγάλες Ἁλώσεις διδασκόμαστε πῶς μπορεῖ νά μήν ἒλθει τό τέλος τῆς ἱστορικῆς μας παρουσίας, πού σήμερα, δυστυχῶς, φαίνεται ἀναπόφευκτο. Οἱ δύο ἁλώσεις, ἡ φραγκική καί ἡ ὀθωμανική, δέν ἃλωσαν τήν ψυχή καί τήν συνείδηση τοῦ Γένους/Ἒθνους μας. Σήμερα ὃμως πραγματοποιεῖται -ἂρχισε ἢδη- ἡ Τρίτη Ἃλωση, ἢ μᾶλλον βρισκόμαστε στό τελικό στάδιό της. Ἡ ἃλωση τοῦ 1204 ὁλοκληρώνεται σήμερα, πού τά σύνορά μας βρίσκονται μέσα στήν ψυχή μας. Δέν εἶναι κυρίως γεωγραφικά, ἀλλά πνευματικά καί συνειδησιακά. Ἡ ψυχή μας ἀπειλεῖται μέ νέα μεγάλη ἃλωση, τήν Τρίτη καί ἀποφασιστικότερη, πού ἲσως ἀποδειχθεῖ τελεσίδικη.Ἡ Ὑπερδύναμη τῆς Νέας Ἐποχῆς, μέ ὃλες τίς συνιστῶσές της , ἒχει ἀποβεῖ «καθολική μας μητρόπολη», κατά τόν ἀείμνηστο ἱστορικό Κωστή Μοσκώφ καί μόνιμο σημεῖο ἀναφορᾶς, πού καθορίζει σύνολο τόν ἐθνικό μας βίο, καί αὐτό τό φρόνημά μας, μέ τήν ἐξωπροσδιοριζόμενη παιδεία. Σ’ αὐτό τό σημεῖο θά ἐπαναλάβω ἓνα λυγμικό λόγο τοῦ ἀειμνήστου Δασκάλου μου Νικολάου Τωμαδάκη: «Ἐλᾶτε –γράφει- νά μνημονεύσωμεν τήν Ἃλωσιν! Ποίαν; Τήν ἐκ τῶν ἒνδον ἐπελθοῦσαν; Τήν αὐτοάλωσιν ἢ τήν βίᾳ διά τῆς τουρκικῆς σπάθης πραγματοποιηθεῖσαν τό 1453; Ποία εἶναι ἡ δραματικωτέρα, ἢ χειροτέρα; Διά ποίαν εὐθυνόμεθα περισσότερον; Ἀπό ἐκείνην, ἡ ὁποία μᾶς ἒδωκε τά παραδείγματα καί τήν ἐλπίδα; Ἢ ἀπὀ τήν τωρινήν, ἡ ὁποία καταλύει τήν πίστιν;». Αἰωνία η μνήμη τοῦ σοφοῦ Διδασκάλου!

Ἀπό τήν ἳδρυση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους οἱ ἐκδυτικισμένοι εὐρωπαϊστές καί σύμφωνα μέ τά σημερινά δεδομένα, ἐκσυγχρονιστές (δηλαδή νεωτεριστές καί μετανεωτεριστές), φαίνεται ὃτι ἒχουν στίς ἀντορθόδοξες προοπτικές τους, τήν «ἀλλαγή» τοῦ Ἒθνους, ὡς διαστροφή καί καταστροφή τῆς ταυτότητάς του. Ἢδη οἱ ὀπαδοί τῆς Βαυαροκρατίας ἒβαλαν στό στόχαστρό τους τά Μοναστήρια καί τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο (1833 κ.ἑξ.). Διότι οἱ Εὐρωπαῖοι καί εὐρωπαϊστές γνωρίζουν καλά, ὃτι ὁ χῶρος αὐτός ἐξασφαλίζει τήν συνέχεια τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσης καί τῆς συνοχῆς τοῦ Ἒθνους μας. Τό πνεῦμα τοῦ ἐξευρωπαϊσμοῦ παραμένει ἒκτοτε συνδεδεμένο μέ τόν ἐπαρχιωτισμό καί τήν ἡττοπάθεια μπροστά στή Δύση, πολιτικά καί θρησκευτικά, δημιουργώντας στό Ἒθνος συνείδηση προτεκτοράτου. Ἡ ἀδυναμία βιώσεως τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσηςς ἀπό τούς ἐκδυτικισμένους Ἡγέτες μας ὃλων τῶν ἰδεολογικῶν ἀποχρώσεων ἐξασθενίζει τίς ἀντιστάσεις τους καί τίς ἐκμηδενίζει, ὁδηγώντας καί στήν ἀδυναμία ὀρθῆς ἀποτίμησης τοῦ πολιτισμοῦ μας καί τῆς ἱστορίας μας, μέ ἀποτέλεσμα νά αἰσχύνονται γιά τήν ταυτότητά τους. Πῶς, λοιπόν, ν’ ἀγωνισθοῦν ὑπέρ τοῦ Ἒθνους καί τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσής του;

Καί στίς ἡμέρες μας στά ὃρια τοῦ λεγομένου «χωρισμοῦ» Ἐκκλησίας – Πολιτείας, ἐπιδιώκονται καί πραγματοποιοῦνται, βαθμιαῖα, πολιτειακά μέτρα, πού ἀποδομοῦν ὂχι μόνο τόν ἐκκλησιαστικό, ἀλλά καί τόν ἐθνικό μας βίο. Στό πλαίσιο αὐτό ἢδη ἒχουν μεταξύ ἂλλων ἐπιβληθεῖ: ἀποποινικοποίηση τῶν ἀμβλώσεων καί τῆς μοιχείας, αὐτόματο διαζύγιο΄ άπάλειψη τοῦ θρησκεύματος ἀπό τίς ταυτότητες, γιά τήν ἱκανοποίηση τῶν Κέντρων ἐξαρτήσεώς μας΄ ἀπομάκρυνση τῶν Κληρικῶν ἀπό τά σχολεῖα καί παρακώλυση τοῦ κοινωνικοῦ ἒργου τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἐπαχθή φορολόγηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, ὡς νά ἀνῆκε στούς Κληρικούς καί ὂχι στό Λαό τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί παρεμπόδιση τοῦ πνευματικοῦ της ἒργου, μέ τόν περιορισμό τῶν χειροτονιῶν΄ θέσπιση τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν καί τῶν χριστιανῶν, ἐπαχθεῖς φορολογήσεις καί περικοπές τῆς μισθοδοσίας τῶν πολιτῶν καί τῆς ἰατροφαρμακευτικῆς περίθαλψής τους΄ σκανδαλώδης ἀποφυγή ἐφαρμογῆς τῶν νόμων καί ἀτιμωρησία, μέ ἀποτέλεσμα τήν αὒξηση τῆς τρομοκρατίας καί παρανομίας΄ διαιώνιση τῆς ἀνυπαρξίας ἀποφασιστικῆς καί ὀρθολογικῆς μεταναστευτικῆς πολιτικῆς, πού ἀποβαίνει εἰς βάρος τῶν Πολιτῶν τῆς Χώρας μας, ἀλλά καί αὐτῶν τῶν μεταναστῶν, μέ τήν διευκόλυνση τῆς λαθρομετανάστευσης΄ μειοδοσία στά ἐθνικά μας θέματα καί ἀπεμπόληση τῶν ἐθνικῶν κυριαρχικῶν δικαιωμάτων μας΄ ἀλλοίωση καί παραχάραξη τῆς ἱστορίας τοῦἚθνους μας καί προώθησή της στήν ἐκπαίδευση μέ τά σχολικά βιβλία. Ὂχι δηλαδή μόνο ἡ πίστη καί ὁ ἐκκλησιαστικός μας βίος, ἀλλά ὁλόκληρος ὁ ἑλληνορθόδοξος πολιτισμός μας πλήττεται θανάσιμα. Καί ὃλα αὐτά «διά νά γίνωμεν τέλειοι Εὐρωπαῖοι ἐξωτερικῶς, μέ ὃλα τά γνωρίσματα, ἑνός καταρρέοντος κοινωνικοῦ συστήματος, ἀπίστου, ἀθρήσκου, ραθύμου ...». (Ν. Τωμαδάκης).

