Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

"Δεν ονομάζεται πλέον θάνατος, αλλά ύπνος και κοίμηση..."


 paschamessage2015

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Εις το όνομα του Κοιμητηρίου
ΕΠΕ 35,636-650 

ΤΑΛΑΝΤΟ, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Πολλές φορές συζήτησα με τον εαυτό μου, για ποιόν λόγο τάχα οι πατέρες μας παρέβλεψαν τους άλλους ναούς, που έχουμε στις πόλεις, και όρισαν να εκκλησιαζόμαστε σήμερα εδώ έξω από την πόλη. Νομίζω όμως πως το έπραξαν αυτό όχι χωρίς σκέψη ή τυχαία. Γι’ αυτό και στη συνέχεια ερεύνησα να βρω την αιτία. Ανεκάλυψα όμως ότι με τη χάρη του Θεού είναι δίκαιη, εύλογη και ταιριαστή με την παρούσα εορτή…

Πρόσταξε ο απόστολος Παύλος κι εμείς υπακούσαμε και βγήκαμε έξω από την πόλη. Για ποιο λόγο όμως ερχόμαστε σε τούτον το ναό του μάρτυρα κι όχι σε κάποιον άλλον; Διότι με την χάρη του Θεού η πόλη μας είναι από κάθε πλευρά περιτειχισμένη με Ιερά Λείψανα αγίων. Γιατί πάλι οι πατέρες μας όρισαν να συναζόμαστε σε τούτο κι όχι σε άλλο μαρτύριο; Διότι εδώ είναι θαμμένοι πολλοί κεκοιμημένοι.
Επειδή ο Ιησούς σαν σήμερα κατέβηκα στους νεκρούς γι’ αυτό κι εμείς συγκεντρωνόμαστε εδώ. Γι’ αυτόν τον λόγο ο τόπος αυτός ονομάζεται κοιμητήριο. Για να μάθεις ότι πόσοι πέθαναν και θάφτηκαν σε τούτον τον τόπο, δεν πέθαναν, αλλά πλάγιασαν και κοιμήθηκαν.

Προτού να έλθει ο Χριστός ο θάνατος ονομαζόταν θάνατος. Λέγει, «κατά την ημέρα που θα φάτε από τον καρπό του δέντρου αυτού , θα πεθάνετε»(Γένεσι 2,17). Και σε άλλο σημείο λέγει, «ο άνθρωπος που αμαρτάνει θα πεθάνει» (Ιεζεκιήλ 18,20). Κι ο Δαβίδ λέγει, «ο θάνατος των αμαρτωλών είναι κουραστικός» (Ψαλμός 33,22). Και σε άλλο σημείο «Τίμιος ενώπιον του Κυρίου είναι ο θάνατος των οσίων του» (Ψαλμός 115,6). Και ο Ιώβ λέγει, «ο θάνατος για τον άνθρωπο είναι ανάπαυση» (Ιωβ 3,23) Όχι όμως μόνο θάνατος αλλά και Άδης ονομάζεται . Άκουσε και τον Δαυίδ να λέγει, «ο Θεός όμως θα λυτρώσει την ψυχή μου από τον Άδη , όταν θα με πάρει». (ψαλμός 48,16 και Ιώβ 17,16). Τέλος ο Ιακώβ λέγει, «Θα κατεβάσετε τα γηρατειά μου με πολλή λύπη στον Άδη» (Γένεσι 42,38).

Αυτά τα ονόματα είχε ο θάνατος μας προτού να έλθει ο Χριστός. Αφότου όμως ήλθε ο Χριστός και σταυρώθηκε για την σωτηρία του κόσμου, δεν ονομάζεται πλέον θάνατος, αλλά ύπνος και κοίμηση. Το ότι όμως καλείται κοίμηση, αποδεικνύεται από όσα είπε ο Χριστός, «ο Λάζαρος ο φίλος μας εκοιμήθη» (Ιωάννου 11,11). Δεν είπε «απέθανε», αν και ήταν νεκρός. Για να μάθεις όμως ότι το όνομα της κοιμήσεως ήταν άγνωστο , πρόσεξε πως ταράσσονται οι μαθητές και τι απαντούν.

«Κύριε, αν εκοιμήθη, θα αναλάβει τις δυνάμεις του» (Ιωάννου 11,12). Τόσο δεν γνώριζαν τι τους έλεγε. Και ο Παύλος λέγει σε κάποιους, «Άρα όσοι εκοιμήθησαν, χάθηκαν» (Ά Κορινθίους 15,18). Και σε άλλο σημείο λέγει για τους νεκρούς, «Εμείς οι ζώντες λέγει δεν θα προφτάσουμε τους κοιμηθέντες» (Ά Θεσσαλονικείς 4,15). Και πάλι αλλού, «Ξύπνα συ που κοιμάσαι». Για να δείξει όμως ότι αναφέρεται σε νεκρό, πρόσθεσε, «Και αναστήσου από τους νεκρούς» (Εφεσίους 5,14). ["Ν": Για τις παραπομπές στην Καινή Διαθήκη δες εδώ & εδώ (μετάφραση)].
Πρόσεξε λοιπόν ότι παντού ο θάνατος ονομάζεται ύπνος, γι αυτό και ο τόπος τούτος ονομάζεται κοιμητήριο. Είναι χρήσιμο το όνομα για μας και γεμάτο με πολλά νοήματα. Γι' αυτό, όταν φέρεις εδώ ένα νεκρό, μην ολοφύρεσαι (=μη θρηνείς απελπισμένα). Δεν τον έφερες στον θάνατο αλλά για να κοιμηθεί. Ακόμη και το όνομα σου είναι αρκετό για παρηγοριά της συμφοράς.

