Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

"Μαρίας φίλοι..."

 Πρόγραμμα Σαρακοστής... 

friday_04
Η Μάρθα και η Μαρία …στο σήμερα …
Κι οι δυο μανάδες …Τρία παιδιά η Μάρθα , άλλα τόσα η Μαρία …Οι σύζυγοι απ΄το πρωί ως το σούρουπο στη δουλειά …επιστατούμενοι …
Όλα τα υπόλοιπα λοιπόν περνούν από το χέρι των δυο γυναικών …
Πρόγραμμα καθημερινό : Στο πόδι απ' τις έξι …Δύσκολο το ξύπνημα των παιδιών …Ετοιμασίες , ντύσιμο , πλύσιμο, πρωινό …Η Μαρία πριν καθίσουν στο τραπέζι τους δίνει να πιούν αγιασμό στο όνομα της Αγίας Τριάδος …
Η Μάρθα τους βάζει ν ακούσουν μουσική για να χαλαρώσουν πριν φύγουν όλοι μαζί για το σχολείο …Το ίδιο και έπειτα στο αυτοκίνητο , φρεσκάροντας και λίγο τα μαθήματα της πρώτης ώρας …Η Μαρία μέχρι να φτάσουν προτιμά ν’  ακούνε την Λειτουργία απ τον Σταθμό της Μητροπόλεως και να συζητούν για τους Αγίους της ημέρας …Φτάνουν μαζί και οι δυο …Φιλιά και αγκαλιές πριν την πόρτα του σχολείου …Η μανούλα σας αγαπά πολύ ! τους λέει η Μάρθα κοιτώντας τα να ξεμακραίνουν  …Η Μαρία τα σταυρώνει λέγοντάς τους : Η Παναγιά μαζί σας !
Επιστροφή στο σπίτι …
Ως το μεσημέρι μαζί με τα άλλα , μαγείρεμα , πλυντήρια, σιδέρωμα , ψώνια , λογαριασμούς , να χω προλάβει να κάνω κάτι και για μένα σκέφτεται η Μάρθα …
Να πάω ίσως γυμναστήριο , έναν περίπατο ως το λιμάνι…
Ως το μεσημέρι να βρω καιρό να διαβάσω τον εξάψαλμο και τους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου σημειώνει στο μυαλό της η Μαρία …
Μέχρι το βράδυ από την ώρα που θα επιστρέψουν με τα παιδιά από το σχολείο δεν στέκονται λεπτό και οι δυο τους …
Το σπίτι της Μάρθας μοσχοβολά καθαριότητα και φρέσκα αρώματα λουλουδιών που τόσο της αρέσουν …
Της Μαρίας το σπίτι μυρίζει συνεχώς βιολέτα και γιασεμί και κανέλλα και φουζέρ Αγιαννανίτικο …Λιβάνια Αγιορείτικα  …Μοσχοθυμιάματα από το περιβόλι της Κυράς ..
Κεριά αρωματικά ανάβει η Μάρθα …
Καντηλάκι άσβηστο καίει συνέχεια μπροστά στης Προυσιώτισσας την εικόνα στης Μαρίας το σπίτι …
Πρόγραμμα απαρέγκλιτο  σχεδόν στρατιωτικό για την Μάρθα …
Διαβάσματα , φροντιστήρια , δραστηριότητες …
Τα ΣαββατοΚύριακα απαραίτητα επισκέψεις σε σπίτια συμμαθητών ή το αντίστροφο …
Πάρτυ , γιορτές , γενέθλια , χοροί των Σχολείων  τα Χριστούγεννα , τις Απόκριες , συμμετοχή σε όλα  …
Αρχές Αγίας Σαρακοστής …
Η Μάρθα εξακολουθεί να τηρεί το πρόγραμμά της όπως πάντα …
Της Μαρίας το πρόγραμμα απέκτησε  μια ξεχωριστή ποικιλία …
Τώρα τις Τετάρτες θα πάει μαζί με τα παιδιά της στο Ναό το βραδάκι …
Στο γλυκό μισοσκόταδο με το φως των κεριών θα τα κοινωνήσει με τα προηγιασμένα Άγια … Τις Παρασκευές νωρίς το απόγευμα θα ανέβουν όλοι μαζί με τα πόδια έναν ανοιξιάτικο ευωδιαστό  ανήφορο ως το αγαπημένο τους Μοναστηράκι , να Χαιρετήσουν την Ανύμφευτη Νύμφη , την μείζονα Αγία των Αγίων  …
Εκεί και την Κυριακή το πρωί στην κάθε τόσο ξεχωριστή ημέρα του Κυρίου , έπειτα εκδρομή στη θάλασσα  και  το απόγευμα στον κατανυκτικό εσπερινό …
Η Μάρθα τώρα τη Σαρακοστή δεν νηστεύει …Δεν αντέχει λέει , έχει χαμηλό αιματοκρίτη κιόλας  …Ούτε τα παιδιά της τα νηστεύει γιατί είναι λέει μικρά ακόμα …
Η Μαρία τα νηστεύει και πάνε και όλοι μαζί στον Πνευματικό τουλάχιστον μια φορά τον μήνα …Να μάθουν από τώρα που είναι μικρά …λέει …
Lenten-Ingredients1
Δεν είναι ένα δακρύβρεχτο , ρομαντικό , «παλιομοδίτικο»  σενάριο από ταινία της «κλακ φιλμς –ταινίες για όλην την οικογένεια» …όσα διαβάσατε παραπάνω… με πρωταγωνιστές τους πλούσιους και τους φτωχούληδες , τα παιδιά του λαού , που αγαπούσαν τη μανούλα τους και στους διαλόγους  τους είχαν εικονοστάσια στη σκηνογραφία …
Κοινοτυπίες …Ιστοριούλες για κατηχητόπουλα …Ηθικισμοί άλλης εποχής  θα πουν κάποιοι της Μάρθας φίλοι …
Δεν έχουμε όλοι παρά  να πάμε στην Εκκλησία το βράδυ της Ανάστασης …
Θα τις συναντήσουμε και τις δυο μας ηρωίδες …
Την Μάρθα και την Μαρία …
Η μια θα είναι μελαγχολική , νευρική αγχωμένη  και βιαστική με έναν τυρβασμό απαράλλαχτο όπως το πρόγραμμά της …
Θα σταθεί όπως όλοι έξω …
Δεν θα μπει ούτε την εικόνα Του Αναστάντος να προσκυνήσει …
Θα πάρει το κερί και πριν το τρίτο "Χριστός Ανέστη" θα είναι ήδη στο δρόμο για το σπίτι …για το τραπέζι …
Η άλλη θα΄ ναι ησύχια, χαρούμενη , αληθινά λαμπερή , γαλήνια  …
Θα μπει μέσα στην Εκκλησία με τα παιδιά της ...Το μικρότερο θα το χει αγκαλιά κοιμισμένο …Θα περιμένουν πρόθυμα   ως το τέλος να φωνάξουν το επικράνθη ! Ξημερώματα θα επιστρέψουν με το Άγιο Φως στην καρδιά και μια υπερκόσμια αγγελική χαρμονή στα μάτια  … για το δείπνο της αγάπης…
 "Μαρία γαρ δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής…"

