Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Μην πιέζετε τα παιδιά σας χωρίς διάκριση. Εγώ τις τομάτες μου τις δένω με πανί. Αν τις έδενα με σύρμα, θα κόβονταν. Χρειάζεται προσοχή. Τα παιδιά σήμερα έχουν γερή μηχανή, αλλά τετράγωνες ρόδες. Γι’ αυτό θέλουν βοήθεια για να ξεκινήσουν.

      

Φωτο:robert-doisneau.com-Patricia Teixeira - Atelier Robert Doisneau | Galeries virtuelles des photographies de Doisneau - Enfants
 
Πηγή: Γέροντος Παϊσίου «Χαριτωμένες Διδαχές,
 με παραβολές και παραδείγματα»,
εκδόσεις «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 2003

over the hill


Ο γάμος ειναι η πορεία, το ταξίδι που θα καταλήξει στον ουρανό, στην αιωνιότητα

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ο γάμος ειναι ενας δρόμος· Αρχίζει από τήν γη καί τερματίζει στόν ουρανό. Είναι μια συναψις, ενας σύνδεσμος μαζί μέ τόν Χριστόν, πού μας βεβαιώνει οτι θά παμε κάποτε στόν ουρανό.

Πάνω από τήν αγάπη, πάνω από τόν ανδρα σου, πάνω από τήν γυναίκα σου, πάνω από τά καθημερινά σου γεγονότα, νά θυμασαι ότι προορίζεσαι γιά τόν ουρανό, οτι μπήκες στόν δρόμο πού πρέπει οπωσδήποτε νά σέ βγάλη εκει. Η νύμφη καί ο γαμπρός δίνουν τά χέρια τους, τούς πιάνη ο ιερεύς καί ακολουθούν γύρω από τό τραπέζι χορεύοντας καί ψάλλοντας. Αυτό σημαίνει οτι ο γάμος ειναι η πορεία, τό ταξίδι πού θά καταλήξη στόν ουρανό, στήν αιωνιότητα.

Στόν γάμο φαίνονται οτι παντρεύονται δύο. Δέν είναι ομως δύο αλλά τρεις. Παντρεύεται ο ανδρας τήν γυναικα καί η γυναικα τόν ανδρα, αλλά καί οι δύο μαζί υπανδρεύονται τόν Χριστόν.

Τρεις επομένως λαμβάνουν μέρος στό μυστήριο καί τρεις πλέον παραμένουν στήν ζωή τους.

Ολα όσα χρησιμοποιούνται, κατά τήν τέλεσι του γάμου, είναι σκιές καί σύμβολα πού δείχνουν ότι εκει ειναι ο Χριστός. Οταν κάθεσαι καί βλέπεις ξαφνικά μιά σκιά, καταλαβαίνεις οτι κάποιος έρχεται. Δέν τόν βλέπεις· τό ξεύρεις όμως. Πρωι πρωι σηκώνεσαι καί βλέπεις κατακόκκινο τόν ορίζοντα στήν ανατολή. Θά βγη, λές, σέ λίγο ο ήλιος.

Οταν βλέπης τόν γάμο σου, τόν ανδρα σου, τήν γυναίκα σου, όταν βλέπεις τίς στεναχώριες σου, τά πάντα μέσα στό σπίτι σου, νά ξεύρης οτι ειναι σημάδια της παρουσίας του Χριστου. Είναι σάν νά ακους τά βήματά του, σάν νά έρχεται, σάν νά πρόκειται νά ακούσης τώρα καί τήν φωνή του. Σκιές είναι όλα αυτά πού δείχνουν ότι μαζί μας είναι o Χριστός.

Είναι αλήθεια ότι εξ αιτίας των μεριμνών μας τόν νοιώθομε ως απόντα. Τόν βλέπομε όμως μέσα στίς σκιές καί είμαστε βέβαιοι ότι είναι μαζί μας. Η ζωή μας είναι πλέον μαζί μέ τόν Χριστόν." 
 

