Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Όταν αισθανθείς πόνο επειδή κάποιος σε πρόσβαλε ή σε ντρόπιασε, να ξέρεις ότι ωφελήθηκες πολύ. με το ντρόπιασμα βγήκε από μέσα σου η κενοδοξία.



Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Μέγας Ευθύμιος: Ο ήλιος της ερήμου



megevfimii2
  
Αληθινά κράζει ο προφήτης: «Αγαλλιάσθω η έρημος και ανθήτω ως κρίνον». Με τη θρησκεία του Χριστού γεμίσανε οι ερημιές από αγίους ανθρώπους, από άνθη πνευματικά. «Και αντί της στιβής, αναβήσεται κυπάρισσος, αντί δε της κονίζης, αναβήσεται μυρσίνη». Και ο υμνωδόςγια τον καθένα απ  αὐτοὺς τους αγγελικούς κατοίκους της ερήμου, που είχανε το δάκρυ καθημερινό, αλλά όχι το δάκρυ της απελπισίας,αλλά της κατανύξεως το «χαροποιόν δάκρυον» ψέλνει παθητικά: «Ταις των δακρύων σου ροαίς, της ερήμου το άγονον εγεώργησας, και τοις εκ βάθους στεναγμοίς εις εκατόν τους πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας φωστήρ, τη οικουμένη λάμπων τοις θαύμασι, Ευθύμιε πατήρ ημών όσιε. Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.»

Ο άγιος Ευθύμιος ο Μέγας, που εορτάζει τη μνήμη του η Εκκλησία στις 20 του Ιανουαρίου, εστάθηκε ένας από τους φωστήρες της ασκητικήςπολιτείας. Γεννήθηκε στη Μελιτηνή της Αρμενίας στα 377 μ.X. Αληθινά εκ κοιλίας μητρός ήτανε αγιασμένος, γιατί αφοσιώθηκε στο Θεό απότριών χρονών παιδί. Ο Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης, που μόνασε στο κοινόβιο του αγίου Ευθυμίου ύστερα από την κοίμηση του αγίου, γράφει πως από τα πρώτα χρόνια της ηλικίας του το στόμα του αενάως δοξολογούσε το Θεό, η χαρά του ήτανε να πηγαίνει στην εκκλησία και ναακούγει τα άγια γράμματα με φόβο και κατάνυξη. «Τον δε μεταξύ χρόνον, οίκοι εσχόλαζεν εν τε τη προσευχή και τη ψαλμωδία και ταις των θείων λόγων αναγνώσεσι, διανυκτερεύων τε και ημερεύων, ειδώς ότι ο μελετών εν νόμω Κυρίου ημέρας τε και νυκτός έσται ως και το ξύλον το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων, ο τον καρπόν αυτού δώσει εν καιρώ αυτού».
Σαν έγινε 29 χρονών, πήγε στα Ιεροσόλυμα και προσκύνησε τους αγίους Τόπους, έπειτα επισκέφθηκε τους πατέρας της ερήμου και τέλος κατοίκησε σ  ἕνα σπήλαιο της λαύρας του Φαράν, κ  ἐζοῦσε με τέλεια ακτημοσύνη, πλέκοντας ψάθες για τη συντήρησή του. Εκεί κάθισε πέντε χρόνια, μ  ἕναν άλλον ασκητή Θεόκτιστο. Μετά τα πέντε χρόνια πήγανε από το Φαράν και ήβρανε μέσα σ  ἕνα ξεροπόταμο, που το λένε τώρα Ουάντι Δαμπόρ, ένα σπήλαιο απόγκρεμνο, κ  ἐκεῖ κατοικήσανε. Με τον καιρό πληθύνανε οι αδελφοί, και στο τέλος κάνανε έναμοναστήρι κοινόβιο, το πρώτο που γίνηκε στην Παλαιστίνη, και μέσα σ  αὐτὸ οι μοναχοί ζούσανε με άκραν αυστηρότητα. Ο μέγας Ευθύμιος,ο ηγούμενός του, έλεγε: «Οφείλει είναι ο μοναχός όλος οφθαλμός, πάντοθεν εαυτόν περισκέπην ακοίμητον έχων προς την αυτού φυλακήν το της ψυχής όμμα, ως εν μέσω παγίδων διοδεύων αεί». Από την αυστηρότητα του βίου κάποιοι μοναχοί απαυδήσανε και θέλανε να φύγουνε.«Τα κελλία στενά λίαν και απαραμύθητα ήσαν, ούτως αυτά του Μεγάλου Ευθυμίου κελεύσαντος».
Χρειάζεται πολύ χαρτί και μελάνι για να γράψει κανένας καταλεπτώς την πολιτεία του αγίου Ευθυμίου, τα λόγια του που σωθήκανε στο βίο του, τα θαύματά του και την κοίμησή του. Η αγιότητά του ακούσθηκε σ  ὅλη τη χριστιανοσύνη. Ονομάσθηκε «μέγας φωστήρ και ήλιος τηςερήμου». Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 20 Ιανουαρίου του έτους 473 μ.X., ημέρα Σάββατο, σε ηλικία 97 χρονών. «Ην δε το είδος αυτού αγγελικόν,η έξις άπλαστος (αφελής, απροσποίητη), το ήθος πραΰτατον, η δε φαινομένη του σώματος αυτού όψις στρογγυλοειδής τε υπήρχε και φαιδρά και λευκή και ευόμματος. Ην δε υποκόλοβος την ηλικίαν και ολοπόλιος, έχων τον πώγωνα μέγαν, φθάνοντα έως της κοιλίας, καιασινή πάντα τα μέλη· ούτε γαρ οι οφθαλμοί αυτού η οι οδόντες η έτερον μέλος το παράπαν εβλάβη αλλά στερρός τε και πρόθυμος ων ετελειώθη».
Ένα από τα πολλά θαύματα που έκανε είναι και το ακόλουθο, που το διηγήθηκε στον Κύριλλο, ο οποίος έγραψε το βίο του αγίου Ευθυμίου,ένας φύλαρχος Σαρακηνός, Τερέβωνας λεγόμενος, για τον πάππο του που είχε το ίδιο όνομα και που τον έγιανε ο άγιος. Αυτός λοιπόν ογέρο – Τερέβωνας, τον καιρό που ήταν ακόμα παιδί παράλυσε το μισό κορμί του, το δεξιό μέρος, από το κεφάλι έως τα πόδια. Ο πατέρας του Ασπέβετος, που ήτανε κι  αὐτὸς φύλαρχος, ήτανε απαρηγόρητος, γιατί οι γιατροί δεν μπορέσανε να δώσουνε ωφέλεια στο παιδί του. Βρισκότανε στην Αραβία κ  εἴχανε στήσει τα τσαντήρια τους. Όπου, μια νύχτα, βλέπει το άρρωστο παιδί στον ύπνο του έναν καλόγερο με μακριά γενειάδα και του λέγει: «Τι ασθένεια έχεις;» Κ  ἐκεῖνο έδειξε το παράλυτο μέρος του κορμιού του. Κι  ὁ μοναχός του λέγει πάλι: «Ο,τι τάξεις στο Θεό, θα το κάνεις, αν ελευθερωθείς από την αρρώστια;» Και το παιδί είπε: «Ναι». Τότε του λέγει ο γέροντας: «Εγώ είμαιο Ευθύμιος, που κάθουμαι στην έρημο, δέκα μίλια ανατολικά της Ιερουσαλήμ, μέσα στο ξεροπόταμο που είναι νοτινά από το δρόμο που πηγαίνει στην Ιεριχώ. Αν θέλεις να θεραπευθείς, έλα σε μένα κι  ὁ Θεός θα σε γιατρέψει».
Το πρωί, είπε το όνειρο το παιδί στον πατέρα του, κ  ἐκεῖνος αμέσως πρόσταξε να σηκώσουνε τις τέντες και να τραβήξουνε κατά το μοναστήρι του αγίου Ευθυμίου, που το βρήκανε ρωτώντας. Οι μοναχοί, σαν είδανε το πλήθος των βαρβάρων, φοβηθήκανε. Μοναχά οΘεόκτιστος κατέβηκε και τους ρώτησε τι ζητάνε. Κ  ἐκεῖνοι του είπανε «τον Ευθύμιο, το δούλο του Θεού». Επειδή όμως ο άγιος Ευθύμιοςησύχαζε κ  εἶχε δώσει παραγγελία να μην τον ανησυχήσουνε ως το Σάββατο, είπε στον Ασπέβετο να περιμένουνε. Αλλά ο δυστυχής πατέρας του έδειξε το παιδί που κειτότανε ξυλιασμένο και τον παρακάλεσε να τον λυπηθεί. Τότε ο Θεόκτιστος πήγε και είπε στον άγιο τηνιστορία. Κ  ἐκεῖνος κατέβηκε, και σαν είδε το παιδί, έκανε προσευχή πολλήν ώρα, ύστερα το σταύρωσε, και παρευθύς έγινε καλά οΤερέβωνας. Βλέποντας οι Αραπάδες αυτό το θαύμα, γονατίσανε και φιλούσανε τα πόδια του αγίου, και τον παρακαλούσανε να τους βαφτίσει. Τότε ο άγιος παράγγειλε να κάνουνε μία μικρή κολυμβήθρα σε μια γωνιά της σπηλιάς, που σώζουνταν ως τον καιρό που ταέγραφε ο Κύριλλος, κι  ἀφοῦ τους κατήχησε, τους βάφτισε. Τους κράτησε στο μοναστήρι σαράντα μέρες για να τους διδάξει τα της θρησκείας, κ  ὕστερα φύγανε. Ένας μοναχά απόμεινε στο μοναστήρι, ο θείος του Τερέβωνα, Τερέβωνας κι  αὐτός, αδελφός της μητέρας του, και χειροτονήθηκε καλόγηρος, και μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, αφού έδωσε πολλά χρήματα για να μεγαλώσουνε το μοναστήρι. Στάθηκε τύπος και υπογραμμός στην ευσέβεια, και κοιμήθηκε εν ειρήνη.
Μια Κυριακή λειτουργούσε ο άγιος Ευθύμιος, και κατά τα συνηθισμένα κάποιος ευλαβέστατος μοναχός Δομετιανός στεκότανε στα δεξιά της αγίας Τραπέζης βαστώντας το λειτουργικό ριπίδι, κι  ὁ Μαρίνος ο Σαρακηνός στεκότανε κοντά στο θυσιαστήριο, ακουμπώντας τα χέρια του στα κάγκελα. Άξαφνα βλέπει φωτιά να κατεβαίνει από τον ουρανό και να απλώνεται απάνω στο θυσιαστήριο σαν νάτανε σεντόνι πύρινο, και σκέπασε το μέγα Ευθύμιο και το μακάριο Δομετιανό. Και έμεινε έτσι σ  ὅλο το χερουβικό. «Τούτο δε το θαύμα ουδείς είδεν ειμή οι όντες του πυρός ένδον, και Τερέβων, και ο Χρυσίππου αδελφός Γαβρήλιος ο Καππαδόκης, ευνούχος ων από γεννήσεως και δι εἰκοσιπέντε ενιαυτών τότε εις την εκκλησίαν προσελθών. Φόβω τοίνυν συσχεθείς ο Τερέβων, έφυγεν εις τα οπίσω, και από τότε ουκέτι προέθετο επιστηρίζεσθαι τω καγκέλω του ιερατείου, καθ  ἣν είχε συνήθειαν τολμηρώς και θρασέως τούτο ποιείν κατά την ώραν της θείας προσκομιδής, αλλ  ὀπίσω πλησίον της θύρας της εκκλησίας ίστατο, μετά φόβου και ευλαβείας κατά την της συνάξεως ώραν κατά την κελεύουσαν εντολήν ευλαβείς έσεσθαι τους υιούς Ισραήλ και μη καταφρονητάς».
Φώτης Κόντογλου, Ασάλευτο Θεμέλιο, Ακρίτας 1996