Μεγαλώνοντας στο καταφύγιο: Η φρίκη του πολέμου κάτω από το Ντονέτσκ...Εικόνες - γροθιά στο στομάχι. Πάνω χαλάσματα, κάτω από τη γη άνθρωποι που προσπαθούν να σωθούν από τη φρίκη του πολέμου στην Ουκρανία (Pics)

χόλ

Ο Pavel Makeev και η οικογένεια του αναγκάστηκαν να ξεχάσουν το φως της μέρας και να ζήσουν σε υπόγειο καταφύγιο λίγο μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου στην Ουκρανία.
Η οικογένεια από τη γειτονιά του Petrovskiy του Ντονέτσκ εγκατέλειψε το σπίτι της το οποίο έγινε χαλάσματα μετά τους βομβαρδισμούς.
Το Ντονέτσκ έχει γίνει πεδίο μάχης ανάμεσα στους Ουκρανούς στρατιώτες και τους φιλορώσους αντάρτες που ελέγχουν την πόλη τους τελευταίους μήνες. Έτσι, πολλοί άμαχοι ζουν εδώ και εννέα μήνες κάτω από την επιφάνεια της γης κάτω από άθλιες συνθήκες.
Ο φωτογραφικός φακός βρέθηκε στο Petrovskiy και οι εικόνες που έρχονται στη δημοσιότητα προκαλούν ανατριχίλα.
Ο πεντάχρονος Pavel κάνει τα μαθήματα του στο καταφύγιο έχοντας για κατοικίδιο ένα τρωκτικό. Οι γονείς δηλώνουν στην Daily Mail ότι προσπαθούν να δώσουν στα παιδιά μια εικόνα φυσιολογικής ζωής, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. 
Η ένοπλη σύρραξη στην ανατολική Ουκρανία έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 4.700 ανθρώπους αφότου ξέσπασε τον Απρίλιο. Το αεροδρόμιο του Ντονέτσκ αποτελεί ένα από τα σημεία όπου σημειώνονται πιο συχνά εχθροπραξίες, παρά τις εκεχειρίες ανάμεσα στις δύο πλευρές.
Ο ουκρανικός στρατός υποστηρίζει ότι ως και 10.000 Ρώσοι στρατιώτες βρίσκονται ακόμη στην ανατολική Ουκρανία. Τον περασμένο μήνα άλλωστε, όλμος χτύπησε το νοσοκομείο της πόλης που βρισκόταν υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών.















