Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2015

"..Πώς με βελούδινα δάχτυλ΄αγγίζεις τους πόνους μας και τους γλυκαίνεις Μάνα γλυκύτατη, όλα τα βάσανα συ τ΄απαλαίνεις!.."

https://lh6.googleusercontent.com/-3dRQZG63Cqc/TYu8WwWTZaI/AAAAAAAABb0/IRQwP8yeGSo/s1600/%25CE%2591%25CE%25B3%25CE%25AF%25CE%25B1+%25CE%25A0%25CE%25AF%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B7.bmp

Γ. Βερίτης

το γυφτάκι

Τρύπωσε στο προαύλιο ένα γυφτάκι
με τ' άλλα για να παίξει τα παιδάκια.
Μα εκείνα -- που ... δεν ήτανε γυφτάκια --
πλακώσαν στις κλωτσιές τ' αθώο παιδάκι!

Το πιάνει ο επιστάτης απ' τ' αυτάκι,
του ρίχνει ένα - δύο χαστουκάκια...
Κι όπως κοκκίνισαν τα μαγουλάκια
μοιάζει να 'ναι λιγότερο μαυράκι!

Τώρα έξω απ' τα κάγκελα κοιτάει
γελώντας προς τον χώρο του σχολείου
ενώ κρυφά ένα δάκρυ του κυλάει...

Μαθήτευσε του κόσμου του γελοίου
την τάξη! Και νωρίς αποφοιτάει --
χωρίς καν την βοήθεια ενός βιβλίου!



Δημήτρης Ε. Σολδάτος
Απ' την εκτός εμπορίου συλλογή:
"Κλείσιμο Βιβλίων"
Λευκάδα, 2013




 Φωτογραφίες : Νίκη Στρατάκη

‘‘Η Μεγάλη Σαρακοστή έχει τον δικό της αγώνα, γιατί ουσιαστικά μ’ αυτό το οποίο παλεύουμε είναι το δικό μας θέλημα, είναι ο εγωισμός μας, που είναι η αιτία όλων των παθών μας, αλλά και η αιτία όσων υποφέρουμε μέσα στη ζωή μας. Κάνουμε σαν να μην καταλαβαίνουμε τον κόσμο τον δικό μας, κάνουμε σαν να μην φταίμε εμείς για τα αδιέξοδα της ζωής μας και τα προσωπικά και τα γενικότερα, αλλά η βασική αιτία για όλα τα άσχημα που μας συμβαίνουν είναι ο ασταύρωτος εγωισμός μας’

Περί αυτοκτονίας 2ο

Ή Άννα περπατούσε στο δρόμο με βαριά καρδιά. Από καιρό τώρα καλλιεργούσε μέσα της την ιδέα της αυτοκτονί­ας. Δεν ήθελε πια να ζήσει από τότε πού είχε διαλυθεί ό αρραβώνας της. Είχε πολύ πληγωθεί. Όλα της φαίνονταν μαύ­ρα.

Και σιγά σιγά είχε αρχίσει να εξοικειώνεται με την ιδέα της αυτοκτονίας… Μια μικρή ποσότητα δηλητηρίου και όλα θα τελείωναν…

Μια μέρα ή απελπισία της είχε φτάσει στο κατακόρυφο. ‘Η αντοχή της είχε τέλεια πια λυγίσει. Και υπό την επίδραση αυτής της κατάστασης πήρε την οριστική απόφαση τη σημερινή μέρα θα ήταν ή τελευταία της ζωής της.

Θα ήταν 4 μ.μ. Σηκώθηκε, ντύθηκε και βγήκε έξω. ‘Ήθελε για τελευταία φορά να περπατήσει στους δρόμους να δει ανθρώπους, να περάσει από τους γνωστούς που έπαιζε όταν ακόμα ήταν μικρούλα, να αποχαιρετήσει τη ζωή.

Είχε φτάσει στην κεντρική πλατεία, όταν είδε κόσμο  πο­λύ. Απόρησε. Ρώτησε. Ήταν κηδεία. Μια κοπέλα, γνωστή της από χρόνια, είχε πεθάνει την προηγούμενη μέρα από αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ταράχτηκε ή Άννα. Πως δεν το είχε μάθει; Μια δύναμη την έσπρωξε να πάει στην εκκλησία. Μπήκε. Στεφάνια, λουλούδια, κόσμος σπαραγμός.

Άρχισε ή νεκρώσιμη ακολουθία. Πρώτη φορά σήμερα πρόσεχε τόσο πολύ στα λόγια και τά νοήματα τών τροπα­ρίων. Ένιωθε μέσα της μια ασυνήθιστη ταραχή. Στη συνέ­χεια της έκαμαν εντύπωση τά λόγια τού Ευαγγελίου: «… και πορεύσονται οι τά αγαθά ποιήσαντες εις άνάστασιν ζωής, οι δέ τά φαύλα πράξαντες εις άνάστασιν κρίσεως».