Όπου και αν βρίσκεσαι, ό,τι και αν κάνης, μένε απολύτως βέβαιος ότι ο Θεός σε βλέπει από έξω και από μέσα, με όλους τους λογισμούς σου, με όλες τις επιθυμίες σου, με όλα τα έργα, σε όποια κατάστασι και αν είσαι, σε κάθε στιγμή της ζωής σου.


https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/originals/56/10/2f/56102fb20e37b30fa004f1b11efba12b.gif
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης

ΟΙ ΙΣΛΑΜΙΣΤΕΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΑΝ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΟΝΗ ΣΤΟ ΙΡΑΚ


φωτογραφία του 2006
φωτογραφία του 2006

To "Ισλαμικό Κράτος" του Ιράκ κατέστρεψε ολοσχερώς την αρχαιότερη μονή της χώρας  ( 6ος αι.) , τον Προφήτη Ηλία που βρίσκεται σε ύψωμα στα περίχωρα της Μοσούλης.
εικόνες δυροφόρου
εικόνες δυροφόρου
Το μοναστηριακό σύμπλεγμα  εμβαδού 9. 000 τ.μ. με 26 διαφορετικές αίθουσες συμπεριλαμβανομένων  ιερού ναού  και παρεκκλησίου διατηρούσε μέχρι την εισβολή του Ισλαμικού Κράτους ακόμα και τα λαξευμένα στις πύλες του, σύμβολα του χριστογράμματος στην ελληνική.
Ο χριστιανικός τόπος λατρείας που επιβίωσε για σχεδόν 1500 χρόνια έχοντας υποστεί μόνο  επιφανειακές ζημιές τώρα παρουσιάζει την εικόνα ενός τόπου με σωρευμένα μπάζα σύμφωνα με τις δορυφορικές φωτογραφίες του Associated Press (Digital globe).
Οι ισλαμιστές τρομοκράτες έχουν καταλάβει το μνημείο από τον Ιούνιο του 2014 και το χρησιμοποιούν ως οχυρό τους.
Η κατεδάφισή του φαίνεται να έχει λάβει χώρα μεταξύ  Αυγούστου και  Σεπτεμβρίου  2014, σύμφωνα με τον αναλυτή εικόνας Stephen Wood.
Οι φωτογραφίες  δείχνουν τους πέτρινους τοίχους  κυριολεκτικά κονιορτοποιημένους . Οι μπουλντόζες, οι βαριοπούλες, άλλος βαρύς εξοπλισμός αλλά και ενδεχομένως εκρηκτικά τα οποία δεν είναι ορατά στις εικόνες, μετέτρεψαν τους συμπαγείς πέτρινους τοίχους σε μια γκριζόλευκη μάζα σκόνης.
Η τρομοκρατική οργάνωση επιδιώκει την εξάλειψη κάθε ίχνους  μη ισλαμικής παρουσίας στην Μέση Ανατολή και για αυτό έχει πραγματοποιήσει αντίστοιχες καταστροφές σε πολλούς ιερούς τόπους λατρείας, ακόμη και σε  »αιρετικά » μουσουλμανικά προσκυνήματα ή αρχαιολογικούς χώρους.
dimpenews


Του Αββά Ησαΐα
Η απλότητα και το να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο, αγιάζουν την καρδιά (και την καθιστούν α­πρόσβλητη) από τον πονηρό. Απεναντίας, όποιος βρίσκεται μαζί με τον αδελφό του έχοντας μέσα του πονηρία, δεν θ' α­παλλαγεί από την καρδιακή λύπη. Μάταια είναι όλα τα έρ­γα εκείνου που, με πονηρή διάθεση, άλλα λέει και άλλα έ­χει μέσα στην καρδιά του.
Μη συνδεθείς με κανένα τέτοιον άνθρωπο, για να μη μολυνθείς από το δηλητήριό του. Κάνε συντροφιά με τους άκακους, για να πάρεις κάτι από τη δόξα τους και την αγνό­τητά τους.
Μην αντιμετωπίσεις με πονηρία κανέναν άνθρω­πο, για να μην αχρηστέψεις τους (πνευματικούς) κόπους σου. Με όλους τους ανθρώπους να κρατάς την καρδιά σου καθαρή, και θα δεις την ειρήνη του Θεού (να βασιλεύει) μέ­σα σου.
Γιατί όπως ακριβώς, όταν ο σκορπιός χτυπήσει κά­ποιον, το δηλητήριό του διατρέχει ολόκληρο το σώμα και προσβάλλει την καρδιά του ανθρώπου, έτσι προσβάλλει την καρδιά και η κακία εναντίον του πλησίον. Γιατί το δηλητή­ριό της μολύνει την ψυχή, που κινδυνεύει έτσι (να χαθεί) α­πό την πονηρία. Όποιος λοιπόν λυπάται τους κόπους του και δεν θέλει να χαθούν, πετάει γρήγορα από πάνω του αυ­τόν το σκορπιό, δηλαδή την πονηρία και την κακία.