Η μελαγχολία του σωσία

http://www.revistatango.ro/out/articles/large/fotografii-de-paul-buciuta-2020.jpg

Μ.Ε.Λαγκουβάρδου

«Ουκ εσμέν νυκτός ουδέ σκότους. Άρα ουν μη καθεύδωμεν,
ως οι λοιποί, αλλά γρηγορώμεν και νήφωμεν» (Θεσ. Α’, 1-10)

Το δίλημμα να γίνεις αυτό που είσαι, ο εαυτός σου ή να γίνεις ένας σωσίας, βασανίζει όλους τους ανθρώπους ιδίως τους νέους. Ο σωσίας είναι ο τύπος που προσπαθεί να ξεχάσει τον εαυτό του. Είναι δηλαδή το αντίθετο του ομηρικού Οδυσσέα, που προσπαθεί να θυμάται τον εαυτό του και την πατρίδα του.
Ο σωσίας δεν θέλει να θυμάται, σαν τους συντρόφους του Οδυσσέα που χάθηκαν επειδή δεν θυμούνταν την πατρίδα τους. «Οι νήπιοι, χάθηκαν», γράφει ο Όμηρος. Ο σωσίας είναι ένα μυθικός Προκρούστης του εαυτού του.
Στην ερμηνεία των ρόλων στο θέατρο υπάρχουν δύο τεχνοτροπίες. Στη μια ο ερμηνευτής προσπαθεί να εκφράσει τον εαυτό του μέσα απ΄ το ρόλο του. Στην άλλη ο ερμηνευτής προσπαθεί να ξεχάσει τον εαυτό του στο ρόλο του, να γίνει ένας σωσίας.
Τη μουσική, είπε κάποτε ο Θεοδωράκης, δεν τη γράφουμε για να ξεχάσουμε, αλλά για να θυμηθούμε. Η εποχή τώρα προσπαθεί να αποκοιμίσει του νέους, για να ξεχάσουν την πατρίδα τους, τη γλώσσα τους, τον πολιτισμό τους, με ένα λόγο, τον εαυτό τους.
Η αλλαγή ενός ανθρώπου, για να γίνει ίδιος κι απαράλλαχτος με τους άλλους, όπως ένας σωσίας , είναι οδυνηρή. Πρέπει να τσακίσει τον εαυτό του. Η σκηνή που παραθέτουμε απ΄ το βιβλίο « Ο σωσίας» του Ντοστογιέφσκι, αναφέρεται επάνω στο θέμα αυτό.
Είναι η σκηνή που ο σωσίας, ο Γκολιάτκιν , ακούει τις συμβουλές του γιατρού του. «Πρέπει ν΄ ακολουθήσετε τη συνταγή μου. Σας εξήγησα πως η κούρα σας συνίσταται στο ν’ αλλάξετε συνήθειες... Οι διασκεδάσεις οι πιο διαφορετικές, λόγου χάρη...να συχνάζετε στους φίλους σας, να ‘χετε σχέσεις... δεν πρέπει ν’ αποφεύγετε τόσο πολύ το κρασί... και να πηγαίνετε συχνά μ΄ εύθυμη παρέα.
Ο κύριος Γκολιάτκιν, που χαμογελούσε πάντοτε, παρατηρεί αμέσως πως έχει τη γνώμη, ότι μοιάζει μ΄ όλο τον κόσμο, πως γλεντάει κι αυτός όπως όλος ο κόσμος... , πως μπορεί, δίχως αμφιβολία, να πάει σ΄ένα θέατρο, πως έχει τον τρόπο του όπως όλος ο κόσμος, ,πως όλη τη μέρα είναι στο γραφείο του και το βράδι σπίτι... πως μοιάζει μ΄ όλο τον κόσμο.
Χμ... όχι, δεν πρόκειται γι΄ αυτό....δεν ήθελα να πω αυτό... Κείνο που θέλω να μάθω είναι αν σας αρέσει η εύθυμη συντροφιά, αν περνάτε χαρούμενα τον καιρό σας.. Ας καθορίσουμε τα πράγματα... Είστε ακόμα μελαγχολικός ή είστε εύθυμος; Είπα πως πρέπει ν΄ αλλάξετε πέρα για πέρα τον τρόπο ζωής. Πρέπει , ίσαμε ένα σημείο, να τσακίσετε το χαρακτήρα σας...»
Το συμπέρασμα που βγαίνει απ΄ το «Σωσία» ου Ντοστογιέφσκι είναι ότι κανείς δεν γίνεται με τη θέλησή του σωσίας, καραγκιόζης, όπως θα λέγαμε εμείς. Καθένας δίνει τη μάχη του και ηττάται. Ένας άνθρωπος που δεν έχει δικό του χαρακτήρα, δική του προσωπικότητα, είναι ένας ανύπαρκτος άνθρωπος ή ένας εξόριστος σε ξένο τόπο, όπου κανείς δεν τον γνωρίζει όπως είναι ούτε κι ο ίδιος γνωρίζει τον εαυτό του..
Ο σωσίας είναι ένας ρόλος, που υποδύεται κανείς και αποξενώνεται από όλους. Για να υπάρξει αρνήθηκε τον εαυτό του. Η δυστυχία του σωσία είναι ένα παράδειγμα του πώς γίνεται κανείς όταν δεν αγωνίζεται να είναι αληθινός και υποδύεται διαφόρους ρόλους για χάρη κάποιας απολαβής. Με τις προϋποθέσεις αυτές , ένας σωσίας ποτέ δεν είναι ευτυχισμένος, αφού ποτέ δεν είναι ο εαυτός του.
Υποφέρω, γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Κολασσαείς, ώσπου να αποκτήσετε επίγνωση του αληθινού σας εαυτού. Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε επίγνωση του αληθινού μας εαυτού;
«Πρώτον προσέχετε εαυτοίς από της ζύμης των Φαρισαίων, ήτις εστιν υπόκρισις», λέγει ο Κύριος.