Ή καρδιά της χτυπάει γοργά. Κοιτάζει το φέρετρο. Φαν­τάζεται προς στιγμή τη σκηνή να είναι αυτή μέσα εκεί, ακίνητη, με τά μάτια κλεισμένα, πεθαμένη… Ή ταραχή μεγά­λωσε. Ιδρώτας ένιωσε να την περιλούζει…

Κάποτε τελείωσε ή κηδεία. Ό κόσμος έφυγε… Και το φέ­ρετρο μεταφέρθηκε στο κοιμητήριο… Ή Άννα όμως έμεινε εκεί ώρα πολλή. Πήγε πίσω από μια κολόνα για να μή φαί­νεται…

Σιγά σιγά έπεφτε το σκοτάδι. Τά μάτια της πλημμύρι­σαν δάκρυα. Σήκωσε το κεφάλι της. Απέναντι ήταν ό Σταυ­ρός. Μέσα από τά δάκρυά της τον έβλεπε σαν φωτεινό μετέ­ωρο, σαν άγκυρα ελπίδας στον ωκεανό της ζωής της. «Χρι­στέ μου, συγχώρησέ με… Είμαι μια αμαρτωλή…», είπε με λυγμούς και ένιωσε μεταμέλεια.

Μετά από ώρα σηκώθηκε, σκούπισε καλά τά μάτια της και αργά αργά τράβηξε για το σπίτι της… Έφτασε εκεί. Μπήκε στο δωμάτιό της. Πήρε αποφασιστικά το δηλητήριο και το έχυσε …Έξω είχε νυχτώσει πια… Μέσα της όμως  είχε λούσει το φώς, ή ελπίδα, ό Θεός…

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ  ΛΑΙΚΟ ΛΕΙΜΩΝΑΡΙΟ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ

 πηγή

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Τα γεφύρια της Ηπείρου που αντιστέκονται στη μανία της φύσης...!

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Τα γεφυρια της Ηπειρου που αντιστεκονται στη μανια της φυσης...!
Τα γεφύρια της Ηπείρου: Τα γοητευτικά «κομμάτια» της ιστορίας που στέκουν αγέρωχα στο χρόνο. Τα πέτρινα γεφύρια είναι μοναδικά έργα τέχνης που γεννήθηκαν μέσα από την ανάγκη των ανθρώπων να επικοινωνήσουν. Τότε που δεν υπήρχαν δρόμοι και έπρεπε να διασχίζουν τους υδάτινους δρόμους της Ηπείρου, δηλαδή τα ποτάμια που χώριζαν και ταυτόχρονα ένωναν τα χωριά και τις πόλεις.
Εργα ανθρώπων τόσο εναρμονισμένα με το ηπειρώτικο τοπίο, σαν να τα γέννησε η φύση.
Με αφορμή την κατάρρευση του γεφυριού της Πλάκας από την κακοκαιρία το  περασμένο Σαββατοκύριακο, συγκεντρώσαμε σε ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ μερικά από τα πιο όμορφα γεφύρια της Ηπείρου. Το οδοιπορικό έκανε ο σπουδαίος φωτογράφος Σπύρος Βαγγελάκης κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών. Ο ίδιος τα περιγράφει ως «μνημεία μιας άλλης εποχής που χτίστηκαν από φιλέλληνες ευεργέτες και άξιους μαστορους, με αίμα και πόνο σε αρμονία με το περιβάλλον σχέδιασμένα να αντέξουν την μανία της φύσης». Για πόσο ακόμα;