Το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρες αδιέξοδο


gk

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Για ποιο λόγο άραγε ο Τσακαλώτος ξιφουλκεί με τα σπασμένα ελληνικά του εναντίον του ΔΝΤ, την ίδια στιγμή που τα μπλόκα των αγροτών κλείνουν τους δρόμους και ξεσηκώνονται οι ελεύθεροι επαγγελματίες;
Ποτέ άλλοτε ακόμα και στη γεμάτη αδιέξοδα περίοδο των μνημονίων το αδιέξοδο δεν ήταν τόσο μεγάλο και τόσο καθολικό. Αφετηρία του δε, είναι το γεγονός πως ο αντιμνημονιακός πόλος του συστήματος μεταβλήθηκε σε μνημονιακό, με τέτοια ταχύτητα και τέτοιες ανατροπές, ώστε οι πολιτικές δυνάμεις δεν έχουν προλάβει να προσαρμοστούν σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα οι κοινωνικές δυνάμεις εγκαταλείπουν με ταχύτητα την κυβέρνηση που επέλεξαν τέσσερις μήνες πριν. Ταυτόχρονα, ποτέ άλλοτε το οικονομικό, το κοινωνικό και το γεωπολιτικό αδιέξοδο δεν είχαν φτάσει σε αυτό το σημείο. Ο συνδυασμός αυτών των δύο κινήσεων συνιστά μια εκρηκτική σύμπτωση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε μεν το μνημόνιο τον Ιούλιο του 2015, αλλά εξελέγη κλείνοντας το μάτι στους ψηφοφόρους πως… δεν θα το εφαρμόσει («παράλληλα προγράμματα», και άλλα ηχηρά παρόμοια). Και έτσι, όταν τον Οκτώβριο του 2015 βρέθηκε και πάλι μπροστά στην αδήριτη λογική του μνημονίου, προτίμησε για άλλη μια φορά «να παίξει καθυστέρηση», ψηφίζοντας μόνο τα λιγότερο οδυνηρά μέτρα και διαιωνίζοντας τη διαπραγμάτευση πάνω στο ασφαλιστικό. Εάν ήταν μια «συνεπής» και καθαρόαιμη μνημονιακή δύναμη και αν είχε και το στοιχειώδες μυαλό, θα έπρεπε να περάσει μέσα στους τρεις μήνες του 2015, όλα τα μέτρα τη στιγμή που οι αντίπαλοί του ήταν στο καναβάτσο και η Ν.Δ. στα πρόθυρα της απόλυτης γελοιοποίησης. Και μάλιστα, τη στιγμή που στη Ν.Δ. κυριαρχούσαν οι «καραμανλικές» δυνάμεις και ο Μεϊμαράκης φάνταζε ως ο κυρίαρχος μιας εσωκομματικής αντιπαράθεσης που θα ολοκλήρωνε το σχήμα μιας κυβέρνησης Σύριζα με σκιώδη συγκυβερνήτη τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αυτό εξάλλου τους συμβούλευε ο Πρετεντέρης και άλλοι μνημονιακοί αναλυτές.
Επιπλέον, το momendum ήταν θετικό και από την πλευρά των δανειστών. Διότι ο Σύριζα εμφανιζόταν ως η μόνη αξιόπιστη εναλλακτική λύση, ενώ  το προσφυγικό και το μεταναστευτικό προσέφεραν, από σπόντα, ισχυρή στήριξη στον Τσίπρα, από την πλευρά της Μέρκελ και των Γερμανών.
Όσοι όμως ισχυρίζονται πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τα περάσει όλα και στα γρήγορα εκφράζουν μάλλον τους ενδόμυχους  πόθους τους. Γιατί θα μπορούσαν να πείσουν τα ίδια τα εναπομείναντα μέλη τους και τη βουλευτική τους ομάδα να ψηφίσουν τόσο δρακόντεια μέτρα σε απόλυτη αντίθεση με αυτά που υποστήριζαν ελάχιστους μήνες πριν; Αυτό είναι το σημείο που οι «συμβουλοί» του Τσίπρα ξεχνούν, ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ είχε εκλεγεί ως σφόδρα αντιμνημονιακός. Γι’ αυτό, και περνά τα νομοσχέδια διαδοχικά έτσι ώστε να εθιστούν οι βουλευτές του στο ότι είναι πλέον  μνημονιακοί και να το…  απολαμβάνουν. Συνέπεια όμως αυτής της καθυστέρησης, αναγκαίας εξαιτίας ακριβώς της φύσης του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως και η κοινωνία άρχισε να ξυπνά από το «μεγάλο ύπνο» του 2015, και ο αντίπαλος πόλος η Ν.Δ. άρχισε να ανασυγκροτείται με μεγάλη ταχύτητα.
Αίφνης λοιπόν, όλα τους πάνε στραβά. Οι αγρότες κατέβηκαν στους δρόμους και ο Τσίπρας έπεσε σε δημοτικότητα κατά είκοσι μονάδες κάτω από τον Κυριάκο (φανταστείτε και να μην λεγόταν Μητσοτάκης)! Οι κομματικές οργανώσεις αδειάζουν καθημερινά και οι Συριζαίοι υπουργοί αρχίζουν να γνωρίζουν το γνωστό σενάριο του γιουχαΐσματος που είχαν γνωρίσει οι προκάτοχοί τους· είναι δε τόσο άχρηστοι ώστε άφησαν και τη μικρή κότα Alexis να βόσκει στου Μαξίμου!
Η μόνη διέξοδος για να αντισταθμίσει τη χαμένη ήδη πλειοψηφία, όπως αντανακλάται στις δημοσκοπήσεις είναι η αθρόοι διορισμοί ημετέρων, που γελοιοποιήθηκαν με τη σειρά τους από τη θρασύτητα και τη βλακεία του γραμματέα της νεολαίας Σύριζα. Μια και δεν έχουν πλέον πραγματικό κόμμα και ενεργή λαϊκή στήριξη, επιχειρούν τουλάχιστον να φτιάξουν έναν «κομματικό στρατό» ως το μοναδικό τους στήριγμα και ως όπλο για τον ολοκληρωτικό εκμαυλισμό των στελεχών τους. Ποιος άραγε θα θυμάται τις αντιμνημονιακές κορώνες όταν εισπράττει τους παχυλούς μισθούς των συμβούλων; Αλλά ακόμα και αυτοί οι διορισμοί χρειάζονταν κάποιους μήνες για να πραγματοποιηθούν.
Η κατάληξη αυτών των αναγκαίων καθυστερήσεων  προσαρμογής, είναι πως μπροστά στην ογκούμενη λαϊκή διαμαρτυρία, την ανασυγκρότηση της ΝΔ και την ενεργοποίηση εκ νέου του ΔΝΤ και των δανειστών, σε κατεύθυνση σκληρής διαπραγμάτευσης, καθώς και στις αρνητικές εξελίξεις στην Ευρώπη για το ζήτημα του μεταναστευτικού, (τρομοκρατική απόπειρα στο Παρίσι, άνοδος της Λεπέν, Πρωτοχρονιά στην Κολωνία,  κλείσιμο συνόρων, σταδιακή εγκατάλειψη του Σέγκεν κ.λπ.) η κυβέρνηση Σύριζα βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Από τη μια πλευρά τα τρακτέρ των αγροτών και από την άλλη ο Τόμσεν.
Η επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ν.Δ. επιτείνει την κρίση και το αδιέξοδο. Διότι, καθιστά ανέφικτο το σενάριο μιας συγκυβέρνησης με τους «καραμανλικούς» ή τουλάχιστον μιας ανοχής εκ μέρους των, και υποχρεώνει τον ΣΥΡΙΖΑ να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής υποστήριξης των μνημονιακών μέτρων (στην καλύτερη περίπτωση μαζί με τον Λεβέντη). Όμως, μια τέτοια πολιτική, είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμη, όσο και αν προτάσσει ως παραπέτασμα καπνού τους «φοροφυγάδες» ή τις άδειες για τους «νταβατζήδες» των καναλιών.
Οι πιθανές εναλλακτικές λύσεις
Διαγράφονται έτσι οι ακόλουθες εναλλακτικές λύσεις:
Πρώτον, για να διατηρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία –κατεύθυνση προς την οποία τους σπρώχνουν και οι νεοδιορισθέντες σύντροφοι, που σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να την χάσουν–, να εμμείνει στην εφαρμογή των μέτρων με οποιοδήποτε τίμημα και άμεση σύγκρουση με την κοινωνική πλειοψηφία. Και το τίμημα είναι προφανές. Στις επόμενες εκλογές θα είναι πανηγυρικά δεύτερο κόμμα, με δυσκολία και με μεγάλη διαφορά από τη ΝΔ, ενώ στις μεθεπόμενες θα εξαφανιστεί. Ωστόσο, η ιδιοτέλεια των απολαβών της εξουσίας, έχει ήδη δείξει πως είναι κυρίαρχη για τον Τσίπρα και την παρέα του, παρά το ότι μεσο-μακροπρόθεσμα θα εξαερωθούν πολιτικά. Après nous le déluge (μετά από μας ο κατακλυσμός).
 Η δεύτερη λύση, και αρκετά πιθανή εάν προς αυτή σπρώξουν οι δανειστές και οι Αμερικανοί, θα ήταν μια μορφή οικουμενικής ή μάλλον μεταβατικής κυβέρνησης τεχνοκρατών, που όμως, θα έχει μάλλον, ως προϋπόθεση υπό τις σημερινές συνθήκες, την αποχώρηση του Τσίπρα από την πρωθυπουργική καρέκλα. Και κάτι τέτοιο, εκλαμβάνεται –και δικαίως– ως η αρχή του τέλους για τον Σύριζα. Και μάλιστα με αποχώρηση από τα τώρα ενός μεγάλου αριθμού κολλητών από τα υπουργεία, διότι ούτε ο Λεβέντης, ούτε το Ποτάμι μπορούν να στηρίξουν μια αμιγώς συριζαίϊκη κυβέρνηση.
Μια τρίτη, «ήπια» εκδοχή, θα ήταν η αλλαγή του εκλογικού νόμου, η σύντομη προσφυγή στις κάλπες και η δημιουργία εκείνου του δικτύου των συμμαχιών που θα απαγόρευε στη Ν.Δ. να καταλάβει μόνη της την εξουσία, και θα οδηγούσε σε σενάρια κεντροαριστερών συμμαχιών μεταξύ Σύριζα και νέου ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με ένα «Πορτογαλικό» ή ίσως και  «Ισπανικό» σενάριο. Αυτό το σενάριο προσπάθησε να στήσει ο Λαλιώτης και οι περί αυτόν, ώστε να διασφαλίσουν μια ομαλή μετάβαση στη μετασύριζα εποχή, χρησιμοποιώντας έστω μια τελευταία φορά τον ΣΥΡΙΖΑ και τη συμμαχία μαζί του! [Το αντίστοιχο σενάριο σημιτικής κοπής με φορέα το Ποτάμι έχει ήδη καταποντιστεί.]
Όμως και αυτό το σενάριο έχει πολύ λίγες πιθανότητες να επιτύχει, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταστεί τόσο αναξιόπιστος, στους πιθανούς εταίρους του, και χάνει με τέτοια ταχύτητα τη λαϊκή υποστήριξη, ώστε φαίνεται πιθανότερο, μετά από μια νέα εκλογική αναμέτρηση τα σενάρια να οδηγούν μάλλον σε κυβέρνηση με κορμό την κεντροδεξιά, (εάν η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ πλησιάσει τις δέκα μονάδες), έστω και αν δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, και όχι σε ένα κεντροαριστερό σχήμα. Εξάλλου η ενδυνάμωση του ενδιάμεσου πασοκογενούς πόλου, την οποία προτείνει η Φώφη (alias Λαλιώτης), για την ώρα μοιάζει εντελώς απίθανη: Πράγματι το ΠΑΣΟΚ ή ο περιβόητος «νέος πόλος»  μπορεί να ενισχυθεί μόνο αποσπώντας δυνάμεις από τον… ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως μηδέν εις το πηλίκον.
Μία τέταρτη λύση, η οποία θα αρχίσει να αναδύεται όλο και πιο έντονα την επόμενη περίοδο, είναι η λύση ενός grexit αλά Σόιμπλε. Δηλαδή, η λύση μιας δήθεν προσωρινής εξόδου από τη ζώνη του ευρώ, –στην πραγματικότητα οριστικής–, η οποία ναι μεν θα βυθίσει την Ελλάδα σε νέες αξεπέραστες οικονομικές περιπλοκές με ένα διαρκώς υποτιμούμενο νόμισμα, και σε ένα άνισο γεωπολιτικό τετ α τετ με την Τουρκία, αλλά θα επέτρεπε πιθανώς στους Συριζαίους να διατηρήσουν για έναν ορισμένο καιρό την εξουσία έστω και σε καθεστώς απόλυτης πτώχευσης για τον λαό. Επιπλέον θα τους επέτρεπε να επαναπατρίσουν, πρόσκαιρα, έναν αριθμό από τους κουφιοκεφαλάκηδες ή τους εμμονικούς, που θεωρούν αυτή τη λύση ως πανάκεια ακόμα  και αν την προσφέρει ο Σόιμπλε. Μπορεί οι γιάπηδες του Μαξίμου να ονειρεύονται ακόμα τα κόκκινα χαλιά στην πύλη του Βρανδεμβούργου, με τα οποία άρχισε το ταξίδι του στην εξουσία ο Τσίπρας το 2015, αλλά θα μπορούσαν να προσαρμοστούν και με το… Μαξίμου αποκλειστικώς, έστω και φρουρούμενο από τα ΜΑΤ απέναντι στην εισβολή συνταξιούχων ή πουλερικών, και ας πάει και το παλιάμπελο που λέγεται Ελλάδα.
Μήπως κάτι τέτοιο ήθελαν να αποφύγουν κατά βάθος ο Καραμανλής και ο Παυλόπουλος, όταν προέκριναν μια στρατηγική «ήπιας» αντιμετώπισης του Σύριζα;  Όμως, η δυναμική των ταξικών αντιπαραθέσεων, και η αποτυχία των Καραμανλικών με τον Μεϊμαράκη να επιβληθούν στις πρώτες εσωκομματικές εκλογές, οδήγησε σε ένα σενάριο συγκρουσιακό. Δεν είναι δυνατόν να συνηγορείς σε μια κοινωνική καταστροφή μεγάλης κλίμακας και να περιμένεις «ήπιες» εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο.
Δηλαδή ο σχεδιασμός δύο αόρατων πόλων της εξουσίας, (κατ’ εξοχήν του Καραμανλή και δευτερευόντως του Λαλιώτη) για την σταδιακή «εξημέρωση» του Σύριζα μέσω του προσεταιρισμού του –ανοικτός και απροκάλυπτος, στην περίπτωση Λαλιώτη, που από τη μία έστελνε κόσμο στον ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη έγραφε τους λόγους της Φώφης– και στην περίπτωση Καραμανλή, υπόγειος αλλά προφανής, απεδείχθη λανθασμένος και αυτοκτονικός. Διότι το μόνο που πέτυχε είναι να επιτρέψει την άνοδο του Τσίπρα στην εξουσία. Οι σχεδιασμοί τους απεδείχθηκαν φληναφήματα επί χάρτου, διότι έβλεπαν όλες τις εξελίξεις να κινούνται στο πεδίο των «τεχνικών της εξουσίας», αγνοώντας την κοινωνική δυναμική. Έτσι, το καραμανλικό αφήγημα δεν μπόρεσε να προβλέψει το «ατύχημα» της πρώτης εκλογής Μεϊμαράκη, ούτε το γεγονός ότι τα νέα και δυναμικά στρώματα των ελεύθερων επαγγελματιών θα ανέτρεπαν την κλασσική επετηρίδα της Ν.Δ. Από την άλλη, η στρατηγική (αν υπήρχε κάτι τέτοιο) Λαλιώτη, της ενδυνάμωσης του Σύριζα μέσω δυνάμεων πασοκικών, ώστε να οδηγήσει σε μία συγκυβέρνηση των Πασόκων με τους Συριζαίους, δεν πήρε υπόψη της την βιαιότητα της κοινωνικής καταστροφής των μεσαίων στρωμάτων, που στην παρούσα φάση, τα στέλνει σούμπιτα στη Ν.Δ. και όχι βέβαια στην φαντασιώδη «Ελιά», της Φώφης. Εξ’ ίσου αναποτελεσματικός απεδείχθη και ο τρίτος «αόρατος» πόλος, εκείνος του Σημίτη, με την προώθηση του Ποταμιού, το οποίο αποσυντίθεται με ταχύτητα και είναι αμφίβολο αν θα φθάσει ακόμα και σε εκλογές.
Δια της εις άτοπον απαγωγής
Είναι προφανές, λοιπόν, και συνάγεται και δια της εις άτοπον απαγωγής, πως η επιλογή του grexit είναι πιθανή, αν θελήσει ο ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει με κάθε τίμημα την εξουσία παρά την οριστική καταβαράθρωση της Ελλάδας. Διότι όλες οι άλλες λύσεις είτε “δεν βγαίνουν”, είτε οδηγούν σε απομακρυνσή τους από την πολυπόθητη εξουσία.
Γι’ αυτό και όσοι θέλουμε να την αποτρέψουμε, θα πρέπει να την αποκαλύψουμε από σήμερα διότι μια τέτοια επιλογή στις σημερινές συνθήκες θα μετέβαλε την Ελλάδα ανοικτά σε μεσανατολική χώρα με όλες τις προφανείς συνέπειες ενός τέτοιου ενδεχομένου: Δηλαδή, οικονομικής εκπτώχευσης με μια ταχύτατη και ραγδαία υποτίμηση του ελληνικού νομίσματος, παραπέρα απομόνωσης της Ελλάδας ως αποθήκης των μεταναστευτικών εισροών και μιας αναπόφευκτης υποταγής της στην Τουρκία, τέλος με την άνοδο μαφιόζικων και σκοτεινών δυνάμεων στην ίδια την πολιτική εξουσία.
Αυτό το σενάριο βεβαίως μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή –όπως και όλα τα άλλα εξάλλου– μόνο εάν συναινέσουν ή σπρώξουν προς αυτό οι “εταίροι”. Για τον Σόιμπλε, τους Ανατολικοευρωπαίους και τους Ολλανδούς,  γνωρίζουμε ήδη πως αποτελεί διακαή και διαχρονικό τους πόθο, ενώ αντίθετη είναι μόνο η θέση των Γάλλων, των Ιταλών κ.λπ. Το ζήτημα είναι εάν και οι Αμερικανοί αποφασίσουν πως δεν χρειάζονται απαραιτήτως την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, και ως σχετικό αντίβαρο προς την Τουρκία στην περιοχή, όπως ήθελαν μέχρι τώρα. Αν όμως οι Αμερικανοί  θεωρήσουν πως μια πτωχευμένη οριστικά και απομονωμένη Ελλάδα θα τους είναι πιο χρήσιμη, και πιο εύκολα θα μπορούσε να αποδεχτεί τους σχεδιασμούς τους στην Κύπρο και το Αιγαίο, τότε θα μπορούσαν δώσουν και αυτοί  το ΟΚ σε μια τέτοια απονενοημένη κίνηση.
Οι αμοραλιστές του Σύριζα είναι ικανοί να προκαλέσουν την μεγαλύτερη ζημιά μέχρι να αποχωρήσουν από την εξουσία, που με εξαπάτηση κατέλαβαν. Συμφέρον του ελληνικού λαού, είναι πρώτον να ορθώσει ένα φραγμό σε κάθε πιθανότητα τελεσίδικα αρνητικών εξελίξεων, και δεύτερον, να τους οδηγήσει όσο πιο ανώδυνα και ταχύτερα γίνεται, στην οριστική αποστράτευση.