πηγή 

New speak καί χειραγώγηση σκέψης. «Ξενοφοβία» -«Ὁμοφοβία»

«Ὅποιος ἐλέγχει τήν γλώσσα ἑνός ἀνθρώπου, ἐλέγχει καί τίς σκέψεις του»  ἔγραψε ὁ Τζώρτζ Ὄργουελ, στό κλασσικό βιβλίο του «1984».
Εἶναι τό λεγόμενο «new speak», ἡ πλασματική «νέα» γλώσσα τῆς σκοτεινῆς ἐποχῆς τοῦ Μεγάλου Ἀδελφοῦ.
Ἡ νέα γλώσσα, ἡ ὁποία περιορίζει τήν ἔκφραση ἰδεῶν πού ἀντιλέγουν στήν ἐπίσημη γραμμή τῆς ἐξουσίας.
Ἔχετε παρατηρήσει, παραδείγματος χάριν, τί γίνεται μέ τίς «νέες» σύνθετες λέξεις πού ἔχουν εἰσχωρήσει στό λεξιλόγιό μας καί ἔχουν ὡς δεύτερο συνθετικό τό «-φοβία»; Εἰσχώρησαν βέβαια, τρόπος τοῦ λέγειν. Γιατί ὁπωσδήποτε δέν εἰσῆλθαν ἀπό μόνες τους. Οὔτε
τίς δημιούργησε ὁ λαός μας. Οὔτε γεννήθηκαν μέσα ἀπό κάποιες καταστάσεις ἤ κάτω ἀπό κάποιες εἰδικές συνθῆκες. Στήν οὐσία, μᾶς τίς ἐπέβαλαν.
«Ξενοφοβία», «Ἰσλαμοφοβία», «Ὁμοφοβία»