-Μάθε, που τον φέρεις. -Στο κοιμητήριο.
-Και πότε τον φέρεις;
-Μετά από τον θάνατο του Χριστού, που κόπηκαν τα νεύρα του θανάτου.

Ώστε λοιπόν μπορούμε να λάβουμε πολλή παρηγοριά από τον τόπο αλλά και από το καιρό. Ο λόγος μας απευθύνεται ιδιαίτερα προς τις γυναίκες επειδή θλίβονται περισσότερο και γλιστρούν εύκολα στην αθυμία. Τώρα όμως έχεις ως δυνατό φάρμακο κατά της αθυμίας το όνομα του κοιμητηρίου. Γι’ αυτόν τον λόγο συναζόμαστε εδώ.

Δίψασε τον Ιησού και θα σε ξεδιψάσει με την Αγάπη Του.


Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Ὡριμάζει μέσα μου ὁ Παπαδιαμάντης...


Ωριμάζει μέσα μου ο Παπαδιαμάντης..." των εκδόσεων Λογείον. Οι ζωγραφιές είναι του Χρήστου Γουσίδη.

Ὡριμάζει μέσα μου ὁ Παπαδιαμάντης...
Tόν εἶδα στό ἀπέναντι πεζοδρόμιο, Τσιμισκῆ καί Ἁγίας Σοφίας γωνία.
Παρατήρησα πώς ἦταν ἀνήσυχος, καί ὅταν μοῦ τό ἐπέτρεψαν τά φανάρια ἔσπευσα νά τόν συναντήσω.
«Τί κάνεις;» τόν ρώτησα. «Καλά εἶσαι; Λίγο ἀνήσυχο σέ βλέπω...».«Ὡριμάζει μέσα μου ὁ Παπαδιαμάντης...», μοῦ εἶπε, «καί σέ λίγες μέρες θά τόν μπουμπουνίξω».
Μέ αἰφνιδίασε καί δέν μπόρεσα νά πῶ τίποτα, κι ἔτσι αὐτός συνέχισε...
«Τόν κουβαλῶ μέσα μου ὅλο τόν χρόνο, ἀλλά τέτοιες μέρες δέν ἀντέχεται.
Δέν ἀντέχεται σοῦ λέω! Πίστεψέ με! Ἐσύ μπορεῖς νά μέ καταλάβεις. Γι’αὐτό σ’ τό λέω».
«Ναί, ναί» τοῦ ἀπάντησα. «Δίκιο ἔχεις»! Τί νά ’λεγα. Καί μ’ αὐτό φαίνεται πώς πῆρε θάρρος κι ἔτσι συνέχισε γιά νά μοῦ ἐξαγορεύσει πλήρως τούς λο-γισμούς του.
«Νά, τέτοιες μέρες μέ πιάνει κάτι... Καί λέω... λίγες μέρες πρίν τό μεγαλο-βδόμαδο...» ἐδῶ κόμπιασε, «θέλω νά τόν ἁπλώσω κάπου φαρδύ πλατύ σάν
ἐπιτάφιο. Νά τόν βλέπει ὁ κόσμος ὅλος. Νά, ἐκεῖ γιά παράδειγμα», καί μοῦ ’δειξε μέ τό δάχτυλό του Τσιμισκῆ καί Ἁγίας Σοφίας.
«Ἐκεῖ πού συναντιοῦνται καμιά φορά οἱ ἐπιτάφιοι. Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ καί τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ἐκεῖ! Νά κλείσουν οἱ δρόμοι γιά ἕνα τριή- μερο καί νά μήν κινεῖται τίποτα. Τίποτα... Καί νά λένε ὅλοι, χωρίς νά τούς
πῶ τίποτα ἐγώ, ‘ὁ ἐπιτάφιος τοῦ Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη’. Νά ἔρχον-ται ὅλοι ταπεινοί προσκυνητές μέ τά λουλουδάκια στό χέρι καί νά τά πα-ραθέτουν γύρω ἀπ’ αὐτό τό χαριέστατο σῶμα πού δέν βρῆκε ἀναπαμό σ’ αὐτόν τόν ψεύτικο ντουνιά. ‘Μπού ντουνιά’! ὅπως θά ’λεγε ὁ ξεπεσμένος
του δερβίσης. Ἐκεῖ κι ἐγώ ὁ βαστάζος του καί κουβαλητής του, ἄγρυπνος νά περιμένω μοιρολογίστρα, μυροφόρα, φύλακάς του καί τιμητική φρουρά...».
«Κατάλαβα» ἀποκρίθηκα χωρίς νά μέ ρωτήσει.
«Δέν ἀντέχεται, σοῦ λέω, τέτοιες μέρες μέσα σ’ αὐτόν τόν πανζουρλισμό,
τό πήγαινε ἔλα, τό πάνω κάτω. Ἤθελα νά ’ξερα ποῦ πᾶνε καί τί κάνουν.
Τί παρέλαση εἶναι αὐτή; Γιατί γίνονται ὅλα αὐτά; Πάσχα εἶναι μωρέ αὐτό;
Τό ἀποφάσισα, θά τόν ἁπλώσω ἐκεῖ χάμω καί πιστεύω νά καταλάβουν.
Ἐσύ τί λές;» μέ ρώτησε.
«Δέν ξέρω... Καλή ἡ ἰδέα σου... Ἀλλά μέ αἰφνιδίασες. Μήπως ὅμως θά πρέ-πει νά τό σκεφτεῖς καλύτερα; Δέν ξέρω πῶς θά τούς φανεῖ. Θά καταλάβουν;».
«Καί φυσικά θά καταλάβουν!» μοῦ ἀπάντησε. Τώρα ἄρχισε νά τά παίρνει.
«Τί τόν πέρασες τόν κόσμο. Ὅλοι, ὅλοι σοῦ λέω θά καταλάβουν. Ἐσύ δέν ξέρω ἄν θά καταλάβεις», εἶπε, αὐτή τή φορά ἀγανακτισμένος. «Ἐδῶ εἴμα-στε καί θά τό δεῖς».
«Καί πότε εἶπες θά γίνει αὐτό;» ρώτησα, ἀλλά αὐτός ἦταν πλέον ὥριμος γιά τήν πράξη του καί δέν κρατιόταν ἄλλο. Ἔτσι δέν εἶχε νόημα νά συζητᾶ μαζί μου καί μέ γρήγορα βήματα τήν ἔκανε γιά νά ἐπιστρέψει δριμύτερος,
ὅπως τουλάχιστον μοῦ ἐξομολογήθηκε.
Τί λέτε, θά καταλάβει ὁ κόσμος; Ἤ θά βρεῖ τόν μπελά του; Γιά καλό καί γιά κακό, ἐκεῖνες τίς μέρες θά καραδοκῶ. Ἐκεῖ, Τσιμισκῆ καί Ἁγίας Σο-φίας...
Καί ἐλπίζω ὁ κόσμος νά καταλάβει καί νά μήν τοῦ φανῶ χρήσιμος.

Μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων στο νυχτερινό ουρανό!


Η 42χρονη Ιταλίδα φωτογράφος Giovanna Griffo συνέλαβε στο φακό της μοναδικές φωτογραφίες που απαθανατίζουν το μεγαλείο της φύσης έτσι όπως αυτό ξετυλίχτηκε τον Μάρτιο στον ουρανό της Ισλανδίας. Ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων δημιούργησε η ηλιακή καταιγίδα και έκανε το Βόρειο Σέλας ακόμη πιο εντυπωσιακό, καθώς ο νυχτερινός ουρανός πλημμύρισε από χρώμα. Η  ισχυρότερη γεωμαγνητική καταιγίδα στον τρέχοντα ηλιακό κύκλο που έλαβε χώρα τον περασμένο μήνα δημιούργησε μοναδικά «τοπία» στον ουρανό, κάτι που σπάνια μπορούμε να απολαύσουμε. Κι αν οι εικόνες φαντάζουν ψεύτικες, είναι πέρα για πέρα αληθινές και εντυπωσιακές. Από το μοβ και το πράσινο μέχρι το πορτοκαλί και το γαλάζιο, ο ουρανός μοιάζει με πίνακα ζωγράφου που έβαλε όλη την τέχνη του για ένα καθόλα άρτιο αποτέλεσμα…
perierga.gr - Μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων στο νυχτερινό ουρανό!
perierga.gr - Μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων στο νυχτερινό ουρανό!
perierga.gr - Μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων στο νυχτερινό ουρανό!
perierga.gr - Μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων στο νυχτερινό ουρανό!
perierga.gr - Μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων στο νυχτερινό ουρανό!
perierga.gr - Μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων στο νυχτερινό ουρανό!
πηγή

O κόσμος στον δρόμο του. Δεν γίνεται πια μεταστροφή (Φώτης Κόντογλου)

http://diakonima.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2010/01/paidia1.jpg

Πολλοί αναγνώστες μού γράφουνε, παρακαλώντας με, και μά­λιστα ξορκίζοντάς με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερ­βίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!». Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθήτε από τις επιθέ­σεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμα­στές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτε­ρά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία».

