Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

«Δέσποινά μου, ξέρω ποια είμαι και ποια είσαι. Ξέρω πως ο Θεός που γέννησες, γι΄ αυτό ήρθε στον κόσμο, για να καλέσει τους αμαρτωλούς σε μετάνοια. Βοήθησέ με που είμαι μόνη, που δεν έχω κανένα να με βοηθήσει. Κάνε να μπω κι εγώ στην εκκλησία. Μη μου στερήσεις να δω το ξύλο που στηρίχθηκε το σώμα του Γιου σου, το Σταυρό που πάνω του έδωσε για μένα το αίμα Του. Κι εγώ δεν πρόκειται να γυρίσω ξανά στις σχέσεις που κατέστρεψαν τη ζωή μου. Τα αφήνω όλα και πηγαίνω εκεί όπου εσύ θα με οδηγήσεις και θα με προστατέψεις».



Από το συναξάρι της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Φαντασθείτε, ότι μια ηλιόλουστη μέρα κάνετε περίπατο στο δάσος. Και μπροστά σας βλέπετε ένα κούτσουρο, ένα κορμό δένδρου. Αυθόρμητα σάς έρχεται η σκέψη: -Αχ! να το είχα για το τζάκι μου! Κάνει για φωτιά. Με τα λόγια αυτά δείχνετε ότι, η μόνη άξια πού τού προσδίδετε είναι ότι κατάλληλο είναι μόνο για φωτιά. Όμως. Ένας καλός και άξιος τεχνίτης, βλέποντάς το, κούτσουρο ακατέργαστο, Θα έκανε μια πολύ διαφορετική σκέψη. Θα σκεπτόταν, τι Θα μπορούσε να φτιάξει με ένα τέτοιο ξύλο απελέκητο! Γραφείο; Βιβλιοθήκη; Έπιπλο σκαλιστό κομψοτέχνημα; Σημασία δεν έχει, τι είναι το κούτσουρο αυτή τη στιγμή, ούτε σε τι κατάσταση βρίσκεται τώρα! Σημασία έχει τι Θα μπορούσε να γίνει!


                                                    
Με τον ίδιο τρόπο, με το ίδιο μάτι, βλέπει και ο Θεός τον αμαρτωλό, τον άνθρωπο – ξύλο απελέκητο.
Ο Χριστός, είναι ο μεγάλος τεχνίτης! Στο Ευαγγέλιο λέγει: «Γιατρό χρειάζονται όχι οι υγιείς – αυτοί δεν έχουν ανάγκη το γιατρό, αλλά οι άρρωστοι». Με άλλα λόγια ο Χριστός, δεν μας  βλέπει σαν κούτσουρα, ξύλα για φωτιά, αλλά σαν υλικό πολύτιμο στα χέρια Του για το οικοδόμημά Του! Έτσι πρέπει να βλέπουμε και εμείς τούς εχθρούς μας.
‘Εκείνους πού μάς πληγώνουν με τα λόγια τους.
‘Εκείνους πού μάς συκοφαντούν.
‘Εκείνους πού μάς κατατρέχουν. Γιατί  όσο και αν με τα έργα τους χύνουν στις ψυχές μας το δηλητήριο της κακίας τους, δεν παύουν να είναι δημιουργήματα τού Θεού. πολύτιμο υλικό στα χέρια τού Δημιουργού, για το χτίσιμο της Βασιλείας Του.
Γι’ αυτό σάς συμβουλεύω. Στην προσευχή σας να λέτε:
«Κύριε λυπήσου τον, συγχώρεσέ τον, φύτεψε μέσα του τον φόβο Σου».
Και να μη το ξεχνάτε ποτέ.
Τον άλλο έχομε χρέος να τον αγαπάμε, όχι γι’ αυτό πού είναι αυτή την στιγμή, τώρα, (=γεμάτος πάθη και κακία!), αλλά για το τι μπορεί να γίνει ( =αληθινό στολίδι της βασιλείας τού Θεού) με τον δικό του αγώνα και με την βοήθεια τού Θεού!

Ο εθνομηδενισμός οδηγεί σε κοινωνική αναλγησία



 
«salus patriae suprema lex esto»
Ο εθνομηδενισμός οδηγεί σε κοινωνική αναλγησία και εθνοπροδοσία

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην τ. 103 που κυκλοφορεί

Στο παρελθόν, στην ελληνική παράδοση, μέχρι και την περίοδο του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80, η κοινωνική ευαισθησία ήταν πάντα συναρτημένη με τον πατριωτισμό και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων –τουλάχιστον από την… Επανάσταση του ’21 και μετά. Πιο πρόσφατα, στην Κατοχή, το ΕΑΜ εξέφρασε ακριβώς αυτήν τη σύνθεση των παραμέτρων της ελληνικής ιδιοπροσωπίας: Κοινωνική δικαιοσύνη και ελεύθερη πατρίδα ήταν οι δύο βασικοί πυλώνες της ιδεολογίας του. Επιγενέστερα, ακόμα και η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου θα συνδυάζει την κοινωνική πολιτική με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στο Kυπριακό. Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, ακόμα και η μήτρα των εθνικομηδενιστικών ρευμάτων στην Αριστερά, το ΚΚΕ εσωτερικού, είχε παρ’ όλα αυτά ως σύμβολό του την ελληνική σημαία μαζί με το σφυροδρέπανο. Βέβαια στο ιδεολογικό πεδίο, ιδιαίτερα στην Αριστερά, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, αυτή η προτεραιότητα ήταν υπονομευμένη από την υποταγή της πατριωτικής συνιστώσας στη δήθεν «κοινωνική», ωστόσο κουτσά στραβά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και το Νταβός του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Τουργκούτ Οζάλ, εμφανιζόταν μία συστοίχιση των δύο αυτών διαστάσεων.

Όμως, από τη δεκαετία του 1990 –και, ακόμα περισσότερο εκείνη του 2000–, στην παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς ιδιαίτερα, καθώς και του αριστερισμού, που αποτέλεσαν και τα συστατικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, η κοινωνιοκεντρική αντίληψη και ο πατριωτισμός άρχισαν να παίρνουν, οριστικά, διαζύγιο μεταξύ τους. Η ανανεωτική Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ταυτιστούν σταδιακά με τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, ιδιαίτερα στον χώρο των πανεπιστημίων, της νεολαίας και της διανόησης. Αντίθετα, ο πατριωτισμός στο εσωτερικό των αριστερών κομμάτων και σχηματισμών συρρικνωνόταν διαρκώς. Στο ΠΑΣΟΚ θα κυριαρχήσει ο σημιτικός εθνομηδενισμός και θα περιθωριοποιηθούν οι πατριωτικές φωνές (Χαραλαμπίδης, Τσοβόλας, Παπαθεμελής), ενώ και στον χώρο του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ επίσης, οι πατριωτικές φωνές (Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Γλέζος) είτε θα σιγήσουν είτε θα προσαρμοστούν στην κυρίαρχη εθνομηδενιστική αντίληψη. Τόσο ώστε, ο Λαφαζάνης και ο Αλαβάνος, να υπογράψουν κείμενο υπεράσπισης της Μαρίας Ρεπούση! Όσοι επιμέναμε στην παραδοσιακή σύνθεση κοινωνιοκεντρισμού, οικολογίας και πατριωτισμού είχαμε γίνει μειοψηφία και, μάλιστα, η κυρίαρχη τάση ήταν να εκδιώκονται και να αποβάλλονται οι πατριωτικές φωνές από τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και η οικολογική ευαισθησία να ταυτίζεται με τον αντιπατριωτισμό.
Αυτή η εξέλιξη, η οποία κατέστη ηγεμονική στις δεκαετίες 1990 και 2000, απέκοψε ουσιαστικά, και στο επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων, τον πατριωτισμό από την Αριστερά. Σε πατριωτική κατεύθυνση έμεναν περισσότερο τμήματα της λαϊκής Δεξιάς ή της Εκκλησίας, ενώ ο εθνομηδενισμός της Αριστεράς συναγωνιζόταν εκείνον της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. (Καθόλου τυχαία, με το σχέδιο Ανάν θα συνταχθεί ο Σημίτης και οι περί αυτόν, η Μπακογιάννη και ο Μητσοτάκης, ο Συνασπισμός και ο Κωνσταντόπουλος, ενώ θα αντιδράσουν οι μικρές δυνάμεις της πατριωτικής Αριστεράς και της λαϊκής Δεξιάς.)
Αντίθετα εμείς, στο Άρδην, ξεκινούσαμε πάντα από τη διαπίστωση πως η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία εξαρτημένη από τις παλιές αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δύσης και ταυτόχρονα απειλείται κατ’ εξοχήν από τον τουρκικό επεκτατισμό. Γι’ αυτό και θεωρούσαμε πάντοτε πως ήταν πρωταρχική η εμμονή στην πατριωτική διάσταση, διότι χωρίς ανεξάρτητη πατρίδα δεν μπορεί να υπάρχει ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε δημοκρατικά δικαιώματα, ούτε… προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι, για είκοσι τουλάχιστον χρόνια, από το 1993 και μετά, όταν καταρρέει το ανατολικό στρατόπεδο και κυριαρχεί η αμερικανοκεντρική παγκοσμιοποίηση, θέτουμε ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα της χώρας το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, γι’ αυτό και συμμετέχουμε ενεργά σε όλους τους μεγάλους αγώνες, για την υπεράσπιση της κατακρεουργούμενης Γιουγκοσλαβίας, για τη συμπαράσταση στους μόνους αυθεντικούς συμμάχους μας στην Τουρκία, τους Κούρδους και στον Οτσαλάν, προπαντός δε για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο. Στο ιδεολογικό πεδίο, κύρια μέριμνά μας γίνεται η αποδόμηση των εθνοαποδομητών και του εθνομηδενισμού που κυριαρχεί σταδιακά στον χώρο της διανόησης και της Αριστεράς. Παραδειγματική υπήρξε η αντίθεσή μας στο βιβλίο της Ρεπούση και γενικότερα στην αποδόμηση της ελληνικής ιστορίας, που απεργάζονται από κοινού οι ΜΚΟ του Σόρος και οι ψευδοαριστεροί.
Οι «συριζαίοι» αντίπαλοί μας και οι συνοδοιπόροι τους μας επέκριναν όλα αυτά τα χρόνια ως «εθνικιστές» και «εθνοπατριώτες», που εγκαταλείπουν δήθεν την κοινωνική προτεραιότητα προτάσσοντας την εθνική. Βέβαια, το πόσο ψευδής ήταν αυτή η ιδεολογική αντίληψη φάνηκε με το ξέσπασμα της κρίσης, όταν απεδείχθη ότι η ανεργία και η κατακρεούργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων ήταν συνέπεια του αποικιακού χαρακτήρα των σχέσεών μας με τη Δύση. Γι’ αυτό εξάλλου και πρωτοστατήσαμε στις κινήσεις ενάντια στο μνημόνιο, με τους Αγανακτισμένους και τη «Σπίθα». Η κοινωνική κρίση στην Ελλάδα υπήρξε συνέπεια του παρασιτικού και εξαρτημένου χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο νεαρός λαοπλάνος αρχηγός του, ενδύθηκαν πρόσκαιρα, μετά το 2012, τη λεοντή του πατριωτισμού. Άρχισαν να μιλάνε για «πατρίδα» και «πατριωτισμό», εξαπατώντας ακόμα και ένα τμήμα της εναπομείνασας πατριωτικής Αριστεράς. Εμείς δεν παρασυρθήκαμε από αυτά τα απατηλά λόγια, αλλά εξακολουθούσαμε να υπενθυμίζουμε –έστω και εάν φανήκαμε για ένα διάστημα μονότονοι και ιδεοληπτικοί– πως ο εθνομηδενιστής, του οποίου το ιδεολογικό σύμπαν κινείται σε έναν «μεταεθνικό κόσμο», και του οποίου η πατρίδα βρίσκεται στο Λονδίνο του Τσακαλώτου και του Παππά ή την Αμερική του Βαρουφάκη, δεν μπορεί να γίνει πατριώτης, ούτε μπορεί να υπερασπιστεί αυθεντικά τα κοινωνικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, τα οποία προϋποθέτουν ακριβώς την εθνική ανεξαρτησία.
Για να το κάνουμε πιο λιανά, σε μια χώρα που αποτελεί παρασιτικό εξάρτημα της Δύσης και απειλείται άμεσα από τον τουρκικό επεκτατισμό, η εθνική πατριωτική αντίληψη είναι προϋπόθεση και για οποιαδήποτε κοινωνιοκεντρική πολιτική. Και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Άνθρωποι που δεν αγαπάνε την πατρίδα τους δεν μπορούν και να αγαπάνε τον λαό της. Άνθρωποι που θεωρούν τους Έλληνες «Ελληνάρες», «εθνικιστές», «καθυστερημένους», «θρησκόληπτους», δεν μπορούν να τους υπερασπιστούν απέναντι στους «πολιτισμένους» Αμερικανούς, Γερμανούς ή Ολλανδούς πολιτικούς και επιχειρηματίες, που σαν τον Σάυλοκ απαιτούν ένα κομμάτι σάρκας από τους Έλληνες, και ακόμα λιγότερο μπορούν να αντισταθούν στον Ερντογάν που θέλει να παγιώσει και de jure την κατοχή της Κύπρου. Γι’ αυτό και εν τέλει οι δήθεν αντιμνημονιακοί και κοινωνιοκεντρικοί ψευδοαντικαπιταλιστές γλείφουν με τόση επιμέλεια τις μπότες της Μέρκελ και της Λαγκάρντ και εφαρμόζουν το χειρότερο μνημόνιο εις βάρος του ελληνικού λαού.
Εξάλλου, αφού διάβηκαν τον Ρουβίκωνα του μνημονίου, τον Ιούλιο του 2015, ξεδιπλώνουν με τη μεγαλύτερη αναισχυντία και την εθνομηδενιστική ιδεολογία τους. Δηλώσεις του Φίλη για τους Ποντίους, αλλαγή των βιβλίων της ιστορίας από την Αναγνωστοπούλου, ανακήρυξη του εθνομηδενιστή (και πρόεδρου του σημιτικού ΟΠΕΚ) Λιάκου σε υπεύθυνο για τη μεταρρύθμιση της παιδείας (!), απόλυτη αδιαφορία για τις συνέπειες του προσφυγικού και μεταναστευτικού κύματος στην ελληνική κοινωνία. Και επειδή όλα πρέπει να πηγαίνουν μαζί, ακολουθεί η προσπάθεια οριστικού ενταφιασμού του κυπριακού ελληνισμού, με ένα νέο σχέδιο Ανάν, στο οποίο πρωταγωνιστούν ανενδοίαστα.
Τι έχουν να χάσουν πλέον; Τα λαϊκά στρώματα, που τους πίστεψαν και τους ψήφισαν προς στιγμήν, τα έχουν ήδη απολέσει, καθώς και ένα μεγάλο μέρος της ίδιας της κομματικής τους βάσης – ιδιαίτερα εκείνους που κάτι πίστευαν από τις εξαγγελίες τους. Επομένως, μια και δεν έχουν πουθενά αλλού να στηριχθούν, θα πρέπει να στηριχθούν αποκλειστικά στις ξένες καγκελαρίες και να γίνουν οι πιστότεροι τοποτηρητές των συμφερόντων των αφεντικών τους. Γι’ αυτό εξάλλου και αυτοί τους ανταμείβουν: Καμιά άλλη κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν είχε τόσο μεγάλη στήριξη από Αμερικανούς και Ευρωπαίους, διότι ως γνωστόν οι αποστάτες είναι πάντοτε προτιμότεροι ακόμα και από τους ομοϊδεάτες. Αυτά που κάνει ο Κατρούγκαλος στο ασφαλιστικό, ο «μαρξιστής» των λονδρέζικων σαλονιών και της Μπλακ Ροκ, Τσακαλώτος, η Χριστοδουλοπούλου στο μεταναστευτικό, δεν μπορούσαν να τα κάνουν ούτε κατά διάνοιαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Αντώνης Σαμαράς. Και ήταν έτοιμοι από καιρό: Η εθνομηδενιστική ιδεολογία τούς είχε προετοιμάσει για να είναι οι καλύτεροι υπηρέτες των ξένων και μάλιστα με εκσυγχρονιστικό πασπάλισμα για δικαιώματα των μειονοτήτων, αντιρατσισμό, υπέρβαση των «εθνικών στερεοτύπων» και άλλα ηχηρά παρόμοια.
Και όσο χάνουν τη λαϊκή στήριξη, τόσο πιο επικίνδυνοι γίνονται, γιατί το μόνο που τους απασχολεί είναι το να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τίμημα. Γιατί ξέρουν πως, αν απομακρυνθούν από αυτή –την εξουσία– δεν έχουν κανένα μέλλον και καμία τύχη. Θα αποσυντεθούν πολύ χειρότερα και από το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. Γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για κάθε είδους υποταγή, για κάθε είδους προδοσία.
Ελπίζω, έστω κατόπιν εορτής, αυτοί που θεωρούν «προδότη» του αντιμνημονιακού αγώνα τον Τσίπρα, να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως όσοι αντιπαραθέτουν κοινωνικά δικαιώματα και πατριωτισμό, ή θέτουν τον πατριωτισμό σε δεύτερη μοίρα στην Ελλάδα, θα εισπράττουν αναπόφευκτα έναν ΓΑΠ ή έναν Τσίπρα. Εδώ, σε αυτόν τον τόπο, είσαι πριν απ’ όλα ή πατριώτης ή εθνομηδενιστής και μετά οτιδήποτε άλλο. Αυτό σε τελική ανάλυση επικαθορίζει και τα υπόλοιπα.

