Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

https://z-1-scontent-fra3-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xpt1/v/t1.0-9/12208793_177355459272318_9149903069784055628_n.jpg?oh=9daedda09fdff3146c69b0c106856345&oe=56BE42D3

Μοναδική συλλογή με θέμα τη Γέννηση του Χριστού

Η Γέννηση του Χριστού, 1910-Ναταλία Γκοντσαρόβα.
Η Γέννηση του Χριστού, 1910-Ναταλία Γκοντσαρόβα.
Το προσκύνημα των Μάγων ,1913-Πάβελ Φιλόνοβ
Το προσκύνημα των Μάγων ,1913-Πάβελ Φιλόνοβ
Οι Μάγοι, 1914-Πάβελ Φιλόνοβ
Οι Μάγοι, 1914-Πάβελ Φιλόνοβ
Η παρθένος. Τρυφερότητα στις κακοποιημένες καρδιές, 1914-1915-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η παρθένος. Τρυφερότητα στις κακοποιημένες καρδιές, 1914-1915-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η Παναγία του Πέτρογκραντ, 1920-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η Παναγία του Πέτρογκραντ, 1920-Κουζμά Πετρόβ-Βόντκιν
Η γέννηση του Χριστού, εικόνα στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο της Μόσχας (1405). Στη Ρωσία, γενικά έχει παραμεληθεί η θρησκευτική τέχνη. Τα θέματα που ανέπτυξαν οι κορυφαίοι ζωγράφοι του είδους, όπως ο Ντα Βίντσι, ο Ραφαέλ, ο Μποτιτσέλι, εδώ μονοπωλήθηκαν από την Εκκλησία, έτσι που οι λεγόμενοι «μη κληρικοί» πίνακες οι οποίοι απεικονίζουν βιβλικές σκηνές αντικαταστάθηκαν από την αγιογραφία. Από πολύ νωρίς η ορθόδοξη ρωσική εικόνα δεν θεωρήθηκε ως απεικόνιση: ήταν ιερό αντικείμενο και κάθε απόκλιση από τον κανόνα δεν ήταν αποδεκτή. Αυτά τα έργα φαίνεται πως είναι σπάνια είδη της κοσμικής θρησκευτικής ζωγραφικής. Σήμερα, όλα αυτά είναι αφιερωμένα στη Γέννηση του Χριστού. Καλά Χριστούγεννα!--ντρέι Ρουμπλιόβ
Η γέννηση του Χριστού, εικόνα στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο της Μόσχας (1405). Στη Ρωσία, γενικά έχει παραμεληθεί η θρησκευτική τέχνη. Τα θέματα που ανέπτυξαν οι κορυφαίοι ζωγράφοι του είδους, όπως ο Ντα Βίντσι, ο Ραφαέλ, ο Μποτιτσέλι, εδώ μονοπωλήθηκαν από την Εκκλησία, έτσι που οι λεγόμενοι «μη κληρικοί» πίνακες οι οποίοι απεικονίζουν βιβλικές σκηνές αντικαταστάθηκαν από την αγιογραφία. Από πολύ νωρίς η ορθόδοξη ρωσική εικόνα δεν θεωρήθηκε ως απεικόνιση: ήταν ιερό αντικείμενο και κάθε απόκλιση από τον κανόνα δεν ήταν αποδεκτή. Αυτά τα έργα φαίνεται πως είναι σπάνια είδη της κοσμικής θρησκευτικής ζωγραφικής. Σήμερα, όλα αυτά είναι αφιερωμένα στη Γέννηση του Χριστού. Καλά Χριστούγεννα!–ντρέι Ρουμπλιόβ
Η Γέννηση του Χριστού,1790-Βλαντιμίρ Μποροβικόβσκι
Η Γέννηση του Χριστού,1790-Βλαντιμίρ Μποροβικόβσκι
Η Παναγία με τον μικρό Ιησού,1807-Ορέστ Κιπρένσκι
Η Παναγία με τον μικρό Ιησού,1807-Ορέστ Κιπρένσκι
Η εμφάνιση του Αγγέλου στους βοσκούς, 1839-Πιοτρ Πετρόβσκι
Η εμφάνιση του Αγγέλου στους βοσκούς, 1839-Πιοτρ Πετρόβσκι
Η Γέννηση του Χριστού (Το προσκύνημα των Μάγων), 1847-Βασίλι Σεμπούεβ
Η Γέννηση του Χριστού (Το προσκύνημα των Μάγων), 1847-Βασίλι Σεμπούεβ
Η αποκάλυψη του Αγγέλου στου Βοσκούς, αναγγέλλοντάς τους τη γέννηση του Χριστού, 1850-Αλεξάντερ Ιβάνοβ
Η αποκάλυψη του Αγγέλου στου Βοσκούς, αναγγέλλοντάς τους τη γέννηση του Χριστού, 1850-Αλεξάντερ Ιβάνοβ
Το όνειρο του Ιωσήφ, 1850-Αλεξάντερ Ιβάνοβ
Το όνειρο του Ιωσήφ, 1850-Αλεξάντερ Ιβάνοβ
Η Γέννηση του Χριστού, 1850-Γκριγκόρι Γκαγκάριν
Η Γέννηση του Χριστού, 1850-Γκριγκόρι Γκαγκάριν
Η Γέννηση του Χριστού, 1890-Ηλιά Ρέπιν
Η Γέννηση του Χριστού, 1890-Ηλιά Ρέπιν
Η Γέννηση του Χριστού, 1890-1891-Μιχαήλ Νέστεροβ
Η Γέννηση του Χριστού, 1890-1891-Μιχαήλ Νέστεροβ

Τμήμα διακοσμητικής τοιχογραφίας στον Καθεδρικό Ναό Βλαντιμίρσκι (Κίεβο), 1893-Βίκτορ Βασνετσόβ
Τμήμα διακοσμητικής τοιχογραφίας στον Καθεδρικό Ναό Βλαντιμίρσκι (Κίεβο), 1893-Βίκτορ Βασνετσόβ
Πηγή: gr.rbth.com

Μοναχός Ηρωδίων Καψαλιώτης


(1904 - 12 Δεκεμβρίου 1990)
Γεννήθηκε φτωχός, ο κατά κόσμον Ιωάννης Μαντούφ, σ’ ένα χωριό της Ρουμανίας, που λέγεται Ορντασέστ, το 1904. Από μικρός αγά­πησε υπέρμετρα τον Χριστό. Νέος ήλθε στο αγιασμένο Περιβόλι της Παναγίας, για ν’ αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Υιό της. Πρόκειται για ευώδες άνθος του θεοφύτευτου κήπου του ιερού Άθωνος και για γλυκόφθογγο στρουθίο τ’ ουρανού.
Ρασοφόρεσε μάλλον στο Διονυσιάτικο Κελλί των Εισοδίων της Θεοτόκου στην Καψάλα και το μέγα σχήμα των μοναχών έλαβε στην Καλύβη των Αρχαγγέλων στην Αγιοπαυλίτικη Λακκοσκήτη. Από το τέλος του 1964 ασκήτευε στο Κελλί του Αγίου Δημητρίου στην Καψάλα. Διήλθε και από άλλα μέρη της αγιοτρόφου αθωνικής χερσονήσου: την Προβάτα, τις Καρυές, Κελλιά της Καρακάλλου, Φιλοθέου και Βατοπεδίου. Σαν μέλισσα κυνηγώντας γύρη και σαν στρουθίο ελεύθερο περιδιάβαινε τα καλντερίμια και τα δάση, να βρει λίγη τροφή, γιατί ήταν πάμφτωχος.

Επέλεξε τον πιο δύσκολο δρόμο οσιότητος, τη διά Χριστόν μωρία. Πολ­λοί όμως τον είχαν για πραγματικό τρελό. Αυτός χαιρόταν ιδιαίτερα γι’ αυτό. Την τιμή προσδοκούσε μόνο από τον Θεό, στην πανευφρόσυνη και ατέρμονη αιωνιότητα. Με τη διά Χριστόν σαλότητά του ξεγελούσε τους ανθρώπους και τους δαίμονες. Είχε από νέος πλουσιότατη τη χάρη του Θεού.


Ζούσε με συνεχή κι επιλεγμένη πενία, άσκηση, κακουχία, ταλαιπωρία, κακοπάθεια για την αγάπη του Χριστού. Το ακατάστατο, βρόμικο και απεριποίητο κελλί του έκρυβε την καθαρότητα της ωραίας καρδιάς του. Ήταν ένας αληθινός ασκητής, ένας μυστικός ησυχαστής, ένας γνή­σιος άνθρωπος του Θεού. Μέσα από τα φαινομενικά σαλεμένα λόγια του κατέθετε αλήθειες, προοράσεις και νουθεσίες. Έπιανε τους λογι­σμούς των επισκεπτών του, μοναχών ή λαϊκών, πριν τους του πουν, και τους έλεγε τα δέοντα.