Λέξεις πού φαίνονται ἑλληνικές, καί πού ἀκόμα καί ξένοι τίς χρησιμοποιοῦν ἔτσι («xenophobia», «homophobia», «islamophobia») ἀλλά δέν γεννήθηκαν στήν Ἑλλάδα! Μάλιστα οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε τίς ἐφηῦραν, οὐδέποτε τίς χρησιμοποίησαν, οὐδέποτε τίς γνώριζαν. Ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Λέξεις, οἱ ὁποῖες ἐπίσης ἔχουν ἕνα ἀρνητικό πρόσημο. Κάτι πού δέν συμβαίνει ὅμως, μέ ὅλες τίς «-φοβίες». Ἔτσι ἐνῶ τά ἄτομα π.χ. μέ «ἀγοραφοβία» ἤ «ἀνθρωποφοβία» ἀντιμετωπίζονται μέ συμπάθεια, τήν ἴδια ὥρα ἐκεῖνος πού θά χαρακτηρισθεῖ ὅτι ἔχει «ξενοφοβία» εἶναι ἕνας ἐπικίνδυνος, ὀπισθοδρομικός, κακός καί μοχθηρός ἄνθρωπος πού τοῦ ἀξίζει ἡ ἀπαξίωση, ἡ περιθωριοποίηση, ἀλλά καί ἡ ἐπιτίμηση, ἀκόμα καί ἡ τιμωρία. Καί βέβαια, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι στήν οὐσία ὡς «ξενοφοβικός» στιγματίζεται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ὁ γηγενής, ὁ ντόπιος, πού δυσανασχετεῖ καί ἀντιδρᾶ στό φαινόμενο τῆς εἰσβολῆς ἀνεξέλεγκτου ἀριθμοῦ παράνομων μεταναστῶν, πού «ἐν μιᾷ νυκτί», κατέλαβαν αὐθαίρετα τόν δικό του τόπο, τόν ἄλλαξαν (πρός τό χειρότερο), τόν ὑποβάθμισαν, καί τόν ἴδιο τόν ἐξοβέλισαν, τόν περιθωριοποίησαν, τόν τρόμαξαν καί τόν κατέστησαν ἕναν ἀνυπεράσπιστο, διωκόμενο, φοβισμένο καί τρομαγμένο ἄνθρωπο, ξένο μέσα σέ ἕνα ἀνομοιογενές ἀλλοπρόσαλλο πλῆθος. Στήν πραγματικότητα, εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει τό αἴσθημα ὅτι εἶναι πλέον μέλος μιᾶς μειονότητας. Καί ὅμως ἐάν δυσανασχετήσει καί διαμαρτυρηθεῖ γιά αὐτήν τήν κατάσταση, εἶναι ἕνας «ξενοφοβικός».
Ἀλήθεια, δέν σᾶς προκαλεῖ ἀπορία πώς ὅλα τά «κακά» μέ τίς λέξεις πού τελειώνουν σέ «-φοβία» ἔχουν στόχο ἕναν συγκεκριμένο τύπο ἀνθρώπου;
Τόν γηγενῆ δυτικό μέσο πολίτη, πού ἀγαπάει τόν τόπο του, τόν λαό του, τήν ἱστορία του, τήν κουλτούρα καί τίς παραδόσεις τοῦ λαοῦ του. Μέ λίγα λόγια τόν «ἀνησυχοῦντα» χριστιανό Εὐρωπαῖο.
(Κατ ̓ αὐτούς «συντηρητικό» καί σίγουρα «μή πολιτικά ὀρθό»).
Δέν σᾶς κάνει ἐντύπωση πώς τόσοι αἰῶνες διωγμῶν χριστιανῶν στίς χῶρες NEWSPEAK ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΣΚΕΨΗΣ τοῦ Ἰσλάμ, ἀλλά καί στίς χῶρες πού κατέκτησε τό Ἰσλάμ, ἀπό τήν ἀρχή πού πρόβαλε τό σπαθί τοῦ «προφήτη» μέχρι σήμερα καί δέν βρέθηκε ἕνας λεξιπλάστης νά μᾶς πεῖ τήν λέξη «χριστιανοφοβία»;