α

Πηγή: dailymail

Στα γενέθλια του 6χρονου αυτιστικού Glenn δεν πήγε κανείς... Αλλά ήταν τα καλύτερα της ζωής του!


glen1
Συγκινητικές εικόνες από τους απρόσκλητους καλεσμένους, που χάρισαν στον μικρούλη ένα πάρτι που δεν θα ξεχάσει ποτέ (Pics)
Από τη στιγμή που ο μικρός Glenn ξύπνησε, το πρωί της 8ης Φεβρουαρίου, το μόνο που ήθελε να μάθει, ήταν σε πόση ώρα θα έφταναν στο σπίτι του οι συμμαθητές του, για το πάρτι των γενεθλίων του. Έκλεισε τα 6!
Η μαμά του είχε καλέσει και τους 16 συμμαθητές του, από τους οποίους όμως δεν ήρθε ούτε ένας. Ο Glenn που πάσχει από αυτισμό, στεναχωρήθηκε πολύ.
glen2
Η μητέρα του έγραψε τότε σε σελίδα για τα τοπικά νέα στο Facebook, με περισσότερους από 10.000 εγγεγραμμένους, για να εκφράσει την αγανάκτησή της.
«Ξέρω, ότι αυτό που γράφω είναι ίσως ανόητο, για να σας απασχολήσει, αλλά η καρδιά μου ραγίζει για τον γιο μου. Κάλεσε όλη την τάξη του, 16 παιδιά για τα γενέθλιά του σήμερα. Κανένα παιδί δεν ήρθε», έγραψε.
glen3
Όταν είδαν το μήνυμά της άλλες μαμάδες, άρχισαν να ρωτούν αν θα μπορούσαν εκείνες να πάνε τα δικά τους παιδιά στο πάρτι.
glen4
Το ποστ της είδε μεταξύ άλλων και ο σερίφης της περιοχής Osceola στη Φλόριντα, που ζήτησε άμεσα τη διεύθυνση του σπιτιού και «διέταξε» ένα ελικόπτερο να πετάξει πάνω από το σπίτι της οικογένειας.
glen6
Μέσα σε μία ώρα, το ελικόπτερο πετούσε πάνω από το σπίτι του Glenn, σε τέτοιο ύψος ώστε να μπορεί να δει, ότι τον χαιρετάει.
glen7
Σε χρόνο ρεκόρ στήθηκε από τους Αστυνομικούς και τους Πυροσβέστες η «επιχείρηση Πάρτι», με τους άνδρες να περνάνε από το σπίτι για να δώσουν δώρα και να δείξουν στον μικρό Glenn τα οχήματα, τις μηχανές τους και τα όπλα τους.
glen8
Συνολικά, 15 παιδάκια και 25 ενήλικοι εμφανίστηκαν τελικά στο πάρτι, που ο Glenn δεν θα ξεχάσει ποτέ!
Πηγή: babyradio.gr

Ο όσιος Παΐσιος για την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανθρώπινη σκληροκαρδία

http://i0.wp.com/antikleidi.com/wp-content/uploads/2012/07/20100613055900greek_and_armenian_refugee_children_in_the_sea_near_marathon_greece_c-_1915.jpg

Σήμερα κοιτάνε να φάνε τη θέση του άλλου. Όμως πρέπει να μπαίνουμε στην θέση του άλλου. Έτσι τον καταλαβαίνουμε καλύτερα και υπάρχει περισσότερη ειρήνη.
Σήμερα όλοι μιλούν για ειρήνη και φτιάχνουν βόμβες!!
Πρέπει κανείς να ειρηνεύσει πρώτα με το Θεό και μετά να ειρηνεύσει μέσα και μετά με τον άλλο κόσμο.
…Για να πληθύνει το καλό, για να επικρατήσει το καλό με καλό τρόπο.
 ***
 — Γέροντα, αισθάνομαι μέσα μου μία αντίδραση προς την κοινωνία, είναι άδικη και θέλω να φύγω, να πάω σ’ ένα χωριό νάχω όσο το δυνατόν λιγότερες σχέσεις.
— Σήμερα έχει παραγίνει το κακό, η αδικία πλήθυνε πολύ. Πώ, πώ, πώ… (Στεναχωριόταν πολύ ο γέροντας και ξεφυσούσε, δεν μπορούσε να μιλήσει από τη στενοχώρια). Παλιά αν υπήρχε κανένα σάπιο μέσα στο καλάθι, μύριζε και τόπαιρνε χαμπάρι ο μανάβης και το πετούσε. Μπορεί να χαλούσε και το διπλανό του, το πολύ-πολύ. Σήμερα όλο το καλάθι είναι σάπιο. Σήμερα ο άλλος προδίνει το χωριό του για ένα μπουκάλι τσίπουρο. Σήμερα έχουν φτηνύνει οι άνθρωποι. Τα υλικά ακρίβυναν αλλά φτήνυναν οι άνθρωποι.
Δεν γίνεται να φύγει κανείς. Πρέπει να πληθύνει το καλό με καλό τρόπο.