Τα τελευταία χρόνια, ο Σπύρος Βαγγελάκης ζει στη Σουηδία. Έφυγε για να κάνει αυτό που αγαπάει ζώντας αξιοπρεπώς, όπως μας είχε πει σε συνέντευξή του στο TheTOC.
Από τις ωραιότερες αναμνήσεις που πήρε στις αποσκευές του φεύγοντας από την Ελλάδα, είναι οι καταπληκτικές φωτογραφίες από τις περιπλανήσεις του στα ηπειρώτικα γεφύρια. Και λυπήθηκε πολύ που το γεφύρι της Πλάκας δεν υπάρχει πια.
Το γεφύρι της Πλάκας (δεν στέκεται πια)
Το γεφύρι της Πλάκας
Το μονότοξο Γεφύρι της Πλάκας χτίστηκε τον 19ο αιώνα (καικατέρρευσε την Κυριακή), ήταν το μεγαλύτερο των Βαλκανίων, με άνοιγμα τόξου 40,20 μέτρα και ύψος, στο κέντρο, 21 μέτρα. Γεφύρι με ιστορικό φορτίο, καθώς εκεί λειτούργησε το τελωνείο από την ελεύθερη Ελλάδα στην σκλαβωμένη Ήπειρο. Σύμβολο ενότητας και ομοψυχίας των αντιστασιακών δυνάμεων, καθώς εκεί, στις 29 Φεβρουαρίου του 1944, υπογράφηκε η συμφωνία της Πλάκας-Μυρόφιλλου για την κοινή δράση κατά των Γερμανών κατακτητών της χώρας.
Το γεφύρι της Πλάκας
Η θέση είναι ιδιαίτερα δύσκολη για το χτίσιμο γεφυριού και αυτό φαίνεται από τις δύο αποτυχημένες προσπάθειες που προηγήθηκαν για κτίσιμό του το 1860 και το 1863.
Μετά την κατάρρευσή του το περασμένο Σαββατοκύριακο, ο επιχειρηματίας Νίκος Λούλης (γιος του Κώστα Λούλη), που αποτελεί την 7η γενιά «μυλωνάδων» καταγόμενος από την Αετορράχη Κατσανοχωρίων, ανέλαβε με δικά του έξοδα την αναστήλωση του.
Το γεφύρι της Κόνιτσας
Το γεφύρι της Κόνιτσας
Στη νοτιοδυτική άκρη της πόλης, ακριβώς στην είσοδο της χαράδρας του Αώου, βρίσκεται το μεγάλο μονότοξο γεφύρι της Κόνιτσας, το οποίο κτίστηκε το 1870- 71 από συνεργείο 50 μαστόρων με επικεφαλής τον πρωτομάστορα Ζιώγα Φρόντζο από την Πυρσόγιαννη.
Το γεφύρι χτίστηκε με δωρεές των κατοίκων της πόλης και κυρίως του Γιαννιώτη Ιωάννη Λούλη, ο οποίες διέθεσε περίπου τα μισά από τα 120.000 γρόσια που κόστισε η κατασκευή του.
Το Γεφύρι της Πολιτσάς
Το Γεφύρι της Πολιτσάς
Στην περιοχή των Κατσανοχωρίων, κοντά στο χωριό Φορτόσι και πάνω από τα ορμητικά νερά του Αράχθου έχει κτιστεί το ωραίο πέτρινο γεφύρι της Πολιτσάς. Είναι τετράτοξο με το κεντρικό τόξο να έχει ύψος περίπου 14 μέτρα και μήκος 24 μέτρα περίπου.
Χτίστηκε από μαστόρους εκ Αμπελοχωρίου, ενώ το 1874 ο Ι. Λούλης διέθεσε τα χρήματα για την συντήρησή του. Πολύ κοντά σε αυτό το υπέροχο γεφύρι βρίσκεται το σημερινό νεώτερο.
Το γεφύρι Βωβούσας
Το γεφύρι Βωβούσας
Γεφύρι της Βωβούσας (1748-Μονότοξο) : Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού Βωβούσα στην περιοχή του Ανατολικού Ζαγορίου. Κτίστηκε το 1748, στις πηγές του Αώου, από τον Αλέξη Μίσιο.
Το γεφύρι Πλακίδα- Καλογερικό
Το γεφύρι Πλακίδα- Καλογερικό
Πρόκειται για ένα τρίτοξο γεφύρι που χτίστηκε το 1814 και βρίσκεται κοντά στα χωριά Κήποι και Κουκούλι του Κεντρικού Ζαγορίου. Είναι από τα λιγοστά τρίτοξα γεφύρια που υπάρχουν, πράγμα που του έχει δώσει την ιδιαίτερη φήμη του.
Το γεφύρι Πλακίδα- Καλογερικό
Το γεφύρι Πλακίδα- Καλογερικό
Το γεφύρι της Βροσίνας
Το γεφύρι της Βροσίνας
Το γεφύρι της Βροσίνας, βρίσκεται εντός του οικισμού, δίπλα στην βρύση. To χωριό Βροσίνα συναντάται στην παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων- Ηγουμενίτσας. Το γεφύρι είναι μονότοξο με δύο βοηθητικά τόξα. Η παράδοση αναφέρει ότι χτίστηκε με χρήματα της Μονής Μακρυαλέξη (Λάβδανη)
(Σημειώνεται ότι και το Γεφύρι της Βροσίνας κινδύνευσε από την κακοκαιρία, αφού το ποτάμι Ζαλογγίτικο, ξεχείλισε και τα νερά έφτασαν ως την καμάρα του πέτρινου Γεφυριού της Βροσίνας.)
Το γεφύρι του Μίσιου
Το γεφύρι του Μίσιου
Η «γέφυρα του Μίσιου» βρίσκεται στο παλιό μονοπάτι που ένωνε το Κουκούλι με τη Βίτσα και κτίσθηκε το 1748 με δαπάνες της οικογένειας του Αλέξη Μίσιου από το Μονοδέντρι.
Το γεφύρι του Μίσιου
Το Γεφύρι του Μίσιου βρίσκεται στην κοιλάδα του Ξηροπόταμου, ανάμεσα στα χωριά Κουκούλι και Βίτσα.
Το γεφύρι του Μίσιου
Το γεφύρι Καμπέρ Αγά
Το γεφύρι Καμπέρ Αγά