Τήν ἀκούσατε ποτέ; Ποταμοί αἵματος, παιδομαζώματα, ἀποκεφαλισμοί, λιθοβολισμοί, διωγμοί πιστῶν καί ἐμπρησμοί ἐκκλησιῶν, χρόνια τώρα καί μέχρι σήμερα (!) καί δέν τοῦ ἦρθε κάποιου ἡ «ἔμπνευση» νά πεῖ ὅτι στίς χῶρες αὐτές ὑπάρχει «χριστιανοφοβία». Ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ εἶναι «χριστιανοφοβικοί». Ὅταν ὅμως, μετά τήν εἰσβολή ἑκατομμυρίων μουσουλμάνων στήν Εὐρώπη τά τελευταῖα χρόνια, βρεθεῖ κάποιος Εὐρωπαῖος νά διαμαρτυρηθεῖ
πού δέν ἀντέχει ἄλλο νά βλέπει τζαμιά νά ὑψώνονται σέ κάθε γειτονιά, χιλιάδες μουσουλμάνους νά καταλαμβάνουν τίς πλατεῖες καί τούς δρόμους στρώνοντας τά χαλιά τους γιά νά λατρεύσουν τόν Ἀλλάχ τους, τά παιδιά του νά εἶναι ὑποχρεωμένα νά μάθουν γιά τό Ἰσλάμ καί τόν μουσουλμάνο γείτονα νά τόν μηνύει γιατί ἔψησε χοιρινές μπριτζόλες καί τόν πρόσβαλε (!), τότε εἶναι «ἰσλαμοφοβικός»!
Πόσο γρήγορα τήν ἔφτιαξαν τήν λέξη! Πόσο γρήγορα τήν πάσαραν! Πόσο γρήγορα τήν ἐπέβαλαν!
Αὐτός πού σφάζει χριστιανούς ΔΕΝ εἶναι «χριστιανοφοβικός». Δέν ὑπάρχει τέτοια λέξη. Ἐκεῖνος πού θέλει νά συνεχίσει νά ζεῖ ὅπως ζοῦσε μέσα στόν τόπο του καί δέν μπορεῖ νά βλέπει νά μετατρέπεται ἡ χώρα του σέ ἕνα ἰσλαμικό κράτος, εἶναι «ἰσλαμοφοβικός»!
Ἀκούσατε ποτέ γιά «Ἑλληνοφοβία»; Ἀκούσατε γιά «ἑαυτοφοβία»; Πῶς λέγεται ἐκεῖνος πού ἀντιπαθεῖ τούς Ἕλληνες;
Ἄγνωστον. Πῶς λέγεται ὁ Ἕλληνας πού ἀντιπαθεῖ τήν Ἑλλάδα; Πού γράφει στούς τοίχους «Ἑλλάδα σκάσε!» καί καίει ἑλληνικές σημαῖες; Ἄγνωστον! Ἤ πιθανόν, «ἀντιεξουσιαστής»... (Σιγά μήν στενοχωρήθηκε ἡ ἐξουσία ἀπό τό κάψιμο τῆς ἑλληνικῆς σημαίας).
Πῶς λέγεται ὁ Ἕλληνας πού διαμαρτύρεται γιά τήν ἐγκληματικότητα τῶν ἀλλοδαπῶν; «Ξενοφοβικός».
Ὑπάρχει ἕνα σχέδιο Θέλουν νά μᾶς ἐπαναπρογραμματίσουν, νά διαμορφώσουν τήν σκέψη μας, ἔτσι ὥστε νά σκεφτόμαστε ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν.
Καί νά μιλᾶμε ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν, ὑποταγμένοι στήν ἰδεολογική τους ἐξουσία. Νά φοβόμαστε νά μιλήσουμε γιά τό πρόβλημα τῆς λαθρομετανάστευσης καί τόν κίνδυνο τῆς ἐθνολογικῆς ἀλλοίωσης μήν καί στιγματιστοῦμε ὡς «ξενοφοβικοί» (καί «ρατσιστές»).
Νά φοβόμαστε νά μιλήσουμε γιά τήν ἐκ νέου ὑποταγή μας στούς μωαμεθανούς (μέσῳ δῆθεν πολυπολιτισμικότητας), μήπως καί μᾶς στιγματίσουν ὡς «ἰσλαμοφοβικούς».
