Πολιτικοί χωρίς αιδώ και με περισσό θράσος - Ποιός θα τους σταματήσει;

 Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο προχθεσινό μας άρθρο αναφερθήκαμε στα φαινόμενα λαϊκισμού, δημοκοπίας και μαυρογιαλουρισμού που κατατρύχουν την πατρίδα μας, φαινόμενα που αναπαράγονται επί δεκαετίες από ένα σύστημα το οποίο χρησιμοποιεί με στυγνότητα πολιτικούς και –δυστυχώς- πολίτες με αποτέλεσμα η Ελλάδα να παραμένει μια χώρα που αυτοϋπονομεύεται και χάνει σταδιακά τις όποιες δυνατότητες είχε να υπερασπιστεί την εθνική της κυριαρχία και τα βασικά δικαιώματα των πολιτών της.

Για όσους αναρωτιούνται αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα τα περί αδυναμίας υπεράσπισης της εθνικής μας κυριαρχίας, αν αναζητήσουν τους ενόχους της εισβολής και κατοχής της Κύπρου, του γκριζαρίσματος του Αιγαίου, της εθνοκάθαρσης των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου, της Τενέδου και των κατεχομένων, της τουρκοποίησης των Πομάκων και των Ρομά της Θράκης και αν προβληματιστούν με τις επιδιώξεις της Άγκυρας να αναγορευθεί σε προστάτη των «700 χιλ. μουσουλμάνων της Αθήνας», όπως μας πληροφορεί ο εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη, βουλευτής Χουσεΐν Ζεϋμπέκ, θα βρουν τις απαντήσεις που αρκούν για να αρθούν οι όποιες ενστάσεις.

Οι ασκήσεις γυμναστικής στο… ταπί του λαϊκισμού που κάνουν οι νεαροί πρωταγωνιστές της κυβέρνησής μας στις Βρυξέλλες, με γλωσσικά άλματα μετονομασίας του μνημονίου, της τρόϊκας, των δανειστών και τοκογλύφων που μέχρι χθες «μας έπιναν των αίμα», τους προσθέτουν βαθιές ρυτίδες πολιτικής γήρανσης, σε σημείο που να διεκδικούν ακόμα και θέση πρωταθλητού στον αγώνα «άλλα λέμε προεκλογικά κι άλλα κάνουμε μετεκλογικά» που επιδίδονται οι πολιτικοί μας δεκαετίες τώρα.

Κι αν αυτοί έχουν βαθιές ρυτίδες γήρανσης, παρότι ηλικιακά νεότατοι, παρατηρούμε πολιτικούς από την -υποτιθέμενη- άλλη πλευρά του λόφου να κινούνται προς την κατεύθυνση… ανανέωσης της λεγόμενης κεντροδεξιάς παράταξης.

Μια από τις κινήσεις αυτές ήταν το δείπνο που παρέθεσε πρώην πολιτικός σε ομάδα στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μια απλή ανάγνωση των προσκεκλημένων προκαλεί όχι μόνο θλίψη αλλά και βαθιά εθνική ανησυχία, γιατί η εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση -πρέπει να- αποτελεί την εθνική εφεδρεία, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τη σημασία του αξιώματος «το επίπεδο και η ποιότητα του κυβερνητικού έργου, εξαρτάται και είναι ευθέως ανάλογο με την ποιότητα και το επίπεδο της ακούμενης αντιπολίτευσης».

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στους Μαυρογιαλούρους, που επιμένουν να εμφανίζονται και μάλιστα σε εξελιγμένη μορφή δεκαετίες τώρα στο πολιτικό μας σκηνικό. Ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους πολιτικούς που αποκτούν αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι από τη μια η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα και από την άλλη η απώλεια της εθνικής υπευθυνότητας, της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού και μιλάμε με όρους κοινωνικής και όχι πολιτικής ενοιολογίας.

Γιατί αν οι πολιτικοί μας διέθεταν αυτογνωσία και αυτοσεβασμό, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα δεχόντουσαν να καθίσουν σε ένα πολιτικό δείπνο -πόσο βιάζεται αλήθεια η λέξη της “πολιτικής” στην πατρίδα μας- στο οποίο παρευρίσκονται άτομα που είναι απολύτως ταυτισμένα με τον Χριστοφοράκο και με το σκάνδαλο της Siemens, άτομα το όνομα των οποίων είναι ταυτισμένο με μεγάλα συμφέροντα, παιδιά του διεφθαρμένου κομματικού σωλήνα, άτομα-σύμβολα της οικογενειοκρατείας και πολιτικά ερείπια που όλοι μαζί απλώς αποτελούν ένα πολύ αξιόπιστο και χαρακτηριστικό δείγμα της εθνικής μας παρακμής!

Και αν σε όλους αυτούς το θράσος περισσεύει, το πιο θλιβερό είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος από την κοινωνία να αντιδράσει! Τέτοιος ξεπεσμός αλήθεια; 

 Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "κυριακάτικη δημοκρατία"

Σε θεωρία παιγνίων μηδενικού αθροίσματος τείνει να εξελιχθεί η «συμφωνία» Ελλάδος με ΕΕ – Παραμένουν μνημόνιο και έλεγχοι

Η Ελλάδα πρέπει να πετύχει συμφωνία στις 16 Φεβρουαρίου πάσει θυσία..... ειδάλλως θα εκτυλιχθούν σκηνές καταστροφής