13χρονος στη Σομαλία φτιάχνει παιχνίδια από τα σκουπίδια!


perierga.gr - 13χρονος στη Σομαλία φτιάχνει παιχνίδια από τα σκουπίδια!
Το BBC κάνει εκτενή αναφορά σε έναν 13χρονο από τη Σομαλία που κατασκευάζει τηλεκατευθυνόμενα παιχνίδια από σκουπίδια. Η ιστορία του Guled Adan Abdi είναι συγκινητική καθώς δεν πηγαίνει στο σχολείο ενώ η χήρα μητέρα του αγωνίζεται για να ζήσει εκείνον αλλά και τα αδέλφια του. Ο μικρός παίρνει πλαστικά δοχεία και με αυτά φτιάχνει ελικόπτερα και αυτοκίνητα, μια ενασχόληση στην οποία τον παρακίνησε η μητέρα του προκειμένου να μένει ασφαλής στο σπίτι όταν εκείνη πήγαινε για δουλειά.

Πρόσφατα, ο Abdi άρχισε να μελετά τα στοιχεία σχετικά με τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά και πώς λειτουργούν, προσθέτοντας εντέλει μπαταρίες στις δημιουργίες του, εισάγοντας κίνηση. Σύμφωνα με το BBC, ο Abdi έχει φτιάξει “τέσσερα ηλεκτρονικά παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένων ένα φορτηγό και ένα αεροπλάνο, χρησιμοποιώντας κυρίως πλαστικά δοχεία λαδιού. Ευτυχώς, τα επιτεύγματά του Abdi τον έκαναν γνωστό και οι τοπικές αρχές χρηματοδοτούν πλέον τις σπουδές του.
perierga.gr - 13χρονος στη Σομαλία φτιάχνει παιχνίδια από τα σκουπίδια!
perierga.gr - 13χρονος στη Σομαλία φτιάχνει παιχνίδια από τα σκουπίδια!
perierga.gr - 13χρονος στη Σομαλία φτιάχνει παιχνίδια από τα σκουπίδια!
πηγή