Το κυρίαρχο πρόσημο του νέου πολιτικού πόλου θα είναι ο πατριωτισμός

Θυμούμαστε ότι όταν εγκαινιάστηκε η μεταπολίτευση, ο Ανδρέας Παπανδρέου κατόρθωσε να εκφράσει την κοινωνική πλειοψηφία των Ελλήνων με μια διττή συνθηματολογία: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και «κοινωνική δικαιοσύνη». Μια συνθηματολογία που «έπιανε» και εξέφραζε την ελληνική ιδιαιτερότητα, όπως εξάλλου και η κοινωνική συμμαχία πάνω στην οποία τη θεμελίωνε: στους «μη προνομιούχους Έλληνες».
Ωστόσο, και παρά τα «πατριωτικά» και τριτοκοσμικά συνθήματα του ΠΑΣΟΚ, η μεταπολίτευση σφραγίστηκε από την προτεραιότητα των «κοινωνικών» αιτημάτων και την υποτίμηση τελικώς της εθνικής διάστασης. Αυτό φαίνεται καθαρά και από τη στάση όλου του πολιτικού κόσμου απέναντι στην τουρκική εισβολή και την κατοχή της Κύπρου. Όλοι αποδέχονταν το status quo που είχε δημιουργήσει η εισβολή και όλοι εν τέλει συνηγορούσαν στον διάλογο με τους εισβολείς. Θα λέγαμε μάλιστα πως η μεταπολίτευση οικοδομήθηκε ακριβώς πάνω στην αποδοχή αυτού του ακρωτηριασμού, όπως εν μέρει είχε συμβεί μετά το 1922. Γι’ αυτό και σταδιακώς τα «πατριωτικά» αιτήματα και χαρακτηριστικά της ελληνικής πολιτικής ζωής άρχισαν να υποχωρούν και μετά τη «δεκαετία της παγκοσμιοποίησης», τη δεκαετία του 1990, υποχώρησαν μέχρις εξαφανίσεως.
Και οι βασικές παράμετροι της διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής της χώρας οδηγούσαν ακριβώς στην υπέρβαση του εθνικού παράγοντα και την αναβάθμιση της ατομικής, αν όχι και ατομικιστικής ευημερίας. Στην Ευρώπη, για τριάντα ή σαράντα χρόνια, μέχρι την κρίση του 2008, θα ενισχύεται η στρατηγική της υπέρβασης των εθνικών ταυτοτήτων, η οποία θα καταστεί κυρίαρχη στην Ελλάδα από τον Σημίτη μέχρι τον ΓΑΠ. Η ελληνική Αριστερά σε όλες της τις συνιστώσες –άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο– θα εγκαταλείψει το πεδίο του πατριωτισμού προς όφελος του δικαιωματισμού και της προώθησης της λογικής των «κινημάτων», των μειονοτήτων, της προτεραιότητας του ατομικού έναντι του συλλογικού. Έσχατη και κυρίαρχη έκφραση αυτής της εξέλιξης υπήρξε ο εθνομηδενισμός.
Με την οικονομική κρίση που άνοιξε το 2010, και την έσχατη πολιτική μορφή της, τον Σύριζα, ολοκληρώνεται η ανατροπή των θεωριών περί μιας υπερεθνικής και ισότιμης Ευρώπης, προς την κατεύθυνση της μεταβολής της Ελλάδας σε αποικία χρέους, ενώ μέσα από το προσφυγικό-μεταναστευτικό αναδεικνύεται η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα και οι κίνδυνοι τους οποίους εγκυμονεί. Στην Ευρώπη, η παλιά ανέξοδη ευρωπαϊστική φρασεολογία έχει αντικατασταθεί από την ενίσχυση του εθνικού, ακόμη και του εθνικιστικού λόγου, από την Πολωνία και την Ουγγαρία μέχρι το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, και την απειλή εξόδου της Αγγλίας από την Ε.Ε. Στα ανατολικά μας, η Τουρκία, μέσα σε σαράντα χρόνια, μεταβλήθηκε σε σημαντική περιφερειακή δύναμη, ενώ ο αραβικός κόσμος, από πυλώνα της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, έχει μεταβληθεί σε μια ανεξάντλητη πηγή πολέμων, εμφύλιων σπαραγμών, προσφύγων και μεταναστών. Επιπλέον, στο εσωτερικό πεδίο, η μεταπολιτευτική παρασιτική ευημερία έχει οδηγήσει σ’ έναν γερασμένο πληθυσμό, σε δημογραφική κρίση και καταστροφή του παραγωγικού ιστού.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το τέλος της μεταπολίτευσης, που σηματοδοτεί η υπό αποχώρηση κυβέρνηση Τσίπρα, ανοίγει τον δρόμο σε μια νέα ιστορική περίοδο, όπου τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης θα απορροφηθούν, ή μάλλον θα εκφραστούν, ολοκληρωτικά μέσα από το αίτημα και τη διεκδίκηση της εθνικής επιβίωσης. Η «μετά-μεταπολιτευτική» περίοδος θα σφραγιστεί από την αγωνία του ελληνισμού να επιβιώσει – είναι πολύ χαρακτηριστική η διαρκής αναζωπύρωση της οικονομικής κρίσης και τα επαναλαμβανόμενα μνημόνια που μεταβάλλουν την Ελλάδα σ’ ένα «οικονομικό Ιράκ ή Συρία της Ευρώπης»: δηλαδή μια χώρα που δεν κατορθώνει να εξέλθει από την κρίση και, σε μια καθοδική σπείρα, επαναλαμβάνει τη μνημονιακή τραγωδία χωρίς τέλος.
Υπό αυτές τις συνθήκες, όπως προείπαμε, η κοινωνική διεκδίκηση απορροφάται στρατηγικά από εκείνην της εθνικής επιβίωσης. Και εδώ βρίσκεται το απίστευτο, το αβυσσαλέο κενό των πολιτικών και πνευματικών ελίτ της χώρας. Καμία πολιτική δύναμη, ούτε καν οι φασίστες της Χ.Α., δεν προτάσσει στην πραγματικότητα την ανάγκη της εθνικής σωτηρίας ως το κεντρικό διακύβευμα της περιόδου, το δε μεγαλύτερο χάος και η μεγαλύτερη σύγχυση κυριαρχούν στον χώρο της Αριστεράς και της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Εδώ, ακόμα και οι πατριωτικές εξάρσεις προσλαμβάνουν έναν οικονομίστικο και ψευδοταξικό χαρακτήρα, που εμμένει στη διασφάλιση της ευημερίας αδυνατώντας να κατανοήσει πως, σ’ αυτήν τη νέα εποχή, η σωτηρία της πατρίδας θα καταστεί ο υπέρτατος νόμος. (salus patriae suprema lex esto) και τα κοινωνιοκεντρικά αιτήματα θα εκφράζονται ως αναγκαία συνιστώσα του πατριωτισμού.
Και όμως, όπως είχε συμβεί τηρουμένων των αναλογιών και στην περίοδο 1940-1944, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και κατ’ εξοχήν η Αριστερά είναι ανέτοιμες για κάτι τέτοιο. Ας θυμηθούμε τι συνέβη με την κατάρρευση της Ευρώπης του Μεσοπολέμου και της φρασεολογίας της ταξικής πάλης που χαρακτήριζε την ελληνική κομμουνιστική Αριστερά. Θα χρειαστεί ένας βίαιος επανακαθορισμός της τακτικής της προς μία εθνικοαπελευθερωτική κατεύθυνση, την οποία όμως, κατά βάθος, αυτή η ίδια δεν θεωρούσε πρωτεύουσα, αλλά παράγωγη της σύγκρουσης της σοβιετικής πατρίδας με τον ναζισμό – για να ηγηθεί σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για τον οποίο όμως δεν διέθετε τα πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία ώστε να τον ολοκληρώσει αποτελεσματικά.
Άραγε και στη νέα αυτή ιστορική περίοδο, όπου τα αιτήματα δεν αφορούν απλώς μια απελευθέρωση, αλλά την ίδια την εθνική επιβίωση, θα συμβεί κάτι ανάλογο; Δηλαδή, θα τον διεξαγάγουν, τσάτρα πάτρα και κουτσά στραβά, δυνάμεις που δεν έχουν καν συνείδηση του τι διακυβεύεται στην πραγματικότητα; Έχουμε πολλές φορές μιλήσει για την πανουργία της ιστορίας, η οποία αναθέτει συχνά τα ιστορικά αιτήματα που τίθενται από τη συγκυρία σε δυνάμεις που δεν έχουν συνείδηση γι’ αυτά. Πρόκειται όμως για τη συνταγή μιας τελικής αποτυχίας, ιδιαίτερα όταν τα ζητήματα είναι τόσο περίπλοκα όσο σήμερα.
Μόνο όσοι θέτουν ως άξονα του προβληματισμού τους την απόλυτη προτεραιότητα, στη σημερινή συγκυρία, της εθνικής διάστασης των αντιθέσεων, μπορούν και να κατανοήσουν το τι ακριβώς συμβαίνει και ποια ακριβώς βήματα χρειάζονται να γίνουν. Το γεγονός ότι, στη διάρκεια του 2015, το Άρδην υπήρξε η μόνη δύναμη που κατανόησε, ακόμα και στις λεπτομέρειές τους, την εξέλιξη των γεγονότων, οφείλεται αποκλειστικά στο ότι είναι η μόνη πολιτική δύναμη η οποία θέτει ως προτεραιότητα την εθνική επιβίωση και κατά συνέπεια μπορεί από αυτήν τη σκοπιά να κατανοεί τις εξελίξεις. Ίσως δε και η πρότερη «μαρξιστική» παιδεία μας, πάνω στον χαρακτήρα της κύριας αντίθεσης, μας βοήθησε αποτελεσματικά. Ταυτόχρονα όμως, τα ισχνά μεγέθη μας και η αδυναμία ακόμα και συντρόφων μας να κατανοήσουν αυτή την πραγματικότητα, καταδεικνύουν και τη δυσκολία του εγχειρήματος.
Πάντως, για να περάσουμε στη μεγάλη εικόνα: με τον έναν ή άλλον τρόπο, με πλήρη συνείδηση ή ψαχουλευτά, στην ιστορική περίοδο που ανοίγεται, οι πατριωτικές αντιλήψεις και δυνάμεις δεν διεκδικούν έναν μειοψηφικό και περιθωριακό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό, αλλά διεκδικούν αντίθετα έναν ρόλο πρωταγωνιστικό, ως του ηγεμονικού και πολιτικού πόλου του ελληνισμού, στη διάρκεια του πρώτου μισού του εικοστού πρώτου αιώνα.
Στη νέα ιστορική περίοδο, είτε θα κατορθώσουμε να εκφράσουμε, μαζί με την πλειοψηφία των Ελλήνων, ένα αίτημα εθνικής επιβίωσης και κατά συνέπεια και κοινωνικής ισορροπίας –μια και μόνο οι λαϊκές και παραγωγικές τάξεις μπορούν να εκφράσουν πραγματικά αυτό το αίτημα απέναντι στις μεταπρατικές και ξενόδουλες ελίτ της χώρας–, είτε ο ελληνικός κόσμος θα αποσυντεθεί δραματικά.
Έχουμε ήδη εισέλθει σε αυτήν τη νέα ιστορική περίοδο και αυτό που απαιτείται από εμάς είναι να μην αφήσουμε να επαναληφθεί ο «καημός της ρωμιοσύνης», δηλαδή το ανολοκλήρωτο και αδιέξοδο όλων των προηγούμενων ιστορικών προσπαθειών, διότι αυτήν τη φορά δεν θα υπάρξει άλλη ιστορική ευκαιρία.

πηγή

Ο Κύριος να ευλογεί τις εξόδους και τις εισόδους . Ας ευλογήσει και τούτον το μήνα.


Έφτιαξαν σχολείο για τους "πρόσφυγες" και τα Ελληνόπουλα δεν έχουν δασκάλους!