Καημένοι άνθρωποι, πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπό μου και σ’ αυτά που γράφω! Τί φωνή να υψώσω, που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη, και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζω­ής; Όχι φωνή, αλλά και τ' αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα, και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώ­πους ν' αλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δεν θα κάνει. Ο ίδιος ο ά­γιος Γιάννης ο Πρόδρομος, το ερημοπούλι της ερήμου, που τον φοβόντανε οι αμαρτωλοί, γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών», κι αυτός μάταια φώναζε. Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και πότε; Τον καιρό που υπήρχα­νε ακόμα κάποια αυτιά να τον ακούσουνε, κι απλές καρδιές για να τον καταλάβουνε. Όχι εμείς που χρειαζόμαστε δασκάλεμα, και που έχουμε τόσα στην καμπούρα μας! Πώς να γίνουμε δάσκαλοι για τους άλλους; Γεμίζουμε χαρτιά με μυριάδες λόγια, μα τί το όφελος; Ο κόσμος τραβά τον δρόμο του και δεν σκοτίζεται από κη­ρύγματα. Κι αν δώσει προσοχή και κανένας στα γραψίματά μας, μπορεί να θυμώσει που χαλάσαμε την ησυχία του, και να πει πως είμαστε υποκριτές, ψευτογιασμένοι, κουκουβάγιες που βγαίνουνε α­πό τα χαλάσματα του παλιού καιρού. Σήμερα οι άνθρωποι είναι τέ­τοιοι, που μήτε το κήρυγμα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού δεν θάκανε τίποτα.
Λοιπόν, ας το πάρουμε απόφαση. Το κακό δεν περιορίζεται πια με τίποτα, με κανένα τρόπο, με καμμιά δύναμη. Όσοι μιλού­νε και γράφουνε για να φέρουνε στον ίσιο δρόμο τους πολλούς που ξεστρατίσανε, ας ξέρουμε πως δέρνουνε τον αγέρα, είναι «αέρα δέροντες», που έλεγε και ο απόστολος Παύλος. Και άγιος να είναι αυτός, που συμβουλεύει, πάλι δεν θάβρει αυτιά για ν' ακούσουνε τη φωνή του, όχι άνθρωποι σαν εμάς, που έχουμε οι ίδιοι ανάγκη από δασκάλεμα.

Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία
. Ας μην περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο, θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα. Ανήφο­ρος πια δεν υπάρχει. Μοναχά κατήφορος. Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ' απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός. Κι αν γράφουμε, γι' αυτούς γράφουμε και για τους ίδιους τους εαυτούς μας που κιντυνεύουμε να αρπα­χτούμε από τα δίχτυα πούναι μπλεγμένοι εκείνοι που θέλουμε να δασκαλέψουνε. Για να καθόμαστε ανύσταχτοι.
"Όσοι είναι αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας, βλέπουνε με άλλα μάτια τον κόσμο, απ’ ό,τι τον βλέπομε εμείς. Εμείς είμαστε οι γκρινιάρηδες, οι Ιερεμίες, οι Κασσάντρες, και γι' αυ­τό ο κόσμος μας οχτρεύεται. Κι έχει δίκιο. Ο καθένας νοιώθει διαφορετικά τη ζωή, τη χαρά, το καλό και το κακό. Για τους αν­θρώπους που λέμε πως δεν πάνε καλά, ο σημερινός κόσμος είναι ο πιο θαυμάσιος, η σημερινή ζωή είναι η πιο καλύτερη κι η πιο βλογημένη από όλες που πέρασε ο άνθρωπος. Η σημερινή νεολαία εί­ναι μεθυσμένη από εκείνο που λέμε εμείς «ανηθικότητα», και που αυτή το λέγει «ελευθερία». Τί κάθεσαι λοιπόν εσύ και τσαμπουρνίζεις με την ηθική σου; Γι' αυτούς είναι το πιο μεγάλο χάρισμα η ανηθικότητα, και μπορούνε να σκοτώσουνε εκείνον που χτυπά την «ελευθερία» τους. Αιώνες αγωνιζότανε ο άνθρωπος, χωρίς να μπορέσει να την αποχτήσει. Και τώρα που την έκανε χτήμα του, να την αφήσει για την παλαιοντολογική ηθική μας;

Ποτέ δεν μίσησε άνθρωπος τον άνθρωπο τόσο πολύ, όσο στον καιρό μας.
Και τον μίσησε στ' όνομα αυτής της «ελευθερίας», που λέγει πως είναι το πολύτιμο απόχτημα της εποχής μας. Μισημέ­νες είναι οι ηθικές κουκουβάγιες κι οι χριστιανικές μοιρολογήστρες. Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο σήμερα, ούτε επί Νέ­ρωνα.
Πού ν' ακούσουνε οι άνθρωποι του καιρού μας κουβέντα για Θεό, για ψυχή, για άλλη ζωή! Η ψυχή τους έχει παραμορφωθεί ολότελα από τις κάθε λογής ανοησίες που βλέπουμε στον κινημα­τογράφο. Η ταινία που δεν έχει μέσα της πολλή ανοησία, δεν γνω­ρίζει επιτυχία. Ανοησία, και ακαλαισθησία, αυτά τα δυο βασιλεύουνε σήμερα. Είναι απίστευτο το τι ακούγει κανένας για α­στεία στις συναναστροφές που κάνουνε οι νέοι. Κρυόμπλαστα, ασυναρτησίες, μωρολογίες. Χάθηκε απ’ αυτούς κι η πιο συνηθισμένη εξυπνάδα. Τα καημένα τα παιδιά, παίρνουνε αφορμή από ένα τί­ποτα, για να χαχανίσουνε. Τα δέρνει η αμηχανία κι η βαρυεστημάρα κι αυτή είναι η αιτία που τα κάνει να χοροπηδάνε σαν τρελλά, να τσακίζουνε ό,τι βρούνε μπροστά τους, να τα βάζουνε με α­νύποπτους ανθρώπους. Γι' αυτά τα πλάσματα η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ανιαρό πράγμα δίχως σκοπό, δίχως αληθινή χαρά, δί­χως αγνόν ενθουσιασμό.