«Όταν χρωστάς σε μια τράπεζα 32.000 ευρώ και δεν έχεις να τα πληρώσεις τότε….έχεις πρόβλημα.
Όταν χρωστάς 320 εκατ σε μια τράπεζα και δεν έχεις να τα πληρώσεις τότε η τράπεζα έχει πρόβλημα.
Παραφράζοντας αυτή την διεθνή ρήση όταν η Ελλάδα χρωστάει 320 δισεκ. στην ΕΕ και στο ΔΝΤ….τότε έχουν πρόβλημα αυτοί που μας δάνεισαν και όχι εμείς οι έλληνες που τα δανειστήκαμε»
Η θεωρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλή, η Ευρώπη έχει δανείσει πολλά δισεκατομμύρια στην Ελλάδα και ως εκ τούτου θα έρθει σε συμβιβαστική λύση για να μην υποστεί τεράστιες ζημίες.
Το συνολικό χρέος της Ελλάδος είναι περίπου 320 δισεκ. από τα οποία 237 δισεκ. προέρχονται από τα μνημόνια – προγράμματα και τα υπόλοιπα είναι ομόλογα και έντοκα και άλλα δάνεια.
Η θεωρία παιγνίων του ΣΥΡΙΖΑ έχει λογική αλλά δεν παύει να είναι θεωρία.
Μέχρι τώρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης ακολουθεί περίτεχνα στρατηγικές βγαλμένες από την θεωρία των παιγνίων αλλά κινδυνεύει (για να παραφράσουμε την θεωρία) σε μηδενικό άθροισμα.
Οι αναφορές για 70% αποδοχή του μνημονίου, αντικατάσταση του 30%, οι δηλώσεις κολακείας του Γ. Βαρουφάκη προς ΥΠΟΙΚ Γερμανίας και Καγκελάριο καθώς και οι έσχατες δηλώσεις περί συμφωνίας ή Αρμαγεδδών εντάσσονται στην σφαίρα της θεωρίας των Παιγνίων και της ωμής πραγματικότητας.
Παρ΄ ότι έχει σχεδόν προεξοφληθεί η συμφωνία Ελλάδος με ΕΕ μέχρι σήμερα δεν έχει επιτευχθεί.
Το βασικό σενάριο θέλει τελικώς Ελλάδα και ΕΕ με αμοιβαίες υποχωρήσεις να συμφωνούν σε ένα νέο πρόγραμμα είτε στις 16 Φεβρουαρίου στο τακτικό Eurogroup είτε σε νέο Eurogroup που θα πραγματοποιηθεί με αποκλειστικό αντικείμενο την Ελλάδα στις 20 ή 23 Φεβρουαρίου.
Παρά την καλλιέργεια πολύ αισιόδοξου κλίματος ακόμη συμφωνία δεν έχει υπάρξει.
Μάλιστα συμφωνήθηκε από τα τεχνικά κλιμάκια μεταξύ Eurogroup και Ελλάδος να υποβληθούν στο Eurogroup στις 16 Φεβρουαρίου δύο εισηγητικές εκθέσεις.
Η μια ελληνική που θα παρουσιάζει την ελληνική πρόταση και μια ευρωπαϊκή που θα περιλαμβάνονται οι θέσεις των χωρών της ΕΕ.
Συμφωνία ακόμη δεν υπάρχει, στο κυβερνητικό επιτελείο εμφανίζονται αισιόδοξοι ότι τελικώς θα επιτευχθεί συμφωνία.
Οι επιλογές που υπάρχουν είναι οι εξής.
Παράταση του μνημονίου θέλει η Ευρώπη αλλά δεν θέλει η Ελλάδα.
Πρόγραμμα γέφυρα που δεν θέλει η Ευρώπη αλλά θέλει η Ελλάδα.
Μη συμφωνία και συνέχιση των διαπραγματεύσεων έως το τέλος του Φεβρουαρίου που εκπνέει το πρόγραμμα – μνημόνιο της Ελλάδος.
Παραφράζοντας την έννοια θεωρία παιγνίων μηδενικού αθροίσματος η Ελλάδα προσπαθεί να πετύχει το βέλτιστο αλλά υπάρχει κίνδυνος να πετύχει το ελάχιστο.

Τα δύο σενάρια
Α)Επιτυγχάνεται τελικώς συμφωνία ακόμη και στις 16 Φεβρουαρίου αλλά με τόσες υποχωρήσεις της Ελλάδος που η τελική συμφωνία αποτελεί απλά ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός.
Β)Δεν επιτυγχάνεται συμφωνία και η ΕΕ αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το βαρύ πυροβολικό της.
Έδωσε η ΕΚΤ την έγκριση να αυξηθεί το ELA στα 65 δισεκ. αλλά ανά πάσα στιγμή κρατάει την Ελλάδα και τις τράπεζες στον απόλυτο έλεγχο της.