Στην περιοχή του Ανατολικού Ζαγορίου, κοντά στους Μηλιωτάδες, πάνω από τον ποταμό Ζαγορίτικο βρίσκεται το επιβλητικό μονότοξο πέτρινο γεφύρι του Καμπέρ Αγά.Το γεφύρι χτίστηκε το 1659.
Το γεφύρι της Αρτας
Το γεφύρι της Αρτας
To Γεφύρι της Άρτας (στην λαϊκή παράδοση γιοφύρι της Άρτας) είναι λιθόκτιστη γέφυρα του ποταμού Αράχθου, του 17ου αιώνα μΧ, στην πόλη της Άρτας, που έγινε πασίγνωστη από το ομώνυμο θρυλικό δημοτικό τραγούδι που αναφέρεται στην "εξ ανθρωποθυσίας" θεμελίωσή του.
Το γεφύρι της Αρτας
Ο ίδιος όρος αποτελεί επίσης σύγχρονη μεταφορική έκφραση όταν αναφέρονται έργα τα οποία αργούν να ολοκληρωθούν όπως και στο θρύλο του τραγουδιού ("Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν").
Το γεφύρι του Κοντοδήμου
Το γεφύρι του Κοντοδήμου
Το γεφύρι του Κοντοδήμου ή Λαζαρίδη βρίσκεται στην έξοδο της χαράδρας του «Βικάκη», λίγο έξω από το χωριό Κήποι Ζαγορίου.
Χτίστηκε το 1753, με έξοδα του Τόλη Κοντοδήμου από το Βραδέτο, από τον οποίο πήρε και το όνομα και βρίσκεται πάνω στο μονοπάτι με το οποίο επικοινωνούσαν παλαιότερα οι Κήποι με το Κουκούλι.
Το Θεογέφυρο
Το Θεογέφυρο
Το Θεογέφυρο βρίσκεται κοντά στο χωριό Λίθινο Ιωαννίνων. Είναι ένα φυσικό γεφύρι που σχηματίσθηκε από βράχια ενωμένα πάνω από τον ποταμό Καλαμά. Κατεβαίνοντας το μονοπάτι προς την κοίτη του ποταμού θα σας γοητεύσουν τόσο η θέα του γεφυριού από κάτω προς τα πάνω όσο και τα ορμητικά νερά του ποταμού, που κυλάν ανάμεσα στα βράχια της κοίτης του δημιουργώντας αρκετό θόρυβο!
Το γεφύρι της Κλειδωνιάς
Το γεφύρι της Κλειδωνιάς
Βρίσκεται στο χωριό Κλειδωνιά της επαρχίας Κόνιτσας, εκεί που τελειώνει η χαράδρα του Βίκου. Γεφυρώνει τον Βοϊδομάτη. Χτίστηκε το 1853.
Το γεφύρι της Κλειδωνιάς
Το γεφύρι του Πετσιώνη
Το γεφύρι του Πετσιώνη
Βρίσκεται έξω από το χωριό Κήποι Ζαγορίου, διανύοντας ένα περίπου χιλιόμετρο στο δρόμο προς τους Νεγάδες. Γεφυρώνει το Μπαγιώτικο ποτάμι. Χτίστηκε το 1830 με χορηγό τον Θεόδωρο Πετσιώνη από το Δίλοφο.
Το γεφύρι του Μύλου - Ελάτη
Το γεφύρι του Μύλου
Βρίσκεται κάτω από τον οικισμό της Ελάτης Ζαγορίου. Γεφυρώνει τον Ξηροπόταμο, που χύνεται στον Βίκο. Το έτος κατασκευής του είναι άγνωστο. Από εκεί ξεκινά μονοπάτι που καταλήγει στο γεφύρι του Αγίου Μηνά στο γειτονικό Δίλοφο.
Το γεφύρι του Καπετάν Αρκούδα
Το γεφύρι του Καπετάν Αρκούδα
Το γεφύρι του Καπετάν-Αρκούδα βρίσκεται στο Δίλοφο Ζαγορίου. Είναι ένα μονότοξο γεφύρι που κατασκευάστηκε το 1806 με χρηματοδότηση του Εβραίου Σολομώντα Ματσίλη.
Παλαιότερα ονομαζόταν γεφύρι του Ξηροποτάμου ή γεφύρι του Εβραίου. Το όνομα με το οποίο είναι γνωστό σήμερα το πήρε από τον Μακεδονομάχο Καπετάν-Αρκούδα, τον οποίο σκότωσε ο τουρκικός στρατός σε αυτό το σημείο, το 1906.
Το γεφύρι του Νούτσου ή Κόκκορη
Το γεφύρι του Νούτσου ή Κόκκορη
Το γεφύρι του Νούτσου (ή Κόκκορη όπως είναι επίσης γνωστό) βρίσκεται στο κεντρικό Ζαγόρι, κοντά στο χωριό Κουκούλι, 39 χλμ. από τα Γιάννενα, στο ποτάμι του Βοϊδομάτη. Ο Νούτσος Κοντοδήμος από το Βραδέτο χρηματοδότησε την κατασκευή του γεφυριού, το οποίο πήρε το όνομα του ευεργέτη. Η επιγραφή σε μαύρη πλάκα αναγράφει χρονολογία 1750 ή 1752 (ο Λαμπρίδης αναφέρει και τον Νούτσο Καραμερσίνη ως κατασκευαστή το 1768).
Το γεφύρι του Νούτσου ή Κόκκορη
Λέγεται και γεφύρι του Κόκκορη (ή Κόκκορου) γιατί, ο Κόκκορος από το Κουκούλι, που είχε μύλο εκεί, διέθεσε το 1910 χρήματα για την επισκευή του. Τελευταία, το γεφύρι επισκευάστηκε ξανά από την ένωση Ζαγορισίων.
Το γεφύρι του Ξυροπόταμου
Το γεφύρι του Ξυροπόταμου
Δίτοξο πέτρινο γεφύρι που βρίσκεται έξω από το χωριό Σενίκο (νομός Ιωαννίνων). Γεφυρώνει τον Ξηροπόταμο, ο οποίος χύνεται στον ποταμό Τύρια.
Το γεφύρι της Μαύρης Πέτρας
Το γεφύρι της Μαύρης Πέτρας
Το γεφύρι της Μαύρης Πέτρας - Πουρνιάς (χτίστηκε το 1817), έχει τεταρτοκυκλικά ανακουφιστικά τόξα, ενώ το τοπίο συμπληρώνουν το εικόνισμα, η βρύση, η αγιογραφία του Παντοκράτορα  σε απότομο βράχο πάνω από το γεφύρι και ο μισογκρεμισμένος νερόμυλος δίπλα του.