Την ώρα που η Ελλάδα βυθίζεται μέρα με την μέρα στο... χάος σε όλα τα επίπεδα, με τομείς όπως η παιδεία να παραπαίουν, οι πρόσφυγες φαίνεται πως βρήκαν τη λύση και σε συνεργασία με τη δημοτική αρχή του τόπου δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο σχολείο!
Κάτι τέτοιο συνέβη στο Κέντρο Προσωρινής Φιλοξενίας και Αιτούντων Μετεγκατάστασης στα Διαβατά, με τα παιδία ηλικίας από 6 έως 12 ετών, που μένουν εντός αυτού να συγκεντρώνονται καθημερινά στον χώρο,  μέχρι της  9:30 π.μ για την καθημερινή τους δημιουργική απασχόλησή.
Δάσκαλος τους είναι ο Νιχάντ Ιμπραχήμ, που επίσης ανήκει στη συνομοταξία τους αλλά μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη,  ο οποίος τους καθοδηγεί και τους συντονίζει, ελέω των γνώσεων και της μεταδοτικότητας που έχει...
«Σε κάθε περίπτωση, νιώθουν ότι κάθε μέρα έχουν κάτι να περιμένουν. Αυτό τους δίνει νόημα, τους παρέχει ένα αίσθημα ασφάλειας και αυξάνει την ψυχική τους ανθεκτικότητα για να μπορούν να αντέξουν, τόσο τον πόνο που έζησαν μέχρι σήμερα σε συνθήκες πολέμου και αναταραχής, όσο και το μεγαλύτερο πόνο που προκαλεί το γεγονός ότι δεν ξέρουν τι τους περιμένει αύριο. Η ανταπόκριση των παιδιών είναι μεγάλη. Δείχνουν ότι έχουν όρεξη, ότι ανακαλύπτουν τον κόσμο και όλο αυτό είναι πολύ συγκινητικό». 
Αυτά είναι τα πρώτα λόγια του Ιμπραχήμ, με καταγωγή από τη Ναζαρέτ της Παλαιστίνης (ασκεί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού ψυχολόγου και οικογενειακού συστημικού ψυχοθεραπευτή) ο οποίος σε συνεργασία και με την αντιδημαρχία κοινωνικής πολιτικής του δήμου Θεσσαλονίκης, έχει αναλάβει τον συντονισμό της διαχείρισης του ελεύθερου χρόνου των παιδιών.
«Η αρχική ιδέα ήταν να απασχολήσουμε τα παιδιά γιατί έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και να δημιουργήσουμε δομημένες δραστηριότητες, ώστε να δώσουμε νόημα στην καθημερινότητά τους» επισημαίνει ο Ιμπραχήμ και διευκρινίζει ότι ο ίδιος, μαζί με ακόμη έξι άτομα, ειδικούς και εθελοντές, απασχολούν καθημερινά, από τη Δευτέρα έως την Παρασκευή, από τις 9:30 έως τις 12:30, περίπου 240 παιδιά που κατανέμονται σε ομάδες. Όπως λέει, για να γίνει κάτι τέτοιο δεν χρειάζονται πολλά χρήματα, αλλά λίγη φαντασία και καλή σχέση με τα ίδια τα παιδιά.
«Οι άνθρωποι εκείνο που θέλουν είναι να νιώθουν ότι είναι σημαντικοί, ότι κάποιος νοιάζεται γι αυτούς, ότι είναι άνθρωποι και όχι ζητιάνοι. Για μένα τα προσφυγόπουλα είναι τα αφεντικά μας. Εκείνα μάς δίνουν τον ρόλο μας. Αν δεν υπήρχαν εκείνα δεν θα υπήρχε λόγος να βρισκόμαστε και εμείς εκεί» αναφέρει και υπογραμμίζει ότι τα μαθήματα γίνονται στα αραβικά, τα περσικά, τα ελληνικά και τα αγγλικά. «Κάθε μέρα είναι μια γιορτή» τονίζει και δεν παραλείπει παραλείπει να επισημάνει ότι η συμμετοχή των παιδιών σε αυτές τις δραστηριότητες αυξάνει το αίσθημα του σεβασμού που αναπτύσσεται ανάμεσά τους.
Το ενδιαφέρον, όμως, για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών των προσφύγων στα Διαβατά διαρκώς μεγαλώνει και όπως αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κοινωνική λειτουργός από το «Χαμόγελο του Παιδιού» Μαρία Σπανού, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός εθελοντών που επιθυμούν να ενεργοποιηθούν σε αυτόν τον τομέα. «Βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία με τους υπεύθυνους των κέντρων φιλοξενίας προσφύγων στα Διαβατά της Θεσσαλονίκης, το Χέρσο και τη Νέα Καβάλα του νομού Κιλκίς» σημειώνει η κ. Σπανού και γνωστοποιεί ότι σχεδιάζεται και για το Κέντρο των Διαβατών η διοργάνωση δραστηριοτήτων από εθελόντρια, η οποία διατηρεί μία σχολή κλόουν. «Κάτι αντίστοιχο έγινε την προηγούμενη εβδομάδα στο Χέρσο. Εκεί, πάνω από 300 μικρά προσφυγόπουλα, όχι απλώς έπαιξαν, αλλά συμμετείχαν σε ένα πολύωρο παιδικό πάρτι που στήθηκε σε μία σκηνή» σχολιάζει.
Αξίζει να αναφερθεί πάντως πως η αντιδημαρχία κοινωνικής πολιτικής του δήμου Θεσσαλονίκης δεν έμεινε μόνο στα βασικά, αλλά συνεχίζει την οργάνωση της δημιουργικής απασχόλησης παιδιών και εφήβων στα Διαβατά, με το Δήμο να συγκεντρώνει και να προσφέρει καρεκλάκια, τραπεζάκια και παιχνίδια από τους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, ενώ από το Δημοτικό Βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός» προσφέρθηκαν στρώματα, κουβέρτες και σκεπάσματα, παιχνίδια, ρούχα και υποδήματα.
Παράλληλα, το Κέντρο Προσωρινής Φιλοξενίας και Αιτούντων Μετεγκατάστασης στα Διαβατά έχει δημοσιοποιήσει λίστα ειδών που είναι απαραίτητα για χρήση από παιδιά. Σε αυτήν περιλαμβάνονται σακίδια για τη συγκέντρωση των πραγμάτων των παιδιών, βιβλία για τη δημιουργία μίας βιβλιοθήκης (σε αραβικά, φαρσί, ουρντού, σε οποιαδήποτε κουρδική διάλεκτο και σε απλά αγγλικά), περιοδικά με ποικίλη θεματολογία (π.χ. φύση, χόμπι, αθλήματα, οχήματα), μπάλες (μπάσκετ, ποδοσφαίρου και βόλεϊ), μικρές εστίες ποδοσφαίρου για τη δημιουργία δύο μικρών γηπέδων, δύο κονσόλες Play Station που θα διαθέτουν σύνδεση σε τηλεοράσεις, δύο τραπέζια πινγκ πονγκ, διχτάκια και αρκετές ρακέτες και μπαλίτσες, επιτραπέζια ποδοσφαιράκια, συσκευές DVD player, ταινίες σε DVD που είναι κατάλληλες για παιδιά και έχουν υπότιτλους σε αραβικά, φαρσί, ουρντού ή κουρδικές διαλέκτους, νήματα και κουβάρια σε έντονα χρώματα για τη δημιουργία διακριτικών βραχιολιών για παιδιά, χρωματιστό χαρτί Α4 και υλικό εκμάθησης ξένων γλωσσών, κυρίως αγγλικών και γερμανικών. Επίσης, χρήσιμα είδη που ζητούνται είναι χάρτες, παγκόσμιοι ή ευρωπαϊκοί, για τους τοίχους, δύο στεγνωτήρια ρούχων, φυτά σε γλάστρες, διακοσμητικά και πόστερ για τους τοίχους.
Σίγουρα, πρόκειται για μία ρηξικέλευθη πρωτοβουλία από τους αρμόδιους φορείς, αλλά κανείς δεν μπορεί να παραλείψει τα εύλογα ερωτήματα τα οποία μοιραία γεννιούνται και μας κάνουν να σκεφτόμαστε πως εφόσον η κινητοποίηση απέδωσε καρπούς στο προσφυγικό ζήτημα, τότε γιατί χιλιάδες τρύπες παραμένουν ανοικτές στα Ελληνικά σχολεία. Μήπως εκεί οι χειρισμοί δεν γίνονται με τον ίδιο ζήλο από τις εκάστοτε δημοτικές αρχές; Ρητορική ερώτηση...
πηγή

Ένας δήμαρχος στην Πάφο ξήλωσε το χταπόδι της διαπλοκής της Helector - Στην Ελλάδα κάνουμε εξεταστικές για να παραπλανούμε τους πολίτες


Δώδεκα στο Κακουργιοδικείο για τις μίζες των σκουπιδιών- Βαριές κατηγορίες 
 
Γράφει: Χριστάκης Γιαννακός 
Λευκωσία: Εκατόν έξι συνολικά κατηγορίες για απάτες αντιμετωπίζουν οι 12 κατηγορούμενοι των υποθέσεων ΧΥΤΑ Πάφου και ΧΥΤΥ Κόσιης, οι οποίοι εμφανίστηκαν χθες ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, και παραπέμφθηκαν σε απευθείας δίκη στο Κακουργιοδικείο Λευκωσίας που θα συνεδριάσει στις 26 Απριλίου 2016. 
Ανάμεσα στους κατηγορούμενους είναι και ο ήδη κατάδικος σε άλλη υπόθεση τέως Δήμαρχος Πάφου Σάββας Βέργας, καθώς και ο Δήμαρχος Λάρνακας Ανδρέας Λουρουτζιάτης, ο οποίος βρισκόταν υπό κράτηση εδώ και μερικές μέρες. 

Μέχρι την ημερομηνία έναρξης της δίκης στο Κακουργιοδικείο, οι κατηγορούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγυήσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, ενώ οι Βέργας και Μαληκκίδης επέστρεψαν στις Φυλακές όπου εκτίουν ποινές φυλάκισης. 
Παράλληλα οι Δημήτριος Γιαννακόπουλος και Imad Bakle (με Ελληνικό διαβατήριο) παρέμειναν υπό κράτηση γιατί δεν βρήκαν αξιόχρεο εγγυητή να υπογράψει για να αφεθούν ελεύθεροι, ούτε και οι ίδιοι κατείχαν τα ποσά που χρειάζονται για εγγύηση. Όσοι από τους κατηγορούμενους αφέθηκαν ελεύθεροι υποχρεώθηκαν να παραδώσουν τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα και να παρουσιάζονται σε τακτά διαστήματα σε Αστυνομικούς Σταθμούς. 
Παράλληλα τα ονόματα τους αναρτήθηκαν στον κατάλογο των προσώπων που απαγορεύεται η έξοδος τους από την Κύπρο. Αναλυτικά οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν και οι 12 κατηγορούμενοι, οι οποίοι θα κληθούν στις 26 του ερχόμενου μήνα να απαντήσουν είναι: 
Σάββας Βέργας τέως Δήμαρχος Πάφου: Δεκασμός, Δωροδοκία και αθέμιτη απόκτηση περιουσίας. Δηλαδή, ενώ ήταν πρόεδρος του ΧΥΤΑ Πάφου αποδέχθηκε ποσό €766.600 με σκοπό να βοηθήσει στην έγκαιρη εξόφληση των χρεώσεων του ΧΥΤΑ προς την εταιρεία «Helector Cyprus Ltd».
Ανδρέας Λουρουτζιάτης Δήμαρχος Λάρνακας:  Κλοπή, δωροδοκία και κατάχρηση εξουσίας. Απέκτησε δηλαδή περιουσία αθέμιτα ύψους €138.000 από την εταιρεία «Helector Cyprus Ltd» για να διευθετήσει εξόφληση χρέους του ΟΕΔΑ Λάρνακας-Αμμοχώστου (ΧΥΤΥ Κόσιης) προς την εταιρεία «Helector Cyprus Ltd». 
Δημήτριος Πατσαλίδης. Δεκασμός. Ενώ ήταν Οικονομικός Διευθυντής του Δήμου Πάφου και Οικονομικός Σύμβουλος του ΧΥΤΑ Πάφου και επιφορτισμένος με τον έλεγχο του Ταμείου αποδέχθηκε χρηματικό ποσό €222.100 με σκοπό να βοηθήσει στην ανανέωση της σύμβασης μεταξύ ΧΥΤΑ και «Helector Cyprus Ltd»  που διαχειριζόταν το ΧΥΤΑ. 
Μιχάλης Πάντης. Αθέμιτη απόκτηση περιουσίας. Ενώ ήταν δημόσιος λειτουργός (Πολιτικός Μηχανικός του Υπουργείου Εσωτερικών έλαβε από την εταιρεία «Helector Cyprus Ltd» ποσό €100.000 για να βοηθήσει στην ανάθεση της διαχείρισης του έργου κατασκευής του ΟΕΔΑ Λάρνακας-Αμμοχώστου (ΧΥΤΥ Κόσιης) από την εταιρεία «Helector Cyprus Ltd». 
Αντώνης Κουρουζίδης. Δεκασμός. Ενώ ήταν επιβλέπων μηχανικός του Υπουργείου Εσωτερικών και συντονιστής του έργου για κατασκευή του ΧΥΤΥ Κόσιης αποδέχθηκε ποσό €120.000 για να βοηθήσει την ανάθεση της διαχείρισης του έργου στην «Helector Cyprus Ltd». 
Στέλιος Παπαδόπουλος. Δεκασμός. Ενώ ήταν δημόσιος λειτουργός και επιβλέπων μηχανικός του Υπουργείου Εσωτερικών με καθήκοντα συντονισμού της κατασκευής του ΧΥΤΥ Κόσιης, αποδέχθηκε το ποσό των €85.250 με σκοπό να βοηθήσει στην ανάθεση της διαχείρισης του έργου στην «Helector Cyprus Ltd». 
Χρίστος Πέτρου. Δεκασμός. Ενώ ήταν λειτουργός του Υπουργείου Εσωτερικών και με καθήκοντα συντονιστή του έργου για κατασκευή του ΧΥΤΥ Κόσιης αποδέχθηκε το ποσό των €3.000 για να βοηθήσει στην ανάθεση της διαχείρισης του έργου στην «Helector Cyprus Ltd». 
Γεώργιος Κουλλαπής. Δεκασμός. Ενώ ήταν λειτουργός του Υπουργείου Εσωτερικών και με καθήκοντα σύνταξης τευχών δημοπράτησης των έργων ΧΥΤΑ Πάφου και Κόσιης αποδέχθηκε €100.000 από τον Χρίστο Πέτρου για να βοηθήσει στην ανάθεση των δύο έργων στην εταιρεία «Helenic Cyprus Ltd». 
Νικόλας Προκόπιος Κουλλαπής. Νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες πράξεις. Ως γιατρός, μαζί με τον Γεώργιο Κουλλαπή (πατέρα του) απέκτησαν ποσό €100.000 ενώ γνώριζαν ότι αυτό ήταν έσοδο από τη διάπραξη του γενεσιουργού αδικήματος της κλοπής από δημόσιο λειτουργό. 
Imad Bakle. Εξασφάλιση χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις και πλαστογραφία. Μέσω της εταιρείας «Helector Cyprus Ltd» απέσπασε από τον ΟΕΔΑ Λάρνακας-Αμμοχώστου και ΧΥΤΑ Πάφου το ποσό των €20.000, αφού παρουσίασε πλαστογραφημένο τιμολόγιο. 
Ευτύχιος Μαληκκίδης. Δεκασμός. Ενώ ήταν διευθυντής του ΣΑΠΑ Πάφου και σύμβουλος του ΧΥΤΑ Πάφου και ήταν υπεύθυνος για τον έλεγχο των πληρωμών, αποδέχθηκε χρηματικό ποσό ύψους €165.000 για να βοηθήσει στην έγκαιρη εξόφληση των χρεών του ΧΥΤΑ Πάφου προς την «Helector Cyprus Ltd». 
Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Δεκασμός. Ενώ ήταν γενικός διευθυντής της «Helector Cyprus Ltd» πρόσφερε το ποσό των €31.000 στον Σάββα Βέργα για να βοηθήσει ο τελευταίος στην έγκαιρη εξόφληση των χρεών του ΧΥΤΑ Πάφου προς την «Helector Cyprus Ltd». 

http://www.philenews.com/el-gr/top-stories/885/306491/dodeka-sto-kakourgiodikeio-varies-katigories#sthash.3ve8FmTr.dpuf

Στρατηγός ακυρώνει την Τουρκία για τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο!

ziazias_xartis-660x330 (1)

Ο Στρατηγός και πρώην Α/ΓΕΣ Κωνσταντίνος Ζιαζιάς με κείμενό του και με το χάρτη αυτό καταρρίπτει τους “γκρίζους” τουρκικούς ισχυρισμούς στο Αιγαίο!
Διαβάστε το κείμενο του Στρατηγού Ζιαζιά:
Ο χάρτης αυτός αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο που ακυρώνει οποιαδήποτε προκλητική και αισχρή αμφισβήτηση των Τούρκων, οι οποίοι, μετά το 74 κυρίως, επιθυμούν να μεταβάλλουν το “status quo”του Αιγαίο. Σύμφωνα με τον χάρτη αυτόν οριοθετούνται με κάθε λεπτομέρεια τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δυο πλευρών και φέρει μάλιστα την υπογραφή της Ιταλοτουρκικής Συμφωνίας, η οποία έλαβε χώρα στις 28/12/1932. Πρόκειται για τον επίσημο χάρτη της Χαρτογραφικής Υπηρεσίας του τέως Υπουργείου Αποικειών. Είναι ένα ιστορικό δείγμα.
Μάλιστα πριν παραχωρηθούν τα Δωδεκάνησα στην ΕΛΛΑΔΑ απο την Ιταλία ,με το άρθρο 14 του Παραρτήματος της Συνθήκης της Λωζάνης, 23/7/1923, η Τουρκία είχε παραιτηθεί από όλα τα δικαιώματα που έφερε μέχρι τότε για το σύνολο των Δωδεκανήσων, τα οποία πέρασαν υπό Ιταλική κατοχή.
Εν συνεχεία ενσωματώθηκαν στην ΕΛΛΑΔΑ, λίγο μετά την Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού 10/2/1947
Τότε ,η συμφωνία έθεσε ως διάδοχο των νησιών την ΕΛΛΑΔΑ, η οποία θα συνέχιζε να έχει διεθνώς αναγνωρισμένα κυριαρχικά ,νομικα και πολιτικά δικαιώματα για αυτα.
Στην Τουρκία παραχωρήθηκαν μόνο δυο νησίδες,Καρα Άντα,και Οράκ.
xartis_aigaio
xartis_aigaio1

Η Τουρκία δίνοντας όμως τις δικές της ερμηνείες αμφισβητεί γενικής αποδοχής κανόνες του διεθνούς δικαίου η τους εφαρμόζει όπου και όπως τη συμφέρει.
Μετά τα Ίμια στο τουρκικό κυβερνητικό πρόγραμμα συναντάμε τη φράση:” Turkey will abide by all international agreements it has signed.However the implementation of these against the national security and interest will not be allowed”, δηλαδή ”Η Τουρκία θα τηρήσει όλες τις διεθνείς συμφωνίες που έχει υπογράψει. Εντούτοις δεν θα επιτρέψει η εφαρμογή τους να ειναι αντίθετη στην εθνική της ασφαλείας και τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ”. Επισημαίνουμε την χαρακτηριστική λέξη “συμφέροντα της” που αντικατοπτρίζει τη θέση της απέναντι στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών που εχει υπογράψει.
Πρέπει να τονισθεί ότι η έκφραση “Γκρίζες Ζώνες” είναι μονομερής όρος που χρησιμοποιεί η τουρκική εξωτερική πολιτική για εξυπηρέτηση των παράλογων και παράνομων επιδιώξεων της στο Αιγαίο.
Επομένως τα Θαλάσσια Σύνορα μας είναι επακριβώς οροθετημένα, με βάση το διεθνές δίκαιο αλλά και τις ισχύουσες συνθήκες και τα γνωρίζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας.