***
— Γέροντα όταν γίνεται μια αδικία δεν πρέπει να αντιδρούμε, να το λέμε;
— Δεν ακούν. Εδώ ο άλλος είναι πολύ όμορφος (πνευματικά, από αρετή) και πάλι δεν τον ακούν. Αν κάποιος είναι και λίγο άσχημος δεν τον ακούν καθόλου.
***
 Καθισμένοι στους κορμούς των κομμένων δένδρων, στην αυλή του γέροντα, μια ομάδα λογικών ανθρώπων περίμεναν, ν’ ακούσουν λόγο. Ο γέροντας είπε:
— Παλιά οι άνθρωποι όργωναν με τα βόδια. Μ’ ένα η δύο βόδια ζούσε ολόκληρη οικογένεια. Όταν λοιπόν το βόδι γερνούσε οι άνθρωποι δεν τόσφαζαν. Από τους κόπους του, φάγαμε ψωμί σκεφτόντουσαν, το αγαπούσαν και δεν τους έκανε καρδιά να το σκοτώσουν, παρά μόνο το άφηναν ήσυχο στην γωνιά και το περι-ποιόντουσαν. Δηλαδή τα γεροκομούσαν. Σήμερα οι άνθρωποι άλλαξαν πολύ. Ούτε τους γονείς τους δεν θέλουν να κοιτάξουν στα γερατειά. Κοιτάνε να πάρουνε τις περιουσίες τους και μετά τους βάζουν στα γηροκομεία. Και εκεί ο καημένος ο γέρος μαραζώνει μόνος του. Δεν μπορεί να χαρεί ούτε τα εγγονάκια του ούτε τα παιδιά του. Αλλά και οι νοσοκόμες είναι σκληρόκαρδες. Κοιτάνε το ρολόϊ. Εγώ, σου λέει, τάδε ώρα περνάω από τους θαλάμους, και ο γέρος βρέχτηκε, λερώθηκε, χρειάζεται την πάπια, πρέπει ο καημένος να υποφέρει μέχρι νάρθει εκείνη η ώρα.
 ***
Παλιά οι άνθρωποι δούλευαν με τα ζώα. Αν ήταν κουρασμένο το ζώο δεν το φόρτωνε πολύ, κοίταζε να το ξεκουράσει, να το ποτίσει, να το ταΐσει, αν χτυπούσε το πόδι στεναχωριόταν ο άνθρωπος, το λυπόταν το καημένο το ζώο και κοίταζε να το κάνει καλά. Αυτά τα πράγματα καλλιεργούσαν την καρδιά, την έκαμαν πιο τρυφερή. Σήμερα; Τράκαρε το αυτοκίνητο; Χάλασε το τρακτέρ; Το πάνε στο γκαράζ, το βάζουν στο οξυγόνο και κολλάνε το μέταλλο και πάει τελείωσε, δε στεναχωριέται κανένας. Αυτά τα πράγματα κάνουν την καρδιά του ανθρώπου σκληρή, σιδερένια. Δε λέω να γυρίσουμε στα βόδια!! Αλλά λέω πως σκληραίνει η καρδιά των ανθρώπων σήμερα.
***
Παλιά οι άνθρωποι δεν είχαν ψυγεία. Έτσι αν υπήρχε κάτι που περίσσευε κοίταζε κανείς να το δώσει στο γείτονα, για να μη χαλάσει. Εξ’ ανάγκης θα έλεγε κανείς μάθαινε ο κόσμος να μοιράζεται, να δίνει, να σκέφτεται το γείτονα. Σήμερα αν περισσέψει κάτι το βάζει στο ψυγείο. Αυτό θα το φάω αύριο, το άλλο μεθαύριο και σκέφτεται μόνο τον εαυτό του. Κινείται δηλαδή εγωιστικά. Αυξάνει ο εγωισμός.
 ***
….Να κοιτάτε να μαθαίνετε, ποιοί είναι τίμιοι άνθρωποι, δίκαιοι και αυτούς να ψηφίζετε. Σήμερα έχουμε ανάγκη όχι από έξυπνους αλλά από τίμιους ανθρώπους.
 ***
Εγώ, αν οι κομμουνιστές δεν ήταν άθεοι, αν δεν κυνηγούσαν τον Χριστό, θα συμφωνούσα μαζύ τους. Καλό είναι τα χωράφια, τα εργοστάσια, να ανήκουν σε όλους… Όχι κάποιος να πεινάει και κάποιος να πετάει.
Αν τα υλικά πράγματα δεν μοιράζονται με το Ευαγγέλιο, στο τέλος θα μοιραστούν με το μαχαίρι.
 ***
Ήταν ένας κομμουνιστής εκεί στην Κόνιτσα με οικογένεια και παιδιά. Απλός, καλός άνθρωπος, βρήκε μια δουλειά… πάει η αστυνομία τον διώχνει. Βρίσκει άλλη… «τα χαρτιά σου δεν είναι εντάξει» του λένε, τον διώχνουν πάλι. Αυτή η δουλειά γινόταν.
Πάω, βρίσκω τον αστυνόμο, τον γνώριζα… «Βρέ, του λέω, τι θα κάνει αυτός ο άνθρωπος; Τον αναγκάζουμε ή να κλέψει ή να σκοτώσει». — «Έχω διαταγές, μου λέει, από ψηλά». — «Βρέ να τις βράσω τις διαταγές σου, του λέω,… αυτόν τον καημένο βρήκατε να κυνηγήσετε; Βρέ αυτοί που σου δίνουν τις διαταγές τώρα, αυτοί ήταν τα στελέχη, αυτοί ήταν οι υπεύθυνοι, και τώρα κάνουν τους σούπερ-εθνικόφρονες».
***
Λυχνάρι που τρεμοπαίζει, δεν θα το σβήσω και τσακισμένο καλάμι δεν θα το κόψω, λέει ο Θεός στην Αγία Γραφή!! Για να μην τους δώσει δικαιολογία. Γιατί θα γυρίσουν και θα πουν στο Θεό, εν ημέρα κρίσεως, «εσύ φταις που έσβησα!! Εσύ φταις που μ’ έκοψες… εγώ θα ίσιωνα από μόνος μου».
Βλέπεις, αλίμονο σ’ αυτούς που έχουν πολλή υπερηφάνεια και δεν πέφτουν καμμιά φορά σ’ αυτή τη ζωή, για να ταπεινωθούν. Μετά πέφτουν μια και καλή από την άλλη μεριά του τοίχου… πέφτουν κατευθείαν στην κόλαση όταν πεθάνουν… Όταν η ανθρώπινη υπερηφάνεια ξεπεράσει κάποια όρια, γίνεται μετά δαιμονική υπερηφάνεια. Αυτοί οι άνθρωποι μετά δεν πέφτουν σ’ αυτή την ζωή, όλα τα βολεύουν, και έτσι δεν ταπεινώνονται… Πέφτουν στην κόλαση κατευθείαν!