Το «εγώ» και το «εμείς»: ένα μάθημα «πολιτικής γραμματικής» από τον Μακρυγιάννη

http://2.bp.blogspot.com/-hXjq8Pyax48/UP5eLY7q4OI/AAAAAAAAV4w/EYUtXL7Utq0/s640/tumblr_mguiylnL0y1rh8ovoo1_500.jpg
Ο Μακρυγιάννης υπήρξε ο γενναίος του ξίφους και της πέννας. Έγραψε και με τα δύο ιστορία. Με το ξίφος αγωνίστηκε για την απόκτηση μιας ελεύθερης πατρίδας· με την "απελέκητη γραφή" του, όπως τη λέει ο ίδιος, μό­χθησε για την εδραίωση της ελεύθερης πατρίδας πάνω σε κάποιες υγιείς κοινωνικές και πολιτικές αρχές. Οι αρχές αυτές κρυσταλλώνονται στον Επίλογο των Απομνημο­νευμάτων του, που θα έπρεπε, ίσως να έχει θέση προ­λόγου .
Γράφει ο λαϊκός αγωνιστής: «Τούτη την πατρίδα την έχουν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρω­ποι». Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τη φράση αυτή απλή κοινολεξία. Πως ο Μακρυγιάννης διαπιστώ­νει κάτι αυτονόητο. Δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η τραγικότητα της Ελλάδας έγκειται στο ότι "ανή­κει στους Έλληνες" -πράγμα που έγινε και πολιτικό σύνθημα. Αλλά το δύσκολο είναι να προσδιορίσει κανείς σε ποιους Έλληνες ανήκει, μια και όλοι σχεδόν λογα­ριάζουμε τον εαυτό μας σαν περισσότερο Έλληνα από τους άλλους.
Δικαιολογημένα λίγα χρόνια μετά τον Μακρυγιάννη ο Εμμανουήλ Ροΐδης σαρκάζοντας γράφει πως η μεγαλύ­τερη πληγή του τόπου μας είναι... ο πατριωτισμός. Όλοι θέλουμε η πατρίδα ν' ανήκει σ' εμάς· όχι εμείς σ' αυτή. Και λογικό είναι ν' ανήκει σ' εμάς. Αλλά το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που θ' ανακύψει το ερώτημα: ποιος είναι ο τιμητής της "πολιτικής" μας ιθαγένειας; Κι αυτό είναι το δυστύχημα. Από την απελευθέρωση κι εδώθε η Ελλάδα ανήκει στα κόμματα. Ξέφυγε από τον Τούρκο τοπάρχη κι έγινε φέουδο του κομματάρχη. Ο Μακρυγιάννης απαντά νηφάλια: η Ελλάδα ανήκει στο λαό της. Πέρα από κάθε κοινωνικό, πνευματικό, οικονο­μικό διαχωρισμό, πέρα από την ισχύ και τη δύναμή τους όλοι είναι μέτοχοι στην Ιδέα της Πατρίδας.
Η Ελλάδα, αλλά και κάθε τόπος, είναι για τους πολί­τες της  σημείο  αναφοράς,  συνδετικός κρίκος.   Όταν ενεργούν γι' αυτήν είναι όλοι ίσοι, έστω κι αν η προσ­φορά δεν είναι ίση· η γνώμη τους έχει το ίδιο βάρος, έστω αν δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Κι ο καθένας είναι υπεύθυνος απέναντι στον άλλο κι όλοι μαζί απέναντι στην πατρίδα. Η σύγκλιση των επιμέρους επιδιώξεων σ' έναν κοινό στόχο, την πρόοδο της πατρίδας, ανεβάζει όλους σ' ένα υψηλότερο επίπεδο. Η ενασχόληση με τα θέματα που αφορούν στο γενικότερο συμφέρον της πα­τρίδας προϋποθέτει τον παραμερισμό του προσωπικού συμφέροντος. Πατρίδα, όμως, σημαίνει ολότητα και μέσα στην ολότητα ανήκουμε όλοι μας.
Δυστυχώς οι Έλληνες έχουν ένα χαρακτηριστικό που συχνά αποβαίνει ολέθριο: εναγκαλίζονται σφικτά και ασφυκτικά την πατρίδα τους. Αυτό βέβαια μπορεί να διοχετεύει σ' αυτή τη δύναμη και την ορμή που διαθέτει ο καθένας, από την άλλη όμως της στερεί τη δυνατότητα μιας αυτοδύναμης, ομόρροπης και ισόρροπης ανάπτυ­ξης. Γιατί σ' αυτή την περίπτωση, αντί οι στόχοι μας να προσαρμόζονται στους δικούς της, αντίθετα θέλουμε οι εθνικοί στόχοι να προσαρμόζονται στους δικούς μας, είτε αυτοί είναι ατομικές είτε ταξικές είτε κομματικές επιδιώξεις.
Από το σημείο αυτό περνάμε σ' ένα δεύτερο σημείο, τον υπερτονισμό του "εγώ". Γράφει σχετικά ο Μακρυ­γιάννης: «Ξέρετε πότε να λέγει καθείς "εγώ"; Όταν αγω­νιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει
να λέγει "εγώ". Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε "εμείς". Είμαστε στο "εμείς" κι όχι στο "εγώ"» Ό­μως, όπως απέδειξε η μικρή πολιτική ιστορία της νεότε­ρης Ελλάδας, το ατομικό "εγώ" πάντα έχει μια προτε­ραιότητα έναντι του συλλογικού "εμείς". Το άτομο απαι­τεί την προβολή του μέσα από τις κοινωνικές διαδικα­σίες, αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Και με υπερηφά­νεια υπερτονίζει το "εγώ", πιστεύοντας αφελώς ότι έτσι επιτυγχάνει την ανάδειξη του. Έμμεσα ο Μακρυγιάννης θεωρεί ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου είναι ο αγώ­νας του. Άρα, το "εγώ" μπορεί να το χρησιμοποιήσει όταν εκτελέσει κάτι μόνος· καλό ή κακό. Η προϋπόθεση αυτή, που είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, αναιρεί σχεδόν τη δυνατότητα του ατόμου να μιλά χρησιμοποιώ­ντας το πρώτο ενικό πρόσωπο.
Παρ' όλα αυτά από τα πρώτα μετεπεναστατικά χρό­νια όλοι επιθυμούν να εκφραστούν εντελώς προσωπικά, ξέχωρα από τους άλλους. Αυτό, σύμφωνα με τον Μακρυ­γιάννη, δεν είναι δικαίωμα αλλ' αυθαιρεσία. Το προνό­μιο να λέει κανείς "εγώ" το έχει όποιος αγωνιστεί μόνος του. Ένας "αχρείος" ή "άτιμος" (με τη σημασία που έδι­ναν στις λέξεις οι Αρχαίοι), δεν έχει δικαίωμα να εκφρα­στεί έτσι. Κι όμως είναι διαπιστωμένο ότι όσο πιο ασή­μαντος είναι ή νιώθει πως είναι κάποιος, τόσο συχνότερα επικαλείται το "εγώ", για να ισχυροποιήσει τη θέση του. Το πρώτο ενικό πρόσωπο προσδίδει με την επιτακτικότητά του ένα ηγεμονικό κύρος στο άτομο. Παράλληλα όμως γελοιοποιείται, καθώς σπάνια η αξία συνοδεύει την προβολή τού "εγώ". Η συνετή συμμετοχή στους κοινούς αγώνες επιτρέπει μια συνετή και περιορισμένη προβολή του εαυτού μας. Ειδάλλως, είναι καλύτερα το άτομο να παραμένει αθέατο στα πλαίσια της απροσωπίας, που του επιβάλλει η ασήμαντη ή μηδαμινή προσφορά του στο σύ­νολο.
Δυστυχώς, η έλλειψη κοινωνικής αγωγής δε μας επι­τρέπει να "δούμε πόσο επικίνδυνη είναι η διόγκωση του "εγώ" και για το "εγώ" και για το "εμείς". Οι Έλληνες διογκώνοντας το "εγώ" τους λειτουργούν σαν τον καρκί­νο. Προκαλούν το θάνατο. Όμως αυτό που δεν έχει γί­νει συνείδηση είναι ότι μαζί με τον άνθρωπο πεθαίνει κι ο καρκίνος. Είναι φρεναπάτη, λοιπόν, να υποστηρίζεται το "εγώ να 'μαι καλά". Εφόσον η τακτική αυτή θα εφαρ­μόζεται απ' όλους, δεν μπορεί κανένας να είναι καλά.Γιατί η εγωλατρία γεννά την αδιαφορία, κι όποιος αδια­φορεί για τους άλλους είναι αφελής αν περιμένει οι άλλοι να ενδιαφερθούν γι' αυτόν.
Το πόσο ακριβά πληρώνουμε αυτό τον ατομισμό φαί­νεται από το «γεγονός ότι η πολιτική μας εξέλιξη έχει υπο­βαθμιστεί στο επίπεδο της διαφημιστικής κουλτούρας, ενώ οι καθημερινές θλιβερές καταστάσεις (σκάνδαλα, συναλλαγές, εγκλήματα κ.λπ.) αντιμετωπίζονται σαν κάποιο είδος "soft" κι όχι σαν εξευτελισμός της εθνικής μας ύπαρξης. Η βουλή των Ελλήνων έχει καταντήσει απλή ονομασία κτηρίου κι όχι συλλογική έκφραση της πολιτικής βούλησης των Νεοελλήνων. Οι Έλληνες ξέ­ρουν να χρησιμοποιούν τα δάκτυλα για να μουτζώνουν· όχι να τα ενώνουν. Όμως, ένα δάκτυλο μόνο του δεν εί­ναι τίποτε· πέντε δάκτυλα ενωμένα σχηματίζουν μια γροθιά.
Τα παραπάνω δεν έχουν τη σημασία πως η χρησιμο­ποίηση του "εγώ" είναι κατακριτέα. Η έννοια, όμως, του "εγώ" ολοκληρώνεται με τη σύζευξη του "εσύ". Μέσα από αυτή την "κοινωνία" προσώπων αναδεικνύεται το "εμείς", η έκφραση της συνολικής τελείωσης. Με το να περάσουμε από το "εγώ" στο
"εμείς" αποκλείεται πρώ­τα—πρώτα η μονοπώληση του πατριωτισμού από μια κα­τηγορία πολιτών, που θεωρούν λάφυρο προσωπικό τους αγώνες του συνόλου. Από την άλλη με τη συνένωση δυ­νάμεων επιτυγχάνεται ευκολότερα η κοινωνική πρόοδος. Το άτομο μπορεί να "φκιάσει" ή να "χαλάσει". Αυτοί όμως που ξέρουν να λειτουργούν στο επίπεδο του "εμείς" ξέρουν να "φκιάνουν"· ασφαλώς και να "χαλούν"· δε ζη­τούν όμως εξιλαστήρια θύματα ή αποδιοπομπαίους τρά­γους. Αναλαμβάνουν οι ίδιοι συνολικά την ευθύνη.
Σήμερα, δυστυχώς, είναι δύσκολο να πεισθεί ο λαός να ξεπεράσει το "εγώ" και να σταθεί στο "εμείς". Δεν έχει πρότυπα. Του προσφέρεται μια ανάπηρη πολιτική παιδεία και αποκτά μια τραυματική εμπειρία από την επαφή που έχει με την πολιτεία. Ο απλός πολίτης καθη­μερινά πείθεται ότι ο πλούτος δεν αποκτιέται με μόχθο και τιμιότητα αλλά με την ποταπότητα. Όταν στελέχη κρατικών οργανισμών ή άνθρωποι της εξουσίας, πολύ ψηλά ιστάμενοι —όχι όμως απαραιτήτως ηθικά ιστάμενοι υψηλά- είναι ένοχοι στη συνείδηση του λαού για απά­τες, γιατί, άραγε, αυτή η συνείδηση δε θα μολυνθεί και δε θ' αναισθητοποιηθεί; Εφόσον άνθρωποι, που λόγω αξιωμάτων θα' πρεπε να "πονοκεφαλιάζουν" για το συμ­φέρον του κοινωνικού συνόλου, "πονοκεφαλιάζουν" για να βρουν φόρμουλες να κατακλέψουν το δημόσιο ή για να βρουν τρόπους για να ξεφύγουν από την αρπάγη του νόμου, δε θα 'πρεπε να υπάρχει —αν όχι απαίτηση— του­λάχιστον η αυταπάτη πως ο λαός δε θα διαβρωθεί.
Κι ακόμη όταν διαπιστώνεται πως οι ανώτεροι υπό­σχονται στους κατώτερους το "εμείς" και πράττουν το "εγώ", τότε δύο τινά συμβαίνουν: ή εξεγείρονται οι εξα­πατημένοι, αναζητώντας το δίκιο τους ή συνηθίζουν στην ιδέα της διαφθοράς και η συνείδηση τους μαλθακοποιείται. Το τελευταίο είναι μια γνωστή τακτική των διε­φθαρμένων συστημάτων εξουσίας. Βέβαια κρατούνται κάποια προσχήματα: πρώτα αποκαλύπτονται ή ανακα­λύπτονται κάποιες ατασθαλίες κι αν υπάρξει αντίδραση "ξεσκεπάζεται" έως ένα σημείο ασφαλείας "όλη" η δια­φθορά. Έτσι το αίσθημα δικαιοσύνης "ικανοποιείται", αλλ' ο λαός αηδιασμένος διαφοροποιείται και ένα τμήμα του αδιαφορεί για τα κοινά κι ένα άλλο -ευτυχώς όχι πάντοτε μεγάλο— σπεύδει να συμμετάσχει στη διαφθορά για να "μη μείνει πίσω".
Λείπει, σίγουρα, από το λαό μας το αίσθημα της κοι­νωνικής ευθύνης. Γιατί ακούει κηρύγματα περί αλληλεγ­γύης και κοινωνικής προσφοράς αλλά δε βλέπει όλα αυτά να τα μετουσιώνουν σε πράξεις οι κήρυκες τους.Δεν εμπνέεται από πουθενά να περιορίσει τις εγωιστικές ορμές του, να συνδεθεί με τους άλλους. Έχει —δικαιολο­γημένα— καταληφθεί από την έμμονη ιδέα πως σε βάρος του παίζεται ένα βρώμικο παιχνίδι και ότι αυτός τελικά θα πληρώσει τα "σπασμένα". Έτσι προσπαθεί κι αυτός να ξεγελάσει, για να μην τον ξεγελάσουν. Δεν ικανοποι­είται με την ιδέα ότι "όλα εδώ πληρώνονται". Ξέρει πως πολλοί πληρώνουν και λίγοι καρπώνονται. Έχει χάσει την εμπιστοσύνη του ακόμη και στη Δικαιοσύνη.
Να υποθέσουμε, λοιπόν, ότι το κύμα του ατομικιστι­κού ωφελισμού θα σαρώσει αξίες, πρότυπα, ιδανικά; θα ήταν βέβαια εφιαλτικό. Όμως το να κοιτάμε κατάματα την αλήθεια κάπου ωφελεί. Ίσως η πιο ευγενική και εν­διαφέρουσα επιδίωξη θα ήταν να μην παλέψει κανείς μόνος αλλά στην πάλη του να ζητήσει συμπαραστάτες. Ένα "εγώ" δεν αρκεί για να φέρει μια πνοή ηθικής· χρειάζεται το "εμείς" που εκφράζει ένα ευρύτερο όλο. Και σε κάθε περίπτωση το όλο αποτελεί κάτι περισσό­τερο από το άθροισμα των μερών του.
Η χρησιμοποίηση του α' πληθυντικού της προσωπικής αντωνυμίας είναι φόρος τιμής στην κοινωνική συμβίωση. Παράλληλα, είναι και δυναμική απάντηση στο αίτημα της εποχής μας για συσπείρωση μπροστά στις δυνάμεις που αλλοιώνουν, λιώνουν και αλλοτριώνουν τις ψυχές μας. Η αποβολή του στενού εγωιστικού πνεύματος θα συντελέσει στη δημιουργία πυρήνων αντίστασης, στην ανάσχεση του καλλιεργούμενου μίσους ανάμεσα στους πολίτες, στη συνεχώς εξαπλούμενη απάθεια για τα κοι­νά. Η φυγή από τη μοναξιά του "εγώ" προς την κατεύ­θυνση του "εμείς" είναι επιτακτική ειδικά για το λαό μας, που η οξειδωμένη ιστορική του μνήμη δεν τον βοη­θάει να θυμηθεί ότι μπορεί το έργο της συνένωσης να εί­ναι δύσκολο, τα αποτελέσματά της όμως είναι διαρκέ­στερα και θαυμαστότερα.
Ο Μακρυγιάννης συνεχίζοντας την "πολιτική γραμ­ματική" του λέει παρακάτω: «Και εις το εξής να μάθωμεν γνώσιν, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωρίον, να ζήσωμεν όλοι μαζί». Κάπως διαφορετικά ο Τσώρτσιλ είχε πει: ή θα σωθούμε όλοι μαζί ή θα χαθούμε όλοι μαζί. Για τους Έλληνες περιθώρια άλλων επιλογών δεν υπάρχουν: για να επιβιώσουν πρέπει να συμβιώσουν. Να κάνουν "χω­ριό" που θα τους ενώνει κι όχι να τους χωρίζει. Προϋ­πόθεση γι' αυτό είναι να "μάθωμεν γνώσιν". Η λέξη "γνώση" εδώ λειτουργεί συντακτικά σαν εσωτερικό αντι­κείμενο. Κι εμείς σαν "εξωτερικό" υποκείμενο, μέσω αυ­τής της γνώσης, να ενεργούμε προς την κατεύθυνση μιας ομαλής κοινωνικής συμβίωσης. Ο Έλληνας μπορεί να μαθαίνει αλλ' αυτό δε σημαίνει πως αποκτά γνώση· μπο­ρεί να κατέχει γνώσεις αλλ' όχι και γνώση. Ίσως σε κά­ποια τάξη να έμαθε την απειροστική λογική μα του λεί­πει η απλή λογική. Η σύγχρονη παιδεία δεν τον βοηθά να σχηματίσει προσωπικότητα.
Στην αγγλική γλώσσα υπάρχει το "impersonalyou" (=το απρόσωπο εσύ). Ίσως —όχι βέβαια στην ελληνική γραμματική— όμως στην κοινωνιολογική γλώσσα πρέπει, ειδικά για τον Νεοέλληνα, να χρησιμοποιηθεί ένα "α­πρόσωπο εγώ". Μπορεί η προκατασκευασμένη γνώση να προσφέρεται σε τεράστιες ποσότητες αλλά αυτή συμβάλ­λει στη δημιουργία προκατασκευασμένων προσωπικοτή­των. Δεν είναι προσωπικότητες που προκύπτουν από το "γνώθι σαυτόν". Όταν δεν γνωρίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του δημιουργεί ένα ανάπηρο "εγώ". Και λόγω αναπηρίας τα "εγώ" δεν μπορούν ν' απαρτίσουν ένα εύ­ρωστο "εμείς". Χρειαζόμαστε, λοιπόν, το "ένδον σκά­πτε", για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε κάτι κα­λύτερο μέσα από μια κοινωνία προσώπων κι όχι "προσω­πικοτήτων".
Post-scribtum: είχε αρχίσει η προεκλογική περίοδος, όταν  άρχισε η   εκτύπωση  των  δοκιμίων αυτών.   Ένα κόμμα πρόβαλε έξυπνα ένα ωραίο σύνθημα: «Αξίζουμε μια καλύτερη Ελλάδα». Ευφυέστατα η κ. Ε. Βλάχου το αντέστρεψε. «Η Ελλάδα αξίζει καλύτερους Έλληνες»!