Ποιός φταίγει γι' αυτή την κατάσταση; Όλοι μας.
Όλοι συνεργήσαμε για να καταντήσει η ζωή έτσι που κατήντησε. Όλοι δουλέψαμε για να χτισθεί τούτος ο τερατώδικος πύργος του Βαβέλ. Αλλοι κουβαλήσανε για πέτρες τις πετρωμένες και αναίσθη­τες καρδιές τους, άλλοι κουβαλήσανε λάσπη από τα κατάβαθά τους που φωλιάζουνε τα βρωμερά πάθη. Εκείνος ο παλιός πύργος του Βαβέλ ρήμαξε κι εξαφανίσθηκε. Μα τούτος θα στέκεται ασάλευ­τος, κι οι άνθρωποι ολοένα θα τον κάνουνε πιο ψηλόν, με σκοπό να χτυπήσουνε τον Θεό.
Εσείς που θλιβόσαστε και πονάτε γι' αύτη την κατάσταση, καλά κάνετε να λυπόσαστε, μα μην ονειρευόσαστε πως θάρθουνε καλύτερες μέρες για τον κόσμο. Ο κόσμος τρέχει σαν τρελλός. Κατά μεν τη δική του γνώμη ανηφορίζει στον θρίαμβο, κατά δε τη δική σας γνώμη κατηφορίζει στα τάρταρα και στον χαμό. Ποιός από τους δυο έχει δίκιο, μοναχά ο Θεός το γνωρίζει. Αυτό το τρέ­ξιμο δεν θα πάψει ως την τελευταία μέρα, που θα λάμψει η αλή­θεια και θα δικαιωθούνε όσοι την πιστέψανε σωστά, και μαρτυρήσανε γι' αυτή και εμπαιχτήκανε γι' αυτή.

Ίσως νάρχεται κιόλας ο Αντίχριστος. Τα σημεία και τα τέ­ρατα που προφητεύτηκε πως θα κάνει αρχίσανε να φανερώνουνται. Η επιστήμη βασιλεύει κι η αθεΐα βασιλεύει μαζί της.
Μια βροντερή φωνή ακούγεται από πάνω, μα την ακούνε μόνο εκείνοι, που έχουνε αυτιά για να την ακούσουνε. Και λέγει: «Να, έρχομαι σαν τον κλέφτη. Καλότυχος εκείνος που ξαγρυπνά και βαστά καθαρά τα φορέματά του. Ο καιρός είναι κοντά. Ο ά­δικος ας αδικήσει ακόμα, κι ο βρωμερός ας βρωμισθεί ακόμα, κι ο δίκαιος ας κάνει δικαιοσύνη ακόμα, κι ο άγιος ας αγιάσει ακόμα. Να, έρχομαι γρήγορα!».


(Απόσπασμα από το βιβλίο «Μυστικά Ανθη», Εκδόσεις Παπαδημητρίου)

«ΠΑΝΙΚΟΣ» ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ : Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΡΩΣΙΚΑ ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ


700x257611_untitled-1_1Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Μεγάλη έκταση με εμφανείς ανησυχητικές διαστάσεις έχει πάρει στον τουρκικό τύπο η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Άμυνας, κ Καμένου στην Μόσχα και το περιεχόμενο των συζητήσεων που αναμένεται να έχει με τους Ρώσους ιθύνοντες των οπλικών συστημάτων.
Σύμφωνα με τα τουρκικά δημοσιεύματα τα οποία επικαλούνται το επίσημο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων, Sputnik, ο Ελληνας ΥΠ.ΕΘ.Α., (κόκκινο πανί στην Άγκυρα), προκειται να συζητήσει με τους Ρώσους
για την επαενεργοποίηση των S-300 που εδώ και είκοσι χρόνια «αραχνιάζουν» κάπου στην Κρήτη, για τα Tor-M1 και για τα Kornet, ενώ δεν αποκλείεται να προχωρήσει και η συζήτηση για την αγορά και άλλων ρωσικών οπλικών συστημάτων για την ελληνική άμυνα. Παράλληλα αναφέρεται ότι η Ελλάδα θα υποσχεθεί στους Ρώσους ότι θα κάνει ότι είναι δυνατό για να σταματήσουν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της ρώσικης οικονομίας.
Τους Τούρκους τους έχει ανησυχήσει έντονα η τελευταία προσέγγιση της Ελλάδας με την Ρωσία που άρχισε σχεδόν αμέσως με την πολιτική αλλαγή στην ελληνική κυβέρνηση και όπως φαίνεται αρχίζουν και υπολογίζουν έντονα την πιθανή προοπτική δημιουργίας και εξ ανάγκης, με την πολεμική που ασκεί η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά της Ελλάδας, ενός ελληνορωσικού τόξου που θα έχει άμεσες αρνητικές επιπτώσεις στην Τουρκία σε πολλά επίπεδα. Ιδιαίτερα το θέμα των ρωσικών πύραυλων, S-300, οι οποίοι όπως φαίνεται έχουν μεγάλη δημοσιότητα στον τουρκικό τύπο, ανοίγουν παλιές «πληγές» στην Άγκυρα από την εποχή που η Τουρκία με τις πιέσεις που είχε ασκήσει στην Κύπρο τα συστήματα αυτά αντί να ενισχύσουν την κυπριακή άμυνα κατά της Τουρκιάς, αποθηκεύτηκαν στην Κρήτη και μόνο το 2013 είχε γίνει μια πειραματική δοκιμή τους
Φαίνεται πως στην άλλη πλευρά του Αιγαίου άρχισαν να υπολογίζουν τα διαμορφούμενα νέα δεδομένα και μάλλον να σκέπτονται περισσότερο την προκλητική τους πολιτική έναντι της χώρας μας. Ίδωμεν!
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Οι μαθητευόμενοι μάγοι και η έλλειψη ιστορικής συνείδησης