Militaire.gr
ΠΗΓΗ

Τρομοκρατία και μουσουλμανική κοινότητα: Η περίπτωση του Βελγίου



του Laurens De Vos 
Μεγάλα τμήματα της μουσουλμανικής κοινότητας αποτελούν πρόσφορο έδαφος για να βλαστήσει μια ακραία ιδεολογία. Τούτο ισχύει και για το Βέλγιο.
Η σύλληψη του τρομοκράτη Σαλέχ Αμπντεσλάμ (που προηγήθηκε των επιθέσεων στις Βρυξέλλες) ανέδειξε ένα σημαντικό πρόβλημα με στις σχέσεις μας με τη μουσουλμανική κοινότητας στο Βέλγιο. Δικαιολογημένα διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος στην Ευρώπη να κρύβεται επί τέσσερις μήνες, μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από το πατρικό του σπίτι. Το ζήτημα δεν είναι αν όλοι στη γειτονιά του Μόλενμπεϊκ γνώριζαν πού βρίσκεται ο Αμπντεσλάμ, αλλά το ότι αυτοί που το γνώριζαν είναι περισσότεροι από όσους νομίζουμε. Όταν δεκάδες νέοι βγαίνουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν μετά τη σύλληψή του, αυτό σημαίνει ότι η υποστήριξη της μουσουλμανικής κοινότητας δεν περιορίζεται απλώς στα άτομα που του προσέφεραν καταφύγιο.

Το πρόβλημα ήταν ήδη εμφανές στις αρχές Νοεμβρίου του προηγούμενου έτους. Στις τουρκικές βουλευτικές εκλογές, πάνω από τα δύο τρίτα των Τούρκων του Βελγίου στήριξαν το κόμμα AKP του Προέδρου Erdoğan – αρκετά περισσότεροι αναλογικά από τους ψηφοφόρους του AKP στην Τουρκία. Η τουρκική κοινότητα στο Βέλγιο δεν είναι μόνο θρησκευτικά υπερσυντηρητική, αλλά συμφωνεί με την ιδεολογία και το καθεστώς το οποίο παρέχει υλικοτεχνική υποστήριξη στο ισλαμικό κράτος. Οι Ρώσοι είχαν δίκιο που κατηγόρησαν τους Τούρκους για συνεργασία με το ΙΚ, όταν αυτοί κατέρριψαν το ρωσικό αεροσκάφος. Η Τουρκία υποστηρίζει στα λόγια τον δυτικό συνασπισμό στον αγώνα του κατά του Ισλαμικού Κράτους. Στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί αποτελεσματικά την ιδιότητα του μέλους του ΝΑΤΟ ώστε να αποτρέψει την προσέγγιση Δύσης-Ρωσίας και τη συνεργασία των υπερδυνάμεων στη Συρία. Πουθενά αλλού στο γεωπολιτικό τοπίο το διπλό πρόσωπο του Ιανού δεν είναι τόσο παραπλανητικό όσο στην περίπτωση της Τουρκίας. Μην ξεχνάμε ότι για τις επιθέσεις στην Άγκυρα στις αρχές Οκτωβρίου του 2015, το Ισλαμικό Κράτος δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη, πράγμα που συνήθως το ΙΚ δεν αμελεί να πράξει.
Πέρα από την υποστήριξη της Τουρκίας προς το ισλαμικό κράτος, πρέπει να υπογραμμιστεί η ολίσθηση του καθεστώτος Erdoğan προς τη δικτατορία: Οι επιθέσεις κατά της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθερίας του Τύπου, ο αυξανόμενος εξισλαμισμός μέσω νομοθετικών μέτρων και σκληρών διώξεων, και ούτω καθεξής. Εν τούτοις, το 70 % των Τούρκων του Βελγίου υποστηρίζει τον τύραννο που προωθεί ένα μείγμα εξτρεμισμού, ισλαμισμού και τρομοκρατίας.
Όταν η αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Zaman φιμώθηκε στην Τουρκία, μια ομάδα της φλαμανδικής τηλεόρασης θέλησε να δει την αντίδραση στην πολυπολιτισμική γειτονιά Sleepstraat της Γάνδης. Το σοκ ήταν ισχυρό: η στάση της τουρκικής κυβέρνησης θεωρήθηκε απολύτως φυσιολογική. Οι Τούρκοι της Γάνδης έλεγαν εν ολίγοις ότι όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρων οι κότες. Με άλλα λόγια, καλή και άγια η ελεύθερη έκφραση, όταν πρόκειται να εκφράσουμε τις δικές μας απόψεις αλλά, και πάλι, ας μην υπερβάλλουμε. Επαναλαμβάνουμε ότι τις απόψεις αυτές δεν τις ακούσαμε σε υποβαθμισμένες περιοχές αλλά στην καρδιά της πόλης. Δεν μιλούσαν άνθρωποι φτωχοί και περιθωριοποιημένοι, αλλά ιδιοκτήτες εστιατορίων, καταστημάτων επίπλωσης και κομμωτηρίων. Δηλαδή άνθρωποι που αντιπροσωπεύουν τον μέσο μουσουλμάνο.
Όχι, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ή ότι όλοι οι ψηφοφόροι του AKP υποστηρίζουν τους τρομοκράτες. Όπως δεν ήταν όλοι Γερμανοί ναζί. Σημαίνει όμως ότι, σε μεγάλο μέρος της μουσουλμανικής κοινότητας, υπάρχει πολύ πρόσφορο έδαφος για μια τέτοια ιδεολογία. Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα κλίμα που επιτρέπει στους εν δυνάμει τρομοκράτες να εξασφαλίσουν την σιωπηρή έγκριση από τον περίγυρό τους πριν περάσουν στην πραγματοποίηση των απάνθρωπων σχεδίων τους. Το ζήτημα δεν είναι αν είναι η μουσουλμανική κοινότητα αποδοκιμάζει την τρομοκρατία (υποθέτω ότι την αποδοκιμάζει, χωρίς δισταγμό, η πλειονότητα των μουσουλμάνων), αλλά ποια είναι τα στοιχεία της μουσουλμανικής σκέψης, δράσης και ιδεολογίας, στο έδαφος των οποίων μπορεί να βλαστήσουν οι σπόροι της τρομοκρατίας.

"Άρδην"

Όταν σας κτυπάνε τη πόρτα , σκεφτείτε αν θα ανοίξετε,μπορεί να χρειαστεί να .... μετακομίσετε!


https://media.giphy.com/media/3osxYBH9ANilCCUrmw/giphy.gif

Ισλάμ και καπιταλισμός


Αποτέλεσμα εικόνας για ισλαμ 
Αντώνης Κρούστης
Η ελληνική αριστερά στην αγωνία της να επιβεβαιώσει τις αιτιάσεις της εναντίον του καπιταλισμού, εξ αφορμής του προσφυγικού, εκτός από ανόητη είναι και άκρως επικίνδυνη. Ανόητη γιατί αρνείται να δει τα γεγονότα ως κομμάτι της αρχέγονης ιστορίας του Ισλάμ και επικίνδυνη γιατί θυσιάζει την  συνοχή της ελληνικής και ευρωπαϊκής κοινωνίας προς χάριν της «πάλης των τάξεων», για την όποια γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους οι μουσουλμανικές κοινωνίες. Άλλωστε θα το διαπιστώσουν πολύ γρήγορα όταν θα τους δουν έξω από την πόρτα τους να τους απειλούν για την εξαφάνιση των «απίστων».

«Δώστε αντοχή στους πιστούς. Θα σπείρω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων. Τσακίστε τους λαιμούς τους και σακατέψτε τα ακροδάχτυλα τους» (Κοράνι, 8:12), «Θα φτάσει σύντομα η μέρα που οι άπιστοι θα εύχονται να ήταν μουσουλμάνοι» (Κοράνι, κεφ. 15).

Αγνοούν προφανώς ότι ο Μωάμεθ το 622 μ.Χ  εγκαθίδρυσε την θρησκεία του με τη μέθοδο της μετανάστευσης, μεταφέροντας τους οπαδούς του από τη Μέκκα στη Μεδίνα. Προφανώς και εκεί θα υπήρχαν μητέρες με παιδιά στην αγκαλιά να κλαιν και να πεινούν,  χωρίς όμως τα τηλεοπτικά συνέργια και τις υποκριτικές ΜΚΟ να αποτυπώνουν τον ανθρώπινο πόνο.

Το 629 μ.Χ. επιτέθηκε στο Βυζάντιο. Το έργο του συνέχισαν οι διάδοχοι του χαλίφηδες Αμπούρ Μπακρ και Ομάρ επεκτείνοντας το Ισλάμ μέσα  σε 20 χρόνια από την Περσία, έως την Αίγυπτο, τη Συρία, και την Παλαιστίνη, που αποτελούσαν βυζαντινές επαρχίες εξισλαμίζοντας και εξαραβίζοντας χριστιανικούς λαούς. Το ίδιο έκανε και ο  τρίτος Χαλίφης, ο Οθμάν (εξού και Οθωμανοί) που κατέκτησε την Τυνησία και άπλωσε το Ισλάμ έως το Γιβραλτάρ και την Ισπανία.

Το 685 μ.Χ η Βασιλεύουσα αποκρούει νικηφόρα την πενταετή πολιορκία από τα ισλαμικά στρατεύματα του στρατηγού Μωαβία και το 717 μ.Χ. ο Σουλεϊμάν ο Α’ κατατροπώνεται από τον αυτοκράτορα Λέοντα Ίσαυρο με όπλο το «υγρό πυρ», αποτρέποντας εκ νέου την επέλαση των Αράβων στην Ευρώπη και τον εξισλαμισμό της.

Οι Άραβες όμως δεν ησυχάζουν και το 732μ.Χ εξαπολύουν νέα επίθεση στην Ευρώπη  από τη Γαλλία όπου υπέστησαν ήττα στη γνωστή μάχη του Πουατιέ, από τον ηγεμόνα των Φράγκων, Κάρολο Μαρτέλο.

Έκτοτε αναρίθμητες ήταν οι μάχες και οι προσπάθειες των Οθωμανών να εξισλαμίσουν την Ευρώπη, έως ότου το επέτυχαν μερικώς, με την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453μ.Χ., επεκτείνοντας και εγκαθιδρύοντας την Οθωμανική αυτοκρατορία έως τις αρχές του 20ου αιώνα (1299-1918). Σήμερα η Ελλάδα, μετά τις άστοχες διεθνιστικές  ιδεοληπτικές πολιτικές της κυβέρνησης της Πρώτης Φοράς Αριστεράς, δυστυχώς αποτελεί τη σύγχρονη κερκόπορτα εξισλαμισμού της Ευρώπης.

Η ιστορική ανάδρομη είναι χρήσιμη για να διαπιστώσει και ο πιο κακόπιστος αναγνώστης  ότι το Ισλάμ είναι επεκτατικό από τη φύση του και αγνοεί τελείως τα οικονομικά συστήματα που επικρατούσαν ιστορικά στις χώρες της Ευρώπης. Κατά το ίδιο σκεπτικό μπορεί ο καθένας να ταυτίσει τις ιστορικές στιγμές που ζούμε με το παρελθόν όταν δεν είχε ανακαλυφθεί ούτε η Αμερική , ούτε ο καπιταλισμός και πόσο μάλλον το πετρέλαιο.

Οι ενδοφυλετικές , ενδοφατριακές και ενδοθρησκευτικές έριδες που ενδημούν στα σπλάχνα του Ισλάμ πως μπορεί να χρεώνονται στη Δύση και στον καπιταλισμό αφού προϋπάρχουν αυτού; Όταν το Ισλάμ , κατά τη διεκδίκηση της διαδοχής του Μωάμεθ (632 μ.Χ.) , διασπάστηκε σε Σουνίτες και Σιίτες , προφανώς και η Χριστιανική Δύση αδιαφορούσε για τα πεπραγμένα της νέας θρησκείας.

Σήμερα όμως οι περισσότερες χώρες που έχουν πετρέλαιο τυγχάνει να είναι μουσουλμανικές, προϊόν που χρειάζονται άμεσα οι αναπτυγμένες χώρες της Δύσης για να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής για τους πολίτες των. Γεγονός που δυσκολεύει την προμήθεια του από χώρες που καχύποπτα βλέπουν την κάθε συμφωνία με τη Δύση ως την επέλαση του Εωσφόρου στις κοινωνίες τους. Η Δύση λοιπόν χρησιμοποιεί τις ιδιαιτερότητες του Ισλάμ για να εξασφαλίσει την απαιτουμένη ενέργεια, με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Το ίδιο έκανε και η η Σοβιετική αυτοκρατορία που έλεγχε πλήρως τις μουσουλμανικές χώρες της Κεντρικής Ασίας, χωρίς όμως οι εγχώριοι αριστεροί να δείχνουν την απαιτουμένη ευαισθησία. Οι πολιτικές ηγεσίες όμως του Ισλάμ με άλλοθι τις παρεμβάσεις των Δυτικών στις χώρες τους, ενώνουν τους μουσουλμάνους σε ένα νέο «Ιερό Πόλεμο» (ΤΖΙΧΑΝΤ).

Ο Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι αυτό- ανακηρυσσόμενος ως διάδοχος του Μωάμεθ , υπό την καθοδήγηση των Ουαχαμπιστών της Σαουδικής Αραβίας , ιδρύει το Ισλαμικό Κράτος (ISIS), απειλώντας ότι θα πλημμυρίσει την Ευρώπη με μουσουλμάνους μετανάστες , ξυπνώντας πατρογονικές βλέψεις της καρδιάς του Ισλάμ που δεν είναι άλλες από την εξάπλωση του σε όλο τον κόσμο, ως ιερή αποστολή που διέταξε ο προφήτης τους Μωάμεθ. Αν υπήρχε μετριοπαθές Ισλάμ, όλοι θα περιμέναμε τις λαϊκές αντιδράσεις , τουλάχιστον των μουσουλμάνων που διαμένουν στη Δύση. Αν ο πόλεμος ήταν η αίτια, θα περίμενε κανείς οι πλούσιες αραβικές χώρες να περιέθαλπαν τους ομόθρησκους πρόσφυγες. Αν η αδικία ανά το κόσμο ωθούσε τους αδικημένους να ανατινάζονται σκοτώνοντας ανυποψίαστους αθώους πολίτες, θα πρέπει να εξετάσουμε το φαινόμενο πέραν του Ισλάμ. Μάταια όμως. Αν ο Ιερός Πόλεμος εναντίον της Δύσης ήταν η χρόνια εκμετάλλευση των αποικιοκρατών στις χώρες της Μέσης Ανατολής, θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί πρέπει να το υποστούν και χώρες που ποτέ δεν είχαν αποικίες, όπως η Γερμάνια, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Δανία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ελλάδα και σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της  Ευρώπης; Αντ’αυτού χρησιμοποιούν τα παιδιά τους ως την αιχμή του δόρατος για να κάμψουν τις αντιδράσεις των δυτικοευρωπαίων, εκμεταλλεύοντας τις συνταγματικά  θεσμοθετημένες  αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Δύσης, για να την αλώσουν αυτή τη φορά ειρηνικά. Αν τα καταφέρουν.

Ανεμομαζέματα ανεμοσκορπίσματα, λέει η λαϊκή θυμοσοφία και απευθύνεται βεβαίως στη Δύση που πέρα από το κοντόφθαλμο οικονομικό συμφέρον και την εγκατάλειψη των πολιτικών της οικονομίας της αγοράς, τώρα απειλείται να χάσει τη συνοχή της και την ελευθερία της. Μια ελευθερία που είναι το επίκεντρο και η γενεσιουργός αιτία της αναπτύξεως της.

Η δημοκρατική λύση του προβλήματος .

Ένα σερφάρισα να κάνει κάποιος στο διαδίκτυο για τις μουσουλμανικές δημοκρατίες, εύκολα θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερες κυβερνούνται από κόμματα που έχουν  πρόθεμα το σοσιαλισμό. Μεγάλα συγκεντρωτικά κράτη που σχεδιάζουν τις οικονομικές δραστηριότητες και καθοδηγούν τις συνειδήσεις των πολιτών τους.

Το μίγμα αυτό, μεταξύ θρησκευτικού υποτακτισμού και συγκεντρωτικού σοσιαλισμού, που μεταθέτει τη λύση των προβλημάτων, είτε στον Αλλάχ, είτε στο κράτος , δημιουργεί αδρανοποιημένους πολίτες, έτοιμους να τους οδηγήσουν κάποιοι, εναντίον επίπλαστων έχθρων (στη καπιταλιστική Δύση εν προκειμένου) που θεωρούν ότι ευθύνονται για την οικονομική τους κατάσταση. Όσο η αναρχία και η αδικία περισσεύουν στον κόσμο, και δη στον Αραβικό,   τόσο περισσότεροι νέοι άνθρωποι θα καταφεύγουν σε εφαρμογές δυναμικών λύσεων , σε πολιτικό, ιδεολογικό ή και θρησκευτικό επίπεδο, πιστεύοντας ότι θα επαναφέρουν , έστω και με βίαιο τρόπο, την κοινωνική ειρήνη και δικαιοσύνη. Ο νόμος της Σαρίας εγγυάται την επιβολή εκείνου του θεσμικού πλαισίου που επαναπροσδιορίζει τον Ισλαμικό τρόπο ζωής του προγονικού Ισλάμ. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που κατευθύνουν τους νέους στην εφαρμογή της Σαρίας , είναι οι ίδιοι που την καταπατούν βάναυσα, επιδιώκοντας να την εφαρμόσουν με άδικο τρόπο. Άρα η αλλαγή των ηγεσιών στον μουσουλμανικό κόσμο με την αντικατάσταση τους από πεφωτισμένες μετριοπαθείς ηγεσίες και η φιλελευθεροποίηση των οικονομικών  τους δομών είναι ένα βήμα προς την αποφυγή της τρίτης παγκόσμιας σύγκρουσης .

Η λύση λοιπόν κρύβεται στη καρδιά του Ισλάμ , που δεν είναι άλλος από τον θεοκρατικό τρόπο ζωής. Αν εφαρμοστούν πολιτικές ελεύθερης αγοράς, οι μουσουλμάνοι χωρίς να αλλοιώσουν την πίστη τους, θα στοχοποιήσουν τη ζωή τους ανεξάρτητα από τις θεοκρατικές ηγεσίες τους. Οι προσωπικοί στόχοι ζωής του καθενός  θα προσανατολίσουν τους πολίτες σε μεθόδους επίτευξης τους, απεγκλωβίζοντας τους παράλληλα από τη μοιρολατρία και την υποταγή τους σε ηγεσίες που θέλουν να τους μαζοποιούν και να τους κατευθύνουν. Η θρησκεία μόνο τότε θα αποτελεί μέσο ηθικής για την προσωπική πρόοδο και όχι ως αυτοσκοπός  ακρωτηριάζοντας την προσπάθεια του καθενός να αναπτύσσεται . Άρα λοιπόν η λύση βρίσκεται στη Δημοκρατία, στην πολιτική μιας ανοικτής κοινωνίας και στην απελευθέρωση της οικονομίας από το πατερναλιστικό ισλαμικό κράτος. Η  δημοκρατία είναι η μόνη δύναμη αναμόρφωσης του Αραβικού κόσμου για την οριστική του έξοδο από τον αυταρχισμό, την τρομοκρατία, τον θρησκευτικό φανατισμό, την υπανάπτυξη και την φτώχεια. Η ανάπτυξη του εμπορίου και η επαφή τους με άλλους λαούς και νοοτροπίες, θα αμβλύνει τις εντυπώσεις για τον επίπλαστο εχθρό της Δύσης που θέλει να κατασπαράξει τις κοινωνίες τους. Η απελευθέρωση των οικονομιών  θα λειτουργήσει αλληλέγγυα , αφού η αλληλεπίδραση των λαών, τόσο σε οικονομικό, όσο και σε πολιτισμικό επίπεδο, θα επιφέρει την απαιτουμένη απενεχοποίηση του ενός για τον άλλον. Όλα αυτά μπορούν να συμβούν μόνο όταν το κράτος και οι ηγεσίες τους απομακρυνθούν από τις οικονομικές εξελίξεις. Προς το παρόν η εφαρμογή των ανωτέρω αποτελεί ακόμη ζητούμενο και για τη χώρα μας.

Ξεσκονίστε εκλογικά βιβλιάρια…


Αποτέλεσμα εικόνας για χαοσ
 
"Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στο τέλος ενός δύσκολου δρόμου και έρχεται επιτέλους η στιγμή της ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας" τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας, κατά τη συνάντηση που πραγματοποίησε με την Ομάδα Εργασίας της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την παρακολούθηση του ελληνικού προγράμματος και των επιπτώσεών του.
Στο ίδιο μήκος κύματος ο κ. Γ. Χουλιαράκης, δυο μέρες νωρίτερα, σε μια προσπάθεια να τονώσει το ηθικό των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε πως αν η πορεία των εσόδων είναι θετική, πολλά από αυτά τα μέτρα "θα παρθούν πίσω, ακόμα και αν ψηφιστούν".
Ο πρωθυπουργός της χώρας, κ. Αλέξης Τσίπρας, το οικονομικό επιτελείο και η κυβέρνηση δεν χάνουν την ευκαιρία να δηλώνουν την αισιοδοξία τους πως με το κλείσιμο της αξιολόγησης η οικονομία θα ανακάμψει.
Από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει τους τελευταίους μήνες κανένα στοιχείο ή ένδειξη στην οικονομία που να συνηγορεί σ’ αυτή την αισιοδοξία. Οι καταθέσεις, μετά ένα διάλειμμα στο τέλος του 2015, τους δύο πρώτους μήνες του 2016 συνέχιζαν να μειώνονται από τις τράπεζες παρά την ισχύ των Capital Controls, ενώ τις τελευταίες εβδομάδες βιώνουμε μια ομοβροντία λουκέτων μεγάλων παραγωγικών επιχειρήσεων (Σοφτεξ, ΙΜΑΣ, έξοδος ΦΑΓΕ από αγορά γάλακτος...). Στα περισσότερα από αυτά έχουμε αναφερθεί και σε προηγούμενα άρθρα.
Το νέο στοιχείο που προστίθεται στην μαύρη βίβλο που προμηνύει την επερχόμενη κατάρρευση είναι τα τελευταία στοιχεία των τιμών παραγωγού για τη βιομηχανία.
Τα τελευταία στοιχεία για τον Φεβρουάριο δείχνουν μείωση κατά 11,4% σε σύγκριση µε τον αντίστοιχο δείκτη του Φεβρουαρίου 2015, έναντι µείωσης 4,8% που σημειώθηκε κατά την ίδια σύγκριση των δεικτών το 2015 προς το 2014.
Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η συγκεκριμένη εξέλιξη στο κόστος παραγωγής των εγχώριων βιομηχανιών, οφείλεται στις εξής μεταβολές των δεικτών των επιμέρους αγορών.  Στη μείωση του δείκτη τιμών παραγωγού εγχώριας αγοράς κατά 9,9%, κα στη μείωση του δείκτη τιμών παραγωγού εξωτερικής αγοράς κατά 16%.
Τα στοιχεία αυτά μιλούν για κατάρρευση. Ο δείκτης τιμών παραγωγού δείχνει τις μεταβολές στις τιμές τελικών ή ημιτελών προϊόντων και η πτώση υποδηλώνει την μειωμένη μελλοντική ζήτηση. Φωτογραφίζει δηλ. την κατάσταση στην οικονομική δραστηριότητα μετά μερικούς μήνες.
Όταν όλα τα στοιχεία είναι αρνητικά, από πού μπορεί να απορρέει η αισιοδοξία του πρωθυπουργού και του οικονομικού επιτελείου για την επερχόμενη "απογείωση" της οικονομίας;
Το πιθανότερο είναι πως η κυβέρνηση προσπαθεί να δελεάσει τους βουλευτές της συγκυβέρνησης να ψηφίσουν τα μέτρα της επικείμενης αξιολόγησης από τους θεσμούς. Προφανώς θεωρούν πως έτσι θα κερδίσουν μερικούς μήνες. Η αξιολόγηση θα επιτρέψει την εκταμίευση μέρους των δόσεων και το σύστημα των εσόδων-δαπανών που κινείται οριακά θα πάρει ανάσα.
Η οικονομία όμως οδηγείται σε κατάρρευση, οι νέες αυξήσεις εισφορών και φόρων αναμένεται να επιταχύνουν αυτή την κατάρρευση. Αποκλείεται να μην το βλέπουν αυτό, όσο και αν τους τυφλώνουν οι αριστερές ιδεοληψίες.
Το μοναδικό στοιχείο που έχει δείξει να διαθέτει το κυβερνητικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια εκτός του προσώπου του πρωθυπουργού που "γράφει" στις οθόνες, του ύφους του λόγου που "γράφει" ακόμη και όταν δεν λέει τίποτα στα αυτιά, είναι οι τακτικοί ελιγμοί...
Η κυβέρνηση, ακόμη και αν πάρει την αξιολόγηση και την περάσει από τη Βουλή, δεν θα μπορέσει στη συνέχεια να αντέξει τις μαζικές κατασχέσεις ακινήτων, τις μειώσεις συντάξεων και μισθών, την έκρηξη που θα φέρει η ανεργία.
Το μείγμα των μέτρων με τα οποία η κυβέρνηση θα πετύχει την αξιολόγηση, ελέω προσφυγικής κρίσης και Brexit, το μόνο που θα της  επιτρέψουν να ελπίζει είναι να πάει στη συνέχεια σε πρόωρες εκλογές όσο πιο γρήγορα γίνεται και να εξασφαλίσει την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσω της οποίας ο κ. Τσίπρας θα μπορέσει να δρομολογήσει την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς με τον ίδιο ως βασικό πυλώνα.
Με τους όρους που επιχειρεί να κερδίσει την αξιολόγηση, δηλ. την  αύξηση φόρων, εισφορών και την  αύξηση των δαπανών του δημοσίου προσπαθεί να εξασφαλίσει τις ψήφους του δημοσίου και ευρύτερου δημοσίου τομέα. Όλες οι επιμέρους πολιτικές, από την παιδεία μέχρι τις καθαρίστριες, αποσκοπούν να εξασφαλίσουν αυτές τις ψήφους. Έξι μήνες αργότερα όμως μετά μια πιθανή κατάρρευση της ιδιωτικής οικονομίας και αδυναμίες καταβολής και συντάξεων το κοινό αυτό που σήμερα αποτελεί το σκληρό πυρήνα των υποστηρικτών της κυβέρνησης, θα έχει μεταστραφεί εναντίον του. Όπως ακριβώς έγινε με τους αγρότες και της μικρομεσαίους τους τελευταίους μήνες.
Με τον τρόπο αυτό, την κατάρρευση θα την υποστεί ουσιαστικά η επόμενη κυβέρνηση και η σημερινή στην αντιπολίτευση θα καταφέρει να αποφύγει τα χειρότερα και να είναι παρούσα στην επόμενη μέρα.
Βέβαια οι προτάσεις  και οι προσδοκίες που έφεραν την Αριστερά στην εξουσία θα έχουν διαψευστεί και θα είναι δύσκολο να πουληθεί το ίδιο "μεταχειρισμένο" προϊόν που απέτυχε.
Αυτό είναι όμως άλλη ιστορία...
Οι επιλογές με προκάλυμμα την αξιολόγηση είναι εκλογές με αυξημένες πιθανότητες διάσωσης στην αντιπολίτευση ή συνέχιση στην εξουσία και σε έξι μήνες ολοκλήρωση της απαξίωσης με μονοψήφια ποσοστά και αδυναμίας διαχείρισης της κατάρρευσης.
Προς  το παρόν η ρεαλιστικότερη επιλογή για την κυβέρνηση παραμένει το στρίβειν δια των εκλογών. Μετά βλέπουμε...

Του είπαν κάποτε: Κολοκοτρώνη, η πατρίδα θα σε ανταμείψει.


Του είπαν κάποτε: 

- Κολοκοτρώνη, η πατρίδα θα σε ανταμείψει. 

- Το ξέρω, απάντησε, εμένα θα πρωτοεξορίσει.
πηγή

Ε. Ο. Κ. Α - Έναρξη του Αγώνα την 1η Απριλίου 1955


(Δεν ήταν Πρωταπριλιάτικο ψέμα)     

Στις 15 Ιανουαρίου 1950, η Εθναρχούσα Εκκλησία Κύπρου πραγματοποίησε Δημοψήφισμα, στο οποίο ο Ελληνικός Κυπριακός λαός ψήφισε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, σε ποσοστό 95,7%. Οι Άγγλοι, όμως, τήρησαν και πάλι αρνητική στάση. Στις 28 Ιουλίου 1954, ο Υφυπουργός Αποικιών, Χένρυ Χόπκινσον, ανέφερε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι η Κύπρος είναι περιοχή με στρατηγική αξία, και γι' αυτό ουδέποτε θα τύχει αυτοδιάθεσης. Η Ελλάδα, με αίτησή της στον Ο.Η.Ε., το 1954, ζήτησε, από τον Οργανισμό, την «Εφαρμογήν, της αρχής των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών, στην περίπτωσιν του λαού της Κύπρου». Στις 17 Δεκεμβρίου 1954, η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. απέρριψε την αίτηση της Ελλάδας. Έτσι, την 1η Απριλίου 1955 ξεκίνησε τη δράση της η Ε.Ο.Κ.Α. Όπως προανέφερα, πολιτικός αρχηγός της υπήρξε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, και Στρατιωτικός ο Γεώργιος Γρίβας, με το ψευδώνυμο Διγενής. Σκοπός της Ε.Ο.Κ.Α. ήταν η απελευθέρωση της Κύπρου και η Ένωσή της με την Ελλάδα. Ο Αγώνας αγκαλιάστηκε απ' όλο το λαό της Κύπρου, κι ανέδειξε αγωνιστές, οι οποίοι με αυταπάρνηση προσέφεραν τη ζωή τους στην πατρίδα, είτε πέφτοντας νεκροί στα πεδία των μαχών, είτε ξεψυχώντας από τα βασανιστήρια, ή δι' απαγχονισμού.
  Ανάλογες αγωνιστικές κινητοποιήσεις κι εκδηλώσεις γινόντουσαν και στην Ελλάδα, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια του Αγώνα λειτούργησε σχέδιο αποστολής όπλων, στην Κύπρο, με επιβατικά πλοία της γραμμής Πειραιά-Λεμεσού. Άλλα όπλα έφταναν με το ταχυδρομείο της Πάφου, μα κι αλλιώς. Στις 29 Ιανουαρίου 1956, ο οπλισμός της Ε.Ο.Κ.Α. εμπλουτίστηκε με 800 περίπου κυνηγετικά όπλα Ελληνοκυπρίων, τα οποία πήραν, απ' αυτούς, μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. Ένας άλλος τρόπος, με τον οποίο βρίσκονταν όπλα, ήταν οι επιθέσεις σε αστυνομικούς σταθμούς και από νεκρούς Άγγλους στρατιώτες. Μερικά όπλα ήταν ντόπιας κατασκευής, φτιαγμένα σε ειδικά εργαστήρια, στα οποία κατασκευάζονταν, επίσης, ωρολογιακές βόμβες, νάρκες και άλλο πολεμικό υλικό. Στις 9/3/1956, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος συνελήφθηκε στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, από το οποίο θα μετέβαινε στην Αθήνα, για συνομιλίες με την Ελληνική Κυβέρνηση.
Την ίδια μέρα συνελήφθηκαν και οι Κύπριοι:Μητροπολίτης Κερύνειας, Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου και Πολύκαρπος Ιωαννίδης. Και οι τέσσερις εξορίστηκαν στις Σεϋχέλλες. Στις 10 Μαΐου 1956, οι: Μιχαλάκης Καραολής και Ανδρέας Δημητρίουαπαγχονίστηκανστις κεντρικές φυλακές της Λευκωσίας, για τη δράση τους, ως μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. Ενταφιάστηκαν στις κεντρικές φυλακές. Στον ίδιο χώρο, αργότερα, θα ταφούν άλλα έντεκα μέλη της Ε.Ο.Κ.Α. Στις 9 Αυγούστου 1956 απαγχονίζονται τρία, ακόμα, μέλη της, οι: Ανδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαήλ και Ιάκωβος Πατάτσος. Άλλοι τρεις αγωνιστέςαπαγχονίζονταιστις 21 Σεπτεμβρίου, οι: Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης και Στέλιος Μαυρομάτης. Ακολούθησε η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου (3 Μαρτίου 1957), στη μονή Μαχαιρά, όταν οι Άγγλοι έριξαν βενζίνη κι εμπρηστικές βόμβες στο κρησφυγετό του, οπότε ο ήρωας έγινε ολοκαύτωμα. Ξημερώματα της 14ης Μαρτίου 1957απαγχονίστηκεκαι ο 19χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Στις 22/10/1957, ο Χάρντινγκ υπέβαλε την παραίτησή του, κι αναχώρησε από την Κύπρο στις 4/11. Στις 3/12 ανέλαβε τα καθήκοντα του ο νέος Κυβερνήτης, Σερ Χιου Φουτ. Στις 5/7/58, οι Άγγλοι συνέλαβαν ένα παιδί, στο χωριό Αυγόρου, και πυροβόλησαν εναντίον των αμάχων του χωριού.Φονεύθηκανοι: Παναγιώτης Ζαχαρία και Λουκία Παπαγεωργίου, έγκυος και μητέρα έξι παιδιών. Στις 2/9/1958, στο Λιοπέτρι, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν τέσσερις αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. Οι: Ανδρέας Κάρυος, Φώτης Πίττας, Ηλίας Παπακυριακού και Χρίστος Σαμαράς, έπεσαν νεκροί. Στις 19 Νοεμβρίου 1958, οι Άγγλοι σκότωσαν και τον Κυριάκο Μάτση, στο Κάτω Δίκωμο. 
Συνολικά, από τους Άγγλους σκοτώθηκαν:
Γρηγόριος Αυξεντίου - Μάρκος Δράκος - Πέτρος Γιαλλούρος -Ανδρέας Κάρυος - Γεώργιος Κάρυος - Στυλιανός Λένας - Κυριάκος Μάτσης - Χαράλαμπος Μούσκος - Ηλίας Παπακυριακού - Φώτιος Πίττας - Χρήστος Σαμάρας.
Κύπριοι απαγχονισθέντες υπό των Άγγλων:
Μιχαήλ Καραολής, ετών 23, 10-5-56.
Ανδρέας Δημητρίου, ετών 22, 10-5-56.
Ανδρέας Ζάχος, ετών 24, 9-8-56.
Ιάκωβος Πατάτσος, ετών 22, 9-8-56.
Χαρίλαος Μιχαήλ, ετών 22, 9-8-56.
Μιχαήλ Κουτσόφτας, ετών 22, 21-9-56.
Στέλιος Μαυρομάτης, ετών 20, 21-9-56.
Ανδρέας Παναγίδης, ετών 22, 21-9-56.
Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ετών 19, 13-3-57.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ ΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ
1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 

Με την βοήθειαν τού Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: «‘Η τάν ή επί τάς».
Αδελφοί Κύπριοι,Από τα βάθη των αιώνων μάς ατενίζουν όλοι εκείνοι οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν Ιστορίαν διά να διατηρήσουν τήν ελευθερίαν των: οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Τριακόσιοι τού Λεωνίδα και οι νεώτεροι τού Αλβανικού έπους. Μάς ατενίζουν οι αγωνισταί τού 1821, οι οποίοι και μάς εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το αίμα. Μάς ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός, ο οποίος και μάς παρακολουθεί με αγωνίαν, αλλά και με εθνικήν υπερηφάνειαν. ‘Ας απαντήσωμεν με έργα, ότι θά γίνωμεν «πολλώ κάρρονες» τούτων. 
Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και εν πολλοίς άνανδρος, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσωμεν με τα ίδια μας τα χέρια και με το αίμα μας. Ας δείξωμεν εις τον κόσμον ακόμη μιά φορά ότι και τού σημερινού Έλληνος «ο τράχηλος ζυγόν δέν υπομένει». Ο αγών θα είναι σκληρός. Ο δυνάστης διαθέτει τα μέσα και τον αριθμόν. Ημείς διαθέτομεν τήν ψυχήν, έχομεν και το δίκαιον με το μέρος μας. Γι’ αυτό και θα νικήσωμεν.
Διεθνείς διπλωμάται, ατενίσατε το έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι, οι λαοί να χύνουν το αίμα των διά να αποκτήσουν την λευτεριά των, το θείον αυτό δώρον, για το οποίον και εμείς επολεμήσαμεν παρά τό πλευρόν των λαών σας, και για το οποίον σείς τουλάχιστον διατείνεσθε ότι επολεμήσατε εναντίον τού ναζισμού και τού φασισμού.
Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας.

Πρώτο θύμα του Αγώνα, σκοτωμένος σε ατύχημα, καθώς προσπαθούσε, τα μεσάνυκτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955, να βοηθήσει τον Ανδρέα Κάρυο να προκαλέσει βραχυκύκλωμα, λίγο έξω από το Αυγόρου, για να συσκοτισθεί η Αμμόχωστος την ώρα που θα ρίχνονταν οι πρώτες βόμβες της Ε.Ο.Κ.Α., υπήρξε οΜόδεστος Παντελή. Γεννήθηκε στο χωριό Λιοπέτρι, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 16 Δεκεμβρίου 1923.
Με τη σειρά μου, στον ποιητή κι αγωνιστή Ευαγόρα Παλληκαρίδη και σ' όλους τους ήρωες οι οποίοι θυσιάστηκαν για τη Λευτεριά της Κύπρου μας από την Αγγλοκρατία, αφιερώνω το ποίημά μου:
ΠΟΡΕΙΑ
Φορώντας τ' άρματα του Δίκιου

πάλεψες για τη Λευτεριά.

Με τα τσαπράζια των Ιδανικών σου πολέμησες.

Ξυπόλυτα όνειρα -μικρά, αθώα παιδιά,

μόρτες τ' "ανέφικτου"- σ' άνοιγαν δρόμο.

Πέταξες στο φως μ' ανοιχτά φτερούγια,

να κυνηγήσεις τ' "άπιαστο" ως τα περβόλια του Ήλιου. 

Εκεί που δάκρυα έχουν μόνο οι κρίνοι

και πεπτωκότες άγγελοι.

Νίκος Μπατσικανής, συγγραφέας - ποιητής.

Μελετητής Ελληνικής Γλώσσας & Ιστορίας.
 

Η 1η Απριλίου 1955
Οαγώνας εκράγηκε στις 0.30΄ το πρωί της lης Απριλίου 1955, ξημερώματα Παρασκευής. Η Κύπρος μετατράπηκε ξαφνικά σε ένα κοχλάζον ηφαίστειο που με τη φωτιά του καταύγαζε τον κόσμο και με τις υποχθόνιες δονήσεις του έσειε τα θεμέλια της γης. 'Ήταν απίστευτο. Ο εχθρός αλαφιάστηκε. Ο λαός ένιωσε να του θερμαίνει την καρδιά η άγια φωτιά. Η νιότη πυρπολήθηκε. Τα λάβαρα των αιώνων υψώθηκαν στα κάστρα. Ολόκληρο το νησί έγινε μια απέραντη γαλανόλευκη σημαία. Κι η μπαρουτοκαπνισμένη ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε από τα πολεμικά τροπάρια του Γένους και τα εμβατήρια του ξεσηκωμού.
Το έθνος ξύπνησε, έστησε αυτί κατά το νότο, η μνήμη της Αγίας Λαύρας φύσηξε σαν πνοή ζωογόνα για να φλογίσει την Ψυχή και να Θεριέψει το εθνικό όνειρο. Εκείνη την πρώτη νύχτα χτύπησε ο Γρηγόρης Αυξεντίου με την ομάδα των Αμμοχωστιανών στη Δεκέλεια. με αποστολή να προκαλέσουν διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος και συσκότιση σ' όλο το νησί. Ο Μάρκος Δράκος με την ομάδα "Αστραπή" ανατίναξαν το Ραδιοφωνικό σταθμό. Άλλες ομάδες ανάλαβαν αποστολές σε προκαθορισμένα σημεία σε διάφορες περιοχές. Την αφετηρία της ιστορίας της δόξας, οριοθέτησε με τη θυσία του ο πρώτος νεκρός. Ο Μόδεστος Παντελή. Ο ήρωας πέθανε από ηλεκτροπληξία ενώ επιχειρούσε να καταστρέψει τα ηλεκτροφόρα Καλώδια. Χρησιμοποίησε σχοινί που είχε υγρανθεί από τη νυχτερινή ανοιξιάτικη νοτιά. Την 1η Απριλίου 1955, η Κύπρος ξύπνησε αναστατωμένη πριν να ροδίσει η αυγή. βγήκε στους δρόμους απορώντας. Το μυστικό της το αποκάλυψε ο Αυγερινός της ελευθερίας που μεσουράνησε μετά τις πρώτες εκρήξεις. Η πατρίδα φόρεσε τα γιορτινά της κι έκανε το σταυρό της. Το πανηγύρι του αγώνα άρχιζε. Ο άγγελος του λυτρωμού φτεροκοπούσε και μετέδιδε από πόρτα σε πόρτα το άγγελμα του ξεσηκωμού. Κι ο Διγενής κυκλοφορούσε την προκήρυξή του.

 
ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ ΤΟΥ ΔΙΓΕΝΗ
1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ 
Με την βοήθειαν τού Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: "'Η τάν ή επί τάς".
Αδελφοί Κύπριοι, Από τα βάθη των αιώνων μάς ατενίζουν όλοι εκείνοι οι οποίοι ελάμπρυναν την Ελληνικήν Ιστορίαν διά να διατηρήσουν τήν ελευθερίαν των: οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι, οι Τριακόσιοι τού Λεωνίδα και οι νεώτεροι τού Αλβανικού έπους. Μάς ατενίζουν οι αγωνισταί τού 1821, οι οποίοι και μάς εδίδαξαν ότι η απελευθέρωσις από τον ζυγόν δυνάστου αποκτάται πάντοτε με το αίμα. Μάς ατενίζει ακόμη σύμπας ο Ελληνισμός, ο οποίος και μάς παρακολουθεί με αγωνίαν, αλλά και με εθνικήν υπερηφάνειαν. 'Ας απαντήσωμεν με έργα, ότι θά γίνωμεν "πολλώ κάρρονες" τούτων.

Είναι καιρός να δείξωμεν εις τον κόσμον, ότι εάν η διεθνής διπλωματία είναι άδικος και εν πολλοίς άνανδρος, η Κυπριακή ψυχή είναι γενναία. Εάν οι δυνάσται μας δεν θέλουν να αποδώσουν την λευτεριά μας, μπορούμε να την διεκδικήσωμεν με τα ίδια μας τα χέρια και με το αίμα μας. Ας δείξωμεν εις τον κόσμον ακόμη μιά φορά ότι και τού σημερινού Έλληνος "ο τράχηλος ζυγόν δέν υπομένει". Ο αγών θα είναι σκληρός. Ο δυνάστης διαθέτει τα μέσα και τον αριθμόν. Ημείς διαθέτομεν τήν ψυχήν, έχομεν και το δίκαιον με το μέρος μας. Γι' αυτό και θα νικήσωμεν.

Διεθνείς διπλωμάται, ατενίσατε το έργον σας. Είναι αίσχος εν εικοστώ αιώνι, οι λαοί να χύνουν το αίμα των διά να αποκτήσουν την λευτεριά των, το θείον αυτό δώρον, για το οποίον και εμείς επολεμήσαμεν παρά τό πλευρόν των λαών σας, και για το οποίον σείς τουλάχιστον διατείνεσθε ότι επολεμήσατε εναντίον τού ναζισμού και τού φασισμού.

Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας. 
Ε.Ο.Κ.Α
Ο ΑΡΧΗΓΟΣΔΙΓΕΝΗΣ
    Αρχικά η ΕΟΚΑ ιδρύθηκε με σκοπό τη διενέργεια μικρής εκτάσεως στρατιωτικών επιχειρήσεων, κυρίως δε ενεργειών δολιοφθοράς σε άψυχους αγγλικούς στόχους στην Κύπρο, για δημιουργία θορύβου που ενδεχομένως θα υποβοηθούσε τις πολιτικές ενέργειες του αρχιεπισκόπου Μακαρίου για τη λύση του Κυπριακού ζητήματος. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στους αρχικούς σκοπούς της ΕΟΚΑ δεν περιλαμβανόταν το αίτημα για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, πράγμα που δεν αναφερόταν ούτε στην πρώτη προκήρυξη του Γρίβα που κυκλοφόρησε την 1/4/1955, μέρα έναρξης του ένοπλου αγώνα. Και τούτο, γιατί οι πολιτικοί χειρισμοί ανήκαν στον αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον οποίο ο Γρίβας αναγνώριζε αρχικά ως ανώτερο του και ως τον άνθρωπο εκείνο ο οποίος του ενεπιστεύθη την διεξαγωγή του αγώνος ( Η τρομοκρατία εν Κύπρω - Το ημερολόγιον του Γρίβα, έκδοση 1957 από τους Άγγλους του ανευρεθέντος ημερολογίου, καταχώρηση ημερ. 2/4/1955).
Στη συνέχεια όμως, μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του αρχιεπισκόπου Μακαρίου με τον κυβερνήτη Χάρτιγκ (τέλος 1955 - αρχές 1956), της εξορίας του πρώτου από τον δεύτερο (9/3/1956) και των μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεων του Χάρτιγκ κατά της ΕΟΚΑ, η οργάνωση ξέφυγε από τις αρχικές δραστηριότητές της (δολιοφθορές) και ανταπέδωσε τα πλήγματα, αναγκασμένη πια να αναμετρηθεί με τους Βρετανούς.Ο ίδιος ο Γρίβας (Απομνημονεύματα/ διαχωρίζει τον τετραετή αγώνα της ΕΟΚΑ στις ακόλουθες φάσεις:
α) Από την έναρξή του μέχρι την άφιξη του Χάρτιyκ (1/4/1955 - 3/10/1955).
β) Από την άφιξη του Χάρτιγκ μέχρι την εξορία του Μακαρίου (3/10/1955 - 9/3/1956).
γ) Από την εξορία του Μακαρίου μέχρι την πρώτη εκεχειρία (9/3/1956 - 16/8/1956).
δ) Από την πρώτη μέχρι την δεύτερη εκεχειρία ( 17/8/1956 - 14/3/1957).
ε) Από τη δεύτερη εκεχειρία μέχρι την αντικατάσταση του Χάρτιγκ (15/3/1957 - 6/11/1957).
στ) Από την αναχώρηση του Χάρτιγκ μέχρι την ανακοίνωση του σχεδίου Μακμίλλαν (7/11/1951 - 19/7/1958).
ζ) Από την ανακοίνωση του σχεδίου μέχρι τη συζήτηση του Κυπριακού στον ΟΗΕ (20/7/1958 - 25/11/1958).
η) Από την συζήτηση στον ΟΗΕ μέχρι την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου (25/11/1958- 19/2/1959).
Κατά την πρώτη φάση, η δράση της ΕΟΚΑ ήταν κυρίως δολιοφθορές, μια απόπειρα κατά της ζωής του Άγγλου κυβερνήτη και σποραδικές επιθέσεις, ταυτόχρονα δε διαδηλώσεις και παναπεργίες.

Κατά τη δεύτερη φάση, στήνονται ενέδρες και διεξάγεται η μεγάλη μάχη στην περιοχή του χωριού Σπήλια, συνεχίζονται οι δολιοφθορές, οργανώνεται η νεολαία και αναδιοργανώνεται η ΕΟΚΑ.
Κατά την τρίτη φάση, εφαρμόζονται μεγάλης κλίμακας τρομοκρατικά μέτρα του αγγλικού στρατού και επιχειρήσεις του Χάρτιγκ κατά της ΕΟΚΑ, κυρίως στην περιοχή Κύκκου. Η ΕΟΚΑ αντεπιτίθεται, γίνεται ακόμη και απόπειρα κατά του Χάρτιγκ, ενώ φθάνει στην Κύπρο ο συνταγματολόγος λόρδος Ράντκλιφ που αποτυγχάνει να προωθήσει την ιδέα εφαρμογής ενός συντάγματος. Μαζική συμμετοχή του λαού σε διαδηλώσεις και παναπεργίες.

Κατά την τέταρτη φάση, η ΕΟΚΑ επαναλαμβάνει τις επιθέσεις της μετά την αποτυχία της προσπάθειας για εκεχειρία. Δημοσιεύεται από τους Βρετανούς το ημερολόγιο του Γρίβα που ανευρέθη και το οποίο, μεταξύ άλλων, ενοχοποιούσε και τον Μακάριο. Η Κύπρος χρησιμοποιείται ως ορμητήριο των Αγγλογάλλων κατά της Αιγύπτου (εισβολή στο Σουέζ). Η ΕΟΚΑ προπαρασκευάζεται για μακρόχρονη δράση. Οι επιθέσεις των Άγγλων και οι αντεπιθέσεις της ΕΟΚΑ συνεχίζονται. Οι Τουρκοκύπριοι αρχίζουν να προβάλλουν έντονα το αίτημα για διχοτόμηση της Κύπρου. Σε μάχες σκοτώνονται ο Μάρκος Δράκος, ο Μιχαήλ Γεωργάλλας και ο Γρηγόρης Αυξεντίου.
Κατά την πέμπτη φάση, αρχίζει η παθητική αντίσταση του λαού. Η ΕΟΚΑ περιορίζει τη δράση της προκειμένου να δημιουργηθεί ευνοϊκό κλίμα για απελευθέρωση του Μακαρίου που κρατείται στις Σεϋχέλλες. Ο Μακάριος απελευθερώνεται. Αναπτύσσεται στην Κύπρο δράση εξτρεμιστών Τουρκοκυπρίων που συνεργάζονται με τους Βρετανούς.

Κατά την έκτη φάση, η δράση της ΕΟΚΑ περιορίζεται και πάλι, κυρίως σε ενέργειες δολιοφθορών. Στην Κύπρο αναλαμβάνει νέος κυβερνήτης ο σερ Χιού Φούτ, που ζητά να συναντηθεί με τον Γρίβα. Το Κυπριακό ζήτημα συζητείται σε πολλά παρασκηνιακά επίπεδα. Εκδηλώνεται μεγάλης κλίμακας οργανωμένη επίθεση των Τουρκοκυπρίων κατά των Ελληνοκυπρίων και των περιουσιών τους. H ΕΟΚΑ επαναρχίζει την δράση της, ενώ επαναρχίζουν και οι μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις των Βρετανών κατά της ΕΟΚΑ.
Κατά την έβδομη φάση, συνεχίζονται οι επιθέσεις των Τουρκοκυπρίων, τους οποίους τώρα κτυπά η ΕΟΚΑ. Οι Άγγλοι κατορθώνουν να δημιουργήσουν στην Κύπρο συνθήκες διακοινοτικής διαμάχης. Σε μάχη σκοτώνονται οι τέσσερις ήρωες του αχυρώνα του Λιοπετρίου. Η ΕΟΚΑ διενεργεί μεγάλες επιθέσεις κατά των Βρετανών. Στο Δίκωμο σκοτώνεται ο Κυριάκος Μάτσης. Αρχίζει η διαφωνία ως προς το πολιτικό μέλλον της Κύπρου, μεταξύ Μακαρίου και Γρίβα.

Κατά την όγδοηκαι τελευταία φάση του αγώνα, η ΕΟΚΑ περιορίζει τη δράση της, όπως την περιορίζουν και οι Βρετανοί και οι Τούρκοι. Οι παρασκηνιακές ζυμώσεις οδηγούν στην επίτευξη συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας στη Ζυρίχη, που προσυπογράφεται προσυπογράφεται και από τους λοιπούς ενδιαφερομένους (Ελληνοκυπρίους, Τουρκοκυπρίους και Βρετανούς) στο Λονδίνο. Η Κύπρος καθίσταται πια ανεξάρτητη Δημοκρατία. 
Ποτέ δεν θα πεθάνουνε, όσοι πέθαναν σήμερα. Και της σκλαβιάς τα σίδερα, θα σπάσουν κάποια μέρα, και θ' ακουστούν ελεύθερα, τραγούδια πέρα ως πέρα, στο ελληνικό νησί...
ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΤΑΤΣΟΣ
Από τον Καραβά Κυρήνειας. Οργανωμένος στην ΟΧΕΝ Λευκωσίας, αποτέλεσε ένα από τα πρώτα στελέχη της πρωτεύουσας, σχεδιάζοντας και εκτελώντας πληθώρα επιχειρήσεων. Ο Ι. Πατάτσος είχε συμμετάσχει στο εγχείρημα δολοφονίας του Χάρντιγκ, όταν η ΕΟΚΑ τοποθέτησε ωρολογιακή βόμβα στο σπίτι του. Συνελήφθη στις 23 Απριλίου 1956, στον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, για τον φόνο του τούρκου αστυνομικού Νιχάτ Βασίφ. Τρεις μήνες αργότερα, καταδικάστηκε σε θάνατο, χωρίς ποτέ να αποδειχθεί η ενοχή του, αφού δεν υπήρχαν αποδείξεις. Η ψυχική δύναμη του ήρωα, φαίνεται από τα γραπτά του, όταν γνώριζε ήδη ότι θα εκτελούνταν. Στις 24 Ιουλίου 1956, γράφει: «Αίσχος στους Άγγλους!!! Αίσχος !!! Οι Άγγλοι είναι αιμοχαρείς δυνάσται. Οι Άγγλοι είναι κτήνη. Θα τολμήσουν τα τέρατα να βάψουν ακόμη μίαν φοράν τα χέρια τους με αίμα αθώων... Όπως φαίνεται, πολύ σύντομα θα αρχίσουν οι εκτελέσεις. Ήρθε ο Ζάκος μαζί με τον Χαρίλαον. Τότε αρχίσαμε να ζητωκραυγάζομεν υπέρ της ΕΟΚΑ... Τέλος, μαζί εψάλλαμε τον Εθνικόν Ύμνον». Ο Ιάκωβος Πατάτσος, σαν γνήσιος Έλληνας της Κύπρου, βάδισε προς τον θάνατο με ψηλά το κεφάλι. Κοινώνησε από τα χέρα του ιερέα Αντωνίου Ερωτοκρίτου και έψαλε, ενώ του περνούσαν τη θηλειά στο λαιμό (όπως βεβαιώνει ο συγκρατούμενός του Χρυσ. Παναγής), το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ» . Ηταν 22 χρονών ...
ΑΝΔΡΕΑΣ ΖΑΚΟΣ
Από τη Λινού Σολέας. Με πλούσια και πολυσχιδή δραστηριότητα. Από τους πρώτους που εντάχθηκαν στην ΕΟΚΑ και από τα σημαντικά στην περιοχή Σολέας. Απαγχονίστηκε μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο στις 9 Αυγούστου του 1956. Στην τελευταία του επιστολή, απευθύνεται στον αδελφό του Γεώργιο, παραμονή της εκτέλεσής του: «Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία.. Μόνο με την εκτέλεση θα μπορέσω να μείνω πάντα νέος και αθάνατος... Πρώτα, ή ύστερα έπρεπε να διαθέσω την ζωή μου». Τα σχόλια φαντάζουν περιττά μπροστά σε τέτοιες καταθέσεις. Ο Ανδρέας Ζάκος έδωσε τη ζωή του για Ένωση και λευτεριά. Ήταν 25 ετών...
ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ
Από τη Λεύκα της βορειοδυτικής από μέρα της εξέγερσης, στο ραδιοφωνικό σταθμό Λευκωσίας, όργανα προπαγάνδας των δυναστών. Πιάστηκε μετά από τέσσερις μήνες, αιχμάλωτος (30 Ιουλίου 1955) και κλείστηκε στο μεσαιωνικό φρούριο Κυρηνείας. Έμεινε εκεί αυστηρά φρουρούμενος, για σχεδόν δύο μήνες και δραπέτευσε με μυθιστορηματικό τρόπο, μαζί με 15 συγκρατούμενους. Αναπτύσσει ένοπλη δραστηριότητα στους ορεινούς όγκους του Τροόδους και συνεργάζεται άμεσα με τον Γ. Γρίβα. Στις 15 Δεκεμβρίου 1955, τραυματίζεται σε μάχη με τους Άγγλους, μα καταφέρνει να διαφύγει, αφήνοντας πίσω έναν σύντροφό του νεκρό και δύο αιχμαλώτους. Επικηρύσσεται με το ποσό των 5.000 λιρών, αλλά συνεχίζει να επιζητεί τη σύγκρουση με τους Άγγλους αποικιοκράτες, προκαλώντας τους σημαντικές απώλειες. Τον Ιανουάριο του 1957, σε μάχη στην περιοχή Τεμπριάς, ο Μάρκος Δράκος σκοτώθηκε από ριπή πολυβόλου. «Δεν απέθανεν όμως... Ίνδαλμα ευγενές, ζει και Θα ζει πάντοτε εις την ψυχήν των Ελλήνων της Κύπρου. Αγέραστος η μορφή του, Θα πλανάται από τον τόπον της Θυσίας του... δια να υπενθυμίζει ότι ο αγών δεν έληξεν, ότι το χρέος θα εξακολουθήσει να υφίσταται, μέχρις ότου πραγματοποιηθούν οι ιεροί σκοποί...». Ο Μάρκος Δράκος ήταν 25 χρονών . Ο ανδριάντας του, στην «Πύλη Πάφου», στην Λευκωσία, θυμίζει τη θυσία του και τις υποθήκες που άφησε σε όλους μας...
ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΛΕΝΑΣ
Από τα Χαντριά, χωριό σκαρφαλωμένο στις ψηλότερες βουνοκορφές του Τροόδους. Από μικρός, εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία και το 1947, μπήκε στην ΟΧΕΝ. Στη συνέχεια, βρέθηκε για ένα χρόνο στα Δωδεκάνησα, υπότροφος της ελληνικής κυβέρνησης, στην « Τεχνική Σχολή Λέρου». Επιστρέφει και ανοίγει μηχανουργείο στη Λευκωσία, όμως ο νους και η ψυχή είναι ήδη δοσμένα στον αγώνα και την υπόθεση της Ενώσεως. Είναι από τα πρώτα 5 ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚΑ. Μετά το ξέσπασμα του κινήματος, καταφεύγει στον κυπριακό 'Όλυμπο, διότι οι Άγγλοι ήδη τον καταζητούσαν, έχοντας προβεί σ' επικήρυξή του. Ο Στυλιανός Λένας, εξ αιτίας των γνώσεων που είχε, ασχολήθηκε με την κατασκευή των βομβών που χρησιμοποιούσε η ΕΟΚΑ. Εντάσσεται στην ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου και η δράση του αποκτά γρήγορα διαστάσεις. Οι βομβιστικές του ενέργειες Θα κάνουν τους Άγγλους να τον αποκαλούν από ένα σημείο και μετά, «Κρούππ», ενώ ο Γ. Γρίβας του προσέδωσε το ψευδώνυμο «Γίγαντας». Τον Φεβρουάριο του 1957, στις μεγάλης έκτασης εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Άγγλων σε όλη την ορεινή Κύπρο, ο Στυλιανός Λένας τραυματίστηκε, αφού σκότωσε με τους μαχητές του 4 Άγγλους στρατιώτες, έξω από το χωριό Πελένδρι. Την προσπάθεια του να διαφύγει, πρόδωσαν οι κηλίδες του αίματός του, που οδηγούσαν τους διώκτες από πίσω του. Τον μετέφεραν στην αγγλική βάση Ακρωτηρίου και παρ' όλο που αιμορραγούσε ακατάσχετα, τον βασάνιζαν άγρια επί μέρες. Eτσι, σε λίγες μέρες έσβησε. Και η μητέρα του Αθηνά, θυμάται: «...τον Στυλλή μου δεν τον ξεχνώ ποτέ. Νομίζω πως κάποτε θα γυρίσει... τον φαντάζομαι να κτυπά δειλά την πόρτα μας... στέκομαι στο παραθύρι και προσμένω την ώρα την μεγάλη, που Θα εκπληρωθεί ο πόθος του παιδιού μου: η Ένωση». Ο Στυλιανός Λένας ήταν 25 χρονών... 

ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΗΣ ΕΟΚΑ
«Είναι καιρός να καμαρώσεις για το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά όπου ψάλλουν οι άγγελοι Χαίρε αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίεις για να ακούσεις την αγγελική φωνή μου που ψάλλει Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε και εσύ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σε όλην σου την ζωήν». 
Ιάκωβος Πατάτσος
 «Δεν εκτελούμαι σαν ένας κοινός εγκληματίας, αλλά σαν ένας τιμημένος Κυπραίος. Τώρα που ξέρω ότι σε μία ήμερα θα αντικρύσω την αγχόνη, εχω διπλάσιο θάρρος από πρίν. Ο Χριστός είναι πάντα συντροφιά στα κελλιά μας. Ο Χριστός μας γεμίζει την καρδιά με αληθινή χαρά. Παρακαλούμε τον Θεό να μας σώσει όχι το σώμα, αλλά την ψυχή».
Ανδρέας Παναγίδης
  
«Είμαστε Χριστιανοί και ο αντικειμενικός μας σκοπός πρέπει να είναι η Ουράνια Βασιλεία. Πεθαίνουμε απόλυτα ήρεμοι. Εζήτησα να δω μερικούς από σας, μα δεν μου επέτρεψαν.Γεια σας και ο Θεός μαζί σας». 
Ανδρέας Ζάκος
 «Είμαι, αγαπητέ μου αδελφέ, πολύ στενοχωρημένος που θα σε λυπήσω με τα νέα μου, αλλά αφού ο Θεός μου επεφύλαξε το πικρόν τούτο ποτήριον «ου μη πιω αυτό»; Γενηθήτω το θέλημα του Παντοδυνάμου. Το Εκτελεστικόν Συμβούλιον απεφάσισεν ότι θα εκτελεσθώ».
Μιχαήλ Καραολής
  
«Δεν είναι θαύμα η εξύψωσις των ταπεινών, των χωρίς ιδανικά ανθρώπων σε αγωνιστάς; Αυτός είναι ο Έλληνας. Την λευτεριά την έχει μέσα του, την έχει στο υποσυνείδητο του, μπορεί να πει κανείς, μα σαν έλθη η κρίσιμη στιγμή, τότε ξεπετάγεται, την κάνει συνείδηση του και ζωή του, κι ο ταπεινός ο μικρόχαρος μεταβάλλεται σε μαχητή ακατάβλητο»! 
Γρηγόρης Αυξεντίου
  
Αποσπάσματα από το άρθρο:
Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΩΝ
ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΟΚΑ ΤΟΥ 1955 – 1959
Κωνσταντίνου Ι. Χολέβα

Ήταν από το Μαραθόβουνο Αμμοχώστου. Από τα εφηβικά του χρόνια, ξεχώριζε για την ευγενική του μορφή και τις ελληνοκεντρικές του ιδέες. Μαθητής ακόμα, στην έκτη τάξη του Παγκύπριου Γυμνασίου, γράψει (λίγους μήνες πριν ξεσπάσει η θύελλα της ΕΟΚΑ): «Μένομεν πιστοί στην Εθναρχία μας. Εάν μας καλέσει για τον μεγάλο αγώνα, είμαστε έτοιμοι... έτοιμοι και διά Θυσίας. Ζήτω η Ενωσις». Μυείται στην οργάνωση και συμμετέχει στην ομάδα κρούσης του Γρηγόρη Αυξεντίου. 'Έπεσε νεκρός στη μάχη της Ζωοπηγής, από εχθρικές σφαίρες, στις 31 Δεκεμβρίου 1956. Ξεψυχώντας στα χέρια του αρχηγού του, ψιθύρισε: «Μάστρε μου, πεθαίνω, ζήτω η Ελλάδα». Ο Μάκης Γεωργάλλας ήταν 21 ετών. ΜΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΑΛΛAΣ
ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ
Εξάδελφος του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Απαγχονίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1956. Στο κύκνειο άσμα του, ένα γράμμα προς την οικογένεια του λίγες ημέρες πριν τον κρεμάσουν , λέει μεταξύ άλλων: «Δεν θέλω μοιρολόγια και Θρήνους... θέλω να ξέρετε πως ο γιος και αδελφός σας πέθανε με το χαμόγελο στα χείλη, κρατώντας μέχρι τέλους τον όρκο τον ιερό που έδωσε: να θυσιαστεί για χάρη της ελευθερίας της Κύπρου». Ο Στέλιος Μαυρομμάτης «έφυγε» στα 23 του, δίνοντας και αυτός τη ζωή του για το σμίξιμο της μικρής του πατρίδας με τη μάνα Ελλάδα.
 ΜΙΧΑΗΛ ΚΟΥΤΣΟΦΤΑΣ
Εργάτης απλός, χωρίς μόρφωση και υψηλή παιδεία, μα με μεγάλη ψυχή. Οι επιστολές του προς τα αγαπημένα του άτομα μέσα από τη φυλακή, είναι μνημείο παρρησίας και δύναμης ψυχής. Απαγχονίστηκε τη νύχτα της 21ης Σεπτεμβρίου μαζί με τον Στέλιο Μαυρομμάτη. Ο Μιχαήλ Κουτσόφτας ήταν μόλις 20 χρονών. 
ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΓIΔHΣ
Εργάτης, παντρεμένος και πατέρας τριών μικρών παιδιών. Είναι συγκινητική, όσο λίγα κείμενα της περιόδου, η αποχαιρετιστήρια επιστολή του προς τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Γι' αυτό παρατίθεται στο μεγαλύτερο μέρος της: «Aξιολάτpευτά μου παιδιά, πολυαγαπημένη μου γυναίκα, Χαίρετε. Αυτήν την στιγμήν που σας γράφω είναι Τρίτη, 10 η ώρα βράδυ. Ακριβώς πριν τρία λεπτά μας ειδοποίησαν ότι χαράματα της Παρασκευής 21.9.1956, θα εκτελεσθούμε. Ίσως, όταν διαβάζετε αυτό το γράμμα, εγώ να μην υπάρχω αναμεταξύ στους ζωντανούς. Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα, στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Σας εύχομαι, αγαπημένα μου παιδιά, να γινήτε καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής. Να είσθε πάντα βέβαιοι ότι σας αγάπησα τόσο θερμά και με μια απέραντη πατρική αγάπη. Αλλά δυστυχώς σας αφήνω, χωρίς να σας δω να μεγαλώνετε, όπως το ονειρευόμουν... ...Κι εσύ, πολυαγαπημένη μου Γιαννούλα, σου ζητώ για τελευταία χάρη να περνάς καλά με τα παιδιά μας. Αγάπα τα θερμά, τόσο πολύ, και για μένα. Και εγώ από ψηλά θα σας στέλλω τις πιο θερμές μου ευχές. Και να σεβαστής και το δικό μου όνομα. Βλέπεις ότι η μοίρα θέλησε να μας πικράνει στα πρώτα χρόνια του γάμου μας. Αυτή τη στιγμή που σου γράφω, ένα χαμόγελο γλυκύ στολίζει τα χείλη μου, γιατί είμαι ευτυχισμένος που αφήνω τα παιδιά μου σε μια καλή μητέρα. Η ψυχή μου είναι γεμάτη μια αληθινή χαρά, γιατί είμαι υπερήφανος για σένα. Μη δώσεις καμιά ματιά στο παρελθόν, αλλά κοίταζε το παρόν. Σου ζητώ συγγνώμη και συγχώρεση για ό, τι σου έφταιξα Γιαννούλα. ...'Έχετε γεια, μια και για πάντα, αγαπημένες μου υπάρξεις. Με φιλιά και αγάπη, ο σύζυγος σου και ο αγαπητός σας πατέρας Ανδρέας Σ. Παναγίδης» Στις 21 Σεπτεμβρίου, ο Ανδρέας Παναγίδης, πατέρας τριών παιδιών , απαγχονιζόταν. Ήταν 22 χρονών ... 
 ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Οθρυλικός τομεάρχης της ΕΟΚΑ, ο αϊτός του Μαχαιρά. Από την κατεχόμενη σήμερα Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Από τα εφηβικά του χρόνια, εκδηλώνει με τη μαθητική του δράση την παθολογική του αγάπη προς την Ελλάδα, αφήνοντας να διαφανεί από τότε τι θα επακολουθούσε. Στα 21 του, βρίσκεται στην Αθήνα και δίνει εξετάσεις στη σχολή Ευελπίδων, χωρίς επιτυχία. Μπαίνει τότε, στη σχολή εφέδρων αξιωματικών της Κορίνθου, αποφοιτεί και υπηρετεί ως ανθυπολοχαγός στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Το 1952, γυρίζει πίσω στο νησί. Μυείται στην ΕΟΚΑ και με το ξέσπασμα του αγώνα, παίρνει τα όπλα από τους πρώτους. Την 1η Απριλίου 1955, επιτίθεται με ομάδα κρούσης, στις πετρελαιοαποθήκες της αγγλικής βάσης Δεκέλειας. Συνεχίζει την ένοπλη δράση του, γινόμενος το δεξί χέρι του Γ.Γρίβα - Διγενή. Διωκόμενος από τους Άγγλους, κρύβεται σε βουνά και μοναστήρια. Σ' ένα από αυτά, την Αχειροποίητο (στην περιοχή του Πενταδάκτυλου), νυμφεύεται κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλεία Παναγή, τον Ιούνιο του 1955. Χτυπά διαρκώς αγγλικούς στόχους στις βορινές, αλλά και τις νότιες πλαγιές του Πενταδακτύλου.