Σαράντος Καργάκος

(22 Ιανουαρίου 1989)
πηγή 

Ο ΠΑΠΑΣ ΠΟΥ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕ ΤΟΝ ΒΛΑΣΦΗΜΟ ΑΝΤΑΡΤΗ ΤΟΥ ΕΛΑΣ! “ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΑΥΤΟ ΣΕ ΕΝΑ ΑΓΙΟ ΧΩΡΟ”


16-17-anoigma-1

Αποφθέγματα του π. Σίμωνος Αρβανίτη (+1988)
«Τι πας να κάνεις πάτερ Σίμων; Δεν βλέπεις το κεφάλι του παπά στο κοντάρι»;
«Πιάνει ο π. Σίμων τον αντάρτη και με δύναμη, που εκείνος δεν φανταζόταν πως είχε ετούτος ο παπάς, τον κατέβασε από την εξέδρα»
1-lezanta
Ο μακαριστός όσιος γέροντας Σίμων Αρβανίτης
Το 1942, ο π. Σίμων διορίστηκε, από τον Μητροπολίτη Καρυστίας Παντελεήμονα (Φωστίνη), δικαίος και πνευματικός της Μονής της Μεταμορφώσεως, που απέχει από την Κύμη 5 χιλ. περίπου.
Εκεί ο π. Σίμων έσκαβε τον κήπο της μονής επίτηδες για άσκηση. Και όταν τον ρωτούσαν γιατί δούλευε, αφού δεν είχε φάει τίποτε, πώς θα άντεχε, απαντούσε: «Τώρα πρέπει να ασκηθώ και να νικήσω τις αμαρτίες, αλλιώς η αμαρτία δεν νικιέται με τίποτα. Νικιέται μόνο με την άσκηση και την πίστη».

 Ο Γέροντας είχε πολύ παρρησία και αφοβία
Μια ημέρα, στο Μοναστήρι της Μεταμορφώσεως στην Κύμη, είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Είχαν πάει και μερικοί αντάρτες και είχαν και ένα κοντάρι με το κεφάλι κάποιου παπά που είχαν σκοτώσει. Ένας από αυτούς είχε ανέβει ψηλά σε μια εξέδρα και φώναζε: Ζήτω η ελευθερία, κάτω η παρθενία! Ο Γέροντας, ακούγοντας αυτά, κυριεύθηκε από ζήλο Κυρίου Σαβαώθ και ξεκίνησε να πάει να δώσει ένα μάθημα στον ασεβή. Ένας από τους πατέρες της Μονής προσπάθησε να τον συγκρατήσει, λέγοντάς του: «Τι πας να κάνεις πάτερ Σίμων; Δεν βλέπεις το κεφάλι του παπά στο κοντάρι»; Ο Γέροντας δεν του έδωσε σημασία και προχώρησε προς τον αντάρτη. Ανέβηκε πάνω στην εξέδρα και τον ήλεγξε με πολύ αυστηρό τρόπο και κατέληξε: «Όλα όσα λες είναι αμαρτία. Πού ξέρεις εσύ, τι είναι παρθενία; Πώς τολμάς να λες τέτοιες βλακείες και ανοησίες για πράγματα που δεν ξέρεις; Δεν μπορείς να λες «ζήτω η ελευθερία, κάτω η παρθενία. Και επί πλέον δεν σου επιτρέπεται να μιλάς με τον τρόπο αυτό σε ένα άγιο χώρο, όπως είναι το Μοναστήρι».
Και τον πιάνει ο π. Σίμων και με δύναμη, που εκείνος δεν φανταζόταν πως είχε ετούτος ο παπάς, τον κατέβασε από την εξέδρα. Ο κόσμος όλος, που ήταν μάρτυρας της σκηνής εκείνης, έμεινε κατάπληκτος από το θάρρος του π. Σίμωνα και από την παρρησία και την αφοβία, με την οποία μίλησε για την παρθενία. Μαινόμενος ο αντάρτης όπλισε το όπλο του έτοιμος να σκοτώσει τον π. Σίμωνα. Όμως, ένας άλλος αντάρτης, που ήταν μαζί του, τον σταμάτησε, λέγοντάς του: «Για όνομα του Θεού! Μην το κάνεις αυτό! Αν τον σκοτώσεις, όλο το χωριό θα ξεσηκωθεί εναντίον μας, γιατί, αν το χωριό αυτό ζει ακόμη, το οφείλει στον παπά αυτόν. Αυτός είναι ένας άγιος άνθρωπος. Μάλιστα κάνει και θαύματα». «Έτσι, σταμάτησε το κακό ως εκεί. Φανερή ήταν η επέμβαση του Θεού», τελειώνει ο αφηγητής. (Α-66/67)
16-17-anoigma-2
 Χορτασμός πολλών με ολίγα
Ένα απόγευμα είχαν πάει πάλι εκατοντάδες άνθρωποι στο Μοναστήρι (Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως στην Κύμη) για αγρυπνία και με την ελπίδα πως ίσως υπήρχε και δυνατότητα να φάνε κάτι, γιατί η πείνα θέριζε τον κόσμο. Έτος 1943, γερμανική κατοχή. Στο Μοναστήρι είχαν μόνο μια φούχτα ρεβίθια σε ένα σακκουλάκι και μία φούχτα πλιγούρι σε ένα άλλο. Ο π. Σίμων είπε στη μαγείρισσα Μοσχούλα: Άκουσε τι θα κάνεις. Θα βάλεις στη φωτιά τα δύο μεγάλα καζάνια και θα γεμίσεις ως τη μέση νερό. Μόλις δεις να κοχλάζει το νερό, ρίξε τα ρεβίθια στο ένα καζάνι και το πλιγούρι στο άλλο, για να κάνουμε φαγητό και να φάει ο κόσμος.
Η Μοσχούλα είχε ζωηρές αμφιβολίες γι’ αυτά που άκουσε, αλλά ο π. Σίμων την ήλεγξε αυστηρά και της είπε: Κάνε, παιδί μου, υπακοή. Κάνε ό,τι σου λέω εγώ και άφησε τις κουβέντες. Η Μοσχούλα φοβήθηκε, βλέποντας τόσο αυστηρό και στεναχωρημένο τον Γέροντα και είπε: Καλά πάτερ Σίμων. Θα κάνω όπως είπες. Μόλις έβρασε το νερό, η Μοσχούλα έριξε τα υλικά στα δυο καζάνια. Μετά από λίγο πήγε να δει, τι γίνεται με το φαγητό. Και τι να δει! Βλέπει τα δύο καζάνια να έχουν γεμίσει φαΐ και να φουσκώνουν!
Στις φωνές της έτρεξαν όλοι, φέρνοντας διάφορα δοχεία και τα γέμισαν φαγητό, να προλάβουν, να μη ξεχειλίσουν τα καζάνια και χυθεί το φαΐ. Το πρωί έφαγαν όλοι όσοι είχαν πάρει μέρος στην αγρυπνία. Και ήταν πολύς λαός! Και οι πατέρες της Μονής είχαν για αρκετές ημέρες πλούσια και χορταστική τροφή! Πολύ αργότερα μετά από το παραπάνω θαύμα, ο πατήρ Σίμων διηγήθηκε σε Μοναχούς, ότι προβληματίσθηκε, βλέποντας όλα τα θαύματα που γινόντουσαν στο Μοναστήρι και, όπως περπατούσε στον κήπο, έλεγε απευθυνόμενος προς τον Κύριο: «Κύριέ μου, παρακαλώ, δεν ξέρω εγώ ποιος είμαι; Δεν ξέρω εγώ ότι είμαι ένας μεγάλος αμαρτωλός; Αυτά τα θαύματα γίνονται μόνο από Αγίους. Πώς συμβαίνει να γίνονται και με μένα; Κύριέ μου, σε παρακαλώ να μου λύσεις την απορία μου αυτή».
Εκείνη τη στιγμή μου έγινε μια ζωντανή αποκάλυψη, είπε ο Γέροντας. Άκουσα δυνατά τη φωνή του Θεού να μου μιλάει, αναφέροντας το όνομά μου και ένοιωθα κάθε λέξη να μου χτυπάει αισθητά το μέτωπο: «Σίμων, λες πως είσαι αμαρτωλός. Είσαι! Δεν σε έχω κατατάξει στους αγίους μου, αλλά στους δικαίους. Όταν βλέπω να με παρακαλάς νύχτα-μέρα να σου στέλνω βοήθεια για να φάει ο κόσμος και τους έχεις σαν μπαρμπούνια κι’ εσύ να μην τρως, αλλά να μένεις μερόνυχτα νηστικός, να είσαι σαν μια σκιά του εαυτού σου, αφού έχεις τόσο μεγάλη αγάπη για τα πλάσματά μου, πώς Εγώ να μη σου στέλνω αυτό που μου ζητάς; Γι’ αυτό σου λέω πως, αν συνεχίσεις να έχεις αυτή την αγάπη μέχρι τέλους, εγώ θα σε ευλογώ και δεν θα σου λείψει τίποτε». Ο Κύριος σταμάτησε να μιλάει. Ήμουν έπειτα από αυτό, συνέχισε ο Γέροντας, όλος χαρά. (Α-69/71)