Βιογραφικό

Ο Σπύρος Βαγγελάκης γεννήθηκε το 1960 στη Πρέβεζα, έζησε στην Αθήνα, την Κω και τα Γιάννενα, τα τελευταία δυο χρόνια ζει στη Στοκχόλμη.
Πολύ νωρίς ασχολήθηκε με την ζωγραφική και την μουσική και αργότερα με την γραφιστική και τη φωτογραφία.
Ως φωτογράφος συνεργάστηκε με περιοδικά και η εφημερίδες όπως "ΤΑ ΝΕΑ", το περιοδικό "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ", τα Ιταλικά περιοδικά "Panorama Travel", "Focus" και "Camper & Caravan" κ.α. Ως φωτογράφος-γραφίστας έχει επιμεληθεί φωτογραφικά λευκώματα, χάρτες και μπροσούρες κυρίως τουριστικού και πολιτιστικού περιεχομένου για την Περιφέρεια Ηπείρου, η Εταιρία Τουρισμού Ιονίων Νήσων, ο Οργανισμός Λιμένος Ηγουμενίτσας, η ΙΒ' Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων, το Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ιωαννίνων, Νομαρχίες, Δήμους και τουριστικά γραφεία της Ελλάδας και της Σκανδιναβίας. Η μπροσούρα της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων βραβεύτηκε από τον Ε.Ο.Τ. ως το καλύτερο τουριστικό έντυπο στην Ελλάδα για την περίοδο 2002-2003. Το 2006 το Ιταλικό Υπουργείο Τουρισμού επιλέγει φωτογραφία του με την Fontana di Trevi για την παγκόσμια προβολή της Ιταλίας στην μπροσούρα που εκτυπώνεται σε 16 γλώσσες, ενώ παραλληλα συμμετέχει και οργανώνει εκθέσεις, ενδεικτικά: Το 2009 συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στην Gallery Opera Unica της Ρώμης. Το 2011 συμμετείχε ως κριτής σε διεθνή διαγωνισμό φωτογραφίας στο Salerno της Ιταλίας. Το 2012 ατομική έκθεση στο Μιλάνο με τίτλο "Η δικιά μου Ήπειρος" διοργάνωση Νομαρχία του Μιλάνου. Το 2013 "Η δικιά μου Ήπειρος" εκτίθεται στη Στοκχόλμη, διοργάνωσή ΙΔΡΥΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ. Τον Φεβρουάριο του 2014 συμμετείχε στην Έκθεση Τουρισμού «Ελληνικό Πανόραμα», στη Στοκχόλμη. Τον Οκτώβρη 2014 έκανε ατομική έκθεση στο Μεσογειακό Μουσείο της Στοκχόλμης.
Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε την ιστοσελίδαspyrosvangelakis.wix.com/photography.
πηγή: thetoc.gr

Ένας Άγιος άστεγος!





Η ματιά του με διαπερνούσε ενοχλητικά στο αργό περπάτημα μου λίγα μέτρα πιο πέρα…

Αναζητούσα κάτι άλλο, αλλά προέκυψε αυτό το βλέμμα, που σαν να μου μιλούσε χωρίς ήχο με καθήλωσε και με γέμισε ενοχες…; Εγώ κρατώντας μια τυρόπιτα και ένα μπουκάλι νερό αμέριμνος αλλά και ψυχρός, εκείνος ένας πεινασμένος και κομματιασμένος ψυχικά περίμενε όχι την τυρόπιτα, αλλά το τέλος που δεν ερχόταν… Τον κοίταξα άλλη μια φορά και του την πρόσφερα μαζί το νερό…Την πήρε στα χέρια αλλά δεν την έφαγε…

«Ένα τσιγάρο έχεις να μου δώσεις;»

«Δεν καπνίζω», του λέω, αλλά τρέχω στο περίπτερο δίπλα του και αγοράζω ένα πακέτο, δεν θυμάμαι και ποια μάρκα… Το προσφέρω χαμογελώντας και καθώς απομακρύνομαι μη έχοντας να δώσω κάτι άλλο, ξεκίνησε η δική του προσφορα!!!

«Το τσιγάρο με σκοτώνει, ενώ η τυρόπιτα ανανεώνει το ραντεβού με την κόλαση για αργότερα…».

Τον κοίταζα σιωπηλός και ακίνητος δείχνοντάς του το ενδιαφέρον που ζητούσε για να συνεχίσει…«Δεν με παίρνει ρε φίλε η Παναγιά, με αφήνει εδώ να ταλαιπωρούμαι, να βλέπω την πατρίδα, να στοιχειώνει και να μη μπορώ να τη βοηθήσω… Τα παιδιά και τους νέους να χάνονται στην απελπισία, χωρίς προοπτική και όνειρα και λιώνω…Τους αρρώστους αβοήθητους, τους γέροντες πεταμένους και εκείνα τα ορφανά ξεχασμένα στα ιδρύματα και μαυρίζει η καρδιά μου…

Ο Χριστός είναι εδώ συνέχεια δίπλα μου και όσο τον παρακαλάω να με πάρει μαζί του με αφήνει να κοιμηθώ και ξανάρχεται μόλις ξυπνήσω… ?Δεν έχω και άλλη παρέα αλλά ούτε και παράπονο…Όποτε Τον φωνάξω τρέχει συνέχεια να με ακούσει…



Αν ζητήσεις από τον πρωθυπουργό ακρόαση δεν θα τον δεις ποτέ…Ο άρχοντας όμως όλου του κόσμου έρχεται αμέσως…» Δακρύζει και σταματάει να μιλάει κοιτώντας αλλού… Κάθισα δίπλα του και περίμενα να συνεχίσει, ήταν τόσο ζεστά, παρά το κρύο, που νόμιζες ότι έχει σόμπα κοντά του… Τώρα με κοιτάζει και χαμογελάει…«Δώρο από τον Χριστό είναι η σόμπα, μη σου πω ότι το βράδυ ξεσκεπάζομαι».