Νά μήν τολμήσουμε νά ποῦμε ὅτι δέν ἀποδεχόμαστε τήν ὁμοφυλοφιλία ὡς κάτι «ἐντελῶς φυσιολογικό», (ἕως καί «trendy»), οὔτε ἀναγνωρίζουμε κανένα «γάμο» μεταξύ δύο ἀνδρῶν ἤ δύο γυναικῶν, μήπως καί μᾶς ποῦνε «ὁμοφοβικούς». Καί ἔτσι νά ἀκολουθήσουμε σιωπηλά τό ὑπόλοιπο κοπάδι καί νά ἀφεθοῦμε «ἥσυχα», χωρίς γνώμη, χωρίς σκέψη, χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα, στά ἐπιδέξια χέρια τῆς παγκόσμιας ἐλίτ πού ἀγωνιᾶ νά μᾶς πολτοποιήσει καί νά μᾶς κάνει μιά εὐκολοχειραγώγητη ἀνθρωπομάζα.
Ἄς δοῦμε λίγο τήν λέξη «ὁμοφοβία», πού κατασκευάστηκε ἀπό φιλο-ὁμοφυλόφιλους ἐρευνητές, μόλις τήν δεκαετία τοῦ ̓70 (οἱ ὁμοφυλόφιλοι σαφῶς δέν ἐμφανίστηκαν τότε, οὔτε οἱ ἀντιδράσεις στόν τρόπο ζωῆς τους) καί ἐμφανίστηκε ἐπίσημα γιά πρώτη φορά στό πορνοπεριοδικό «Screw» τοῦ Ἀμερικανοεβραίου μεγιστάνα τοῦ πορνό Al Goldstein τό 1969.
Δανείζομαι κάποιες σκέψεις, πού μεταφέρει στό blog του ὁ καθολικός Paul Anthony Melanson.
Ἡ λέξη «ὁμοφοβία» κατασκευάστηκε καί χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές παγκοσμίως, ὡς
ἕνα σημασιολογικό ὅπλο στόν πολιτιστικό πόλεμο.
Ὁ Arthur Evans, συν-ἱδρυτής τῆς «Gay Activist Alliance» («Συμμαχίας Gay Ἀκτιβιστῶν» ἤ GAA), ἐξηγεῖ πῶς τό ὁμοφυλοφιλικό κίνημα χρησιμοποίησε τήν λέξη «ὁμοφοβία», γιά νά χαρακτηρίσει τήν ἀντίθεσή τους: «Γιά καλή μας τύχη, ὁ George Weinberg, ἕνας “straight” ψυχολόγος ὁ ὁποῖος ἀπό καιρό ἦταν φίλος τῆς κοινότητάς μας, συμμετεῖχε τακτικά στίς συνεδριάσεις τῆς GAA.
Παρακολουθώντας μέ γοητεία τήν τακτική “zap” πού χρησιμοποιούσαμε (zap εἶναι μιά μορφή πολιτικῆς ἄμεσης δράσης, πού τέθηκε σέ χρήση στή δεκαετία τοῦ 1970 στίς ΗΠΑ ἀπό ὁμοφυλόφιλους ἀκτιβιστές. ῏Ηταν μιά τραχιά δημόσια διαμαρτυρία, πού εἶχε στόχο νά φέρουν σέ δύσκολη θέση ἕνα δημόσιο πρόσωπο, ἐπιζητώντας τήν προσοχή τοῦ κοινοῦ σέ ζητήματα σχετικά μέ τά δικαιώματα τῆς κοινότητάς τους) καί τίς ἀντιδράσεις τῶν μέσων ἐνημέρωσης, μᾶς ἔφερε τή λέξη γιά τήν ὁποία ἀγωνιζόμασταν -“ὁμοφοβία”, πού σημαίνει τόν παράλογο φόβο γιά τήν ἀγάπη κάποιου πρός τό ἴδιο φύλο.
Ἡ ἐφεύρεση τῆς λέξης “ὁμοφοβία” εἶναι ἕνα παράδειγμα τοῦ πῶς ἡ θεωρία μπορεῖ νά ἔχει τίς ρίζες της στήν πράξη. Ἡ λέξη δέν προέρχεται ἀπό μιά πολυθρόνα ἀκαδημαϊκῆς παρακολούθησης τοῦ κινήματός μας ἀπό ἀπόσταση... Ἀλλά, προῆλθε ἀπό τήν προσωπική ἀλληλεπίδραση μεταξύ τῶν ἐνεργῶν, σκεπτόμενων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀναγνώρισαν μιά
κοινή ἀξία: τό μετασχηματισμό τῆς κοινωνίας πρός τό καλύτερο». (Arthur Evans,The Logic of Homophobia).