Προφητεία του Γέροντος Σίμωνος απομαγνητοφωνημένη
«…Όπως βλέπουμε σήμερα τον κόσμο γενικώς, ότι δεν εδύνατο ο Θεός πλέον να ανεχθεί εκείνη την λυπηρά κατάσταση σ’ όλη την οικουμένη, μηδαμώς εξαιρουμένης και της Ελλάδος, που την αγαπά περισσότερο και το οποίο στα χαρτιά μας λέει και σε λίγο πραγματοποιούνται, ότι η Ελλάς, η Ελλάς θα δείτε σε λίγο πόσο θα γίνει μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη.
Όχι μόνο θα δείτε, θα έχει εξαίρετο και λαμπρό παράδειγμα εις όλη την Οικουμένη, διότι ενθυμείσθε ότι εδώ δεν εχύθηκε αίμα, όταν εκήρυξε ο Απόστολος Παύλος, ενώ ξέρεις τι αίμα χύθηκε σ’ όλα τα έθνη. Ενθυμείσθε ότι είπε, τι είπε ο Χριστός, όταν επήγαν τινές Έλληνες, όταν επήγε ο Ανδρέας και ο Φίλιππος. Ενθυμείσθε τώρα που είπανε, τινές άνδρες ιδείν θέλουνε τον Κύριο και είπε: «Νυν εδοξάσθη ο Υιός του Ανθρώπου».
Και γιατί; Πώς γιατί; Τα πράγματα μαρτυρούν γιατί. Είπαμε ότι, διότι δεν εχύθηκε αίμα, διότι μετά πιστών φιλοσόφων επλησίαζαν τον Θεό μερικοί. Και διά τούτο, ήταν ετοιμασμένοι και ωραίαι ψυχαί. Εις αυτές τις ωραίες ψυχές λοιπόν θέλησε ο Θεός, τις ολίγες, να πλέξει το εγκώμιο. Συν τούτο έχομε και ένα άλλο. Ποιος ο λόγος λοιπόν, αυτοί οι Απόστολοι, να μην έγραψαν τα Ευαγγέλια, την Καινή Διαθήκη, τα άλλα όλα εις την εβραϊκήν γλώσσα, την δική τους, που μάλιστα ήταν και αγράμματοι; Προς εντροπήν των συμπατριωτών, διότι ήταν ανάξιοι αυτοί, που σταύρωσαν τον Χριστό, να ακούσουνε στην εβραϊκή γλώσσα τα λόγια αυτών.
Και έγραψαν εις την ελληνική, γιατί η Ελλάς είχε την γλώσσα αυτήν, η οποία ήταν ωραία γλώσσα, αφ’ ενός μεν που ήτανε ωραία γλώσσα και είχε απήχηση σ’ όλη την οικουμένη, αλλά αφ’ ετέρου δε, ότι ήτανε και άξιοι. Διότι δεν ηθέλησαν να κάνουν κακό. Ότι ήταν αμαρτωλοί, όλος ο κόσμος. Ήτανε αμαρτωλοί, αλλά όμως και δεν μπορούσανε να μην δεχθούν το ωραίο, το οποίο ήκουσαν, την υψηλήν αυτήν, την υψηλή διδασκαλία, την εδέχθησαν. Όχι ότι δεν ήτανε αμαρτωλοί. Αμαρτωλοί ήτανε, αλλά δεν εδέχοντο τα άλλα έθνη. Ολίγοι μόνοι.
16-17-anoigma-3
Και γι’ αυτό έγιναν τόσα και τόσα μαρτύρια, τις χιλιάδες των μαρτύρων. Άρα, λοιπόν, διά τούτο και φυλάει ο Θεός την Ελλάδα, τώρα ιδιαιτέρως να την δοξάσει, αν και πάντοτε έδειχνε το μεγαλείον (η Ελλάς), όταν εγινότανε πόλεμος, αλλά και τώρα ιδίως που πρόκειται λοιπόν άπαντες διά παντός. Όχι ότι θα την μεγαλώσει ο Θεός. Θα την ανυψώσει, θα την δοξάσει. Τώρα όμως, ολίγες ημέρες έχουμε, οπότε επέρχεται η κάθαρσις, έχουμε ολίγες ημέρες -να μην έρχονται σε απόγνωση (οι Έλληνες).
Μόνο οφείλουμε να κηρύττουμε παντού και να λέγομε παντού ότι και πολλά καλά θέλουμε (δει). Έχει πει και ο Θεός ότι «ουδέ θριξ της κεφαλής δεν θα πειραχθή εις τους μετανοούντας», αλλά όχι μετάνοια όπως την θέλουμε. Άρα λοιπόν, αγαπητοί, οφείλουμε να γνωρίσουμε ότι, μη φοβηθούμε ό,τι λέγουν, ό,τι κάνουν και ό,τι γίνεται, «ταύτα δει γενέσθαι». Καταλάβατε; Πρέπει να γίνουν αυτά. Ήρθε η ώρα πλέον να καθαρίσει -όχι η Δευτέρα Παρουσία- να καθαρίσει η ήρα από το στάρι.
Και η πρώτη, η πρώτη Ελλάς (θα είναι) αυτή που θα υποστεί από τους Τούρκους μία μικρή, μία μικρή -αυτήν όπως είπομεν- προσβολή, αλλά είναι ο τάφος τους όμως -της Τουρκίας. Ο τάφος τους καθώς το είχανε πει και αυτοί οι Τούρκοι, όπως είπαν μερικοί τώρα… Άρα λοιπόν, άρα λοιπόν, να είμεθα ετοιμασμένοι, χαρούμενοι, ότι ο μετανοών άνθρωπος, δεν πρόκειται να υποστή τίποτα. Να είμεθα χαρούμενοι, διότι εγνωρίσαμε τον Χριστό, αλλά όχι όμως να τον λατρεύουμε όπως θέλει (ο) καθένας και (να) λέγονται χριστιανοί άνθρωποι (οι ετερόδοξοι).
Συγγραφή του πατρός Ζωσιμά

Εικόνες σημερινές από τον αγιασμένο Άθωνα


Φιλιππίνες: Το μοναδικό εστιατόριο που μπαίνεις στεγνός και βγαίνεις... μούσκεμα!


Φιλιππίνες: Το μοναδικό εστιατόριο που μπαίνεις στεγνός και βγαίνεις... μούσκεμα! 

Οι επισκέπτες δροσίζονται από τα κρυστάλλινα νερά του καταρράκτη και απολαμβάνουν το φαγητό τους μέσα σε φύλλα από μπαμπού

Όταν μιλάμε για εξωτικά μέρη και μοναδικές αποδράσεις, ίσως δεν γνωρίζουμε το άκρον άωτο της πρωτοτυπίας και της μοναδικότητας, που βρίσκεται στο εστιατόριο Waterfalls, στο θέρετρο Villa Escudero, στις Φιλιππίνες.

 Το εστιατόριο «Καταρράκτες» βρίσκεται ακριβώς κάτω από τους τεχνητούς καταρράκτες Labasin Falls, στην πόλη San Pablo City και σερβίρει ντόπια φιλιππινέζικη κουζίνα μέσα σε φύλλα από μπαμπού την ώρα που το νερό από τους καταρράκτες δροσίζει τα πόδια των τουριστών και όχι μόνο.



Το εστιατόριο βρίσκεται σε μία πρώην φυτεία από κοκοφοίνικες και όλα τα έπιπλά του είναι φτιαγμένα στο χέρι από μπαμπού. Εδώ οι πελάτες δεν χρειάζεται να ντυθούν με τα καλά τους, αφού το μόνο ένδυμα που σίγουρα θα χρειαστούν είναι... ένα αδιάβροχο! Και όσοι από τους πελάτες διψάσουν και νιώσουν την ανάγκη για ένα επιπλέον αναψυκτικό, αρκεί να σηκώσουν το ποτήρι τους ψηλά!

πηγή

Και με τα κομποσχοίνια σώζονται οι κολασμένοι!....




Ἡ δύναμη τοῦ κομποσχοινιου.

Κάποτε ἕνας ἀδελφός, ὅταν βρισκόμασταν στὴν Ν. Σκήτη, περιέπεσε σ’ ἕνα ἀμφίβολο λογισμό: «Προσευχόμαστε, ἀγρυπνοῦμε…, ὡραία αὐτά. Ὅμως κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο βοηθοῦμε καὶ τοὺς ἄλλους ἢ μόνον τὸν ἑαυτό μας;». Ἐνῶ ἑτοιμαζόταν νὰ ἐξομολογηθεῖ αὐτὸν τὸν λογισμὸ στὸν Γέροντα, τὸν πρόλαβε ὁ δεύτερος καὶ μὲ πρόσωπο ποὺ φαινόταν
βαθιὰ συγκινημένο, λέγει στὸν ἀδελφό. Ἀπόψε παιδί μου, ὁ Θεός μού ἔδειξε τὸ ἕξης φοβερὸ θέαμα: Ἐνῶ προσευχόμουν, γιὰ μία στιγμή μοῦ φάνηκε ὅτι βρισκόμουν σὲ μία πολὺ μεγάλη τράπεζα.