Πηγή: Αθανάσιος Ρακοβαλής «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε…», εκδόσεις «Μέλισσα», Θεσσαλονίκη 1998
Ξεχάσαμε να μιλάμε με τους φίλους μας...
Ξεχάσαμε να μιλάμε με τα παιδιά μας...
Ξεχάσαμε να σωπαίνουμε...
Ξεχάσαμε να αφηγούμαστε...
Ξεχάσαμε τι θα πει ελεύθερος χρόνος...
Ξεχάσαμε την αξία της κάθε στιγμής...
Ξεχάσαμε την μαγεία της κάθε ρωγμής...
Ξεχάσαμε να διαβάζουμε...
Ξεχάσαμε να γράφουμε...
Ξεχάσαμε να ακούμε...
Ξεχάσαμε να τραγουδάμε...
Ξεχάσαμε να αγαπάμε...
Ξεχάσαμε να συνεργαζόμαστε...
Ξεχάσαμε να δημιουργούμε...
Ξεχάσαμε να σταματάμε...
Ξεχάσαμε να ξαναρχίζουμε...
Ξεχάσαμε να κοιτάζουμε και να ΒΛΕΠΟΥΜΕ...
Ξεχάσαμε οτι ένα κι ένα μπορεί να κάνει ΠΟΛΥ...
Ξεχάσαμε να θαυμάζουμε...
Ξεχάσαμε να σεβόμαστε...
Ξεχάσαμε να προσευχόμαστε...
Ξεχάσαμε να χαμογελάμε...
Ξεχάσαμε να γευόμαστε...
Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τα χρώματα...
Ξεχάσαμε να ξεχωρίζουμε τις νότες...
Ξεχάσαμε να χαρίζουμε...
Ξεχάσαμε να λέμε πικρές αλήθειες...
Ξεχάσαμε να λέμε γλυκά ψέματα...
Ξεχάσαμε να φεύγουμε...
Ξεχάσαμε να ερχόμαστε...
Ξεχάσαμε να ονειρευόμαστε...
Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις καθαρό αέρα...
Ξεχάσαμε πως είναι να ανασαίνεις ελεύθερα...
Ξεχάσαμε να ζούμε...
Ομως, περισσότερο με πειράζει που ξεχάσαμε να περπατάμε ΟΡΘΙΟΙ και με ψηλά το κεφάλι! 


Σαν άνθρωποι δηλαδή!!!

«Άγγελοι με ράσα» - Ορθόδοξοι εθελοντές στα στέκια των αστέγων στο κέντρο της Αθήνας

780paidiki-ftoxia[1] 

του Αντώνη Μακατούνη
Το συγκλονιστικό ρεπορτάζ στα στέκια των αστέγων που δημοσιεύτηκε στο πρώτο φύλλο της νέας εφημερίδας «Ορθόδοξη Αλήθεια». Εμείς από ΟΟΔΕ blog.

Ηταν Τρίτη, εννέα και μισή το βράδυ, η θερμοκρασία στην παγωμένη Αθήνα έκανε βουτιά, η υγρασία τσάκιζε κόκαλα και το θερμόμετρο είχε κολλήσει στους 6 βαθμούς Κελσίου, «τσαλακώνοντας» τα πρόσωπα των περαστικών που διέσχιζαν βιαστικά τους δρόμους του κέντρου της πόλης.
Τίποτα όμως δεν πτόησε τους έξι κληρικούς και τους 30 εθελοντές με τη ζεστή καρδιά, στην πλειονότητά τους νέοι, που κάθε εβδομάδα έχουν μια ιερή αποστολή, να μοιράσουν τρόφιμα, νερό, κουβέρτες, είδη ρουχισμού και καθαρισμού στους αστέγους της πρωτεύουσας, οι οποίοι ανεβαίνουν καθημερινά τον δικό τους σύγχρονο γολγοθά.
Σημείο συνάντησης και εκκίνησης είναι η οδός Μητροπόλεως στο Μοναστηράκι (έξω από τον Μητροπολιτικό Ναό). Επικεφαλής της ομάδας είναι κάθε Τρίτη ο υπεύθυνος του φιλοπτώχου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πατήρ Αλέξιος Γιαννιός, ο οποίος συγκεντρώνει με ηρεμία γύρω του όλους τους εθελοντές και τους προετοιμάζει ψυχολογικά, αφού πρόκειται να δουν σκληρές εικόνες καθημερινής επιβίωσης και ανέχειας, που δεν μπορούν όχι να υποψιαστούν, αλλά ούτε να φανταστούν.
Οι επόμενες δυόμισι ώρες θα αλλάξουν τη ζωή και τον τρόπο σκέψης τους για πάντα, αφού η δυστυχία που θα αντικρίσουν δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ανεπηρέαστο. Η κατάσταση χειροτερεύει συνεχώς και οι άνθρωποι που ζουν στον δρόμο καθημερινά πολλαπλασιάζονται ανησυχητικά. Λέει με έμφαση στους εθελοντές να προσφέρουν πέρα από το φαγητό, το χαμόγελό τους και την αγάπη τους. Να μη φοβηθούν, να τους συμπαρασταθούν ψυχολογικά, να τους σφίξουν το χέρι, να μιλήσουν μαζί τους και να τους παρηγορήσουν, ενώ δεν παραλείπει να εκφράσει και τις ευχαριστίες του για τον χρόνο που διαθέτουν. Ανάμεσα στην ομάδα βρίσκεται και η «ορθόδοξη Αλήθεια», η οποία έγινε αυτόπτης μάρτυρας μιας σπουδαίας (αλλά και επικίνδυνης) προσπάθειας, που για πρώτη φορά καταγράφεται από μέσο ενημέρωσης.
«Οι άνθρωποι αυτοί έχουν άμεση ανάγκη από αυτά που τους προσφέρουμε, αλλά περισσότερο από όλα έχουν ανάγκη της παρουσίας του ανθρώπου και ιδιαίτερα των πατέρων που δείχνουν ότι η εκκλησία είναι έμπρακτα κοντά σε αυτούς τους συνανθρώπους μας» 
αναφέρει στην «ορθόδοξη Αλήθεια» ο πατήρ Αλέξιος, ενώ παράλληλα προκαλεί ανατριχίλα, ενθυμούμενος μία πρόσφατη ιστορία: 
«Οι γέροντες και οι γερόντισσες θα έπρεπε να είχαν διαφορετική αντιμετώπιση από την κοινωνία γιατί προσέφεραν στη ζωή τους. Θυμάμαι στην πλατεία Κουμουνδούρου ήταν ο κ. Ανδρέας, 83 ετών, ο οποίος είχε περιουσία, ο γιος του όμως απέτυχε σε δάνειο που είχε πάρει με αποτέλεσμα να του κάνουν κατάσχεση. Τότε ο ηλικιωμένος βρέθηκε άστεγος και μάλιστα είχε φρικτό και επώδυνο τέλος, αφού τον έφαγαν τα ποντίκια».
Οταν το κομβόι της ανθρωπιστικής βοήθειας ξεκινά, ο πρώτος σταθμός είναι ο Ναός της Αγίας Ειρήνης. Στα σκαλιά της εκκλησίας βρίσκεται κρυμμένος κάτω από μία κουβέρτα ο Γιάννης, προδομένος από τους ανθρώπους, ενώ για χρόνια ταλαιπωρείται στους δρόμους, όπως λέει με παράπονο. Αμέσως τρεις εθελοντές τού δίνουν δύο σακούλες με τρόφιμα και κουβέρτες για να περάσει ακόμη μια κρύα νύχτα.
Παράλληλα ο πατήρ Αλέξιος τους λέει να αφήσουν και άλλες προμήθειες και ρούχα αφού συχνάζουν εκεί και άλλοι άστεγοι, που εκείνη την ώρα απουσίαζαν. Κατεβαίνοντας πεζοί τον γνωστότερο δρόμο της Αθήνας, την οδό Ερμού, αντικρίζουμε στριμωγμένο μέσα σε ένα μικρό υπόστεγο τον Αριστείδη, ένα νέο παλικάρι 28 ετών που είναι άστεγος από δεκαπέντε χρονών. Ανάμεσα στα χαρτόκουτα που χρησιμοποιεί για μόνωση και το αυτοσχέδιο στρώμα, το γεμάτο με παλιά πανιά και κουρέλια, εκφράζει την ευγνωμοσύνη του στους εθελοντές:
«Με παράτησαν τα αδέλφια μου, χρωστάω στην Εκκλησία την επιβίωσή μου»
τονίζει με σπασμένη φωνή από τις καθημερινές κακουχίες. Απέναντι, ένας ηλικιωμένος δέχεται και αυτός με τη σειρά του τα «δώρα» των κληρικών.
Επόμενος σταθμός το Θησείο, κοντά στον Ναό του Αγίου Αθανασίου, όπου συγκεντρώνονται πολλές ταλαιπωρημένες ψυχές, ανάμεσά τους η ηλικιωμένη κυρία Αγγέλα, η οποία ξεπροβάλλει μέσα από τα παραπήγματα, φορώντας σκισμένα παπούτσια όλο λάσπες. «Καλώς τους ιεραποστόλους μου» λέει με όση δύναμη της έχει απομείνει στη φωνή. 
«Μου ήταν αδιανόητη η σκέψη ότι υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ταλαιπωρούνται τόσο»
μονολογεί ένας εθελοντής φοιτητής, που έρχεται για πρώτη φορά, ενώ ένας άλλος μοιάζει χαμένος από την πρωτόγνωρη εικόνα που βλέπει γύρω του.
«Χωρίς την Εκκλησία δεν θα σας μιλούσα τώρα, δεν θα ζούσα»
αναφέρει ο Τάσος και συνεχίζει:
«Δεν είμαι “επαγγελματίας” άστεγος, η ανέχεια και η ανεργία με έφτασαν εδώ, σε αυτό το αδιέξοδο».
Ολόκληρες οικογένειες εκλιπαρούν για μια κουβέρτα και ζητούν γάλα για τα παιδιά

orthoaltihΕκεί όπου χάνεται τελείως η λογική είναι στην πλατεία Κουμουνδούρου, (στην «αυλή» των γραφείων του κυβερνώντος κόμματος), όπου 150, ίσως και περισσότεροι άνθρωποι στριμώχνονται σε οριακό βαθμό, κάποιοι ποδοπατιούνται μάλιστα για να πάρουν τα προς το ζην. Ανάμεσά τους και οικογένειες, μαμάδες με καροτσάκια που εκλιπαρούν για λίγο γάλα για τα παιδιά τους, οι χαοτικές εικόνες είναι αδύνατον να αποτυπωθούν στο ψυχρό χαρτί. Εκατοντάδες χέρια προσπαθούν να αρπάξουν πρώτα τα δέματα από τους εθελοντές, με τον φόβο μήπως τελειώσουν και δεν προλάβουν να πάρουν. Πάντα όμως οι προμήθειες είναι πολλές ώστε να μη μείνει κανένα στόμα πεινασμένο. Σύσσωμη η ομάδα σχηματίζει μια ανθρώπινη αλυσίδα που μοιράζει τα πακέτα με ταχύτητα, παίρνοντάς τα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα που απέχουν δεκάδες μέτρα λόγω έλλειψης χώρου από το συγκεντρωμένο πλήθος.
Οπως αποκαλύπτει ο πατήρ Αλέξιος, στα εγκαταλελειμμένα νεοκλασικά της γύρω περιοχής μένουν οικογένειες, ως συνέπεια της πενταετούς οικονομικής κρίσης που πλήττει την πατρίδα μας. 
«Μας συγκινούν τα παιδιά, τα οποία μένουν μαζί με τους γονείς τους σε νεοκλασικά εγκαταλελειμμένα κτίρια στην πλατεία Κουμουνδούρου. Έρχονται και μας ζητούν ένα παιχνίδι, ένα κρουασάν, έναν χυμό. Έχουν έλλειψη των αναγκαίων και των πιο απλών πραγμάτων, χαίρονται ακόμα και με κάποιο χαλασμένο και χρησιμοποιημένο παιχνίδι που τα άλλα παιδιά το πετούν στα σκουπίδια. Το μεγαλύτερο ποσοστό των αστέγων είναι Ελληνες».
Μας διακόπτει ένας πατέρας που ζητά επιπλέον τρόφιμα και κουβέρτες για τα παιδιά του, αμέσως του δίνονται, κάνοντας το πρόσωπό του να γεμίζει από συγκίνηση και αίσθημα λύτρωσης.

«Εγώ δεν θυμάμαι ποτέ στην Αθήνα αυτή την κατάσταση»
«Εχω εμπειρίες από την ιεραποστολή μου στην Αφρική, οι εικόνες της φτώχειας είναι σχεδόν αντίστοιχες πια. Βλέπουμε σκληρές εικόνες, ανθρώπους να σιτίζονται από τους κάδους των απορριμμάτων. Δεν περιγράφονται οι εικόνες και δεν λέγονται και εύκολα. Είναι κάτι πρωτόγνωρο, εγώ δεν θυμάμαι ποτέ την Αθήνα σε αυτή την κατάσταση. Υπήρχαν παλαιότερα οι άστεγοι κατ’ επιλογήν, τώρα δεν είναι επιλογή τους, όταν βλέπεις οικογένειες με παιδιά μπορείς να πεις ότι είναι από επιλογή;» 
αναρωτιέται με πόνο ψυχής και συντριβή ο πατήρ Κωνσταντίνος Φεργαδιώτης, εφημέριος του Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών, ενώ συμπληρώνει: 
«Αυτοί οι άνθρωποι σε τελική ανάλυση θα πρέπει να βρουν μία στέγη, οι καιρικές συνθήκες δεν επιτρέπουν να μένουν έξω. Πρέπει να βρεθεί μια λύση».
Οσοι έρχονται πρώτη φορά κοιτούν αποσβολωμένοι το σκηνικό που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια τους. Κάποιοι χαμηλώνουν το βλέμμα αφού δεν αντέχουν την ανεπανάληπτη δυστυχία. 
«Αν ήμουν και εγώ στη δύσκολη θέση τους, θα έψαχνα σανίδα σωτηρίας, τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται πλέον δεδομένο, πρέπει να το καταλάβουν όλοι»
υπογραμμίζει ο εικοσάχρονος φοιτητής Πληροφορικής Θανάσης Καραμπάτσης.

Μια «ζωή» χωρίς αύριο

Τα έντονα συναισθήματα σκεπάζουν την παγωνιά της νύχτας, η ανατολή του ηλίου σε λίγες ώρες θα απαλύνει προσωρινά τον πόνο που τρώει τις ψυχές των αστέγων. Το αύριο όμως τους τρομάζει περισσότερο, πώς θα ξημερώσουν. Φοβούνται τι θα τους συμβεί στο απόλυτο σκοτάδι, με αποτέλεσμα οι οικογένειες να κοιμούνται σε βάρδιες. 
«Αυτό που τους απαλύνει έστω και για λίγο τον πόνο είναι η ανθρώπινη επαφή. Το κράτος δυστυχώς απουσιάζει»
προσθέτει ο πατήρ Παναγιώτης Κούκουνας από την Ηλιούπολη.
Οι εθελοντές αμίλητοι επιστρέφουν στα σπίτια τους και προσπαθούν να κατανοήσουν μάταια την κοινωνική τραγωδία που αντίκρισαν. Είναι βέβαιο ότι διδάχτηκαν ένα αξέχαστο μάθημα ζωής που θα τους συνοδεύει στον υπόλοιπο βίο τους. Οι τραγικές φιγούρες των συνανθρώπων τους δεν πρόκειται να ξεχαστούν εύκολα. Κι όμως, είναι δίπλα μας. Κάθε βράδυ είναι εκεί. Δυστυχώς κοντά τους είναι μόνο λίγοι άνθρωποι της Εκκλησίας.

Ο πατέρας των συσσιτίων π. Νεκτάριος (από εδώ)

Ιερομόναχος Νεκτάριος, ένας σύγχρονος πατέρας της αγάπης. Καθημερινά γυρίζει την Αθήνα για να συγκεντρώσει από διάφορα μαγαζιά ό,τι περισσεύει για τον συνάνθρωπο που πάσχει, που δεν έχει ένα πιάτο φαγητό, ένα κομμάτι ψωμί, και περιμένει ένα χάδι ανθρωπιάς από όλους εμάς. Στα συσσίτια που διανέμει η Αρχιεπισκοπή Αθηνών μέσα από την "Αποστολή", καταγράψαμε την άλλη Ελλάδα…
πηγή