    Οι μάχες διαδέχονται η μια την άλλη: Αγύρτα, Λάπηθος, Πεδουλάς, Δευτερά. Στη μάχη των Σπηλιών, στις 11 Δεκεμβρίου 1955, οι Άγγλοι άφησαν πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Πολλά και τα κουφάρια που οι αποικιοκράτες αναγκάστηκαν να μετρήσουν στα Χανδριά, το Μάρτιο του 1956. Εκεί έπεσε ένας από τους καλύτερους πολεμιστές του Αυξεντίου, ο Χρήστος Τσιάρτας. Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα ν' αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος».

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, αφήνει όμως νεκρό πίσω, τον συναγωνιστή του Μάκη Γεωργάλλα. Την 1η Μαρτίου του 1957, οι Άγγλοι ξαναεισβάλλουν στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Υποβάλουν σ' εξαντλητική ανάκριση τον αγωγιάτη της Μονής και τον αναγκάζουν ν' αποκαλύψει ότι ο Αυξεντίου έχει κατασκευάσει καταφύγιο - κρύπτη ένα χιλιόμετρο πιο κάτω. Έτσι οι Άγγλοι, με ισχυρές δυνάμεις, οδηγούνται στο κρησφύγετο και το περικυκλώνουν. Ο άνδρας, θρύλος της ΕΟΚΑ, προαισθανόμενος το τέλος, διατάζει τους 4 μαχητές του να βγουν έξω και να παραδοθούν. Εκείνοι αρνούνται: Οι στιγμές είναι δραματικές. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου ξαναπροστάζει: «εβγάτε έξω». Υπακούουν και μένει μόνος του. Ακολουθεί τιτανομαχία. Ένας Έλληνας μέσα σε μια σπηλιά, αμύνεται ηρωικά εναντίον ενός σχεδόν συντάγματος πεζικού με βαρύ οπλισμό. Οι Άγγλοι αρχίζουν να μετρούν νεκρούς. Ρίχνουν χειροβομβίδες και τραυματίζουν το παλικάρι Στέλνουν τον Αυγουστή Ευσταθίου για να τον μεταπείσει και εκείνος αποφασίζει να μείνει μέσα και να πεθάνει πλάι στον αρχηγό του. Στις εκκλήσεις των Άγγλων να παραδοθεί, Γρηγόρης Αυξεντίου απαντά: «Μολών λαβέ». Και ο Λεωνίδας ανασταινόταν πάνω στα βουνά της μαρτυρικής Κύπρου...

Περνούν δέκα ώρες. Οι σφαίρες πέφτουν σαν χαλάζι. Πάνω από 40 οι νεκροί Άγγλοι. Βρέχουν την περιοχή του σπηλαίου με βενζίνη και βάζουν φωτιά. Κόλαση πυρός. Ο Ευσταθίου επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται. Οι εμπρηστικές βόμβες των μισελλήνων του Λονδίνου, λαμπαδιάζουν τα πάνα. Έτσι, καιόμενος σαν λαμπάδα, έπεσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, άμορφη μάζα από καμένη σάρκα, πυροβολώντας ως το τέλος, Κυριακή 3 Μαρτίου 1957. Ήταν 28 χρονών... 
 ΜΟΔΕΣΤΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ
 Γεωργός, από το ηρωικό Λιοπέτρι της Αμμοχώστου. Έγγαμος και πατέρας δύο παιδιών. Συμμετείχε στην ομάδα που οργάνωσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου και στην πρώτη επίθεση αυτής στην αγγλική βάση Δεκελείας, όπου και έπεσε. Έγινε έτσι, ο πρώτος νεκρός, ο πρώτος ήρωας του αγώνα. Ήταν 33 ετών .. 
 ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΥΟΣ
Από το χωριό Αυγόρου. Αγρότης και ηγετικό στέλεχος της Π.Ε.Κ.6, εντάσσεται στην ΕΟΚΑ, συλλαμβάνεται και κλείνεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δραπετεύει και επαναδραστηριοποιείται, για να έρθει τραγικό το τέλος, όταν οι Άγγλοι κατέκαυσαν τον αχυρώνα του Λιοπετριού (Σεπτέμβριος 1958), όπου είχαν ταμπουρωθεί αυτός και οι 3 συμμαχητές του. Από τους πλέον αγνούς ιδεολόγους, ο Ανδρέας Κάρυος υπήρξε και ποιητής. Σημειώνει κάπου, ανάμεσα στα πολλά γραπτά που άφησε: «Eίμαι αγρότης, πόσον ωραία να πέσω με σφαίρα στα στήθια, πολεμώντας για την αλήθεια, για τα συμφέροντα τα εθνικά». Αξίζει να τονιστεί η Θυσία και του αδελφού του Γεωργίου Κάρυου. Από τους πλέον δυνατούς μαχητές του αγώνα, ο τελευταίος τραυματίστηκε σε μάχη, στο χωριό Αστρομερίτης και πέθανε λίγες μέρες αργότερα. Και η οικογένεια Κάρυου, έδινε προσφορά στην πατρίδα και την ελευθερία τα δυο της παιδιά.
ΦΩΤΗΣ ΠΗΤΤΑΣ
Δάσκαλος, από το Φρέναρος Αμμοχώστου. Από την αρχή του αγώνα, προσχωρεί στην ΕΟΚΑ. Επικεφαλής ομάδας κρούσης, προσβάλλει επιτυχώς τον αστυνομικό σταθμό Άχνας. Στις αρχές του 1957, συλλαμβάνεται. Ξυλοκοπείται και βασανίζεται ανηλεώς. Τον Μάρτιο του 1958, δραπετεύει με μυθιστορηματικό τρόπο. Θα πεθάνει τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, όταν Θα κλειστεί στον αχυρώνα του Λιοπετριού, μαχόμενος για ώρες μαζί με τους συντρόφους του εναντίον των Άγγλων κατακτητών. Γράφει, λίγες μέρες πριν τον Θάνατό του: «Από την ίδια ύλη είναι φτιαγμένη η καρδιά της Κύπρου, από την οποία τράφηκε και η καρδιά των μαραθωνομάχων, των Σπαρτιατών, των κλεφτών του '21 και των παλικαριών του '40... Οι Θυσίες οδηγούν προς την Λευτεριά». Γι' αυτή τη λευτεριά έδωσε τη ζωή του ο Φώτης Πήττας, στα 24 του χρόνια...
 ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥ
Από το χωριό Λυθράγκωμη Αμμοχώστου. Περισσότερο γνωστός ως «Μακρής», γίνεται το 1957, ο φόβος και τρόμος των Άγγλων στα χωριά της Αμμοχώστου. Τον Ιούλιο του 1958, τραυματίστηκε στο πόδι, σε συμπλοκή με Άγγλους στρατιώτες, αφού φόνευσε δύο από αυτούς. Λίγο αργότερα, σκοτώθηκε στη μάχη του Λιοπετριού. Κατόπιν πολύωρης μάχης, με δεκάδες στρατιώτες τους νεκρούς, οι Άγγλοι έριξαν από τη στέγη βενζίνη στον αχυρώνα, αναγκάζοντας τους έγκλειστους να κάνουν έξοδο Θανάτου. Ο Ηλίας Παπακυριακού ήταν 22 χρονών...
ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣ
Αγρότης και βοσκός, από το χωριό Λιοπέτρι. Από την πρώτη στιγμή του αγώνα εντάσσεται στην ομάδα του Γρηγόρη Αυξεντίου και παίρνει μέρος σε αλλεπάλληλες μάχες. Καθίσταται στόχος των οργάνων της αποικιοκρατίας, γι' αυτό, λίγους μήνες κατόπιν ,εγκαταλείπει την οικογένειά του και φεύγει στο βουνό. Θυσιάστηκε και αυτός στη Θρυλική μάχη του αχυρώνα του Λιοπετριού, αντιμετωπίζοντας με τους 3 συντρόφους του πάνω από 200 Άγγλους. Ήταν 33 ετών... 
 ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΤΣΗΣ
Από το Παλαιχώρι Λευκωσίας. Φοιτητής στη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αρθρογραφεί στη «Μακεδονία» για τα εθνικά δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού. Μπαίνει στην ΕΟΚΑ, κερδίζει την εμπιστοσύνη του Γ. Γρίβα και οργανώνει τις διαβιβάσεις. Συλλαμβάνεται και βασανίζεται άγρια, δίχως να ομολογήσει. Είναι αυτός που στην προσφορά του Χάρντιγκ (500.000 κυπριακές λίρες, ποσό τεράστιο για τότε, για ν' αποκαλύψει πού κρυβόταν ο Γρίβας), ανταπάντησε: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής». Τον Νοέμβριο του 1956, ο «Μιλτιάδης» αποδρά μαζί με 6 συναγωνιστές του από το στρατόπεδο κρατουμένων Κοκκινοτριμιθιάς και αναλαμβάνει δράση στην περιοχή Κυρηνείας. Στρατολογεί νέους, ενισχύει το ηθικό του λαού και μεταλαμπαδεύει τους ενωτικούς πόθους... Στις 19 Νοεμβρίου 1958, σ' εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Άγγλων, εντοπίσθηκε το κρησφύγετό του, κατόπιν προδοσίας. Εκεί, στις βουνοκορφές του Πενταδάκτυλου, κάτω από το μεσαιωνικό κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα, γράφτηκε το ηρωϊκό του τέλος. Πρόσταξε τους δύο άντρες του να βγουν και να παραδοθούν , ενώ ο ίδιος έμεινε και πολέμησε. Οι Άγγλοι τον σκότωσαν, ρίχνοντας στην υπόγεια κρύπτη χειροβομβίδες. Ο Κυριάκος Μάτσης ήταν 32 χρονών...
ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ
Ονεότερος σε ηλικίας μάρτυρας. Από την Τσάδα της Πάφου. Πριν ακόμα ενταχθεί στην ΕΟΚΑ, έφηβος, οργανώνει αντι βρεταννικές εκδηλώσεις στην Πάφο και κινητοποιεί τους συμμαθητές του. Πλάι στον δυναμικό Ευαγόρα, διαφαίνεται και η άλλη του πλευρά, η συναισθηματική. Γράφει ακατάσχετα. Ποιήματα που αναβλύζουν μια ευγενική μελαγχολία και παράλληλα εθνική έξαρση9. 'Όταν απαγχονίστηκαν οι Μαυρομμάτης, Παναγίδης και Κουτσόφτας, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, χωρίς να φαντάζεται πως θα έχει το ίδιο τέλος, γράφει: «Ποτέ δεν θα πεθάνουνε, όσοι πέθαναν σήμερα. Και της σκλαβιάς τα σίδερα, θα σπάσουν κάποια μέρα, και θ' ακουστούν ελεύθερα, τραγούδια πέρα ως πέρα, στο ελληνικό νησί...». Το Νοέμβριο του 1955, φεύγει στο βουνό, καταζητούμενος από τους Άγγλους. Ενεργοποιείται στις ομάδες της ΕΟΚΑ στην ορεινή Πάφο. Συνελήφθη στα τέλη του 1956 και βασανίστηκε για να καταδώσει συντρόφους του. Ακολούθησε η δίκη του στη Λευκωσία, με τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη ν' αποκρίνεται στον Άγγλο δικαστή, ενώπιον αυτήκοων μαρτύρων. «Γνωρίζω ότι θα καταδικαστώ σε θάνατο. Ο, τι έκαμα, το έκαμα σαν Έλληνας Κύπριος που ζητά την λευτεριά του. Εύχομαι να είμαι ο τελευταίος Κύπριος που θ' αντικρίσει την αγχόνη: Ζήτω η Ενωσις της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα. Τίποτε άλλο!!!».Οι εκκλήσεις Αθηνών και Λευκωσίας για να μην απαγχονιστεί ο νέος (προς τις δυτικές κυβερνήσεις, τον ΟΗΕ, τη βασίλισσα της Αγγλίας), μένουν αναποτελεσματικές. Έτσι, στις 13 Μαρτίου 1957, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης οδηγήθηκε στην αγχόνη. Στα 19 του χρόνια... 
Η
 ιστορία των νέων της Κύπρου που θυσιάστηκαν, δεν τελειώνει εδώ.Αναφέραμε κάποιους, τους -ίσως- περισσότερο γνωστούς. Δεν χωράνε στις σελίδες ενός άρθρου, είναι αδύνατο να χωρέσουν μορφές σαν αυτές του Μιχάλη Καραολή, του Ανδρέα Δημητρίου του Χαρίλαου Μιχαήλ και δεκάδων άλλων παλικαριών που φάνηκαν αντάξιοι συνεχιστές του '21 και του '40. Ο αγώνας κράτησε και ο κυπριακός λαός άντεξε, χάρη στις ηρωικές Θυσίες των παιδιών του. Η συνεισφορά της Εκκλησίας στην τιτάνια προσπάθεια ήταν καθοριστική. 
Εδώ σημειώνεται εν συντομία, ότι η ΟΧΕΝ ήταν ο προθάλαμος εισόδου στην ΕΟΚΑ και πολλοί αγωνιστές ξεκίνησαν από εκεί. Η ΟΧΕΝ ξεκινώντας από τη Λεμεσό, είχε εξαπλωθεί στα τέλη της δεκαετίας του '40 εξαπλωθεί παντού στην Κύπρο. Τη μεταλαμπάδευση της εξέγερσης στις νεανικές ψυχές, είχε αναλάβει η ΑΝΕ («Αλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ» ). Με προκηρύξεις που κυκλοφορούσαν παράνομα, χέρι με χέρι, καθώς και το έντυπο «Εγερτήριον Σάλπισμα» που εξέδιδε, η ΑΝΕ βοήθησε με τον δικό της τρόπο στην εξάπλωση και διάδοση του ιδεολογικού υποβάθρου και εξέγερσης.

Οι θυσίες του κυπριακού Ελληνισμού δεν ευοδώθηκαν. Το νησί, εξ αιτίας των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων και των λαθών των ελληνικών κυβερνήσεων, έμεινε εκτός ελληνικού κράτους. Τα διδάγματα, όμως, οι αγώνες και οι Θυσίες των νέων της Ε.Ο.Κ.Α. συνέθεσαν ισχυρές και απαράγραπτες παρακαταθήκες πέρα και πάνω από το εφήμερο και το ιδιοτελές.

Όπως ακριβώς το έγραψε ένας πατριώτης από τη Λευκωσία:
 
«Η ΕΝΩΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΑΓΕΙΑ.
ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΙ ΕΝΩΤΙΚΟΙ,
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΗΘΙΚΑ ΩΡΑΙΟΙ, ΣΑΝ ΜΥΘΟΣ...»