ypourgeiaPLAIN 

Του Γιώργου Καραμπελιά
Παρακολουθούμε όλοι ως υπνωτισμένοι το θέαμα μιας κυβέρνησης ασχέτων και μαθητευόμενων μάγων να βυθίζει μέρα με τη μέρα σε μεγαλύτερο αδιέξοδο τη χώρα σε όλα τα πεδία, και έναν άβουλο πρωθυπουργό να παρακολουθεί ανίκανος να παρέμβει προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση· παρακολουθούμε ταυτόχρονα το θέαμα μιας σταδιακής κατεδάφισης των οραμάτων του… αντιμνημονιακού κινήματος. Δεν θα επανέλθουμε όμως σε αυτά που έχουμε τονίσει πολλές φορές, (ad nauseam) την τελευταία περίοδο, αλλά θα προσπαθήσουμε να διευκρινίσουμε για μια ακόμα φορά το ιδεολογικό και πολιτικό υπόστρωμα αυτής της πολιτικής.
Όταν ανήκεις σε μια γενιά και μια ιδεολογική και πολιτική σχολή που τις τελευταίες δεκαετίες προσπάθησε να κατεδαφίσει την ιστορική συνείδηση του ελληνισμού, αρνείται τη συνέχεια του ελληνικού έθνους· σε ένα ρεύμα που αρνείται να αναγνωρίσει στην οθωμανική Τουρκία εκείνον τον παράγοντα που από τη μάχη του Ματζικέρτ το 1071 μέχρι την εισβολή στην Κύπρο και τις αδιάκοπες προκλήσεις έχει ως διαρκή διακηρυγμένο και μόνιμο στόχο του την κατοχή ή την υποταγή του «συνόρου» που αποτελεί η Ελλάδα.
Όταν από την άλλη πλευρά δεν έχεις καμία συνείδηση ότι η σχέση μας με την Δύση δεν είναι μια σχέση οργανική αλλά τακτική και αναγκαστική συμμαχία απέναντι στην εξ Ανατολών απειλή και πλέεις μέσα σε πελάγη ενός αφελούς ευρωκεντρισμού και δεν έχεις συνείδηση πως ο ελληνισμός είναι όντως, δυστυχώς, «ανάδελφος», αλλά αντίθετα έχεις ανατραφεί με όλες τις εξυπνάδες που λοιδορούσαν την τόσο καίρια έκφραση του πρόεδρου Σαρτζετάκη.
Όταν αγνοείς το γεγονός της βαθύτατης παρακμής στην οποία έχει εισέλθει εδώ και πολλά χρόνια ο ελληνισμός.
Όταν αγνοείς πως το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα είναι η δημογραφική της παρακμή η οποία εκτός από την πληθυσμιακή συρρίκνωση θα την μεταβάλει πολύ σύντομα σε χώρα γερόντων (ήδη ο μέσος όρος ηλικίας είναι 43 χρόνια) με όλες τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό σε όλα τα πεδία, από την άμυνα, την παραγωγή έως το συνταξιοδοτικό και την αδυναμία να καλυφθούν οι «περιβόητες» συντάξεις.
Όταν κλείνεις τα μάτια μπροστά στη μεγάλη μετακίνηση των πληθυσμών που λαμβάνει χώρα από την Ανατολή προς τη Δύση, μετακίνηση η οποία είναι ενταγμένη και στη στρατηγική του μόνιμα απειλητικού γείτονα, τότε μπορείς να αναφέρεσαι στο ζήτημα των προσφύγων και των μεταναστών, μόνον ως ζήτημα «ανθρωπιστικό» και όχι ως ζήτημα που στο βάθος χρόνου μετατρέπεται σε ζήτημα εθνικής επιβίωσης.
Όταν δεν έχεις συνείδηση ότι μία πλήρης οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας κινδυνεύει να σε οδηγήσει σε μια καθοδική σπείρα χωρίς επιστροφή.
Όταν αρνείσαι να δεις τι έχει συμβεί στη Βουλγαρία, η τη Σερβία εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια ή ακόμα χειρότερα τι συμβαίνει στη γειτονική Συρία.
Όταν εν ολίγοις έχεις ανατραφεί με μια ψευδοταξική ιδεολογία που υποτιμά συστηματικά την εθνική διάσταση και με μια ατομοκεντρική δυτική αντίληψη για την οποία σημασία έχει απλώς «να περνάμε καλά», και όλα αυτά σε ένα έθνος που αριθμεί πλέον μόνο δέκα εκατομμύρια πληθυσμό, τότε σου επιτρέπονται τα πάντα.
Τότε μπορείς πολύ εύκολα με απόλυτη έλλειψη συναίσθησης της ιστορικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας, να παίζεις την κυβέρνηση και το θέαμα της δήθεν διακυβέρνησης.
Τότε σου επιτρέπεται να οδηγείς μια χώρα με τα μεγέθη και τις δυνατότητες της σύγχρονης Ελλάδας σε μια πολιτική αφασία, όπου καθημερινά καταρρέουν όλα τα οικονομικά δεδομένα αλλά και οι υποδομές της χώρας και όπου μέσω ενός απίστευτου μιθριδατισμού εθιζόμαστε και αρκούμαστε στο «κάθε μέρα και χειρότερα».
Συντήρηση ή όραμα;
Πολλοί μας έχουν επικρίνει τα τελευταία χρόνια ως υπερβολικά συντηρητικούς που δεν τολμούν να προχωρήσουν στις απαραίτητες «ρήξεις» έστω κι αν αυτό συνεπάγεται στην επιστροφή στη δραχμή ή ακόμα και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αυτό συχνά, από εκείνους που όταν, πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια, έμπαινε η Ελλάδα στο ευρώ πανηγύριζαν ή σιωπούσαν, σε αντίθεση με εμάς που είχαμε ταχθεί όσο γίνεται πιο αποφασιστικά ενάντια σε μια τέτοια πολιτική.
Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα; Έχουμε επαναλάβει αναρίθμητες φορές πως η έξοδος από το ευρώ δεν είναι σήμερα επιλογή δική μας, μιας ισχυρής Ελλάδας ικανής να προχωρήσει σε νέες οικονομικές πολιτικές και νέες συμμαχίες, αλλά θα γίνει αναγκαστικώς ως εκδίωξή μας.
Κατά συνέπεια δεν μπορούμε να προσδοκούμε τίποτα το θετικό από αυτήν, διότι όχι μόνον με τις αλλεπάλληλες υποτιμήσεις, θα ρίξει ακόμα περισσότερο το ήδη δραματικά πεσμένο εισόδημα των Ελλήνων αλλά και κυρίως διότι θα οδηγήσει σε μια γεωπολιτική απομόνωση την χειρότερη δυνατή στιγμή στην περιοχή μας.