Ὁ George Weinberg χαρακτήρισε ἔτσι τήν ἠθική ἀντίθεση στήν ὁμοφυλοφιλία ὡς μιά «φοβία»: «Ποτέ δέν θά θεωροῦσα ἕναν ἀσθενή ὑγιή, παρά μόνο ἐάν εἶχε νικήσει τίς προκαταλήψεις του ἐναντίον τῆς ὁμοφυλοφιλίας» (Ἀπόσπασμα ἀπό τόν Jack Nichols, στό «George Weinberg, Ph. D. – Badpuppy’s February Interview»).
Γιά τόν ὁμοφυλόφιλο ἀκτιβιστή, ἡ ἠθική ἀντίθεση στήν ὁμοφυλοφιλία εἶναι μιά «φοβία». Ἀκόμη καί μιά ψυχική ἀσθένεια.
Ἡ χρήση τῆς λέξης «ὁμοφοβία» ὅμως, ὡς ἕνα σημασιολογικό ὅπλο φαίνεται ὅτι ἀρχίζει καί ἀκούγεται καί ἀπό χριστιανικές φωνές, ἔνδειξη ὅτι τό newspeak δουλεύει καλά. Ἔτσι πρόσφατα, ἡ ἐπίσημη ἐφημερίδα τῆς Καθολικῆς Ἐπισκοπῆς τοῦ Worcester τῆς Μασαχουσέτης (Catholic Free Press) σέ ἄρθρο μέ τίτλο «How are we doing in this life», ἡ Diane Boover γράφει «...ὁ ρατσιμός, ὁ «ταξισμός» («classism»= οἱ ταξικές διακρίσεις), ὁ σεξισμός, ἡ ὁμοφοβία καί ὅλα τά παρόμοια
δείχνουν τήν τάση μας ὡς ἀνθρώπινα ὄντα νά μειώσουμε τόν ἄλλον γιά λόγους πού καθένας κρίνει δικαιολογημένους».
Ὁρίστε λοιπόν. Ὅσοι ἀπό ἐσᾶς εἶστε ἀντίθετοι ἠθικά μέ τήν ὁμοφυλοφιλία ἔχετε «ὁμοφοβία», καί προσπαθεῖτε νά «μειώσετε τόν ἄλλον». Ὁπωσδήποτε εἶστε ἕνας «ὁμοφοβικός», συνώνυμος τοῦ «ρατσιστῆ».
Ἄν καί ἡ Καθολική Σύνοδος γιά τό Δόγμα τῆς Πίστης, ἀναφέρει ἄλλα σέ ὁδηγία της τό 1992 σχετικά «μέ τήν ἀπάντηση στίς νομοθετικές προτάσεις γιά τή μεταχείριση χωρίς διακρίσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων»:
«Ὁ σεξουαλικός προσανατολισμός δέν ἀποτελεῖ μιά ποιότητα συγκρίσιμη μέ τή φυλή, τήν ἐθνοτική προέλευση κ.λπ. σέ σχέση μέ τήν ἐξάλειψη τῶν διακρίσεων.
Σέ ἀντίθεση μέ αὐτά, ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός ἀποτελεῖ μιά ἀντικειμενική διαταραχή καί προκαλεῖ ἠθική ἀνησυχία».
Καί ἀλλοῦ: «Τό νά συμπεριληφθεῖ ὁ ὁμοφυλοφιλικός προσανατολισμός μεταξύ τῶν ἐκτιμήσεων βάσει τῶν ὁποίων εἶναι παράνομη ἡ διάκριση, μπορεῖ εὔκολα νά ὁδηγήσει στό νά θεωρηθεῖ ἡ ὁμοφυλοφιλία ὡς μιά θετική πηγή ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Παραδείγματος χάριν, ὅσον ἀφορᾶ στή λεγόμενη “θετική δράση” ἤ προνομιακή μεταχείριση σέ πρακτικές πρόσληψης σέ θέσεις ἐργασίας στίς ΗΠΑ ὑποχρεοῦται ὁ ἐργοδότης νά προσλαμβάνει ἄτομα ἀπό “μειονότητες”, ἄσχετα ἄν εἶναι ἱκανά ἤ ὄχι, χάριν “ἰσότητας”. Μέ τήν ἴδια λογική θά ὑποχρεοῦται νά προσλαμβάνει ὁμοφυλόφιλους.
Ὁπότε περνᾶμε σέ φάση κραυγαλέας ἀνισότητας εἰς βάρος τῶν ἑτεροφυλόφιλων!
Ἤ μπορεῖ νά φτάσουμε στό σημεῖο κάποιος νά δηλώνει “ὁμοφυλόφιλος” προκειμένου νά βρεῖ δουλειά! Αὐτό εἶναι ἀκόμη πιό καταστροφικό, δεδομένου ὅτι δέν ὑπάρχει δικαίωμα στήν ὁμοφυλοφιλία, τό ὁποῖο ὡς ἐκ τούτου δέν θά πρέπει νά ἀποτελέσει βάση γιά δικαστικές διεκδικήσεις.
Ἡ ἀναγνώριση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς παράγοντα βάσει τοῦ ὁποίου εἶναι παράνομο νά γίνονται διακρίσεις, μπορεῖ εὔκολα (ἄν ὄχι αὐτόματα) νά ὁδηγήσει, στή νομοθετική προστασία καί τήν προώθηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας».

Ἀπό τό Όρθόδοξο περιοδικό Παρακαταθήκη Μαρτίου - Ἀπριλίου 2014

Με σύμβολα των ναζι οι Ουκρανοί “στρατιώτες” που σφαζουν στην Αν. Ουκρανία!

http://olympiada.files.wordpress.com/2014/08/wpid-20140809125833.jpg

 

Αυτους ενισχύει “υλικοτεχνικά” η ΕΕ και το ΝΑΤΟ;;;  

πηγή 

Και αυτός ο κόσμος λέγεται...πολιτισμένος!

 
 
Τον γύρο του διαδικτύου κάνει η φωτογραφία που δείχνει παιδιά των Γιαζίντι που κατάφεραν να ξεφύγουν από τους τζιχαντιστές, να έχουν πεθάνει από την έλλειψη νερού και φαγητού. 
Εν τω μεταξύ, μια συγκλονιστική συνέντευξη στο CNN έδωσε ένας επιχειρηματίας από την Καλιφόρνια με καταγωγή από το Βόρειο Ιράκ. Ο Μαρκ Αραμπο είπε ότι στην Μοσούλη γίνεται γενοκτονία της κοινότητας των Χριστιανών και μάλιστα περιγράφοντας την κατάσταση, είπε ότι αποκεφαλίζουν παιδιά, βιάζουν τις μητέρες
τους και κρεμούν τους πατεράδες τους.
tz.png
 «Αυτή την στιγμή, 3.000 Χριστιανοί εγκαταλείπουν τα σπίτια τους στο Ιράκ για να γλιτώσουν την ζωή τους», είπε ο Άραμπο. Και συνέχισε: «Αποκεφαλίζουν μικρά παιδιά. Και τις μανάδες τους και τους πατεράδες τους. Ο κόσμος δεν έχει ξαναδεί τόσο μεγάλο κακό εδώ και πολλές δεκαετίες. Υπάρχει ένα πάρκο στην Μοσούλη όπου αποκεφάλισαν παιδιά και έβαλαν τα κεφάλια τους σε παλούκια!  Αυτά είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Κάνουν τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα που μπορείτε να φανταστείτε». Ο δημοσιογράφος του CNN ρώτησε για την επιστολή που έστειλαν οι τζιχαντιστές στους χριστιανούς της Μοσούλης απαιτώντας είτε να ασπαστούν το Ισλάμ είτε να αποκεφαλιστούν. Επίσης ρώτησε για το πρόστιμο που ζητούν από τους χριστιανούς να πληρώσουν. Όπως απάντησε ο Αράμπο, αφού οι χριστιανοί πληρώσουν το πρόστιμο οι τζιχαντιστές παίρνουν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και τους ζητούν να ασπαστούν το Ισλάμ ή να πεθάνουν.

Βρέθηκε το αρχαιότερο παιχνίδι στον κόσμο στην Καππαδοκία

 
 Καππαδοκία: Βρέθηκε το «αρχαιότερο παιχνίδι στον κόσμο»
Μια παιδική κουδουνίστρα έφεραν στο φως οι ανασκαφές στη Καππαδοκία.
Οι αρχαιολόγοι που ανασκάπτουν την αρχαία εμπορική αποικία υπολογίζουν πως το μέρος κατοικείται από το 4.000 π. Χ. και εκεί τοποθετούν χρονικό και το αρχαίο παιδικό παιχνίδι, δίνοντάς του τον άτυπο τίτλο του «αρχαιότερου παιχνιδιού στον κόσμο».
Στην ανασκαφή στην περιοχή της Καππαδοκίας, που ξεκίνησε το 1948 και ακόμα δίνει νέα ευρήματα έχουν ακόμα βρεθεί διάφορα αρχαία αντικείμενα από αυτά που είχαν τα σπίτια τότε, όπως για παράδειγμα κατσαρόλες, καθίσματα και άλλα.
Οι επιστήμονες υπολογίζουν πως ο πληθυσμός της περιοχής 4.000 χρόνια π. Χ. ήταν περίπου 50.000 κάτοικοι, με άλλους να ανεβάζουν τον αριθμό στις 70.000, εξηγώντας πως επρόκειτο για μια «μητρόπολη» της εποχής. Κάποιοι από αυτούς ήταν Ασσύριοι, αλλά οι περισσότεροι προέρχονταν από την Ανατολή.
Η αρχαία κουδουνίστρα έκανε θόρυβο όταν την κουνούσες, ακριβώς όπως οι σημερινές κουδουνίστρες.

Ουκρανική ρουκέτα έπεσε σε ορθόδοξο Ναό και γονάτισε στον Παντροκράτορα χωρίς να εκραγεί!

 
Πορφύρης Δ /Σταφυλά Π
 
Τη νύχτα της 16ης προς 17η Αυγούστου η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Πάυλου στην κωμόπολη Mospynο της περιοχής του Ντόνετσκ επλήγη από ρουκέτα μήκους 1,5m που εκτόξευσε πυραυλικό σύστημα Grad.
 
Αυτή κατέληξε στο εσωτερικό του ναού αφού διέτρεξε μια περίεργη τροχιά.

Εισήλθε από το παράθυρο θρυμματίζοντας τα τζάμια και έριξε στο έδαφος το βάζο με τα λουλούδια που ήταν τοποθετημένο στο προσκυνητάρι της εικόνας του Παντοκράτορα.
Ο oυκρανικός πύραυλος καρφώθηκε κυριολεκτικά στο έδαφος αλλά δεν προκλήθηκε καμία έκρηξη.Υποκλήθηκε γονυπετής στην ανωτερώτητα του Παντοκράτορα που τον έθεσε κυριολεκτικά « υποπόδιον των ποδών του ».Προκάλεσε ασήμαντες υλικές ζημιές ενώ αποφεύχθηκε εκδήλωση πυρκαγιάς. Πρόσφατα ο ναός πανηγύρισε.