Οἱ κινήσεις ὃμως αὐτές τῶν αὐτοκτονούντων ἐθνοκτόνων μας ἐνισχύονται ἀπό τήν πέμπτη φάλαγγα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, τούς μεταπατερικούς Κληρικούς καί κατ’ ἐπάγγελμα Θεολόγους, τούς «συνευδοκοῦντας τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ. 1,32) τήν ἀνομίαν. Ἡ διάσπαση δέ τῆς Ἱεραρχίας εὐνοεῖ ἀποφασιστικά τήν προώθηση καί ἐπιβολή τῶν ἀνατρεπτικῶν καινοτομιῶν. Ὃπως τόν 19ο αἰώνα, ἒτσι καί σήμερα, δυστυχῶς, δεσπόζουν «ὑδαρεῖς» -κατά τόν ἀείμνηστο καθηγητή Χρῆστο Ἀνδροῦτσο- Κληρικοί, συσχηματιζόμενοι μέ τά μέτρα τῆς Πολιτικῆς Ἡγεσίας, γιά λόγους προοδευτισμοῦ ἢ διεκδίκησης προσωπικῶν ὠφελημάτων. Ἐπειδή δέ τά πνευματικά συμπορεύονται πάντοτε μέ τά πολιτειακά, πρέπει νά ὑπενθυμίσουμε, ὃτι ἡ πνευματική καί πολιτιστική ἀποδόμηση τοῦ Ἒθνους ἒχει σημαντικό ἀντίκτυπο καί στά ἐθνικά θέματα σέ κάθε περίοδο τῆς ἱστορίας μας. Καί αὐτό τό ζοῦμε σήμερα μέ τή νέα κατοχή μας καί πάλι ἀπό τήν Φραγκία, ὃπως τό 1204! Ἡ διαφορά τῆς προϊούσας σήμερα Τρίτης Ἁλώσεως ἀπό ἐκεῖνες τοῦ 1204 καί τοῦ 1453 εἶναι, ὃτι τότε ἡττηθήκαμε, ἐνῶ σήμερα προχωρήσαμε στήν ἃλωση μέ τήν συγκατάθεσή μας, θεωρώντας την μάλιστα ὡς σωτηρία! 

* * * * *

Ἡ Δύση πῆρε ἐπιτέλους τήν «ρεβάνς» (revanche) ! Τώρα πραγματοποιεῖ τόν μακραίωνα πόθο της, τήν ὁλοκληρωτική διάλυση τοῦ Ἒθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἐντασσόμενοι στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἐκάμαμε τόσους πανηγυρισμούς, διότι θεωρήσαμε τό γεγονός ὡς σωτηρία μας. Ὁ Θεός ἐπέτρεψε, γι’ αὐτό, νά μᾶς ἀπογοητεύσει ἡ Εὐρώπη ἐκεῖ πού στηρίξαμε «τήν πᾶσαν ἐλπίδα» μας, στά οἰκονομικά, γιά νά εἶναι εὐκολότερη ἡ ἀφύπνισή μας . Ἒτσι, ἡ ἱστορία παίρνει τήν ἐκδίκησή της! Ξεχάσαμε τόν Θεόν τῶν Πατέρων ἡμῶν καί πιστεύουμε στήν ἀπολυτοποιημένη «ἀξία» τοῦ οἰκονομισμοῦ. Δέν ἀνοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, ἀλλά τίς πύλες τῆς ψυχῆς καί καρδιᾶς μας, γιά νά μᾶς ἀλλοτριώσει καί νά μᾶς συντρίψει ἡ σημερινή Δύση.

Εὐτυχῶς ὃμως ὑπάρχει -εἶναι βέβαιο- καί ἡ «μαγιά» τοῦ Μακρυγιάννη. Σ’ αὐτήν ἀνήκουν ὃσοι σημερινοί Ἑλληνες μένουμε πιστοί στήν Ὀρθοδοξία τῶν Ἁγίων μας καί τόν Σωτήρα μας Κύριον ‘Ιησοῦν Χριστόν. Οἱ ἀληθινοί πατερικοί καί Ὀρθόδοξοι. Αὐτοί μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μας, θά ἀναστήσουν τό Ἒθνος, σέ κάποιο νέο ’21, ὃταν ὁ Θεός τό ἐπιτρέψει!

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 26/5/2015