Χλόμιασα γιατί διάβασε τη σκέψη μου…! Κατάλαβα ότι δεν είναι τυχαίος άνθρωπος…

«Η δικαιοσύνη του Θεού είναι πιο μεγάλη από ότι φαντάζεσαι…

Αν κάνεις φόνο, η ανθρώπινη επιείκεια του δικαστηρίου θα σε βγάλει από τη φυλακή σε λίγα χρόνια, ενώ για το ίδιο αδίκημα σου λένε ότι θα πας στην κόλαση αιώνια…

Είναι δυνατόν ο άνθρωπος να είναι ποιο επιεικής από τον Θεό;

Αν μετανοήσεις για τις πράξεις που σε βαραίνουν, θα συγχωρεθείς αμέσως από τον Χριστό, γι’ αυτό να μην είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου…

Δώσε του την ευκαιρία να διορθωθεί και μη καταδιώκεσαι από τους τύπους και το καθήκον… Κάνε την προσευχή σου πάντα και μην αφήνεις τον εαυτό σου έξω από την ευλογία του Χριστού…»

«Θέλω αν μπορείς να προσευχηθείς για εμένα», του ζητώ…

«Αν εγώ φάω την τυρόπιτα που μου πρόσφερες, εσύ θα χορτάσεις; Να προσεύχεσαι στον Χριστό όπως και εγώ και να έχεις πίστη…»

Καθώς σηκώνομαι να φύγω, ενώ εκείνος πήρε την τυρόπιτα στα χέρια με κοιτάζει χαμογελώντας και μου λέει:

«Τόση ώρα οι τρεις μας θα μπορούσαμε να παίξουμε και ξερή (παιχνίδι με χαρτιά), αλλά μάλλον εσύ ήθελες μόνο να ακούσεις…

Ο φίλος μου θα σε βοηθήσει να βρεις αυτό που ζητάς…»

Ποτέ δεν περίμενα ότι παίρνοντας ένα πακέτο τσιγάρα και μια τυρόπιτα θα δεχόμουν σαν αντίτιμο την σοφία ενός άγνωστου άστεγου, τη δωρεάν ακτινογραφία των ανησυχιών μου και τη διαβεβαίωση ότι ο φίλος του ο Χριστός θα μου τις απαλύνει…

Οι άνθρωποι του Θεού βρίσκονται ανάμεσα μας και όποιος έχει ανοικτά μάτια μπορεί να δει το θέλημα Του, αλλά και την χάρη Του, αυτήν που μεταμορφώνει έναν άστεγο σε σοφό, έναν άγνωστο σε φίλο, έναν άνθρωπο σε αδελφό !!!