Στεκόμουν μπροστὰ σὲ μία πόρτα ποὺ ἔμοιαζε σὰν τὴν ὡραία πύλη τῆς ἐκκλησίας. Μέσα ἐκεῖ σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο, ἀμέτρητα πλήθη περίμεναν σειρά. Ἐγὼ ἔμοιαζα σὰν ἀρχισιτοποιός. Μέσα σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο διέκρινα καὶ σας νὰ βρίσκεστε κοντά μου. Κόβατε κάτι μεγάλα σὰν πρόσφορα καὶ μοῦ τὰ φέρνατε. Ὁ ἄλλος κόσμος περνοῦσε σὲ δύο σειρές, στὴν μία οἱ ζωντανοί, στὴν ἄλλη οἱ πεθαμένοι. Τοὺς μοίραζα ὅλους ἀπὸ μία μερίδα εὐλογία καὶ φεύγανε ὅλοι χαρούμενοι. Διέκρινα μέσα πάρα πολλοὺς γνωστούς μου, ὅσους εἶχα γραμμένους, ζωντανοὺς – πεθαμένους, στὸ μνημονοχάρτι.
Καὶ ὁ ἀδελφὸς μὲ τὴν σειρά του: – Γέροντα, αὐτὸ γιὰ μένα ἦταν. Μοῦ ἔλυσες τὴν ἀπορία μου. Τώρα κατάλαβα, τί προσφέρουν οἱ προσευχὲς καὶ τὸ μνημόνευμα στὴν…
προσκομιδὴ γιὰ ὅλον τὸν κόσμον.
Ἀφοῦ παιδί μου ἐνδιαφέρεσαι, νὰ σοὺ πῶ καὶ κάτι γιὰ τὸ κομποσχοίνι πιὸ φοβερό, γύρω ἀπὸ τὴν ζωὴν τοῦ Γέροντά μου. Ὁ Γέροντάς μου, εἶχε στὸν κόσμον μία ἐξαδέλφη. «Ἂν καὶ ἡ ζωή της δὲν ἦταν τόσο καλή, ὁ Γέροντας ὅμως τὴν ἀγαποῦσε πολύ. Κάποτε τὸν εἰδοποίησαν ὅτι ἡ ἐξαδέλφη του πέθανε καὶ μάλιστα ὄχι καλά. Ἔκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς· μιλοῦσε ἄσχημα κλπ. καὶ σ’ αὐτὰ τὰ χάλια πάνω ξεψύχησε. Μόλις τὸ μαθαίνει ὁ Γέροντας, ἄρχισε τὰ κλάματα. Ἐγὼ παραξενεύτηκα· τόση εὐαισθησία· νὰ κλαίει τόσον πολύ. Ὅμως κατάλαβε ὁ ἴδιος τὸν λογισμό μου καὶ μὲ προλαβαίνει: «Ἐγὼ δὲν κλαίω παιδί μου ποὺ πέθανε· ἀλλὰ κλαίω γιατί κολάστηκε».
Ὡστόσο ἀπ’ ἐκείνη τὴν ἡμέραν ὁ Γέροντας δώστου συνέχεια νηστεία καὶ προσευχὴ γιὰ τὴν ἐξαδέλφη του. Ὕστερα ἀπὸ ἀρκετὲς ἡμέρες, βλέπω τὸν Γέροντα πολὺ χαρούμενο. «τί συμβαίνει Γέροντα;». «Νὰ σοὺ πῶ παιδί μου. Ἀφοῦ ὅλες αὐτὲς τὶς μέρες δὲν ἡσύχασα νὰ προσεύχομαι καὶ ν’ ἀγρυπνῶ μὲ νηστεία καὶ δάκρυα γιὰ τὴν ξαδελφούλα μου, σήμερα εἶδα τὸ ἕξης εὐχάριστο καὶ θαυμαστὸ ὅραμα. Ἐνῶ προσευχόμουν βλέπω ζωντανὰ τὴν ξαδελφούλα μπροστά μου καὶ μοῦ φωνάζει μὲ πολλὴ ἀγαλλίαση: «Σήμερα εἶναι ἡ μέρα τῆς σωτηρίας μου. Σήμερα γλίτωσα ἀπὸ τὴν κόλασιν. Σήμερα πηγαίνω στὸν παράδεισο».
Ξαφνικὰ τὴν ἴδια στιγμὴ βλέπω τὸν μακαρίτη τὸν παπα-Γιώργη μπροστά μου. Αὐτὸς εἶναι ἕνας σύγχρονος ἅγιος. Ὅταν ἤμουν στὸν κόσμον τὸν πρόλαβα. Ἔβαλε στὸ μυαλό του, εἶναι δυνατόν, νὰ βγάλει ὅλους τούς ἁμαρτωλοὺς ἀπὸ τὴν κόλασιν. Κάθε μέρα λειτουργοῦσε καὶ μνημόνευε χιλιάδες ὀνόματα. Κατόπιν γυρνοῦσε τὰ μνήματα καὶ ὅλη μέρα διάβαζε τρισάγια καὶ μνημόσυνα στοὺς πεθαμένους. Ἀφοῦ λοιπὸν ἐν ὄρομα τὸν εἶδα μπροστά μου, τὸν ἀκούω καὶ μὲ μεγάλο θαυμασμό μού λέγει: «Βρὲ-Βρέ… ἐγὼ μέχρι τώρα νόμιζα ὅτι οἱ πεθαμένοι σώζονται μόνο μὲ λειτουργίες καὶ μνημόσυνα. Τώρα ὅμως εἶδα καὶ κατάλαβα ὅτι καὶ μὲ τὰ κομποσχοίνια σώζονται οἱ κολασμένοι». καὶ ξανὰ μὲ θαυμασμό: «καὶ μὲ τὰ κομποσχοίνια σώζεται ὁ κόσμος…!». Μ’ αὐτὸ τὸ ὅραμα πληροφορήθηκα ὅτι ἡ ξαδελφούλα σώθηκε, ἀλλά μοῦ ’δειξε ὁ Θεὸς καὶ τὴν δύναμιν τοῦ κομποσχοινιοῦ ὥστε καὶ ἀπὸ τὴν κόλασιν νὰ βγάζει ψυχήν».
Λέγοντας στὸν ἀδελφὸ συγκινημένος ὁ Γέροντας αὐτά, τοῦ ἔδωσε τὴν εὐλογία του καὶ τοῦ εὐχήθηκε: «Ἄντε στὴν εὐχή μου καὶ κοίταξε νὰ βιαστὴς ὅσο μπορεῖς στὴν ὑπακοὴ καὶ στὴν εὐχή, ἂν θέλεις καὶ τὸν ἑαυτό σου καὶ τοὺς ἄλλους νὰ βοηθήσεις».

Ἀπό: Ἱερομόναχο Χαράλαμπο Διονυσιάτη, ἐκδόσεις Ἰωσὴφ Μ.Δ.
ΓΕΡΩΝ ΙΩΣΗΦ ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ, ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΖΩΗ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΓΕΡΟΝΤΕΣ, ΩΦΕΛΙΜΕΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ.

Αν το password σας είναι σε αυτή τη λίστα, καλύτερα να το αλλάξετε


Αν το password σας είναι σε αυτή τη λίστα, καλύτερα να το αλλάξετε 
 
Οχι, οι αριθμοί από το 1 έως το 6 ή η λέξη password δεν είναι καλή επιλογή όταν πρόκειται για κωδικό πρόσβασης σε λογαριασμό στο διαδίκτυο. Μπορεί να είναι η εύκολη λύση, αλλά όποιος κατεφεύγει σε αυτή είναι εκτεθειμένος.
Την Τρίτη, SplashData, μία η εταιρεία διαχείρισης password, δημοσίευσε την ετήσια λίστα της με τους πιο δημοφιλής κωδικούς της προηγούμενης χρονιάς. Για να καταλήξει σε αυτή, έλαβε υπόψη περισσότερα από 2 εκατομμύρια password τα οποία διέρρευσαν πέρυσι, αναλύοντας εκείνα που διαρρέουν πιο συχνά όπως και όσα είναι λιγότερο ασφαλή. Οι περισσότεροι από τους κωδικούς της λίστας προέρχονται από χρήστες στη δυτική Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική, σύμφωνα με το Business Insider.
Αυτή είναι η λίστα της SplashData. Και αν το δικό σας password βρίσκεται σε αυτή, καλύτερα να σκεφτείτε ένα διαφορετικό:
1. 123456
2. password
3. 12345678
4. qwerty
5. 12345
6. 123456789
7. football
8. 1234
9. 1234567
10. baseball
11. welcome
12. 1234567890
13. abc123
14. 111111
15. 1qaz2wsx
16. dragon
17. master
18. monkey
19. letmein
20. login
21. princess
22. qwertyuiop
23. solo
24. passw0rd
25. starwars

πηγή

Λύσσα κακιά


palin-mad_0 

Η ΣΑΡΑ  ΠΕΙΛΙΝ

ΠΡΕΠΕΙ νὰ τὸ καταλάβουµε:

Εἴµαστε «τὰ µαῦρα πρόβατα»

τῶν δυτικῶν µας «ἑταίρων».

Καὶ ξέρετε γιατί; Ἐπειδὴ εἴµα-

στε διαφορετικοὶ ἀπὸ ἐκεί-

νους. Γιατί εἴµαστε Ὀρθόδο-

ξοι! Πρόσφατες ἀπαράδεκτες

δηλώσεις τῆς ἀµερικανίδας

πολιτικοῦ Σάρα Πέϊλιν ἀπο-

δεικνύουν τὰ παραπάνω.

Πρότεινε νὰ βοµβαρδιστεῖ µὲ

ἀτοµικὰ ὅπλα ἡ Ρωσία, καὶ

πρὶν ἀπὸ αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα!

∆εῖτε τί δήλωσε: «Ἔχω µελε-

τήσει τὴν ἱστορία τῆς Εὐρώ-

πης καὶ γνωρίζω πολὺ καλὰ τί

εἶναι ἡ Ἑλλάδα. Ἡ Ἑλλάδα

εἶναι ἕνας «δούρειος ἵππος»

τῆς Ρωσίας στὴν Εὐρώπη καὶ

ἑποµένως ἡ καταστροφή της

θὰ εἶναι ἕνα σαφὲς µήνυµα

πρὸς τὸ Πούτιν, γιὰ τὸ τί τὸν

περιµένει. Μπορεῖ νὰ υἱοθετη-

θήκατε ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ

Ἕνωση καὶ τὸ ΝΑΤΟ, ἡ περιο-

χή σας, ἀλλὰ ὄχι τὸ ἔθνος

σας. Οἱ Ἕλληνες εἶναι παρά-

σιτα καὶ αὐτὸ εἶναι σαφὲς ἀκό-

µα καὶ στὰ νηπιαγωγεῖα τῆς

Ἀµερικῆς. Ποιοὶ ἄλλοι ἄνθρω-

ποι µποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν νὰ

ζοῦν περίπου πεντακόσια

χρόνια κάτω ἀπὸ τὸν ζυγὸ καὶ

ποιὸς ξέρει πόσα ἀκόµη θὰ

εἴχατε ἀνεχθεῖ, ἂν δὲν εἴχατε

ἀπελευθερωθεῖ, δυστυχῶς,

ἀπὸ τὴν Ρωσία. Οἱ Ἕλληνες

µποροῦν νὰ ἐπιβιώσουν κά-

τω ἀπὸ ὅλες τὶς συνθῆκες, σὲ

κάθε αὐτοκρατορία. Εἶστε πα-

ράσιτα καὶ ποτὲ δὲν προσφέ-

ρατε τίποτα γιὰ τὴν εὐηµερία

ἐκείνων µὲ τοὺς ὁποίους ἔχε-

τε συνδεθεῖ. Μὲ τὴν ἀπώλειά

σας, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ

τὸ ΝΑΤΟ δὲν θὰ χαθεῖ, καὶ τὰ

κέρδη ἀπὸ τὴν καταστροφή

σας θὰ εἶναι τὸ σταµάτηµα τῆς

Πουτινικῆς Ρωσίας, γιὰ νὰ µὴ

ἀποκαταστήσει τὴν ἐπιρροή

της στὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ καὶ

γιὰ νὰ διευκολυνθεῖ ἡ χρήση

τοῦ ἐδάφους σας γιὰ τὴν ὑλο-

ποίηση τῶν στρατηγικῶν

στόχων µας» 

« ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ»

 

 

Αὐτὰ εἶναι τὰ αἰσθήµατα τῶν δυτικῶν γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους λαοὺς καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πατρίδα µας! Σὲ αὐτοὺς ἔχουµε ἐνα- ποθέσει τὶς ἐλπίδες µας γιὰ τὴ σωτηρία µας! 
Ἀµ’ δέ!