Τον γνώρισα ένα δειλινό μέσα στο δάσος κρυμμένο. Στην αρχή τον πέρασα για θηρίο. Του χάλασα προφανώς την ησυχία. Δεν παραπονέθηκε. Δεν ταράχθηκε. Είχε μία κρυφή μακαριότητα. Δεν νομίζω ότι τον φόβιζε τίποτε, γιατί ήταν ταπεινός. Αντί για σκουφί είχε μια ξεθωρια­σμένη κάλτσα. Ήταν σκεπασμένος με μια σταχτιά κουβέρτα, που της είχε κάνει μία τρύπα και είχε περάσει το κεφάλι του. Δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτε απ’ ό,τι έλεγε. Ο συνοδός μου φεύγοντας μου είπε πως του απάντησε σε κάτι που από καιρό τον απασχολούσε, δίχως να τον ρωτήσει. Σ’ ένα μοναχό, που τον έβλεπε συχνά, προτού του πει τα ερωτήματα, του απαντούσε και τον ανέπαυε και παραμυθούσε.
Σ’ έναν άλλον μοναχό, που τον ρώτησε που κοινωνά, του είπε πως μπορεί να κοινωνά όχι μόνο στην εκκλησία … Τον κοινωνούσε άγγελος; Άλλος μοναχός τον είδε να λάμπει καταπληκτικά το πρόσωπό του, παρότι τις περισσότερες φορές ήταν μαύρο και λερωμένο. Είχε μεταλάβει εκείνη την ημέρα. Ο παπα-Αρτέμιος έλεγε: «Η φυσιογνωμία του σε ενέπνεε. Ήτο λιπόσαρκος, ξερακιανός, απεριποίητος, αλλ’ όταν βρισκό­σουνα κοντά του, γέμιζες από τη χάρη που εξέπεμπε! Καλλιεργούσε σκοπίμως μία σαλότητα -ήτο διά Χριστόν σαλός- για ν’ αποφεύγει τις επισκέψεις και τον έπαινο των ανθρώπων, φοβούμενος μη χάσει τον μισθό του στους Ουρανούς. Κύριο γνώρισμά του ήταν το προορατικό χάρισμα. Πολλές φορές έλεγε πράγματα που σε λίγο διάστημα συνέβαιναν!». Σε πολλούς έλεγε: «Όσο μπορείς να λες την ευχή του Ιησού». Την έλεγε πολύ ο ίδιος.
Εκοιμήθη γυμνός όπως γεννήθηκε στις 12.12.1990 σ’ ένα γειτονικό του Κελλί που τον φιλοξενούσαν. Μετά τριετία τα οστά του βρέθηκαν κιτρινωπά και ευωδιάζοντα. Πώς να μην ευωδιάζει αυτός που έζησε στην τέλεια φτώχεια, τον πολύχρονο εγκλεισμό και τη μεγάλη εκούσια εξωτερική δυσωδία; Η σαλότητά του περιέπαιζε την εξυπνάδα των μορφωμένων, όσων ειρωνεύονται και ασεβούν. Ο Γέροντας Ηρωδίων κατά τον Γέροντα Παΐσιο δεν ήταν χαζός ούτε πλανεμένος. Ήξερε να τους εξαπατά όλους με την κατά Θεόν σαλότητά του. Ο μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος λέει γι’ αυτόν πως πέρασε από τη γη δίχως να πατήσει σε αυτή και δίχως να τον ακουμπήσει … Ο Γέροντας Ιωαννίκιος αναφέρει.: «Επί τεσσαράκοντα έτη ήτο έγκλειστος εις το μικρόν του κελλίον, εντελώς γυμνός, πτωχός, αλλ’ ευτυχής και μακάριος. Η ζωή του όλη ηναλίσκετο ως λαμπάς φωτεινή εις την προσευχήν, εις την σιωπήν, εις την θεωρίαν …».
Φεύγοντας τη δόξα των ανθρώπων έφθασε στη δόξα του Θεού. Περιπαίζοντας την κοσμική ματαιότητα εισήλθε στην ένδοξη αιωνιότητα. Διώχνοντας την ανθρώπινη δόξα κέρδισε τον αμαράντινο στέφανο της αιώνιας δόξας, την οποία μακάρι ν’ απολαύσουμε όλοι μας.
Πήγες – Βιβλιογραφία
Ιλαρίωνος Νεοσκητιώτου μοναχού, Γέρων Ηρωδίων Καψαλιώτης ο διά Χριστόν σαλός, Άγιον Όρος 2008.
Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό εναρέτων αγιορειτών του εικοστού αιώνος Τόμος Γ΄1984-2000 , σελ. 1281-1285, Εκδόσεις Μυγδονία, Α΄ Έκδοσις, Σεπτέμβριος 2011
πηγή

Πως έπαιρναν τα παλιά χρόνια τον καφέ τους στη Θήβα οι «αριστοκράτες» του φλιτζανιού


Αισχροκέρδεια και νεοπλουτισμός πηγαίνουν πάντα χέρι-χέρι. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του νεόπλουτου είναι και η άκρατη επίδειξη που, τις πιο πολλές φορές, αγγίζει τη γελοιότητα. Απολαύστε τι έγινε στη Θήβα anno 1928!

"Στη Θήβα έχει δημιουργηθή μεταπολεμικώς μια νέα και πολύ πρωτότυπος αριστοκρατία, η οποία δεν μπορεί να ονομασθή αλλοιώς: Είνε η αριστοκρατία του… φλυτζανιού. Μου είνε απολύτως αδύνατον να εξηγήσω τι ακριβώς σημαίνει αυτό, χωρίς να εξιστορήσω πως έμαθα την ύπαρξή της.



Κάθε πρωί που βγαινα σε κάποιο από τα καφενεία της δροσερής οδού Επαμεινώνδα να πάρω κάτι, άκουα τα γκαρσόνια δεξιά και αριστερά μου να φωνάζουν από καιρού εις καιρόν:
-Έναν βαρύυυνν γλυκόοον του κυρ-Μιχάλη! Στο δικόοο του!
Ή ως εξής:
-Έναν μέτριον βραστόοοον του κυρ-Θανάση! Στο δικόοο του!
Εσκανδαλίστικα. Τι είνε πάλι αυτό "το δικό" τους; Διότι δεν είνε ένας∙ ούτε δύο ούτε τρεις. Είνε κάμποσοι όλοι αυτοί των οποίων η παραγγελία του καφέ συνοδεύεται στερεοτύπως κάθε φορά με την αινιγματικήν αυτήν δια τους αμυήτους ουράν. Επί τέλους απηυθύνθην σ’ ένα γκαρσόνι.
-Διαφώτισέ με, παιδί μου, ποιο είνε αυτό "το δικό" τους;
-Το φλυτζάνι τους, μου απήντησε.
-Τους τώχετε σημαδέψη;
-Όχι δεν είνε από το κατάστημα. Άπαξ το φέρνουν από το σπίτι τους, επί τούτου, το οποίον τους σερβέρνουμε μ’ αυτό!
-Το κάνουν από φόβο καμμιάς αρρώστειας;
-Δεν τους παρατάς! Είνε μέγκλα (σ.σ. λαϊκή παράφραση της ετικέτας "made in England". Σήμαινε κάτι σαν "κυριλέ".).
-Μέγκλα;



Βεβαίως μέγκλα, καθ’ ότι δεν θέλουν το φλυντζάνι το οποίον πίνει όλος ο κόσμος!
Άπαξ πληροφορηθείς τοιουτοτρόπως περί της μέγκλας απεφάσισα να την παρακολουθήσω. Αυτοί που έχουν "το δικό" τους δεν έχουν διάβολε μόνον αυτό! Έχουν και τον τρόπο τους. Δεν είνε διόλου κοινοί τύποι. Είνε άνθρωποι καθώς πρέπει, νοικοκυραίοι, σοβαροί, εργατικοί, μεγάλοι άρχοντες των πεπονιών και των καρπουζιών των αγρών και των μπεζαχτάδων, αγαθώτατοι κατά τ’ άλλα, που έχουν όμως αυτή την αρχέγονη και κοινή αδυναμία να μην είνε "όπως όλος ο κόσμος".

Εκέρδισαν με τον ιδρώτα του προσώπου των μερικά χρήματα. Εννοούν γι’ αυτό να ξεχωρίσουν από τον πλησίον. Αλλά με ποιον τρόπο: … Εδώ οι νέοι πλούσιοι των Θηβών βρέθηκαν σε δυσκολία. Πώς να διακριθούν, πώς να ξεχωρίσουν σε μία πόλη που είνε αδύνατον να κάμετε κάτι ανέφικτον από υλικής απόψεως για το διπλανό σας; Στις μικρές πόλεις οι άνθρωποι τηγανίζονται στο ίδιο τηγάνι σαν μαρίδες καλά κολλημένες ουρά με ουρά. Κάποιος είχεν ένα πρωί την έμπνευσιν του ιδιαιτέρου φλυντζανιού! Εκουβάλησεν από το σπίτι του κι ενεπιστεύθη στον καφετζή ένα κομψό, φαρφουρένιο φλυντζάνι.
-Τα φλυντζάνια σου, μάστορη δεν είνε για μένα. Είνε για τα πανηγύρια. Πάρε αυτό για να μου φέρνης τον καφέ μου!



Ο άνθρωπος αυτός έλυσε μ’ έναν απλό τρόπο το πρόβλημα των κοινωνικών διακρίσεων! Εδημιούργησε τα οικόσημα της εγχωρίου αριστοκρατίας. Δεν έχετε παρά να κυττάζετε σε τι φλυντζάνι πίνει ο πλαγινός σας για να τον κατατάξετε ασφαλώς. Θα ιδήτε φλυντζάνια διαφόρων ειδών, σεβδαλίδικα, μερακλήδικα, χαμηλά, ψηλότερα, με χρυσές ή χρωματιστές γιρλάνδες και πλάι τον αγαθό Θηβαίο να ποζάρη με καμάρι τρικούβερτο…
Θρηνώ από τώρα τα γκαρσόνια που θα είνε υποχρεωμένα να έχουν την μνήμην του Ναπολέοντος για να μην μπερδεύουν τα φλυντζάνια της πελατείας. Αν δεν φροντίσουν να καταρτίσουν φλυντζανοθήκες με ειδικά ευρετήρια θα τρελλαθούν."

("Έθνος" υπογράφει ο "Φορτούνιο")
Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)

Λάκης ο λαϊκιστής! Το καλύτερο άρθρο που γράφτηκε ποτέ για τον Λαζόπουλo


Aλ-Τσαντίρι News, τηλεοπτική σειρά, Alpha TV
Οπαδός ενός ιδιότυπου επαρχιωτισμού, χρησιμοποιεί την καλλιτεχνική του δύναμη για να τον προπαγανδίσει. Πολιτικά αδαής, μονολιθικός, ναΐφ, αντιευρωπαίος, ο Λάκης Λαζόπουλος υπήρξε και παραμένει ένας δογματικός. Ισχύς του, η λήθη – κι ας έχει, κατά καιρούς, επικαλεσθεί στις τηλεοπτικές του εκπομπές τη διαπλαστική ισχύ της ιστορίας. Χάρη στη λήθη μπορεί να σκεπάζει όχι μόνο τις καλλιτεχνικές του αστοχίες όσο, κυρίως, τις επιλογές του στη ζωή του και στην πολιτική. 

Πριν από καιρό, με πήρε στο τηλέφωνο ένα φιλικό μου πρόσωπο. Είχα καιρό να ακούσω νέα του, χάρηκα με τη συνομιλία μας, δώσαμε υποσχέσεις να συναντηθούμε σύντομα από κοντά και, πριν κλείσουμε τη συνομιλία μας, με ρώτησε ποιος με έβαλε να γράψω ένα αρνητικό κείμενο για τον Λάκη Λαζόπουλο –κείμενο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα όπου εργάζομαι[1]. Ξαφνιάστηκα, διότι το φιλικό μου αυτό πρόσωπο ξέρει καλά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να με βάλει κανείς να γράψω οτιδήποτε επί παραγγελία ενώ, αν είχε διαβάσει καλά το επίμαχο κείμενο, θα είχε διαγνώσει ότι είναι υπαγορευμένο από μια βαθιά ανάγκη ξεκαθαρίσματος των πραγμάτων – και όταν έχω αυτή την ανάγκη μπορώ να βάζω τη διασκέδαση πάνω κι απ’ τη δουλειά. Και για μένα, το κείμενο εκείνο ήταν διασκέδαση. Στην ίδια συνομιλία, μου επισημάνθηκε ότι και άλλα επικριτικά κείμενα είχαν γραφεί στην ίδια εφημερίδα για τον Λαζόπουλο, πράγμα που μοιάζει με ενορχηστρωμένη επίθεση. Απάντησα ότι δεν υπάρχει πιο φυσικό πράγμα, να ενοχλούνται περισσότερο του ενός αρθρογράφοι ή κριτικοί από τις επιδόσεις του τηλαυγούς αστέρος κι ότι, όταν κάποιος ενοχλείται από τη δημόσια συμπεριφορά ή, περισσότερο, από το έργο ενός καλλιτέχνη που εκφράζεται από το μαζικότερο μέσο των ημερών, την τηλεόραση, είναι φυσικό να θέλει να εκφράσει δημόσια την ενόχλησή του ή, ακόμα περισσότερο, να εξηγήσει τους λόγους αυτής της ενόχλησης. Αναρωτήθηκα επίσης πώς είναι δυνατόν ένας καλλιτέχνης που χρησιμοποιεί τη φόρμα της τηλεοπτικής επιθεώρησης και αφοριστικά συνήθως περιλούζει πολιτικά και τηλεοπτικά πρόσωπα να θεωρεί ότι ο ίδιος θα βρίσκεται εσαεί εκτός κριτικής[2].
Εκτός αν πιστεύει ότι αρκεί να μιλάς στο όνομα του λαού για να καταξιωθείς – διότι, ώς τώρα, έτσι κάνει, μιλάει στο όνομα του λαού. Είναι ασφαλής τρόπος αν κολακεύεις αδαείς, πρόσωπα που μαγεύονται από τη δημόσια φήμη σου, από την επιρροή σου, από τη διασημότητά σου. Αλλά, ως γνωστόν, τηλεόραση βλέπουν και άλλοι, που δεν αρκούνται στην επιφανειακή ανάγνωση των θεμάτων, στις κραυγές, στο ανακάτεμα της σοβαρής πλευράς της ζωής με την επιπόλαιη του τηλεοπτικού trash και της κοινοτοπίας. Κι αλίμονό τους, κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί, για να διαπιστώσουν την ταυτότητα της κριτικής ενός πολιτικού-σατιρικού σόου, όπως θέλει να είναι το Αλ-Τσαντίρι News, να δουν ολόκληρη μια εκπομπή του Λαζόπουλου. Αν σε αυτές τις περιπτώσεις η δουλειά δεν ήταν διασκέδαση, οι εργοδότες θα έπρεπε να πληρώνουν επίδομα βαρέος και ανθυγιεινού στον ταλαίπωρο που υφίσταται αυτή τη δοκιμασία.
Προσωπικώς, πάντως, δεν υπάρχει θέμα. Ακόμα κι αν χρειάζεται το απόθεμα μαζοχισμού που μου έχει απομείνει, συνεχίζω να θεωρώ ένα κομμάτι της δουλειάς διασκέδαση. Γι’ αυτό και η προσπάθεια ανάλυσης που ακολουθεί – έστω κι αν χρειάστηκε να ξαναφρεσκάρω, στο γρήγορο, μερικές παλιότερες εκπομπές του Λαζόπουλου, που τις έχω σε DVD, προσφορά του Ελεύθερου Τύπου της Γιάννας Αγγελοπούλου – και, το χειρότερο, να παρακολουθήσω ολόκληρη μια πρόσφατη εκπομπή του, αυτή της Τρίτης 5 Οκτωβρίου, πράγμα που υπό κανονικές συνθήκες για έναν κανονικό θεατή είναι αφόρητο.
«ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΚΑΤΟΧΗ»
Η επίσημη πρεμιέρα της εκπομπής του Λαζόπουλου, που επέστρεψε και φέτος στο τηλεοπτικό κανάλι Alpha, έγινε την Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου. Εκεί, μεταξύ άλλων, υπερασπίστηκε και την κοινωνική ομάδα των ιδιοκτητών φορτηγών Δ.Χ., που συγκρουόταν εκείνο το διάστημα με την κυβέρνηση. Οι φορτηγατζήδες αρνούνταν να δεχτούν την επιβεβλημένη από τα πράγματα μεταρρύθμιση του «ανοίγματος» του επαγγέλματός τους (όμοια με άλλα επαγγέλματα που η ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευτεί για το άνοιγμά τους στο Μνημόνιο που υπέγραψε με την «τρόικα», Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), ήθελαν να συνεχίσουν να απολαμβάνουν την εργασιακή προστασία που θα ισοδυναμούσε με τη διατήρηση του μονοπωλιακού προνομίου στις εμπορευματικές μεταφορές εντός της χώρας – ενός προνομίου που, κατά τεκμήριον, εκτός των άλλων, αυξάνει το κόστος των μεταφορών, το οποίο μετακυλίεται στις τιμές των προϊόντων. Αυτή τη μικρή λεπτομέρεια, ο Λαζόπουλος την αγνόησε παντελώς, θα ήταν ανασταλτική του «κοφτερού» του λόγου, του επικριτικού πνεύματός του, της οπτικής γωνίας την οποία έχει επιλέξει για να ασκήσει την περίφημη σάτιρά του.
Επιλεγμένη οπτική γωνία: αυτό είναι το χαρακτηριστικό των εκπομπών του Λαζόπουλου. Είναι η γωνία του μονίμως διαμαρτυρόμενου Έλληνα, του φοβικού προς οποιαδήποτε πρόκληση, του κλειστού στο καβούκι ενός απομονωμένου έθνους-κράτους που διεκδικεί από την πολιτεία να τον φροντίζει όπως οι γονείς τα ανήλικα. Η γωνία του πιο φοβικού συντηρητισμού απέναντι σε οποιαδήποτε νεωτερικότητα. Ανέκαθεν ήταν αυτό ακριβώς – στις κάθε φορά παραλλαγές, σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής και τα προβλήματα που κάθε φορά κυριαρχούσαν. Βλάχος, προέκταση του Τραμπάκουλα που είχε λανσάρει ο Χάρρυ Κλυνν στα τέλη της δεκαετίας του 1970, στις επιθεωρήσεις του Θεσσαλικού Θεάτρου· Μήτσοςx10 αργότερα στην τηλεόραση, ιδεότυπος ενός, πάντα του ίδιου, μικροαστικού μοντέλου· ο πατέρας του λαού στο Αλ-Τσαντίρι News, που φωνάζει για λογαριασμό «του καθημερινού ανθρώπου».
Τι λέει; Το ίδιο, μονότονο τροπάριο, χρόνια τώρα. Την εφετζίδικη, μεταμφιεσμένη σε θέαμα, μονότονη διακήρυξη των εθναμυντόρων, περί της μοναδικότητος του έθνους. Στη βάση των κηρυγμάτων του (περί κηρυγμάτων πρόκειται και όχι περί κριτικής) εκφράζει όλες τις φωνές που διεκδίκησαν την εθνική απομόνωση: το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» του ΚΚΕ και του αρχαϊκού ΠΑΣΟΚ, το «είμαστε έθνος ανάδελφον» του Προέδρου Χρήστου Σαρτζετάκη, το ανάθεμα κατά του «état laïque» των ιεραρχών την εποχή της «μάχης για τις ταυτότητες»,[3] τον ανακλαστικό αντιευρωπαϊσμό του Αλέξη Τσίπρα.
Όλος αυτός ο συσσωρευμένος αναδελφισμός εκφράζεται στη στάση του Λάκη Λαζόπουλου απέναντι στην Ευρώπη[4]. Και γι’ αυτόν, στη συγκυρία, Ευρώπη ίσον Μνημόνιο. Στη δεύτερη εκπομπή της φετινής σεζόν, στις 5 Οκτωβρίου, όταν του είχε φύγει το άγχος και πλέον αισθανόταν άνετα, όπως εξομολογήθηκε στο κοινό του, επινόησε και την ορολογία: το Μνημόνιο, κατά τον Λάκη Λαζόπουλο, είναι «μοντέρνα Κατοχή».
ΜΑΝΙΧΑΪΣΜΟΣ
Ο Λαζόπουλος, όπως πολλοί απ’ όσους συζητούν για το Μνημόνιο στην Ελλάδα, παραβλέπουν την πραγματικότητα. Δεν συζητούν για το έλλειμμα, το χρέος, τις συνθήκες που τα δημιούργησαν, δεν αναφέρονται στον τρόπο με τον οποίο αναπτύχθηκε στρεβλά, με δανεικά, η χώρα, κάνουν ότι δεν ξέρουν πως το πολιτικό σύστημα ευνοεί τις πελατειακές σχέσεις με τον πολίτη που, στην εφαρμογή τους, συνέβαλαν στο γιγαντιαίο, διεφθαρμένο, κοστοβόρο και εχθρικό στον πολίτη Δημόσιο… Δεν κάνουν καν τον κόπο να σκεφτούν ποιες εναλλακτικές λύσεις είχε η χώρα εκτός αυτής που επελέγη.[5] Αντί της πραγματικότητας, λοιπόν, που είναι οδυνηρή, επιλέγουν εκ του ασφαλούς μια μαξιμαλιστική κριτική που οδηγεί κατευθείαν στον αναδελφισμό, αλλά έχει το προνόμιο ότι τροφοδοτεί με εύκολη αντιπολιτευτική και αντιευρωπαϊκή ρητορεία όσους την επιλέγουν. Κι είναι πολλοί αυτοί. Από την Αλέκα Παπαρήγα μέχρι τον Αντώνη Σαμαρά. Κι από τον Γιώργο Αυτιά, τον δημοσιογράφο που στην πρωινή ζώνη της τηλεόρασης χαϊδεύει τα αυτιά των συνταξιούχων, μέχρι τον συνάδελφό του Γιώργο Δελαστίκ, παλαιό στέλεχος του ΝΑΡ και το πάλαι ποτέ αρθρογράφο της Καθημερινής.
Είναι οι βασικοί συζητητές του Λαζόπουλου, οι «θεωρητικοί» του, είτε «τα λένε» οι ίδιοι μέσω αποσπασμάτων βίντεο είτε ο Λαζόπουλος μέσω της αναπαραγωγής κειμένων τους. Στην εκπομπή της 5ης Οκτωβρίου, ήταν (σχεδόν) τα μοναδικά πρόσωπα με πολιτικό λόγο στα οποία έγινε θετική αναφορά (θετική αναφορά έγινε και στον Αλέξη Τσίπρα)[6]. Κατά τα άλλα, απέναντι στον μεγάλο δημοσιογράφο Γιώργο Αυτιά (και στο πυρ το εξώτερον) τέθηκαν ο Γιώργος Παπανδρέου, η «συγκυβέρνηση» Ντόρα + Καρατζαφέρης + Κουβέλης[7], ο Πάγκαλος («που είναι χοντρός», για να συγγενέψει, προφανώς, η σάτιρα των εξωτερικών χαρακτηριστικών ενός πολιτικού με του Αριστοφάνη, του οποίου ο Λαζόπουλος είναι κατευθείαν απόγονος) και, βέβαια, πάντα ο Σημίτης («ο άνθρωπος που μας έβαλε στην ΟΝΕ»). Ιδίως ο Καρατζαφέρης παρουσιάστηκε, σε ένα κρεσέντο πολιτικής οξυδέρκειας και διεισδυτικότητας, ως «το ακροδεξιό χέρι του τέως σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ».
Ο μονοδιάστατος χαρακτήρας της πολιτικής σάτιρας του Λαζόπουλου είναι εντυπωσιακός. Στον κόσμο του, τα πρόσωπα χωρίζονται σε καλούς και κακούς. Καλοί είναι όσοι εχθρεύονται την Ευρώπη, το Μνημόνιο, το ΠΑΣΟΚ. Κακοί είναι όλοι οι υπόλοιποι. Το Αλ-Τσαντίρι News πρέπει να είναι μια από τις τελευταίες μυθοπλασίες που προσφεύγει στον απόλυτο μανιχαϊσμό για να διεκδικήσει την ταύτιση των θεατών της. Για τις ανάγκες του μανιχαϊσμού αυτού, ο Γιώργος Αυτιάς μεταμφιέζεται σε πραγματικό «παιδί του λαού» και η εκπομπή του με θέμα την κλοπή μιας κατσαρόλας με στιφάδο την ώρα του μαγειρέματος (!) μετατρέπεται σε σύμβολο του αντιμνημονιακού αγώνα: στο εξής, εδώ που έχουμε φτάσει, έτσι που οι άνθρωποι πεινάνε, «θα μαγειρεύουν με σεκιούριτι».
Δεν είναι τυχαία η αναφορά στον Γιώργο Αυτιά, η αναγόρευσή του από τον Λαζόπουλο σε βασική πηγή της εκπομπής του. Είναι η εγγύηση της λαϊκότητας, η πηγή της έμπνευσης των σατιρικών κειμένων που ο Λαζόπουλος επινοεί. Πού αλλού εκτός από την εκπομπή του Αυτιά θα ακούγονταν με κύρος αυθεντίας φράσεις του τύπου «βάλτε έναν φυλακή», χωρίς μια στοιχειώδη ανάλυση για το πώς το κοινοβουλευτικό σύστημα μέσω των ρυθμίσεων και των παραγραφών που ορίζει έχει εξασφαλίσει ουσιαστικά το ακαταδίωκτο πολιτικών που συνέπραξαν σε σκάνδαλα ; Ποιο άλλο κοινό θα ανεχόταν χωρίς να αλλάξει κανάλι προσαρμογές πολυφορεμένων ανεκδότων τύπου «Το πήδημα του Μνημονίου» (το «πήδημα» «Τροϊκά» σε «ανακουφίστρα», που στο τέλος δεν παίρνει δεκάρα για τις υπηρεσίες της); Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται ασεβές χιούμορ σε φράσεις τύπου «το αγγούρι κάνει καλό σε πάρα πολλά πράγματα, ενώ τα κολοκυθάκια θα σε καλύψουν προσωρινά μέχρι να βρεθεί το αγγούρι»; Και πώς μπορούν να λειτουργούν ως σατιρικό υλικό συνεχή ανέκδοτα με κλανιές;
ΟΛΑ ΜΕ ΟΛΑ
Γνωρίζοντας, πάντως, ότι η βάση του κοινού του είναι τα λαϊκά στρώματα, ο Λαζόπουλος προσαρμόζει την εκπομπή του στις προσλαμβάνουσες του κοινού του. Ενός κοινού χωρίς ιδιαίτερη πολιτική κουλτούρα, ποδηγετημένου από τα ΜΜΕ και από την πελατειακή αντίληψη της πολιτικής. Γι’ αυτό το κοινό χρειάζεται «ανάσες» χαβαλέ, έστω και επενδυμένου με ηθικοπλαστικά συνθήματα. Ο χαβαλές αυτός αφθονεί στην τηλεόραση κι είναι τσάμπα – κι αυτό εξυπηρετεί την παραγωγή εκπομπών όπως αυτή του Λαζόπουλου.
Η Μενεγάκη, η Αννίτα Πάνια, η τραγουδίστρια Μαντώ, η Τατιάνα Στεφανίδου, τα είδωλα της πιο λαϊκής τηλεόρασης εξυπηρετούν γάντι αυτό που ο Λαζόπουλος εννοεί χαβαλέ. Τα στιγμιότυπα με κωμικές προεκτάσεις από εκπροσώπους αυτού του τύπου της λαϊκής και δημοφιλούς τηλεόρασης, που διανθίζουν την εκπομπή του, χρησιμεύουν μεν σαν ανάσες από την υπερβολική δόση πολιτικολογίας, ωστόσο κι αυτές ακόμα είναι σχολιασμένες με υπερβολική δόση ηθικολογίας. Θα αναρωτηθεί κανείς: μα είναι δυνατόν να ηθικολογεί κανείς με την τραγουδίστρια Μαντώ; Κι όμως. Έτσι μόνο μπορεί να ξεχωρίσει ο Λαζόπουλος. Απαξιώνοντας στο κατεξοχήν κοινό της τηλεόρασης τα είδωλά του ως φτηνά, κρατώντας για τον εαυτό του το ρόλο του ακριβού.
Και έτσι, ως τιμαλφές, μπορεί να επιστρέφει στην πολιτική. Έχοντας αντλήσει κύρος από τη σύγκριση του εαυτού του με την τηλεοπτική υποκουλτούρα μπορεί με όλη του την άνεση, βγαίνοντας από μια αίθουσα μασάζ, να στήνει εκτελεστικά αποσπάσματα στο Νέο Γουδί. Κι ύστερα, πάλι, αφού έχει πια φαντασιωθεί την εκδίκηση του αγανακτισμένου Έλληνα από τον πολιτικό που δεν στέκεται στο ύψος του, μπορεί να ασχοληθεί με όλη του την άνεση με το άλλο αγαπημένο θέμα των ανυπότακτων Ελλήνων: την άρνηση να συμμορφωθούν με την απαγόρευση του καπνίσματος. Γιατί; Απλούστατα, επειδή «ο Έλληνας όταν έχει προβλήματα ανάβει τσιγάρο».
Είπαμε: είμεθα έθνος ανάδελφον.
Ίσως γι’ αυτό, αν και όχι ιδιαίτερα εκδηλωτικά, ψιλοαβαντάρουμε τον Σαμαρά[8]. Όχι ανοιχτά, μην καρφωθούμε – αλλά πάλι όταν ο Σαμαράς αναρωτιέται μήπως ό,τι έχει ετοιμαστεί στη γαλάζια μας χώρα από τους κακούς Δυτικούς της Τρόικας ίσως είναι προανάκρουσμα «κάτι ακόμα πιο ολέθριου», ο Λαζόπουλος αρπάζει τη διατύπωση και αφήνει να επικρέμαται πάνω από το κοινό του και μια υπόνοια θεωρίας συνωμοσίας. Σ’ αυτό το παστίς λαϊκότητας προς τα κάτω, η συνωμοσιολογία συγκαταλέγεται στα θεμιτά μέσα εντυπωσιασμού του κοινού, ήδη γαλουχημένου να μη φέρνει αντιρρήσεις στην καταστροφολογία.
ΟΠΩΣ ΤΩΡΑ, ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ
Είπαμε ότι ο Λαζόπουλος έχει επιλέξει εκ των προτέρων την οπτική γωνία με την οποία βλέπει τα πράγματα. Ακόμη κι αν τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως στην προκάτ «ανάλυσή» του, τόσο το χειρότερο για τα πράγματα. Στο κάτω κάτω, αυτός τηλεόραση κάνει – και δύσκολα γυρίζει κανείς να επιβεβαιώσει αν ό,τι κατά καιρούς προέβλεπε, όσα έλεγε, ό,τι κήρυσσε επιβεβαιώνεται από τα πράγματα.
Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να γυρίσουμε αρκετά χρόνια πίσω, να δούμε τι έλεγε τότε και αν είχε δίκιο, αν τα γεγονότα τον επιβεβαίωσαν.
Στο παλαιό δημοσίευμα του γράφοντος στο Αντί, που επικαλέστηκα νωρίτερα, υπάρχει και το παρακάτω απόσπασμα:
«…Μολονότι ο σώουμαν συμπεριφερόταν σαν αντιπολίτευση σε όλα τα μεγάλα θέματα της περιόδου που προβαλλόταν στο Mega η σειρά [Δέκα μικροί Μήτσοι], ιδιαίτερα στα εθνικά θέματα, ο “αμφισβητίας” ηθοποιός και συγγραφέας της σειράς συνέπλευσε με τη λεγόμενη “εθνική γραμμή”. Προσφεύγοντας στο θυμικό (και, τις πιο πολλές φορές, μόνο στο συναίσθημα) του θεατή, με προπαγανδιστικό τρόπο, ο Λαζόπουλος κατάφερνε να ευθυγραμμίζεται με τα επίσημα εθνικά δόγματα που ταλαιπώρησαν (και ακόμα ταλαιπωρούν) την ελληνική κοινωνία. Ας θυμηθούμε:
»Στο Μακεδονικό, αφού απαξιωνόταν με τον χειρότερο τρόπο το γειτονικό κράτος, προβάλλονταν οι συγκεντρώσεις της Θεσσαλονίκης και η θέση ότι “η Μακεδονία είναι η ψυχή μας” – που όχι λίγες περιπέτειες μας δημιούργησε.
»Στο Γιουγκοσλαβικό, οι Μήτσοι ευθυγραμμίστηκαν με την απλουστευτική κραυγή “Σέρβοι αδέλφια μας” – και εκφράστηκαν με το αλήστου μνήμης επεισόδιο όπου, μετά την αιματοχυσία στην κεντρική αγορά του Σαράγεβο, είς εκ των Μήτσων συναντούσε ένα ζευγάρι ματοβαμμένων Σέρβων να… διεκτραγωδούν τα δεινά τους από την αδικία που τους έκανε η διεθνής κοινότητα. Τέτοια διεισδυτικότητα από έναν… αντιεξουσιαστή.
»Στο ζήτημα που προέκυψε στις βραχονησίδες Ίμια προέκυψαν και έκτακτοι Μήτσοι. Η πολιτική τους θέση (που καθρεφτίστηκε σε ανάλογο αισθητικό πεδίο) αναλύονταν στα εξής: οι Τούρκοι συλλήβδην αποτελούν φυλή βαρβάρων που φέρονται κτηνωδώς· πολιτική ας κάνουν μαρκαρισμένα με τα εθνικά σήματα τα πρόβατα που βόσκουν στις νησίδες κι οι εθνικές (εθνικιστικές;) κραυγές κι οι σημαίες που κυματίζουν ας υπαγορεύσουν φρόνημα και μαζικές ψυχώσεις…»[9].
Πολιτικά αδαής, μονολιθικός, ναΐφ, αντιευρωπαίος[10], ο Λάκης Λαζόπουλος υπήρξε και παραμένει ένας δογματικός. Ισχύς του, η λήθη – κι ας έχει, κατά καιρούς, επικαλεσθεί στις τηλεοπτικές του εκπομπές τη διαπλαστική ισχύ της ιστορίας. Χάρη στη λήθη μπορεί να σκεπάζει όχι μόνο τις καλλιτεχνικές του αστοχίες όσο, κυρίως, τις επιλογές του στη ζωή του και στην πολιτική[11] (που συχνά μετατρέπονται σε καλλιτεχνική δράση, έστω και αν εν τέλει χρησιμεύουν σε λόγο χειραγώγησης υπέρ ενός συναισθηματικού ανορθολογισμού). Οπαδός ενός ιδιότυπου επαρχιωτισμού, χρησιμοποιεί την καλλιτεχνική του δύναμη για να τον προπαγανδίσει – έχει και μια υστεροβουλία να το κάνει, στο πλαίσιο αυτού του επαρχιωτισμού αρδεύει το μεγάλο μέρος του κοινού του.
Κατανοητό. Στο κάτω κάτω δεν έχει υπάρξει στην ιστορία ανυστερόβουλος λαϊκιστής.

[1] Ο Λάκης Λαζόπουλος είναι ο καλλιτεχνικός ηγέτης του κάθε πικραµένου. Αρκεί ο πικραµένος να είναι «λαός»: η γιαγιά στο χωριό, ο µισθοσυντήρητος υπαλληλάκος, οι Μήτσοι – διάφοροι, δηλαδή, που περιµένουν από έναν τηλεοπτικό αστέρα να «τα ρίξει», να τους χαϊδέψει τ’ αυτιά. Πού «τα ρίχνει»; Στους κακούς που πίνουν το αίµα του λαού µε το µπουρί της σόµπας: στην Ευρώπη, την τρόικα, τον Παπανδρέου (όπως παλαιότερα στον Σηµίτη, αλλά όχι στον Καραµανλή), τους εκσυγχρονιστές, σε όσους δεν βδελύσσονται το Μνηµόνιο… Μιλάει για λογαριασµό των καλών: δίκιο έχουν όσοι διαδηλώνουν, όσοι διαµαρτύρονται, οι κοινωνικές οµάδες που αντιστέκονται σε όποια µεταρρύθµιση, ακόµα και σ’ αυτές που η Ελλάδα σέρνεται εκ των πραγµάτων για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Προχθές, µετέτρεψε την εκποµπή του σε βήµα αντίστασης των φορτηγατζήδων. Έχουν άραγε δίκιο που επιµένουν να διατηρήσουν το επάγγελµά τους κλειστό, είναι κακό πράγµα να ανοίξει ο ανταγωνισµός στις µεταφορές; Τι τον νοιάζει τον Λαζόπουλο; Το µόνο που τον νοιάζει είναι να συνεχίσει να παριστάνει τη φωνή του πικραµένου. Είναι µια φωνή βουτηγµένη στη συγκίνηση. Η δηµοκρατία που προωθεί είναι µια δηµοκρατία της συγκίνησης, η λογική δεν έχει δουλειά σε ένα πετυχηµένο σόου. Η λογική είναι εξόριστη από το σόου, το προϊόν του Λαζόπουλου. Η κλάψα πουλάει, δεν πουλάνε τα επιχειρήµατα. Ο Λαζόπουλος παίζει τέλεια τον ρόλο του. Ακκίζεται, κλαψουρίζει, τίγκα στις ευκολίες και τα κλισέ. Γιατί άλλωστε να το κάνει αλλιώς; Τίγκα στις ευκολίες και τα κλισέ ήταν πάντα, παραγωγός σλόγκαν και κλαψούρας. Υποτίθεται ότι είναι µια αντισυστηµική φωνή, παρίστανε τον αντισυστηµικό ακόµα κι όταν είχε βρεθεί στον προθάλαµο µιας ανυπόληπτης εξουσίας, µε αεροσυνοδούς και οιωνοσκόπους. Στην πραγµατικότητα είναι ο πνευµατικός ηγέτης του µόνου συστήµατος στο οποίο µπορεί να απευθυνθεί. Παλιότερα, συνήθιζε να λέει ότι µιλάει για λογαριασµό «της γιαγιάς στο χωριό» επειδή, προσέθετε, «η γιαγιά στο χωριό ξέρει». Ο Λαζόπουλος, φυσικά, ξέρει ότι η γιαγιά στο χωριό δεν ξέρει αλλά η άγνοιά της αυτή είναι που την κάνει πελάτισσά του. Αν ήξερε, δεν θα της έφταναν τα τραγουδάκια, τα συνθηµατάκια και η αφ’ υψηλού «σάτιρα» των τρελών του τηλεοπτικού χωριού. Δεν θα της έφτανε ο παραλογισµός δήθεν της συγκίνησης. Θα ήθελε και λίγη λογική (Τα Νέα, 30/9/2010).
[2] Από πλευράς μου, δεν είναι η πρώτη δημόσια επίκριση του συγκεκριμένου ηθοποιού. Ενδεικτική είναι η αναλυτική παρουσίαση των λαϊκιστικών τρόπων του στη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία του Δέκα μικροί Μήτσοι, που προβαλλόταν επί σειρά ετών στο Mega, από το περιοδικό Αντί (23/5/1997). Τίτλος εκείνου του κειμένου: «Πότε Λάκης; και πότε Μήτσος;»
[3] Κι ας έχει, αργότερα, καταφερθεί κατά του ίδιου του Χριστόδουλου.
[4] Σε συνέντευξη που μου παραχώρησε στο περ. Ταχυδρόμος, στην ερώτηση «Για την Ευρώπη τι πιστεύετε; Αν και η πατρίδα σας, η Λάρισα, είναι κατεξοχήν ευρωπαϊκή περιοχή…», απάντησε: «Είναι ε; Να το πω και στη μάνα μου γιατί δεν το έχει υπόψη της να χαρεί. Να της πω «”μάνα είσαι Ευρώπη”».
[5] Ένα υποδειγματικό στην απλότητα και τη σαφήνεια άρθρο σχετικό με την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό διάσωσής της, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, υπογράφεται από τον καθηγητή Σταύρο Τσακυράκη. Λέει ο αρθρογράφος: «Ήταν ή όχι µονόδροµος το Μνηµόνιο; Το ερώτηµα αυτό εξαρτάται από το κατά πόσον είχαµε ανάγκη από δανεικά ή όχι. Και δεν υπάρχει αµφιβολία ότι τα είχαµε ανάγκη. Όχι για να εξυπηρετήσουµε τα παλιά µας δάνεια, αλλά για να πληρώσουµε µισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία κ.λπ. Με δεδοµένο ότι οι αγορές δεν µας δάνειζαν, έπρεπε να αναζητήσουµε νέες µορφές δανεισµού µε νέους όρους αποπληρωµής. Το Μνηµόνιο µάς εξασφάλισε ένα τεράστιο δάνειο 110 δισ. ευρώ για τα επόµενα τρία χρόνια και φαίνεται να ήταν ό,τι καλύτερο µπορούσαµε να ελπίζουµε και να πετύχουµε…» (Τα Νέα, 21/9/2010)
[6] Θετική αναφορά έγινε και σε ένα περίεργο και έως τη στιγμή της εμφάνισής του αγνώστους ταυτότητος «Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας» της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) που την η Οκτωβρίου εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση, τη γεμάτη υπαινιγμούς, σύμφωνα με την οποία όποιος δημοσιογράφος οδηγείται στην ανάλυσή του υπέρ του Μνημονίου είναι οιονεί κυβερνητικός εκπρόσωπος. Λέει η ανακοίνωση αυτή, στην οποία ο Λαζόπουλος έκανε εκτενέστατη αναφορά: «Απαράδεκτο φαινόμενο αποτελεί η εμφάνιση δημοσιογράφων, κυρίως σε ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, ως οιονεί κυβερνητικών εκπροσώπων. Το Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, θεωρεί ότι πρωταρχικό καθήκον είναι η αντικειμενική ενημέρωση, ο πλουραλισμός στην παρουσίαση θέσεων και απόψεων και ο σεβασμός στην είδηση, ώστε να μην εμφανίζεται ο δημοσιογράφος ως φερέφωνο, προκαλώντας την αγανάκτηση του κοινωνικού συνόλου».
[7] «Αλίμονο σ’ αυτούς που θέλουν να μπουν στην ιστορία με το ζόρι», είπε με τόνους κήνσορα ο Λαζόπουλος για τους συγκεκριμένους πολιτικούς με τους οποίους διαφωνεί πολιτικά και ιδεολογικά.
[8] Πάντως, τον δήμαρχο Αθηναίων τον αβαντάρει με τον τρόπο του. Εντάξει, εκείνος ο καθηγητής (εννοεί τον Γιώργο Καμίνη) καλός φαίνεται αλλά «ο Νικήτας Κακλαμάνης θα βγει σίγουρα».
[9] Περ. Αντί, ό.π., σ. 12.
[10] «…Το μεγαλύτερο κομμάτι στην Ευρώπη σέρνεται ψυχολογικά. Και δεν γλιτώνει μια επίσκεψη στο Γκουγκενχάιμ από την κατάθλιψη που σέρνεται στην Ευρώπη…», δήλωνε στη συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει στονΤαχυδρόμο, ό.π.
[11] Ανάμεσα σε αυτές τις επιλογές ζωής ήταν και η θέση του, όπως έχει κατά κόρον γραφεί και ουδέποτε διαψευσθεί, ότι ανήκε στην «αυλή» της Δήμητρας Λιάνη, όταν κυριαρχούσε (ελέω του ανίσχυρου Ανδρέα Παπανδρέου) στον εξευτελισμό και την καταβαράθρωση της πολιτικής πραγματικότητας.
Γράφτηκε το Μάρτιο του 2014 από τον εξαιρετικό Ηλία Κανέλλη! Είναι ίσως το πιο ολοκληρωμένο άρθρο που περιγράφει το φαινόμενο «Λαζόπουλoς» και την εποχή ενός παραληρηματικού λαϊκισμού (πηγή: booksjournal), την εποχή μας…

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ! ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΕΝΑΣ ΤΣΑΡΟΣ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ! Η ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΑΠΟ ΤΑ ΒΔΕΛΥΡΑ ΕΘΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΑ!

Ïðåçèäåíò Ðîññèè Â.Ïóòèí ïîñåòèë ìîëîäåæíûé ôîðóì "Ñåëèãåð-2012"
«Όταν ακόµη και το ελάχιστο καλό στο ζυγό υπερτερήσει, τότε ο Θεός θα φανερώσει το έλεός Του πάνω στην Ρωσία».
«H Ρωσία, περνάει τώρα από µία θρησκευτική αφύπνιση, που ήδη είναι ένα εµπόδιο στην εξάπλωση του αθεϊσµού».
16-17-lezanta-eugenios
Ο ιερομόναχος πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, κατά κόσμον Ευγένιος

Από την οµιλία του ιεροµoνάχου πατρός Σεραφείµ Ρόουζ, στη συνάντηση της νεολαίας της εκτός Ρωσίας Ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας, στο Σαν Φρανσίσκο (3/8/1981)
Τον 19ο αιώνα στη Ρωσία ένας αριθµός προφητών – και ακόµη λαϊκών που έβλεπαν µακρυά σαν τον Ντοστογιέφσκι – προείδαν την Επανάσταση που ερχόταν στη Ρωσία σαν αποτέλεσµα απιστίας, εκκοσµίκευσης, και µιας εντελώς τυπικής διάθεσης προς την Ορθοδοξία, αποστερηµένης από την ζέουσα και µε αυτοθυσία πίστη που η Ορθοδοξία απαιτεί.
Κάποιοι το είδαν σε γενικές γραµµές, σαν µία τροµερή θεοµηνία έτοιµη να καλύψει την Ρωσική γη. Όπως έκανε ο επίσκοπος Θεοφάνης ο έγκλειστος όταν κοίταξε στα υπολείµµατα της αληθινής χριστιανικής πίστης σε τόσο πολλούς ανθρώπους και απόρησε: Σε εκατό χρόνια τι θα έχει αποµείνει από την Ορθοδοξία µας; Άλλοι είδαν ειδικώτερα την φοβερή επανάσταση, η οποία επρόκειτο να εξαπλωθεί σε όλο τον κόσµο.

Το μέλλον της Ρωσίας
Έτσι ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης είπε σε ένα κήρυγµά του που εκφωνήθηκε στα 1904: Ρωσία, εάν αποµακρυνθείς από την πίστη σου, όπως πολλοί από την τάξη των διανοουµένων έχουν ήδη αποµακρυνθεί, δεν θα είσαι πλέον Ρωσία, ούτε Αγία Ρωσία. Και εάν δεν υπάρξει µετάνοια στον ρωσικό λαό, τότε το τέλος του κόσµου είναι κοντά. Ο Θεός θα πάρει τον ευλαβέστατο Τσάρο και και θα στείλει ένα µαστίγιο, στα πρόσωπα ασεβών, ψυχρών, φίλαυτων κυβερνητών, που θα πληµµυρίσουν όλη τη γη µε αίµα και δάκρυα. (Father John of Krostandt, 50th Anniversary Book, Utica, NY, 1958). Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία ο κόσµος τώρα ευρίσκεται (1981), µε σχεδόν µισόν από αυτόν βουτηγµένο στο αίµα και στην διαρκή τυραννία που άρχισε το 1917 µε την ρωσική επανάσταση.
Υπάρχει καµία ελπίδα για ανάκαµψη ή απλά ο αθεϊσµός θα κατακτήσει όλο τον κόσµο και θα εγκαταστήσει το Βασίλειο του Αντίχριστου; Έχουµε πολλούς λόγους να αµφιβάλλοµε ότι τα µελλοντικά γεγονότα θα είναι τόσο απλά όσο αυτό. ∆ια δύο κυρίως λόγους: διότι η κατ’ εξοχήν χώρα που άρχισε τη βασιλεία του αθεϊσµού, η Ρωσία, περνάει τώρα από µία θρησκευτική αφύπνιση, που ήδη είναι ένα εµπόδιο στην εξάπλωση του αθεϊσµού, και επειδή ο Αντίχριστος, σύµφωνα µε την Ορθόδοξη προφητεία, δεν θα είναι ένας απλός άθεος τύραννος σαν τον Στάλιν, αλλά ένα θρησκευτικό πρόσωπο, που περισσότερο θα πείσει τον κόσµο παρά θα τον εξαναγκάσει να τον αποδεχτεί. Οι Άγιοι άνθρωποι που ζούσαν στην Ρωσία, στην αρχή της επανάστασης προειδοποιούσαν για την αποκαλυπτική θέση αυτού του γεγονότος και ήξεραν ότι θα είναι µια µακριά και δύσκολη δοκιµασία για τον Ρωσικό λαό.
Vladimir-Putin

Αλλά επίσης προείδαν ότι θα υπάρξει ένα τέλος σε αυτήν την δοκιµασία. Ο Άγιος Αλέξιος από το Ερηµητήριο του Ζωσιµά, που ήταν ο Μοναχός που σχεδίασε τον λαχνό που εξέλεξε τον Πατριάρχη Τύχωνα, άκουσε κόσµο να φωνάζει έξω από την εκκλησία στο Μοναστήρι του Chudov (αυτό συνέβη τους πρώτους µήνες, µέσα στη σύγχυση της επανάστασης): «Η Ρωσία χάθηκε! Η Αγία Ρωσία χάθηκε»! Σ’ αυτό απάντησε: «Ποιος είναι αυτός που λέει ότι η Ρωσία χάθηκε, ότι έχει καταστραφεί; Όχι – όχι δεν έχει χαθεί, δεν έχει κατασραφεί και δεν πρόκειται να καταστραφεί, αλλά ο Ρωσικός λαός πρέπει να καθαρισθεί από τις αµαρτίες του µέσα από µεγάλες δοκιµασίες. Καθένας πρέπει να προσεύχεται και θερµά να µετανοεί. Αλλά η – 102 – Ρωσία δεν καταστράφηκε και δεν θα καταστραφεί». (Orthodox Russia, 1970, No1)

Ένα µεγάλο θαύµα του Θεού θα γίνει
O στάρετς Ανατόλιος ο νεώτερος της Όπτινα, στις πρώτες – πρώτες ηµέρες της επανάστασης, τον Φεβρουάριο του 1917, έκανε µια προφητεία υπό τον τύπον µιας έντονης εικόνας, για το µέλλον της Ρωσίας: «Θα συµβεί µια καταιγίδα. Και το Ρωσικό πλοίο θα θρυµµατισθεί σε κοµµατάκια. Αλλά ο κόσµος θα µπορεί να σωθεί ακόµη και σε σχίζες ή θρύµµατα. Και δεν θα καταστραφούν όλοι. Καθένας πρέπει να προσεύχεται, καθένας να µετανοεί και να προσεύχεται θερµά. Και τι συµβαίνει µετά από µια καταιγίδα; … Θα γίνει γαλήνη». Σ’ αυτό όλοι είπαν: «Αλλά δεν υπάρχει πλέον πλοίο, είναι κοµµένο κοµµατάκια, έχει καταστραφεί, όλα έχουν καταστραφεί». «∆εν είναι έτσι» είπε ο µπάτιουσκα. Ένα µεγάλο θαύµα του Θεού θα γίνει!
Και όλες οι σχίζες και τα θρύµµατα, µε την θέληση του Θεού και την ∆ύναµή Του, θα έρθουν το ένα δίπλα στο άλλο και θα ξαναενωθούνε, και το πλοίο θα ξανακτισθεί στην προηγούµενη οµορφιά του και θα συνεχίσει το δρόµο του, όπως έχει προορισθεί από τον Θεό. Και αυτό θα είναι ένα θαύµα – απόδειξη για τον καθ’ ένα». (Orthodox Russia, 1970, No1) Ο γέροντας Βαρνάβας της Σκήτης της Γεθσηµανή, µίλησε πριν την επανάσταση για την καταστροφή που θα ερχόταν πάνω στην Ρωσία και τον ανελέητο διωγµό εναντίον της Ορθόδοξης Πίστης. Είπε: «Οι διωγµοί εναντίον της Πίστεως θα αυξηθούν µέσα σε µια στιγµή. Θα είναι ανήκουστων οδύνων και σκότους, και σχεδόν όλες οι εκκλησίες θα κλεισθούν. Αλλά όταν θα φαίνεται στους ανθρώπους ότι είναι αδύνατο να αντέξουν περισσότερο, τότε θα έρθει ανακούφιση. Θα υπάρξει µία ανθοφορία. Εκκλησίες θα αρχίζουν επίσης να κτίζονται. Αλλά αυτό θα είναι µία ανθοφορία πριν το τέλος». (προσωπικό γράµµα προς τον Ν. Kieter)


Το τέλος θα έρθει δια της Κίνας
O µεγαλόσχηµος Μοναχός Αριστοκλής, όχι πολύ πριν τον θάνατό του τον Αύγουστο του 1918, είπε ότι «τώρα διερχόµεθα τους καιρούς πριν τον Αντίχριστο, αλλά η Ρωσία θα ανακάµψει. Θα υπάρξει πολλή κακοπάθεια, πολλά βάσανα. Όλη η Ρωσία θα γίνει µία φυλακή, και καθένας πρέπει µεγάλως να παρακαλεί τον Κύριο για συγχώρηση. Κάθε ένας πρέπει να µετανοεί για τις αµαρτίες του και να φοβάται να κάνει και την ελάχιστη αµαρτία, αλλά να παλεύει, αντιθέτως, να κάνει καλό, ακόµη και το µικρότερο. ∆ιότι και το φτερό από µία µυίγα έχει βάρος, και επειδή οι κρίσεις του Θεού είναι ακριβείς, καί όταν ακόµη και το ελάχιστο καλό στο ζυγό υπερτερήσει, τότε ο Θεός θα φανερώσει το έλεός Του πάνω στην Ρωσία». ∆έκα µέρες πριν το τέλος της ζωής του, είπε ότι «το τέλος θα έρθει δια της Κίνας. (Η επιδροµή από τα βδελυρά έθνη είναι σηµάδι του αµετάκλητου τέλους, και κατά τον Άγιο Ανδρέα τον διά Χριστόν σαλό – Λ.Μ.∆.). Αλλά θα γίνει (πριν εννοείται-ΛΜ∆) µία εντελώς ασυνήθιστη έκρηξη, και ένα θαύµα από τον Θεό θα δειχθεί φανερά. Και θα υπάρξει µία εντελώς διαφορετική ζωή, αλλά όλα αυτά δεν θα κρατήσουν πολύ…» (Orth. Russia 1969)

 Η ανάδειξη του ευσεβούς Τσάρου
O γέροντας Νεκτάριος της Όπτινα, στα 1920 προφήτεψε: «Η Ρωσία θα εγερθεί, και υλικά δεν θα είναι υγιής, αλλά πνευµατικά θα είναι υγιής, και στην Όπτινα θα υπάρχουν ακόµη επτά φωστήρες, επτά στύλοι». (Ι. Μ. Kontzevich, Optina Monastery and its Epoch, Jordanville, 1973). Ο αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης του Poltava, συνόψιζε στα χίλια εννιακόσια τριάντα τις προφητείες που είχε λάβει από διάφορους γέροντες σαν αυτές: «Με ρωτάτε για το κοντινό µέλλον και για τους έσχατους καιρούς. ∆εν µιλάω από δικά µου, αλλά δίνω την αποκάλυψη των Γερόντων: Ο ερχοµός του Αντίχριστου µοιάζει να είναι πολύ κοντά
Ο χρόνος που µας χωρίζει από αυτόν θα µπορούσε να µετρηθεί σε χρόνια ή σε δεκαετίες. Αλλά πριν τον ερχοµό του Αντιχρίστου η Ρωσία θα πρέπει πάλι να αποκατασταθεί, – να είσθε σίγουροι, – για ένα µικρό χρονικό διάστηµα. Και στην Ρωσία θα υπάρξει ένας Τσάρος (=βασιλιάς) εκλεγµένος από τον ίδιο τον Κύριο.
Θα είναι ένας άνθρωπος µε ζέουσα πίστη, µεγάλο µυαλό και σιδερένια θέληση. Αυτό έχει αποκαλυφθεί γι αυτόν. Θα περιµένουµε την εκπλήρωσιν των όσων έχουν αποκαλυφθεί. Κρίνοντας από διάφορα σηµάδια δεν πρόκειται να αργήσει. Εκτός αν από τις αµαρτίες µας ο Κύριος και Θεός ακυρώσει ότι έχει υποσχεθεί. Σύµφωνα µε τη µαρτυρία του λόγου του Θεού, αυτό επίσης µπορεί να συµβεί». (Τhe Orthodox Word, 1969) Έτσι πρέπει να δούµε, σύµφωνα µε τις προφητείες αυτών των Θεοπνεύστων ανδρών (συνεχίζει ο π. Σεραφείµ Ρόουζ), στα επόµενα χρόνια της εκατονταετίας, µια βέβαιη, ήδη αναµενόµενη αποκατάσταση της Αγίας Ρωσίας, και ακόµη (µετά) ένα Ορθόδοξο Τσάρο, για µία σύντοµη περίοδο, όχι πολύ πριν από τον ερχοµό του Αντιχρίστου και το τέλος του κόσµου.
Αυτό (η ανάδειξη του ευσεβούς Τσάρου) θα είναι κάτι θαυµαστό και όχι ένα απλό συνηθισµένο ιστορικό γεγονός. Αλλά καθ’ όµοιον τρόπο, είναι κάτι που εξαρτάται από τον ίδιο τον Ρωσικό λαό. ∆ιότι ο Θεός πάντα ενεργεί µαζί µε την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Ακριβώς όπως η Νινευί σώθηκε όταν οι άνθρωποι µετανόησαν και η προφητεία του Ιωνά για την καταστροφή αποδείχθηκε ψευδής, έτσι επίσης οι προφητείες για την αποκατάσταση της Ρωσίας θα αποδειχθούν ψευδείς, εάν δεν – 103 – υπάρξει µετάνοια στο λαό της Ρωσίας.
Ο µακαρίας µνήµης Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης Μαξίµοβιτς, του οποίου ο τάφος είναι εδώ, στον καθεδρικό ναό που σήµερα πρωί έγιναν οι ακολουθίες, διείσδυσε βαθειά στη σηµασία της Ρωσικής επανάστασης και την εξόντωση τόσο µεγάλου πλήθους Ρώσων. Στην έκθεσή του προς όλη τη διασπορά στο Sobor, στην Γιουγκοσλαβία, το 1938, έγραψε: “Ο Ρωσικός λαός σαν σύνολο, έχει επιτελέσει µεγάλες αµαρτίες οι οποίες είναι η αιτία για τα παρόντα δεινά. Οι ιδιαίτερες αµαρτίες του είναι επιορκία και βασιλοκτονία.
πηγή 
Με αφορμή την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Λέρο και τη Χίο ο σκιτσογράφος της Καθημερινής Ανδρέας Πετρουλάκης φαντάστηκε τις σημερινές δηλώσεις του πρωθυπουργού.
Μετά το «η Μυτιλήνη, η Λέσβος και τα άλλα... νησιά της Ελλάδας» που είχε πει ο πρωθυπουργός, ο Ανδρέας Πετρουλάκης «έβαλε»τον κ.Τσίπρα να κάνει μαθήματα... γεωγραφίας πριν την επίσκεψή του στα νησιά. Μάλιστα είχε φροντίσει να μάθει τ απάντα για την Λέρο και με την άφιξή του τα είπε.

Ο δεκάλογος του τέλειου κουραμπιέ!


Οι βουτυράτοι κουραμπιέδες δεν λείπουν από το γιορτινό τραπέζι. Επειδή όμως όλα θέλουν την τέχνη τους, για να έχετε αψεγάδιαστο αποτέλεσμα σε υφή και γεύση, ιδού μερικά χρήσιμα tips για να φτιάξετε τους τέλειους κουραμπιέδες.
kourampiedakia-amygdalou1 

1. Δεν πειραματίζεστε
Φροντίστε κατ’ αρχάς η συνταγή που θα φτιάξετε να είναι δοκιμασμένη για να έχετε εγγυημένο αποτέλεσμα. Η ζαχαροπλαστική δεν αφήνει περιθώρια για πολλούς πειραματισμούς και σίγουρα δεν θέλετε τα υλικά και ο κόπος σας να πάνε χαμένα.

2. Άρωμα… βουτύρου
Το γευστικό αποτέλεσμα και η υφή του κουραμπιέ εξαρτώνται κατά πολύ και από το είδος του βουτύρου που θα χρησιμοποιήσετε. Αν θέλετε πιο “μπισκοτένιο” αποτέλεσμα, το αγελαδινό είναι ό,τι πρέπει, ενώ το αιγοπρόβειο είναι η ιδανική επιλογή για να έχουν οι κουραμπιέδες σας τριφτή υφή, έντονο άρωμα και να λιώνουν στο στόμα.

kourampiedes
3. Χτύπημα, το ήμισι του παντός
Το βούτυρο και η ζάχαρη πρέπει να χτυπηθούν στο μίξερ σε δυνατή ταχύτητα για περίπου 10 λεπτά, ώσπου να πάρετε ένα εξαιρετικά αφράτο και λείο μίγμα. Το καλό χτύπημα του μίγματος καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το αφράτο τελικό αποτέλεσμα. Όσον αφορά τη ζάχαρη, το αν θα χρησιμοποιήσετε κρυσταλλική ή άχνη δεν έχει καθοριστικό ρόλο στην υφή του κουραμπιέ.

4. Αλκοόλ VS μπέικιν πάουντερ και σόδα
Στη ζύμη μπορείτε να προσθέσετε επίσης κονιάκ ή τσίπουρο. Αν χρησιμοποιήσετε σόδα, τη διαλύετε πρώτα στο αλκοόλ και μετά προσθέτετε το μίγμα στα υλικά πριν ρίξετε το αλεύρι. Αν χρησιμοποιήσετε όμως μπέικιν πάουντερ, το ρίχνετε στο μίγμα μαζί με το αλεύρι, ενώ το αλκοόλ θα προστεθεί μετά τα αβγά.

kourabie1
5. Ζύμωμα με μέτρο
Στο στάδιο του ζυμώματος -είτε με το φτερό στο μίξερ είτε στο χέρι- ζυμώνετε τα υλικά σας μέχρι να ενωθούν, όχι περισσότερο γιατί διαφορετικά η ζύμη σας θα είναι σκληρή και οι κουραμπιέδες δεν θα έχουν τριφτή υφή αλλά θα γίνουν υπερβολικά τραγανοί.

6. Μέτρο και στο ψήσιμο
Ψήνετε στο φούρνο τους κουραμπιέδες σε μέτρια θερμοκρασία -ιδανικά στους 165 με 170 βαθμούς ανάλογα με το φούρνο- για περίπου 20 λεπτά μέχρι να πάρουν ένα ελαφρύ χρώμα και όχι να ροδίσουν πολύ. Δεν τους παραψήνετε γιατί η ζύμη τους θα γίνει πολύ τραγανή και όχι τριφτή ώστε να λιώνει στο στόμα.

7. Και ο κουραμπιές θέλει την “ξεκούρασή” του
Μην προσθέσετε επιπλέον αλεύρι στη ζύμη σας αν δεν την αφήσετε να “ξεκουραστεί” ένα δεκάλεπτο. Αν μετά τα 10 λεπτά η ζύμη είναι ακόμα λιπαρή, συμπληρώνετε λίγο αλεύρι και ξαναζυμώνετε.

8. Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά
Αν δεν προσπεράσετε τα αμύγδαλα στη συνταγή σας, προτιμήστε να τα καβουρντίσετε μόνοι σας στο φούρνο ή στο τηγάνι αντί να τα αγοράσετε έτοιμα καβουρντισμένα. Έτσι θα εμπλουτίσετε ακόμα περισσότερο το γευστικό αποτέλεσμα. Δείτε εδώ πώς να τα ξεφλουδίσετε και να τα καβουρντίσετε.

kourampiedes
9. Τον κοσκινίζεις τον (κρύο) κουραμπιέ;
Θυμηθείτε πρώτα ότι βασική προϋπόθεση για να ραντίσετε με ανθόνερο και να κοσκινίσετε τους κουραμπιέδες με άχνη μετά το ψήσιμο είναι να κρυώσουν πολύ καλά. Το ίδιο ισχύει και για τη μετακίνησή τους από το ταψάκι τους για να μη διαλυθούν. Όσον αφορά το ράντισμα, εναλλακτικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ροδόνερο, λικέρ μαστίχας ή και ούζο. Μην υπερβάλλετε στην ποσότητα όμως γιατί θα πανιάσουν.

10. Σοκολάτα παντού;
Αν είστε λάτρεις της σοκολάτας, αντί να πασπαλίσετε παραδοσιακά τους κουραμπιέδες σας με άχνη ζάχαρη, μπορείτε να τους καλύψετε με σοκολάτα. Σε αυτή την περίπτωση, αφού τους ραντίσετε, τους βουτάτε στη σοκολάτα, τους βάζετε για λίγα λεπτά σε επίπεδη επιφάνεια στρωμένη με αντικολλητικό χαρτί ψησίματος για να σταθεροποιηθεί η σοκολάτα και μετά τους μεταφέρετε σε πιατέλα.

Καλή επιτυχία!
πηγή