πηγή

Θυμηθείτε το Μπούτοβο. Το «πεδίο βολής» των μπολσεβίκων


Το Μπούτοβο, περιοχή που βρίσκεται κοντά στη Μόσχα, έγινε κατά την περίοδο της μπολσεβίκικης θηριωδίας, τόπος μαζικών εκτελέσεων «εχθρών του λαού» και ιδιαίτερα ορθοδόξων χριστιανών, αρχιερέων, κληρικών και απλών πιστών της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, που μαρτύρησαν κατά τα έτη των σταλινικών διωγμών στην Ρωσία. 20.000 πολιτικοί κρατούμενοι πυροβολήθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τρομοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης και μετά μεταξύ 1938-1953. Το 96% των θυμάτων ήταν άνδρες και 4% γυναίκες. 18 θύματα ήταν ηλικίας άνω των 75 ετών και 10 ήταν 15 ετών και κάτω. Άνθρωποι από σχεδόν 90 χώρες εκτελέστηκαν και θάφτηκαν εδώ. Από την περιβόητη «καρτοθήκη του θανάτου» που με περισσή επιμέλεια κρατούσαν οι εκτελεστές της NKVD, της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας ασφαλείας και πληροφοριών, τεκμηριώθηκε ότι στο «πεδίο βολής» του Μπούτοβο (στα ρωσικά: Бутовский полигон), εκτελέστηκαν και 17 άτομα που είτε ήταν Έλληνες κατά το γένος και την υπηκοότητα, είτε είχαν γεννηθεί στα ελληνικά εδάφη. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία απέκτησε την κυριότητα του οικοπέδου το 1995 και έκτισε εκεί μια μεγάλη εκκλησία – μνημείο προς τιμήν των νεομαρτύρων.
Η περιοχή αναφέρεται στα μοσχοβίτικα χρονικά από τα μέσα του 16ου αιώνα. Τελευταίος ιδιοκτήτης της ήταν ο Ι. Ι. Ζίμιν, αδελφός του ιδιοκτήτη ενός θεάτρου όπερας της Μόσχας, του Σ. Ι. Ζίμιν.  Μετά τα τραγικά γεγονότα του 1917, η περιοχή και το αγρόκτημα περιήλθαν στην ιδιοκτησία των στρατευμάτων εσωτερικής τήρησης της τάξης, δηλαδή στην τρομερή μυστική αστυνομία του μπολσεβίκικου καθεστώτος, γνωστή ως OGPU. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930 εδώ είχε εγκατασταθεί μια φάρμα παραγωγής αγροτικών προϊόντων, τα οποία προορίζονταν για κατανάλωση από τα στελέχη της υπηρεσίας. Το 1934 όμως καταργήθηκε και όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτή απομακρύνθηκαν. Στα τέλη του 1935, αρχές του 1936, ιδρύθηκε το «πεδίο βολής» του Μπούτοβο, όπου σχεδόν αμέσως, ξεκίνησαν οι εκτελέσεις και η ταφή διαφόρων ανθρώπων που έπεσαν στη δυσμένεια του καθεστώτος. Σύμφωνα με απολύτως εξακριβωμένα στοιχεία, αποτέλεσμα των μακροχρόνιων ανασκαφών στην περιοχή, αλλά και των εξετάσεων DNA, στο «πεδίο βολής» του Μπούτοβο, εκτελέστηκαν 20.756 άνθρωποι.
Οι υπόλοιποι χώροι του πρώην αγροκτήματος καταλήφθηκαν από ένα κολχόζ και το εξοχικό σπίτι του εβραϊκής καταγωγής διαβόητου κομμουνιστή σφαγέα και διευθυντή της NKVD, Γκένρικ Γιάγκοντα (Genrikh Yagoda - Διάβασε : Ο μεγαλύτερος σφαγέας της ανθρωπότητας για τον οποίο δεν ακούσατε τίποτα ΠΟΤΕ)
Σύμφωνα με πληροφορίες η πιο «δραστήρια» ημέρα στο «πεδίο βολής» ήταν η 28 Φεβρουαρίου 1938, όταν 562 άνθρωποι εκτελέστηκαν την ίδια ημέρα. Η περιοχή παρέμεινε πολύ καλά φυλασσόμενη από τους σοβιετικούς και αργότερα την μυστική αστυνομία μέχρι το 1995, όταν πωλήθηκε στη ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Πρέπει να σημειωθεί ότι τις εκτελέσεις δεν τις αποφάσιζαν τα δικαστήρια της χώρας, αλλά εξωδικαστικώς οι περιβόητες «τρόικες», (η τρόικα είναι ρωσική λέξη) δηλαδή τριμελείς επιτροπές του «Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων» (NKVD), αποτελούμενες από τον περιφερειακό διευθυντή της NKVD, τον περιφερειακό γραμματέα του Κόμματος των Μπολσεβίκων και τον περιφερειακό εισαγγελέα. Σπανίως, οι αποφάσεις λαμβάνονταν από τη «Δυάδα», δηλαδή από τον περιφερειακό διευθυντή της NKVD και τον αντίστοιχο εισαγγελέα. Με άλλα λόγια, μέσα σε μια συνεδρίαση ολίγων ωρών, τα μέλη της «Τρόικας» αποφάσιζαν τις εκτελέσεις και τις μακροχρόνιες φυλακίσεις στα στρατόπεδα εξόντωσης του σταλινικού ζόφου εκατοντάδων ανθρώπων κάθε φορά, δίχως την παρουσία του κατηγορούμενου, κάποιου συνηγόρου του, στερώντας του τις βασικές δικονομικές ελευθερίες, αλλά και τη δυνατότητα άσκησης έφεσης ή την αίτηση απονομής χάριτος.
Οι εκτελέσεις γίνονταν τη νύχτα. Γύμνωναν τους μελλοθανάτους μπροστά σε ανοιχτούς λάκκους και τους εκτελούσαν. Οι μαζικές εκτελέσεις ξεκίνησαν την 8η Αυγούστου 1937, όπου με ένα πυροβολισμό στο σβέρκο θανατώθηκαν 91 άτομα.