Σενάριο πρώτο – Συμφωνία χαμηλού βεληνεκούς

Στις 16 Φεβρουαρίου στο τακτικό Eurogroup θα κριθεί η συμφωνία ή όχι της Ελλάδος με την ΕΕ.
Θα είναι ημέρα κρίσεως.
Υπάρχει διάθεση να βρεθεί λύση αλλά οι δηλώσεις των επικεφαλής του Eurogroup και της Κομισιόν ότι δεν βρισκόμαστε κοντά σε συμφωνία προφανώς προβληματίζει.
Μάλιστα ο Juncker ο επικεφαλής της Κομισιόν είχε αναφέρει στις 13 Φεβρουαρίου ότι υπάρχει συμφωνία και μάλιστα αποφασίστηκε να αντικατασταθεί το 30% των μέτρων – που η Ελλάδα θεωρεί κακό μνημόνιο – με άλλα ισοδύναμα μέτρα.
Οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και όπως φαίνεται θα υποβληθούν δύο προτάσεις η μια ελληνική με τις θέσεις της Ελλάδος και η άλλη πρόταση που αφορά την πρόταση της ΕΕ.
Από τις διαπραγματεύσεις που έχουν υπάρξει, το ενδιαφέρον εστιάζεται στο 30% του μνημονίου που θα αντικατασταθεί με άλλα ισοδύναμα μέτρα.
Αυτά πρέπει να κοστολογηθούν και να πειστούν οι Ευρωπαίοι ότι θα εφαρμοστούν, καθώς αν αποτύχουν προφανώς η Ελλάδα θα συρθεί να εφαρμόσει….το 30% του κακού μνημονίου.
Παράταση ή νέο πρόγραμμα γέφυρα;
Ανεξαρτήτως τι θα συμφωνηθεί – αν συμφωνηθεί – το βέβαιο είναι ότι ο βασικός κορμός του μνημονίου παραμένει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι «ξεχάστε το μνημόνιο» αλλά πως μπορεί να ξεχαστεί το μνημόνιο όταν διατηρείται το 70% του μνημονίου και είναι πιθανό να διατηρηθεί και μέρος του 30% του κακού μνημονίου;
Το τελικό αποτέλεσμα για την Ελλάδα, εφόσον υπάρξει συμφωνία θα είναι ΜΝΗΜΟΝΙΟ.
Το μνημόνιο είτε με αλλαγμένο όνομα, είτε με καμουφλαρισμένο όνομα, με Τρόικα είτε με μετονομαζόμενη σε κάτι άλλο π.χ. θεσμικοί, θα παραμείνουν στην Ελλάδα.
Βέβαια ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να απομοιωθεί η ελληνική προσπάθεια  η οποία είναι πολλαπλάσια καλύτερη από την αποτυχημένη στρατηγική της προηγούμενης κυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Εφόσον υπάρξει συμφωνία Ελλάδος με ΕΕ είναι 100% βέβαιο ότι πάλι ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει τις απαιτήσεις της ΕΕ.
Το πιθανότερο σενάριο είναι να προκύψει ένα μόρφωμα – συμφωνία με παράταση μνημονίου και πρόγραμμα γέφυρα όπου θα περιλαμβάνονται ισχυρότατες δόσεις μνημονίου.

Σενάριο καταστροφής – Πιστωτική ασφυξία μέσω ΕLA

Στην απευκταία περίπτωση που δεν υπάρξει συμφωνία και προκύψει ρήξη είναι 100% βέβαιο ότι η Ευρώπη θα χρησιμοποιήσει το ELA ως σκληρότατο μηχανισμό πίεσης προς τις ελληνικές τράπεζες και την Ελλάδα.
Σε αυτή την περίπτωση η ΕΚΤ θα μπορούσε να βάλει όριο χορήγησης του ELA π.χ. 65 ή 75 δισεκ.
(Η τρέχουσα γραμμή ELA του έκτακτου μηχανισμού παροχής ρευστότητας της ΕΚΤ-ΤτΕ είναι 65 δισεκ.)
Στην περίπτωση επιβολής ορίου οι τράπεζες θα υποχρεώνονταν να θέσουν περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και στις αναλήψεις μετρητών π.χ. 200 ευρώ την ημέρα από ATMs (σχέδιο Προβόπουλου πρώην διοικητή της ΤτΕ) ώστε να αποτρέψει μεγάλες εκροές καταθέσεων και κατ΄ επέκταση για να αποφευχθεί η πιστωτική ασφυξία.
Ο περιορισμός της κίνησης κεφαλαίων είναι πιστωτική ασφυξία της οικονομίας όχι των τραπεζών.
Οι τράπεζες θα υποχρεωθούν σε αυτή την έσχατη λύση γιατί αν δεν μπορούν να καλύψουν με ρευστότητα το σύνολο του ενεργητικού τους θα κινδυνεύσουν σοβαρά ακόμη και με χρεοκοπία.
Σε ένα τέτοιο ακραίο σενάριο η Ελλάδα θα οδηγηθεί μαθηματικά σε στάση πληρωμών εντός ευρώ.
Το σενάριο της πιστωτικής ασφυξίας είναι σενάριο καταστροφής και αυτό συμβεί θα φέρει ευθύνη η ελληνική κυβέρνηση.
Προφανώς και η Ελλάδα πρέπει να διαπραγματευτεί.
Προφανώς και πρέπει να πετύχουν οι θέσεις της Ελλάδος.
Αλλά αν δεν υπάρξει συμφωνία και αντ΄ αυτής προκύψει αδιέξοδο με χρεοκοπία τραπεζών τότε είναι 100% βέβαιο ότι αυτό θα γυρίσει μπούμερανγκ στην ελληνική κυβέρνηση που έχει τεράστια λαϊκή αποδοχή.

Το συμπέρασμα

Σε αντίθεση με την επικρατούσα αίσθηση ότι η Ελλάδα υψώνει το ανάστημα της και θα πετύχει στις διαπραγματεύσεις…η πραγματικότητα θα μας προσγειώσει όλους.
Το μνημόνιο καμουφλαρισμένο, με άλλο όνομα θα παραμείνει στην περίπτωση της συμφωνίας ενώ στην περίπτωση της ρήξης θα υπάρξει χάος στην Ελλάδα.
Η ελληνική κυβέρνηση – πρόκειται για εθνική προσπάθεια – έχει εγκλωβιστεί στην αρχική υπεραισιόδοξη επικοινωνιακή στρατηγική της που ενώ άρεσε στους έλληνες – εξου και η μεγάλη αποδοχή στις δημοσκοπήσεις -  θα πετύχει πολύ χαμηλότερα αποτελέσματα από αυτά που έχουν εκτιμηθεί και σίγουρα από αυτά που προσδοκά η κυβέρνηση.
Έστω και με μια συμφωνία ημίμετρο…σίγουρα η Ελλάδα θα έχει διανύσει ένα βήμα προς τα εμπρός…πολύ καλύτερα από το τέλμα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Αν δεν υπάρξει συμφωνία, ο Αρμαγεδδών θα είναι πραγματικότητα και όχι θεωρία παιγνίων. 

πηγή 

Συγκλονιστικός διάλογος του Οσίου Παϊσίου με έναν αμερικανό
- «Τί κατόρθωμα κάνατε σαν έθνος μεγάλο που είστε;»
- «Πήγαμε στο φεγγάρι», μου απάντησε.
- «Πόσο μακρυά είναι» τον ρωτάω;
- Ας πούμε,μισό εκατομμύριο χιλιόμετρα»,μου λέει.
- Πόσα εκατομμύρια ξοδέψατε,για να πάτε στο φεγγάρι;
- «Από το 1950 μέχρι τώρα,μου λέει,έχουμε ξοδέψει ποταμούς δολλαρίων».
- Στο Θεό πήγατε;τον ρωτάω.
- Πόσο μακρυά είναι ο Θεός;
- Ο Θεός, μου λέει,είναι πολύ μακρυά.
- Εμείς όμως,του λέω,μ΄’ενα παξιμάδι πάμε στον Θεό!

Βιβλιοκριτική: Η Φάρμα των ζώων [Τζωρτζ Όργουελ]

Γράφει ο Δημήτρης Παράξενος

Η ‘Φάρμα των ζώων’ είναι ένα από τα πιο γνωστά λογοτεχνικά έργα του 20ού αιώνα. Πρόκειται για μια ιδιοφυή αλληγορία του σοσιαλιστικού καθεστώτος στη Σοβιετική Ένωση αλλά και κάθε ολοκληρωτισμού. Η ιστορία είναι για τα ζώα μιας φάρμας, που επαναστατούν ενάντια στον αφέντη τους και αναλαμβάνουν τα ίδια τη διαχείρισή της. Όμως η συνέχεια δεν είναι όσο ευχάριστη περίμεναν…

Το έργο παρουσιάζει με πανέξυπνο τρόπο τις τακτικές του ολοκληρωτισμού. Μία από αυτές είναι η ‘αναθεώρηση’ της ιστορίας, δηλαδή η διαστρέβλωσή της από τους ισχυρούς ώστε να νομιμοποιούν τον έλεγχο που ασκούν στις μάζες. Όταν τα δυο ηγετικά γουρούνια της φάρμας συγκρούονται, το ένα διώχνει το άλλο και μετά παραποιεί πλήρως το ρόλο που είχε παίξει στην επανάσταση. Άλλη τακτική είναι η χρήση των άβουλων ατόμων, εν προκειμένω των προβάτων, για να εμποδίζουν να ακούγονται διαφορετικές φωνές. Βέβαια το πιο αποτελεσματικό μέσο είναι ο τρόμος, που παραλύει τις συνειδήσεις, με τα άγρια εκπαιδευμένα σκυλιά να σκοτώνουν όποιο ζώο εν δυνάμει απειλεί το καθεστώς. Στο τέλος όλα τα ζώα υποκύπτουν, αφού ακόμη και να ήθελαν να αντισταθούν εργάζονται κάθε μέρα τόσο σκληρά που δεν προλαβαίνουν ούτε να σκεφτούν τι τους συμβαίνει. Κι αν κάποιο πάψει να είναι χρήσιμο πετιέται στα σκουπίδια χωρίς οίκτο.

Το βιβλίο δείχνει επίσης ότι η καθολική ισότητα είναι αδύνατη για δύο θεμελιώδεις λόγους: πρώτον, δεν έχουν όλα τα ζώα τις ίδιες ικανότητες ή επιθυμίες. Τα γουρούνια είναι έξυπνα, φιλόδοξα και αδίστακτα, τα πρόβατα είναι χαζά και μιμητικά, το άλογο είναι δυνατό και αυτοθυσιάζεται για το σύνολο, κ.λ.π. Οπότε λογικά τα γουρούνια επιβάλλονται πάνω τους. Δεύτερον, μια κοινωνία χρειάζεται διοίκηση και αυτή δεν υπάρχει χωρίς ιεραρχία. Η οργάνωση της παραγωγής, η κατανομή του προϊόντος, η επιλογή μελλοντικών στόχων απαιτούν λήψη αποφάσεων οι οποίες θα γίνονται αποδεκτές από όλους ακόμη κι αν διαφωνούν ή δεν τις καταλαβαίνουν.

Όμως, το σημαντικότερο μήνυμα του βιβλίου φανερώνεται μόνο σε μια βαθύτερη ανάγνωση. Έχει γραφτεί ότι η επανάσταση των ζώων ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις αλλά ‘εκφυλίστηκε’ σε μια στυγνή δικτατορία. Δε δίνεται όμως μια ικανοποιητική εξήγηση για αυτό. Πώς γίνεται τα καλά τα γουρουνάκια, που ήθελαν να απελευθερώσουν τα ζώα, να μετατραπούν σε δυνάστες τους; Η εύκολη απάντηση είναι πως τα διέφθειρε η εξουσία. Μια τέτοια άποψη είναι συμβατή με την αντίληψη του ανθρώπου ως παθητικού όντος πάνω στο οποίο επενεργούν διάφορες δυνάμεις από το περιβάλλον του. Κατά τη γνώμη μου η επανάσταση των ζώων δεν ‘εκφυλίστηκε’ αλλά εξελίχθηκε φυσιολογικά. Τα γουρούνια από την αρχή διέπραξαν το μεγαλύτερο ατόπημα: πίστευαν ότι δικαιούνται να ορίζουν μόνα τους το καλό και το κακό, όταν ανακοίνωσαν στα άλλα ζώα τους κανόνες με τους οποίους όφειλαν να ζουν στο εξής. Τα γουρούνια από την αρχή πίστευαν ότι είχαν την αποκλειστικότητα στην αλήθεια κι επομένως είναι ανώτερα από τα άλλα ζώα. Άρα πολύ φυσικά όταν πήραν την εξουσία δεν τη μοιράστηκαν με κανέναν και έλαβαν σταδιακά τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι δε θα αμφισβητηθούν ποτέ.

Η ‘Φάρμα των ζώων’ είναι ένα σπουδαίο έργο που ψυχαγωγεί και προειδοποιεί. Η πλοκή του είναι απλή αλλά ρεαλιστική και προχωράει γρήγορα, κρατώντας τον αναγνώστη σε εγρήγορση. Το φινάλε είναι απόλυτα ταιριαστό και το μέγεθος του έργου όσο χρειάζεται για να ειπωθούν αυτά που πρέπει. Είναι και φθηνό άρα μπορείτε να το αποκτήσετε εύκολα.

πηγή 

Η μνημόνευση των νεκρών

 

…Ρωτάτε, γιατί μνημονεύουμε τους «κεκοιμημένους». Γιατί έτσι διδαχθήκαμε από την αγία Εκκλησία μας. Γιατί έτσι παραλάβαμε από τους θεοφώτιστους και πνευματοφόρους πατέρες μας. Γιατί έτσι γινόταν και γίνεται σε όλους τους χριστιανικούς αιώνες, από την αποστολική εποχή μέχρι σήμερα.…Όσο για κείνον τον φιλοτάραχο, που όλο τέτοια θέματα σκαλίζει, πέστε του θαρρετά: Άκου, ανόητε! Οι νεκροί ζουν! Και η επικοινωνίας μας μαζί τους δεν έχει διακοπεί! ... Ο θάνατος δεν μας χωρίζει! Σε τι τους ωφελούν οι προσευχές μας, αφού έχει «ήδη αποφασιστεί» η κατάταξή τους είτε στον παράδεισο είτε στην κόλαση; αναρωτιέστε. Αλλά μέχρι τη γενική κρίση, ο κολασμός μιας ψυχής δεν είναι οριστικά αποφασισμένος. Ώσπου να αποφανθεί τότε ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ ο μόνος Κριτής, κανέναν δεν μπορούμε να θεωρούμε τελειωτικά καταδικασμένο. Γι” αυτό, ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΙΡΗ ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΝΑ ΕΛΕΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΣΕΒΕΙΑ.

 Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Η Ελλάδα χωρίς δίχτυ ασφαλείας, με πολιτικούς, παλιούς και νέους, με βαθιές πολιτικές ρυτίδες

 

 

Θα σας διορίσουμε, θα διώξουμε τις βάσεις, θα βγούμε από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, θα κάνουμε κάθαρση, θα κάνουμε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα, θα επικρατήσει αξιοκρατία, θα ξαναχτίσουμε το κράτος, λεφτά υπάρχουν, το μνημόνιο είναι το φάρμακο που σκοτώνει τον ασθενή, (τα έσχατα θα) ....θα σκίσουμε τα μνημόνια, θα διώξουμε την τρόικα, θα κουρέψουμε το χρέος, θα κάνουμε λογιστικό έλεγχο του χρέους, θα διώξουμε κλοτσηδόν τους τοκογλύφους και εκτός από θάλασσα, αν δεν έχετε, θα σας φέρουμε και την ελπίδα...

Του Σάββα Καλεντερίδη

Αρκετές φορές, στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα και της διαχείρισης της κρίσης με την Ε.Ε. από την νέα κυβέρνηση, δεχτήκαμε φιλικές παραινέσεις να μην γινόμαστε δυσάρεστοι με τα άρθρα μας, να προσαρμοστούμε, να πάμε σύμφωνα με τον συρμό και να μην πηγαίνουμε κόντρα στο δημόσιο αίσθημα, κόντρα στο κύμα που λέει ο απλός λαός.

Οι διαφωνίες μας, τις οποίες εκφράσαμε δημοσίως, είχαν και έχουν να κάνουν με αυτό που οι αρχαίοι έλεγαν δημαγωγία, το οποίο μεταφράζεται ως «η πολιτική ρητορεία που αποσκοπεί στο να παρασύρει το λαό στοχεύοντας περισσότερο στο συναίσθημα παρά στη λογική».

Την δημαγωγία αργότερα οι νεοέλληνες την ονόμασαν λαϊκισμό, ενώ έχει μείνει στην ιστορία και μια καταπληκτική φυσιογνωμία από τον ελληνικό κινηματογράφο, εκείνη του πολιτικάντη Μαυρογιαλούρου, που λες και επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει τους πολιτικούς μας με έναν τρόπο μάλλον υπερφυσικό. Αναγκαζόμαστε να καταφύγουμε στη μεταφυσική γιατί πραγματικά δεν μπορεί να εξηγηθεί με λογικούς όρους το γεγονός της αναπαραγωγής επί δεκαετίες πολιτικών που όχι μόνο είναι αντιγραφή αλλά μάλλον αποτελούν εξελιγμένο είδος του Μαυρογιαλούρου, επιβεβαιώνοντας μάλλον τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, του Κάρολου Ροβέρτου Δαρβίνου.

Φυσικά, εκτός της μεταφυσικής, υπάρχει και μια άλλη, πιο λογική εξήγηση, η εξής: Όταν αναπαράγονται επί δεκαετίες τα ίδια ακριβώς φαινόμενα και σε επίπεδο πολιτικών αποτελεσμάτων και σε επίπεδο τύπων και φυσιογνωμιών πολιτικών και κυβερνώντων, φαινόμενα που είναι σχεδόν ίδια με μικρές παραλλαγές, ανεξαρτήτως κομμάτων και φυσικών προσώπων που κυβερνούν αυτόν τον δίσμοιρο τόπο, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα πανίσχυρο σύστημα που τα αναπαράγει και επιτρέπει να γίνονται όλα αυτά. Ότι, δηλαδή, όποια ιδεολογία και να έχεις, όποιος και να είσαι, όποιες προθέσεις και να έχεις, στο τέλος μένεις με τις προθέσεις και η πατρίδα, η κοινωνία και όλοι εμείς οι πολίτες, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα ίδια φαινόμενα, τα ίδια προβλήματα, που αντί να μετριάζονται μεγαλώνουν, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε ως χώρα και ως έθνος σε ένα τραγικό αδιέξοδο.

Το τραγικότερο όλων, πλην του κινδύνου που απειλεί την ίδια την πατρίδα και το έθνος, είναι ότι όλα αυτά γίνονται και με ευθύνη των πολιτών, αφού πολιτικοί χρησιμοποιούν ως άλλοθι τις ψήφους ή τη συμμετοχή των πολιτών σε διάφορες διαδηλώσεις, για να νομιμοποιήσουν εγκλήματα που συντελούνται εις βάρος της πατρίδας και του έθνους. Γι’ αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε χωρίς λογική το «μαζί τα φάγαμε», του πληθωρικού Θεόδωρου Πάγκαλου.

Μόνο που το όλο «παχνίδι είναι στημένο» με τέτοιο πραγματικά διαβολικό τρόπο, που οι πολίτες ή για την ακρίβεια οι ψηφοφόροι χρησιμοποιούνται με τον πιο ανέντιμο τρόπο από το σύστημα και από τα κόμματα και για να ξεφύγουν από τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι και η κοινωνία, αναγκάζονται να νομιμοποιήσουν την καταστροφή της χώρας, άλλοτε πέφτοντας στην παγίδα του «ψηφίστε μας για βγούμε από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ και να διώξουμε τις βάσεις του θανάτου» και άλλοτε στο ελκυστικό «ψηφίστε μας για να κουρέψουμε μονομερώς τουλάχιστον το μισό χρέος, να συγκαλέσουμε διεθνή διάσκεψη για τον λογιστικό έλεγχο του χρέους, να διώξουμε την Τρόικα, να σκίσουμε στην πλατεία Συντάγματος το μνημόνιο και να βάλουμε τέρμα στη λιτότητα».

Και επειδή μπορέι να θεωρηθεί ότι ταυτίζουμε το λαϊκισμό και τους Μαυρογιαλούρους με μια συγκεκριμένη παράταξη, να υπογραμμίσουμε ότι στο λαϊκισμό η σοσιαλδημοκρατία και η αριστερά κρατούν τα σκήπτρα και έχουν τα πρωτεία, βοηθούμενοι από ένα σύστημα πολιτικών προπαγανδιστών, οι οποίοι, αφού πρώτα θήτευσαν στις τάξεις του ΚΚΕ και του ΚΚΕ Εσωτερικού και υπηρέτησαν τον σταλινισμό και την αναπαραγωγή συγκεκριμένου τύπου «σκέψης», εδώ και δεκαετίες έχουν επικρατήσει σχεδόν σε όλα τα ΜΜΕ, υπηρετώντας τη φορά αυτή, ελλείψει «υπαρκτού σοσιαλιστικού παραδείσου», κάθε φορά την εξουσία, δείχνοντας πάντα επιλεκτική προτίμηση σε ό,τι προσεγγίζει ή ταιριάζει με την παλιά τους ιδεολογία.

Από την άλλη πλευρά, στους Μαυρογιαλούρους υπερέχει κατά κράτος η άλλη παράταξη, η λεγόμενη κεντροδεξιά, η οποία κατατρύχεται και από μια σειρά άλλων «ασθενιών», όπως η οικογενειοκρατία, οι σχέσεις με μεγάλα συμφέροντα, η διαφθορά κλπ.

Όλα αυτά γράφηκαν με αφορμή το «πρόβλημα» που προέκυψε στην υπογραφή του κοινού ανακοινωθέντος μετά το έκτακτο Γιούρογκρουπ της Τετάρτης, όπου ενώ οι Βαρουφάκης και Δραγασάκης δέχτηκαν τον όρο «παράταση», ο Τσίπρας επέμενε στο «τροποποίηση» του μνημονίου και έτσι δεν εκδόθηκε το ανακοινωθέν! Για να μην νοιώσουν προδομένοι όλοι εκείνοι που έχουν βγει στις πλατείες και στα… κάγκελα!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει ελπίδα σ’ αυτόν τον τόπο, αν δεν αλλάξει το σύστημα!
πηγή

Σάββατο των ψυχών

Ψυχοσάββατα στην εκκλησιαστική μας παράδοση υπάρχουν δύο. Το ένα είναι το Σάββατο προ των Απόκρεω και το δεύτερο, το Σάββατο προ της Πεντηκοστής. Επίσης στη Βόρειο Ελλάδα υπάρχει κι ένα τρίτο καθιερωμένο ως Ψυχοσάββατο που πιθανόν έχει να κάμει με τους εορτασμούς του πολιούχου της πόλεως Θεσσαλονίκης, Αγίου Δημητρίου. Στη λειτουργική μας Παράδοση έχουμε εκτός της Μεγάλης Εβδομάδας του Κυρίου μας κι άλλες εβδομάδες, ή άλλους κύκλους μεγάλων εορτών που τείνουν να μοιάσουν προς τη Μεγάλη Εβδομάδα του Πάσχα. Αυτή είναι μία μιμητική καλή πράξη που άρχισε πολύ παλαιά και είναι θα λέγαμε η γενεσιουργός μητέρα όλων των άλλων μεγάλων εορτών, σε υμνογραφία και νηστεία. Έτσι της εορτής του Αγίου Δημητρίου προηγείται Μεγάλη Εβδομάδα που καθιερώθηκε τελευταίως ανελλιπώς, κάθε χρόνο στην αγιοτόκο Θεσσαλονίκη, προνοία του οικείου Παναγιωτάτου Μητροπολίτου. Το Σάββατο που προηγείται της Εβδομάδας του Αγίου Δημητρίου, υπάρχει ως τρίτο Ψυχοσάββατο για το οποίο κάναμε λόγο παραπάνω. Επίσης εκτός των παραπάνω ψυχοσαββάτων σε ορισμένα μέρη, κυρίως στην κεντρική Ελλάδα και σ' αυτή την πρωτεύουσα των Αθηνών συνηθίζονται και άλλα δύο Σάββατα να αφιερώνονται στους κεκοιμημένους, αποκαλούμενα κι αυτά ως Ψυχοσάββατα. Αυτά είναι το Σάββατο μετά το Ψυχοσάββατο της Απόκρεω δηλ. Το Σάββατο της Τυρινής κι επίσης το αμέσως επόμενο Σάββατο της πρώτης εβδομάδος των Νηστειών, το λεγόμενο Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων.
Το πρώτο Ψυχοσάββατο. το μετά την Κυριακή του Ασώτου Σάββατον λέγεται «Σάββατον των ψυχών» ή «Ψυχοσάββατον», διότι κατ' αυτό η αγία μας Εκκλησία τελεί μνημόσυνα υπέρ πάντων των κεκοιμημένων. Σχετικά αναφέρει το εκκλησιαστικόν βιβλίον που λέγεται Τριώδιον: «Εξ αυτών των Αποστολικών Διαταγών εν βιβλίω¹, έλαβεν η του Χριστού Εκκλησία την συνήθειαν του επιτελείν τα λεγόμενα τρίτα και ένατα και τεσσαρακοστά και λοιπά μνημόσυνα των κεκοιμημένων. Επειδή δε πολλοί κατά καιρούς απέθανον άωρα ή εις ξενιτείαν, ή εις θάλασσαν, ή εις όρη και κρημνούς, ίσως δε και πένητες όντες ουκ ηξιώθησαν των διατεταγμένων μνημοσυνών. διά τούτο φιλανθρώπως οι θείοι Πατέρες κινούμενοι, εθέσπισαν σήμερον μνημόσυνον κοινόν πάντων των απ' αιώνος ευσεβώς τελευτησάντων χριστιανών, ίνα και όσοι των μερικών μνημοσυνών ουκ έτυχον συμπεριλαμβάνωνται εις το κοινόν τούτο κακείνοι. Προς τούτοις, επειδή αύριον ποιούμεν την ανάμνησιν της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, και επειδή οι κεκοιμημένοι ουδέ εκρίθησαν, ουδέ έλαβον έτι την τελείαν αντάμειψιν² ευκαίρως ακαίρως μνημονεύει σήμερον των ψυχών η Εκκλησία και, εις το άπειρον έλεος του Θεού θαρρούσα, δέεται ίνα ελεήση τους αμαρτωλούς. Ότι δε απάντων κοινώς των τεθνεώτων η μνήμη ενθυμίζει τον κοινόν θάνατον και εις ημάς εν καιρώ αρμοδίω και διεγείρει προς μετάνοιαν, τούτο έστι τρίτον αίτιον του παρόντος μνημόσυνου». τα ίδια γράφει το Ωρολόγιον και για το Ψυχοσάββατον της Πεντηκοστής.
Το δεύτερο Ψυχοσάββατον είναι έτήσιον μνημόσυνον υπέρ των ψυχών των κεκοιμημένων και η Εκκλησία μας το τελεί εννέα ημέρες μετά την Ανάληψη του Σωτήρος Χριστού, δηλ. το Σάββατο προ της Πεντηκοστής του Πάσχα. «Κατά την ημέραν ταύτην μνήμην ποιείται η Εκκλησία πάντων των από Αδάμ ευσεβώς κοιμηθέντων, δέεται υπέρ αυτών και αιτείται παρά .Χριστού του θεού του αναληφθέντος εις τους ουρανούς και εν δεξί καθεσθέντος του Πατρός, όπως εν ώρα της κρίσεως απολογίαν αγαθήν δώσωσιν αυτώ τω πάσαν κρίνοντι την γην, τύχωσι της εκ δεξιών αυτού παραστάσεως εν χαρά, εν μερίδι δικαίων και εν κλήρω φωτεινώ αγίων και γίνωσιν άξιοι της ουρανίου βασιλείας κληρονόμοι» ³. Ο άγιος Νεκτάριος σημειώνει σχετικώς⁴ «Η Εκκλησία δεομένη υπέρ όλων αυτών που κοιμήθηκαν ευσεβώς, από Αδάμ μέχρι σήμερα, εύχεται όχι μόνο βέβαια υπέρ των χριστιανών διότι κανείς χριστιανός δεν υπήρχε από Αδάμ μέχρι του Χρίστου, αλλά δέεται για κάθε ψυχή ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους που έζησε ενάρετα, είτε σύμφωνα με το νόμο, είτε εν ακροβυστία εύχεται (ενν. Η Εκκλησία) στα τροπάρια, ώστε κάθε άνθρωπος που διέπραξε σωστά τα του βίου και προς τον Θεό μετέστη, να τον αξιώσει ο Θεός της ουρανίου Βασιλείας Του». «Διά της παρούσης διατεταγμένης ακολουθίας υπέρ των ευσεβώς κοιμηθέντων, η Εκκλησία διακηρύττει ότι οι τελειωθέντες ενάρετοι άνδρες από Αδάμ μέχρι Χριστού, είναι άξιοι του θείου ελέους και παρακαλεί το Θεό γι' αυτούς, ώστε να τους δώσει κατά την ημέρα της κρίσεως «ευπρόσδεκτον απολογίαν». Το φρόνημα αυτό της Εκκλησίας, το όποιο γνωρίζουμε από τους αποστολικούς χρόνους, είναι πολύ ορθό και δίκαιο διότι, αφού ο Κύριος ήλθε για να σώσει τον κόσμο, συνεπάγεται ότι επρόκειτο να σώσει κι όλους, όσους πέρασαν το βίο τους ενάρετα προ της ελεύσεως αυτού (ενν. του Χριστού)• διότι η έλλειψις αρετής στον κόσμο δεν προκάλεσε την ανάγκη της ενσάρκου οικονομίας του Υιού του Θεού, αλλά η έλλειψις της αγαθής σχέσεως προς το Θεό και το μεσότοιχο της έχθρας που αποτελούσε διαχωριστικό μεταξύ Θεού και ανθρώπου και το οποίο ο Υιός του Θεού ήλθε να γκρεμίσει. Αιτία λοιπόν της ελεύσεως του Υιού του Θεού στη γη ήταν η συμφιλίωσις του Θεού με τον άνθρωπο κι όχι η έλλειψις αρετής...».
Ο ίδιος ο άγιος Νεκτάριος για το δεύτερο Ψυχοσάββατο αναφέρει⁵: «Η ακολουθία των κεκοιμημένων τοποθετήθηκε πολύ κατάλληλα, μετά την Ανάληψη του Σωτήρος, διότι δι’ αυτής ο Κύριος ανερχόμενος στους κόλπους του Πατρός κι αφού έλαβε κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη, έγινε Κύριος και των ζώντων και των νεκρών. Η Εκκλησία λοιπόν θέλοντας αφ' ενός μεν να ομολογήσει τον Ιησού Χριστό ζώντων και νεκρών εξουσιαστή, αφ' ετέρου δε (θέλοντας ενν.) να ανακηρύξει την πίστη της στη δευτέρα Παρουσία, συνέταξε την ακολουθία υπέρ των κεκοιμημένων».

1 ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΓΕΣ, Βιβλ. Η', κεφ. 42, ΒΕΠ, τ. 2, σ. 169.
2 Πραξ. 17,31-2 Πετρ. 2, 9, Εβρ. 11, 30-40.
3 ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, σ. 108-109.
4 ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, σ. 109, Πρωτ. Κείμενο: «Η Εκκλησία δεομένη υπέρ πάντων των από Αδάμ μέχρι σήμερον ευσεβώς κοιμηθέντων εύχεται ουχί βεβαίως μόνον υπέρ Χριστιανών διότι ουδείς χριστιανός από Αδάμ μέχρι Χριστού, αλλ' υπέρ πάσης ψυχής παντός γένους βροτών εναρέτως βιωσάσης, είτε εν νόμω, είτε εν ακροβυστία εύχεται δ' εν τοις τροπαρίοις ίνα «άπαντα άνθρωπον τα του βίου λειτουργήσαντα πιστώς και προς Θεόν μεταστάντα πολυειδώς και πολυτρόπως ο Θεός αξιώση της ουρανίου βασιλείας αυτού». «Διά της τοιαύτης υπέρ των ευσεβώς κοιμηθέντων διαταχθείσης ακολουθίας η Εκκλησία κηρύττει ότι οι από Αδάμ μέχρι Χριστού τελειωθέντες ενάρετοι άνδρες εισίν άξιοι του θείου ελέους και δέεται του Θεού υπέρ αυτών, όπως δώση αυτοίς εν τη ημέρα της κρίσεως ευσπρόσδεκτον απολογίαν. Το φρόνημα τούτο της Εκκλησίας, όπερ από των αποστολικών χρόνων γινώσκομεν, είναι λίαν ορθόν και δίκαιον διότι, αφού ο Κύριος ημών ήλθεν ίνα σώση τον κόσμον, έπεται ότι έμελλε να σώση και πάντας τους εναρέτως διαβιώσαντας προ της αφίξεως αυτού, διότι ουχί η έλλειψις αρετής εν τω κόσμω προκάλεσε την ανάγκην της ενσάρκου οικονομίας του Υιού του Θεού, αλλ' η έλλειψις της προς τον Θεόν φιλίας και το μεσότοιχον της έχθρας το διαχωρίζον Θεόν και άνθρωπον και όπερ ο Υιός του Θεού ήλθε να καθέλη. Λόγος λοιπόν της αφίξεως του Υιού του Θεού ήτο η συμφιλίωσις του Θεού μετά του ανθρώπου και ουχί η ελλειψις αρετής...».
5 ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, σ. 111, Πρωτ. Κείμενο: «Η ακολουθία των κεκοιμημένων ετέθη λίαν καταλλήλως μετά τον χρόνον της Αναλήψεως του Σωτηρος, διότι διά ταύτης γενόμενος ο Κύριος εν τοις κόλποις του Πατρός και λαβών πάσαν έξουσίαν εν ουρανώ και επί γης, εγένετο ζώντων και τεθνεώτων Δεσπότης• η Εκκλησία λοιπόν ένθεν μεν θέλοντα να ομολογήση τον Ιησούν Χριστόν ζώντων τε και νεκρών εξουσιαστήν, ένθεν δε να ανακηρύξη την πίστιν αυτής εις την δευτέραν παρουσίαν, την υπέρ των κεκοιμημένων ακολουθίαν συνέταξεν». 

πηγή