Είναι εντελώς χαρακτηριστικό ότι όλοι οι «πατριώτες» που υπερασπίζονται την έξοδο από το ευρώ, δεν σκέφτονται καθόλου τι πρόκειται να συμβεί με την Κύπρο εάν πάψει να βρίσκεται τουλάχιστον στην ίδια οικονομική ζώνη με την Ελλάδα, και απομείνει έρμαιο στις διαθέσεις της Τουρκίας και της Βρετανίας.
Υπάρχει άραγε μια εναλλακτική πολιτική στην περίπτωση μιας τέτοιας εξόδου; Μπορούμε να στηριχθούμε μήπως στη Ρωσία; Είναι σαφές ότι το ερώτημα παραμένει μάλλον θεωρητικό. Διότι η Ελλάδα είναι απόλυτα εξαρτημένη από τις εισαγωγές και τις εμπορικές σχέσεις της με τη Δύση, «βγάζει το ψωμί της» από τον τουρισμό που κατά 80% προέρχεται από δυτικές χώρες, η δε Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν διατεθειμένη να έρθει σε ρήξη με τη Γερμανία ή με την Τουρκία με τις οποίες διατηρεί τεράστιες οικονομικές σχέσεις. Επιπλέον, οι γειτονικές μας βαλκανικές χώρες ιδιαίτερα η Ρουμανία και η Βουλγαρία, δεν ανήκουν πλέον στο φιλορωσικό στρατόπεδο αλλά είναι αντίπαλές της. Καταλαβαίνουμε επομένως, ότι η αναγκαία βελτίωση των σχέσεών μας με τη Ρωσία και η στήριξή μας σε αυτήν σε πολλά θέματα ενεργειακό, αμυντικό κ.λπ., έχει προφανή και αδιαμφισβήτητα όρια. Και πρέπει να ενταχθεί σε μια μεσομακροπρόθεσμη προοπτική μιας ανεξάρτητης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.
Το ίδιο κατά μείζονα ρόλο ισχύει με την Κίνα. Η Κίνα μπορεί να είναι σύμμαχός μας αλλά μακρινή και αδύνατο να μας στηρίξει αποφασιστικά στα εθνικά και γεωπολιτικά μας προβλήματα.
Εμείς έχουμε ιστορική συνείδηση της χώρας μας και για τη χώρα μας. Γνωρίζουμε ότι ο σημερινός ελληνισμός στην Ελλάδα και την Κύπρο είναι το τελευταίο ιστορικό υπόλειμμα ενός μεγάλου έθνους και ενός μεγάλου πολιτισμού στη δυσκολότερη στιγμή της ιστορίας της. Γιατί αν κάποτε δεν είχαμε κράτος είχαμε οικονομική υπεροχή σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο τη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια, είχαμε πληθυσμό και ισχυρή δημογραφία, οι γιαγιάδες μας γεννούσαν δέκα ή δεκαπέντε παιδιά, είχαμε πολιτισμική υπεροχή. Σήμερα συρρικνωνόμαστε έχουμε χάσει κάθε παραγωγική αυτεξουσιότητα έχουμε γίνει πολιτισμικοί νάνοι, ενώ ο μεγάλος μας αντίπαλος ενισχύεται σε όλα τα πεδία.
Στον προηγούμενο αιώνα διαπράξαμε δύο μεγάλα εθνικά εγκλήματα, με δύο εμφυλίους χάσαμε τη Μικρά Ασία, τη Σμύρνη και την Πόλη ως κέντρα τους ελληνισμού και με τον δεύτερο και τραγικότερο εμφύλιο (1944-1949) χάσαμε την Κύπρο, την Βόρειο Ήπειρο και την οικονομική και πολιτική μας αυτεξουσιότητα.
Σήμερα είμαστε στο κατώφλι μιας νέας μεγάλης εθνικής καταστροφής. Αν έστω και σήμερα, την ύστατη στιγμή, δεν κατανοήσουμε ότι ο ελληνισμός αποτελεί «απειλούμενο είδος» προς εξαφάνιση και πρέπει να προστατευτεί από εμάς τους ίδιους, τότε κινδυνεύουμε σε αυτόν τον αιώνα να πάψουμε να υπάρχουμε ως αυτόνομο πολιτειακό υποκείμενο και να σκορπίσουμε στους πέντε δρόμους σαν τους Αρμενίους ή ακόμα περισσότερο τους Λιβανέζους, ενώ ο ιστορικός χώρος της Ελλάδας θα μεταβληθεί σε έναν απλό χώρο ταμπόν μεταξύ ισλαμικής Ανατολής και Δύσης.
Γι’ αυτούς τους λόγους είμαστε απολύτως «συντηρητικοί», δηλαδή θέλουμε να διασωθεί ο υπαρκτός ελληνισμός και για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρχει ένας συνδυασμός μιας διπλής τακτικής πάνω στην οποία πολλές φορές έχουμε επιμείνει μέχρι σήμερα. Μια τακτική «ανταρτοπόλεμου» στη διαπραγμάτευση με τους τοκογλύφους και τη γερμανική Ευρώπη ώστε να αποφύγουμε το πένθιμο σόλο, μέχρις ότου αποκτήσουμε περισσότερους συμμάχους στο εσωτερικό της Ευρώπης και να ενισχυθούμε ώστε να μπορέσουμε μεσοπρόθεσμα να καταργήσουμε ένα μεγάλο μέρος του χρέους.
Ταυτόχρονα για να έχει νόημα και ο ανταρτοπόλεμος πρέπει να ξέρουμε ποιος είναι ο στρατηγικός μας στόχος. Αυτό δηλαδή που απουσιάζει εντελώς από τη σκέψη και την στρατηγική(!) της παρούσας κυβέρνησης, η οποία εξαντλείται απλώς στο να αποφύγουμε τα χειρότερα και «να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Ο ανταρτοπόλεμος έχει νόημα όταν τον εντάσσεις σε ένα όραμα για τη νέα Ελλάδα. Ένα όραμα που έχουμε χαρακτηρίσει εκσυγχρονισμό της παράδοσης, δηλαδή δημογραφική ανάκαμψη, ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση, αμυντική θωράκιση, κοινωνική δικαιοσύνη, πολιτισμική αναγέννηση και αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς.
Αλλά για όλα αυτά είναι απαραίτητο αυτό που λείπει από την ασύντακτη κυβέρνηση και τον άβουλο πρωθυπουργό, μια ιστορική συνείδηση της πατρίδας και του έθνους, μια γνώση του «από πού ερχόμαστε», για να μπορούμε να έχουμε συναίσθηση και για το τι μας λείπει και για το που πηγαίνουμε!
πηγή