Στο Μπούτοβο μαρτύρησαν, κυριολεκτικά, οι άνθρωποι της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιεράρχες, ιερείς αλλά και απλοί πιστοί. Στο Μπούτοβο εκτελούνταν ο απλός λαός: εργάτες, αγρότες, ιερείς, κουλάκοι, ποινικοί κρατούμενοι και «πρώην άνθρωποι» δηλαδή πρώην ευγενείς, πρώην αξιωματικοί του τσαρικού στρατού, πρώην αξιωματικοί και στρατιώτες της Λευκής Φρουράς και διάφορα άλλα «αντισοβιετικά στοιχεία», σύμφωνα με την κομμουνιστική ορολογία. Τον Ιανουάριο του 1938 με μυστική απόφαση ξεκίνησε η εξόντωση των αναπήρων. Το διάστημα Φεβρουαρίου – Μαρτίου εκτελέστηκαν στο Μπούτοβο 1160 ανάπηροι.
Ο Μητροπολίτης Σεραφείμ. Εκτελέστηκε στο Μπούτοβο
Στο Μπούτοβο μαρτύρησαν 739 ιερωμένοι, μεταξύ των οποίων, 1 μητροπολίτης, 2 αρχιεπίσκοποι, 4 επίσκοποι, 15 αρχιμανδρίτες, 118 πρωθιερείς, 52 ιερομόναχοι, 363 ιερείς, 60 διάκονοι (μεταξύ των οποίων 4 πρωτοδιάκονοι και 1 αρχιδιάκονος), 10 μοναχοί, 58 μοναχές, 14 δόκιμοι μοναχοί και μοναχές, 8 ιερωμένοι, για τους οποίους δεν έγινε δυνατό να προσδιοριστεί ο βαθμός της ιεροσύνης τους. Παράλληλα, εκτελέστηκαν 219 λαϊκοί επειδή αρνήθηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους, μεταξύ των οποίων ήταν ψάλτες, αναγνώστες, μέλη ενοριακών επιτροπών, αγιογράφοι, καθαρίστριες των ναών, καντηλανάφτες κ.α.
Η διαδικασία των εκτελέσεων είχε συγκεκριμένο «τυπικό». Ειδικά διασκευασμένα κλειστά φορτηγά αυτοκίνητα, συγκέντρωναν τους προς εκτέλεση από όλες τις φυλακές και τα τμήματα μεταγωγών της Μόσχας και τους μετέφεραν στο Μπούτοβο. Τα φορτηγά αυτά οι σύγχρονοι τα αποκαλούσαν «Ψυχοπνίχτες». Εννοείται πως οι κρατούμενοι δεν ήξεραν ούτε που τους πηγαίνουν, ούτε πολύ περισσότερο γιατί τους μεταφέρουν. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, διοχέτευαν στην καρότσα του φορτηγού τις αναθυμιάσεις της εξάτμισης, ώστε οι κρατούμενοι να χάσουν τις αισθήσεις τους, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πέθαιναν κατά την μεταγωγή. Τα φορτηγά έφταναν από την πλευρά του δάσους. Στο χώρο του «πεδίου βολής» υπήρχαν δύο κτήρια, ένα μικρό λιθόκτιστο σπίτι και ένα μεγάλο, παραλληλόγραμμο ξύλινο παράπηγμα, περιτριγυρισμένα από ψηλά συρματοπλέγματα. Μέσα σε αυτό το ξύλινο παράρτημα τους ανακοίνωναν ομαδικά τις αποφάσεις για τη θανατική τους καταδίκη, έλεγχαν τους φακέλους τους, σύγκριναν με ιδιαίτερη επιμέλεια τα στοιχεία και τις φωτογραφίες των θυμάτων. Στη συνέχεια, έναν – έναν τους οδηγούσαν στο θάνατο με έναν πυροβολισμό στο σβέρκο. Η επιμέλεια στην τήρηση των αρχείων με τα στοιχεία των εκτελεσθέντων εκπλήσσει ακόμη και σήμερα τους ιστορικούς, δεδομένης της «τσαπατσουλιάς» που διέκρινε τη σοβιετική κρατική μηχανή από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα της ύπαρξης της.
Αρχικά, έθαβαν τα θύματα σε τάφους που είχαν σκάψει άλλοι κρατούμενοι με φτυάρια. Όταν όμως από τον Αύγουστο του 1937 οι εκτελέσεις στο Μπούτοβο έλαβαν μεγάλες διαστάσεις, αναγκάστηκαν να φέρουν εκσκαφείς και τρακτέρ για τη διάνοιξη τάφων και τη μεταφορά των πτωμάτων. Ανοίχτηκαν ομαδικοί τάφοι βάθους 3 μέτρων και μήκους μεγαλύτερου των 150 μέτρων.
Οι μαζικοί τάφοι ξεχωρίζουν με τα γκαζόν αναχώματα
Ένας τοίχος με πλάκες με χαραγμένα τα ονόματα των εκτελεσθέντων. Υπάρχουν ακόμα μηλιές στην περιοχή από την εποχή που η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για κηπουρική από αξιωματούχους της KGB. Όταν το κτήμα Butovo αγοράστηκε από την KGB, χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή λαχανικών για αξιωματούχους της KGB. Οι εργάτες ήταν φυλακισμένοι που στεγάζονταν σε στάβλους. Οι υπάλληλοι της KGB είχαν επίσης τη δυνατότητα να χτίσουν μικρά εξοχικά σπίτια με κήπους (datchas) σε ένα τμήμα της περιοχής των τάφων.
Μια μικρή ξύλινη εκκλησία είναι χτισμένη στην περιοχή όπου περίπου 1.000 Ρώσοι ορθόδοξοι ιερείς σκοτώθηκαν.
Ένα κτίριο που βρίσκεται ακριβώς έξω από το μνημείο και κατασκευάστηκε από Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου. Μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το κτίριο λειτουργούσε ως ένα διεθνές σχολείο για την KGB στο οποίο άτομα από ξένες χώρες εκπαιδεύονταν σε μυστικές δραστηριότητες. Σήμερα χρησιμοποιείται από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.
 
 

Χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις.

Ζήτω η νέα αντικαταληψιακή πολιτική!


 Να δοθεί τέλος στην κατάληψη της Νομικής ζητεί το Ποτάμι

*Κατάληψη της Νομικής Σχολής Αθηνών από αντιεξουσιαστές

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ 

Τι είπαν οι αρχές για τον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος