Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Ω ποία ώρα τότε, και ημέρα φοβερά, όταν καθίση ο Κριτής επί θρόνου


bparousia
Στην θεολογία της Κυριακή των Απόκρεω, κατά την οποία γίνεται ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως, ξεχωριστή θέση κατέχει η υμνολογία της ημέρας. Με ενάργεια και ποιητική ευστοχία, αποτυπώνονται υψηλές θεολογικές αλήθειες και γίνεται η ποίηση αφορμή πνευματικής αφύπνισης και εγρήγορσης. Οι θεόπνευστοι υμνογράφοι και οι μελίρρυτοι μελοποιοί συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια με σκοπό να προτρέψουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση, αποτυπώνοντας στην λειτουργική υμνολογία το πνεύμα της προπαρασκευαστικής περιόδου του Τριωδίου. Ένα χαρακτηριστικό τροπάριο της ακολουθίας του Όρθρου της Κυριακής των Απόκρεω είναι το: "Ω ποία ώρα τότε, καί ημέρα φοβερά, όταν καθίση ο Κριτής επί θρόνου φοβερού! Βίβλοι ανοίγονται, καί πράξεις ελέγχονται, καί τά κρυπτά τού σκότους δημοσιεύονται, Άγγελοι περιτρέχουσιν, επισυνάγοντες πάντα τά έθνη. Δεύτε ακούσατε βασιλείς καί άρχοντες, δούλοι καί ελεύθεροι, αμαρτωλοί καί δίκαιοι, πλούσιοι καί πένητες, ότι έρχεται Κριτής, ο μέλλων κρίναι πάσαν τήν οικουμένην, καί τίς υποστήσεται από προσώπου αυτού, όταν Άγγελοι παρίστανται, ελέγχοντες τάς πράξεις, τάς διανοίας, τάς ενθυμήσεις, τά εν νυκτί καί εν ημέρα; ώ ποία ώρα τότε! Άλλά πρό τού φθάσαι τό τέλος, σπούδασον κράζουσα, ψυχή Ο Θεός, επίστρεψον, σώσόν με, ως μόνος εύσπλαγχνος."

καταπληκτικές ιστοσελίδες από τις οποίες μπορείτε να μάθετε κάτι νέο κάθε μέρα



https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQRtS0ViBJT3DqX7QzUerevXDdnZxq-9SNnqvsOoo1Rbr9iIlrkLg

Πριν από μερικές δεκαετίες, για να μάθεις κάτι, έπρεπε να ξοδέψεις αρκετό χρόνο ψάχνοντας τους ανθρώπους εκείνους που γνωρίζουν για να σου δώσουν την απάντηση. Σήμερα, τα πράγματα έχουν απλοποιηθεί, καθώς υπάρχουν εκατοντάδες εξειδικευμένες ιστοσελίδες, από τις οποίες μπορούμε να μάθουμε σχεδόν τα πάντα κάνοντας ένα κλικ.
To inc.com σας παρουσιάζει καταπληκτικές ιστοσελίδες, από τις οποίες μπορείτε να μάθετε αρκετά νέα πράγματα:
1. Lynda.com: Περισσότεροι από τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν παρακολουθήσει μαθήματα.
2. Οι αγαπημένες σας εκδόσεις: Βρείτε χρόνο για να διαβάσετε και να μάθετε κάτι καινούργιο κάθε μέρα από τα αγαπημένα σας blogs και ηλεκτρονικά περιοδικά.
3. CreativeLive.com: Ενισχύστε τη δημιουργικότητά σας με δωρεάν online μαθήματα.
4. Hackaday: Μάθετε νέες δεξιότητες
5. MindTools.com: Ένα μέρος για να μάθουμε τις δεξιότητες που πρέπει να διαθέτει ένας ηγέτης.
6. Codecademy: Μάθετε Java, PHP, Python,
7. EDX: Βρείτε τους τόνους των MOOCs, συμπεριλαμβανομένων και των μαθημάτων προγραμματισμού.
8. Platzi: Πως θα γίνεις εξυπνότερος στο μάρκετινγκ, την κωδικοποίηση, την ανάπτυξη εφαρμογών και σχεδιασμού.
9. Big Think: Διαβάστε άρθρα και να παρακολουθήσετε βίντεο από ειδικούς
10. Craftsy: Μάθετε μαγείρεμα, πλέξιμο, ράψιμο, διακόσμηση κέικ, και πολλά άλλα.
11. Guides.co: Μια τεράστια συλλογή από online οδηγούς για οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς.
12. LitLovers: Πρακτική για τη λογοτεχνία
13. Lifehacker: Ειδήσεις και άλλα
14. Udacity: Μάθετε κωδικοποίηση στο δωρεάν online πανεπιστήμιο που αναπτύχθηκε από τον Sebastien Thrun.
15. Zidbits: Μια τεράστια συλλογή από γεγονότα, παράξενες ειδήσεις και άρθρα.
16. TED Ed: Γνωστό και μη εξαιρετέο.
17. Scitable: Διδάξτε τον εαυτό σας σχετικά με τη γενετική και τη μελέτη της εξέλιξης.
18. iTunes U
19. Livemocha: Συνδεθείτε με άλλους μαθητές σε περισσότερες από 190 χώρες και εξασκήστε μια νέα γλώσσα.
20. MIT open courseware: Μάθετε κώδικα δωρεάν.
21. WonderHowTo: Καθημερινά ένα νέο βίντεο
22. FutureLearn: Παρακολουθήστε μαθήματα για την υγεία και την ιστορία.
23. One Month: Μάθε μια νέα δεξιότητα σε ένα μήνα
24. Khan Academy: Μια από τις μεγαλύτερες και πιο γνωστές ηλεκτρονικές πλατφόρμες μάθησης.
25. Yousician: Ποιος είπε ότι όταν μπορείτε να κουραστείτε.
26. Duolingo: Μια εντελώς δωρεάν, ιστοσελίδα εκμάθησης γλωσσών.
27. Squareknot: Γίνετε δημιουργικοί κάνοντας άλλα δημιουργικά πράγματα.
28. Highbrow:Μια συνδρομητική υπηρεσία που προσφέρει μαθήματα πέντε λεπτών στο email σας καθημερινά.
29. Spreeder: Για να επιταχύνεται το διάβασμα.
30. Memrise: Επεκτείνετε το λεξιλόγιό σας.
31. HTML5 Rocks:
32. Ημερήσια άρθρα της λίστας της Wikipedia:
33. DataMonkey: Μάθετε SQL και Excel.
34. Saylor Academy: Πως να μάθετε να μιλάτε δημόσια
35. Cook Smarts: Μάθετε τα βασικά για την προετοιμασία των τροφίμων και το μαγείρεμα.
36. The Happiness Project: Μάθε πως να γίνει ευτυχισμένος
37. Learni.st:
38. Surface Languages:Μια καλή επιλογή αν απλά θέλετε να μάθετε μερικές φράσεις για το ταξίδι σας.
39. Academic Earth: Μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου από το 2009.

Για Το Σχέδιο Μεταναστευτικού Εποικισμού της ΕΕ (Εξαιρετικό)


Γρηγόρης Σουλτάνης


Το μεταναστευτικό, εκτός από μια αρκετά προσοδοφόρα και πολλά υποσχόμενη αγορά, είναι η πρώτη ύλη για την ευρωπαϊκή βιομηχανία.
Οι μεταναστευτικές ροές καθοδηγούνται με βάση ένα σχέδιο εποικισμού της ΕΕ, από σκλάβους που υπόσχονται την εκμηδένιση σχεδόν του εργασιακού κόστους.
Βέβαια, το ευρωπαϊκό «κεκτημένο», δεν επιτρέπει τη χρήση σκλάβων και συνεπώς, ούτε την αιχμαλωσία ιθαγενών· αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Είναι γεγονός ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει ιδιαίτερη σχέση με τη διαστροφή της γλώσσας: αλλάζοντας το όνομα σε ένα φαινόμενο, μεταβάλλει και τη φύση του.


Έτσι, ο δούλος, στις μέρες μας είναι αυτός που εξαναγκάζεται σε μετανάστευση ή προσφυγιά, αφού η πατρίδα του διαλύεται, ή από «μετριοπαθείς ισλαμιστές» και έξυπνες βόμβες, ή απλά βυθίζεται στη φτώχεια από την επέλαση των πολυεθνικών που πάνε χέρι-χέρι με τη «δημοκρατία».

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μετανάστες ή πρόσφυγες όσοι κατακλύζουν τα νησιά του Αιγαίου με προορισμό τη δυτική Ευρώπη: είναι στην κυριολεξία σκλάβοι· παρά το γεγονός ότι δεν σέρνονται αλλυσοδεμένοι.

Τα τουρκικά παράλια δεν διαφέρουν από την «ακτή των σκλάβων» του κόλπου της Γουινέας, της σημερινής Γκάνας, από όπου γινόταν η μεταφορά εκατομμύρια αφρικανών στα λιμάνια της Αμερικής, όπως ακριβώς στα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Μετανάστες-Πρόσφυγες και Προπαγάνδα

Λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία που έχει δώσει στη δημοσιότητα η FRONTEX όσο και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, αναφορικά με το προφίλ και τις χώρες προέλευσης των μεταναστών, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για ένα προσφυγικό, αλλά κυρίως για ένα μεταναστευτικό κύμα που είναι συνέπεια της παγκοσμιοποίησης και λιγότερο της συριακής κρίσης.

Από το σύνολο των μεταναστών που μπήκαν στην ΕΕ, το ποσοστό των προσφύγων από τη Συρία αγγίζει μόνο το 20%, με ηλικίες κάτω των 35, ενώ από αυτούς, το 87% είναι απόφοιτοι δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που σημαίνει ότι στη πλειοψηφία τους, πρόκειται για ανθρώπους της μεσαίας τάξης που δύσκολα θα εντάσσονταν στη κατηγορία του πρόσφυγα.

Αντίθετα, υπάρχει μεγάλο ζήτημα με τα 10.000 ασυνόδευτα παιδιά που χάθηκαν αφού έφτασαν στην ΕΕ, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχουν δίκτυα εκμετάλλευσης που χρησιμοποιούν παιδιά για να καλυφτούν κάτω από το μανδύα του «πρόσφυγα».

Να σημειώσουμε, ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ο κύκλος εργασιών σε σχέση με το μεταναστευτικό ανέρχεται στα 6 δισεκατομμύρια δολάρια, χρήματα που δεν καρπώνονται μόνο οι δουλέμποροι αλλά και πολλοί κρατικοί αξιωματούχοι.

Επιπλέον, το πέρασμα ενός μετανάστη στην ΕΕ απαιτεί μια πραγματική επένδυση για τα δεδομένα των χωρών του τρίτου κόσμου, γεγονός ως προς το οποίο δύσκολα μπορεί να ανταπεξέλθει ένας πραγματικός πρόσφυγας.

Δεν προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι τα ΜΜΕ, αλλά και οι κρατικές και ευρωπαϊκές υπηρεσίες κάνουν λόγο, συλλήβδην, για «πρόσφυγες από τη Συρία», παρά το γεγονός ότι αυτό δεν ανταποκρίνεται στη πραγματικότητα, δεδομένου, επιπλέον, ότι το εμπόριο «συριακών» διαβατηρίων είναι επίσης μια προσοδοφόρα μπίζνα.

Είναι αναμενόμενο ότι μια τέτοια μετακίνηση πληθυσμού δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς τη δέουσα τεχνολογία επηρεασμού του πλήθους και στρέβλωσης της πραγματικότητας.

Άλλωστε, ινστιτούτα όπως το Brookings, έχουν επεξεργαστεί ειδικά προγράμματα που σχετίζονται με τις κατευθυνόμενες μεταναστευτικές ροές («Project on Internal Displacement»:[url] http://www.brookings.edu/about/projects/idp[/url]

Αναμφισβήτητα, υφίσταται ένα σχέδιο εποικισμού της ΕΕ, υπό κεντρικό σχεδιασμό, το οποίο οι ιθύνοντες επιχειρούν να αποκρύψουν με την επίκληση της προσφυγικής συριακής κρίσης.

Ταυτόχρονα, αυτόνομα οικονομικά κέντρα εξουσίας, σε αγαστή συνεργασία με ΜΚΟ, εργοδοτικές οργανώσεις και ιδεολογικές ομάδες της διεθνιστικής, όσο και της ευρωπαϊκής αριστεράς, χρηματοδότησαν και υποστήριξαν αντίστοιχα, ένα εκτεταμένο δίκτυο προπαγάνδας-ιστότοπους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το site που δίνει οδηγίες για την Ελλάδα: Welcome to Greece,Welcome2Lesvos (http://w2eu.info/greece.en.html).
Φυλλάδια, πολύγλωσσα λεξικά, ταξιδιωτικές οδηγίες κτλ.-που προτρέπει τους πληθυσμούς χωρών που έχουν υποστεί σχεδόν πλήρη καταστροφή από τη νεοφιλελεύθερη ευρωατλαντική πολεμική μηχανή, στον εποικισμό των ευρωπαϊκών χωρών, στο όνομα των δικαιωμάτων και της δημιουργίας ενός κόσμου χωρίς σύνορα· τη στιγμή που τα συμβατικά σύνορα αντικαθίστανται από τα ψηφιακά και η διατλαντική φιλελεύθερη τάξη οραματίζεται μια δυτική κοινοπολιτεία των πολυεθνικών.

Η Αλληλεγγύη ως εργαλείο δουλείας

Η καλύτερη προπαγάνδα είναι αυτή με την οποία δεν διαφωνεί κανείς!

Κυρίαρχο σύνθημα της επιχείρησης “welcome to Europe” είναι το «αλληλεγγύη στους πρόσφυγες»· ένα σύνθημα, με το οποίο είναι σχεδόν αδύνατο να διαφωνήσει κανείς-αφού αναφέρεται στη συριακή κρίση- και που έχει αποδειχθεί ως το πιο κατάλληλο για τη χειραγώγηση των εθνικών ακροατηρίων της ΕΕ.

Ας παρακάμψουμε όμως το γεγονός ότι οι μετανάστες δεν είναι πρόσφυγες!

Τίθεται το ζήτημα, τι είδους αλληλεγγύη είναι αυτή που εκδηλώνεται αφού έχει ήδη καταστραφεί η Συρία και αφού έχει δολοφονηθεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της;

Επιπλέον, πώς όλο αυτό το κίνημα των αλληλέγγυων δεν αναζητά τους υπαίτιους, ώστε να τους καταδικάσει; Δηλαδή, το ΝΑΤΟ, ΕΕ και τις ΗΠΑ, που συνεχίζουν, σε συνεργασία με το Daesh να προκαλούν τη καταστροφή και άρα νέα προσφυγικά κύματα;

Δεν υπάρχει απάντηση στα ερωτήματα αυτά, γιατί πρόκειται για μια πλαστή αλληλεγγύη που κύριος στόχος της είναι η νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, η οποία εξισώνεται με μια φυσική καταστροφή.

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, έχει παιχτεί ένα χοντρό παιχνίδι ενάντια στη νοημοσύνη του ανυποψίαστου μέσου ευρωπαίου πολίτη: ξεκινώντας από τη μονταρισμένη φωτογραφία του άτυχου μικρού Αιλάν - που υποτίθεται ότι ξεβράστηκε από τη θάλασσα στις ακτές του Bodrum-, ως τις σκηνοθετημένες ανατροπές των φουσκωτών με μετανάστες, μπροστά στην κάμερα ή και σκηνοθετημένους πνιγμούς, η δυτική κοινή γνώμη έχει υποστεί μια συντριπτική χειραγώγηση με επίκεντρο τον συναισθηματικό εκβιασμό, ώστε να δεχτεί αδιαμαρτύρητα το σχέδιο της υπερεθνικής καπιταλιστικής τάξης.

Η αλληλεγγύη των «αλληλέγγυων» είναι ένας ακόμη μηχανισμός υποδούλωσης των συνειδήσεων και βεβαίως των μεταναστών.

Παγκοσμιοποίηση του Καπιταλισμού και Μεταμοντέρνοι Σκλάβοι

Το δουλεμπόριο δεν είναι μια από τις σκοτεινές όψεις του δυτικού πολιτισμού: είναι η κυρίαρχη όψη του. Δεν μπορεί να υπάρξει Κεφάλαιο χωρίς κάποιο είδος δουλείας.

Στο παρελθόν, η δουλεία,
-είτε με την κυριολεκτική είτε με την μισθωτή της μορφή-, ήταν συνυφασμένη με το φιλελεύθερο καθεστώς, ενώ στις μέρες μας, η νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση, την επαναφέρει με μια επεξεργασμένη μορφή: είναι η ορθολογική και εργαλειακή διαχείριση του πληθυσμού στην υπηρεσία της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης.

Στα πλαίσια μιας διευρυμένης οικονομίας της αγοράς που φιλοδοξεί να συμπεριλάβει το σύνολο του πλανήτη, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι-στρατιωτικοί ή οικονομικοί-που γίνονται για τη λεηλασία των χωρών, υπηρετούν πολλούς στόχους ταυτόχρονα.

Το παράδειγμα της Συρίας είναι το πλέον χαρακτηριστικό, αναφορικά με το σχεδιασμό της δυτικής επέμβασης: ο στρατηγικός στόχος του γεωπολιτικού ελέγχου της Μέσης Ανατολής, συνοδεύτηκε εξαρχής από το στόχο του ελέγχου των πλουτοπαραγωγικών πηγών, αλλά και από τη δημιουργία ενός στρατού ξεκληρισμένων σύριων, πρόθυμων να δουλέψουν στις ευρωπαϊκές φάμπρικες, χωρίς δικαιώματα και πραγματικές αμοιβές, ενώ ταυτόχρονα, θα αποτελούσε το εργαλείο της πλήρους διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων και του κράτους πρόνοιας για την ευρωπαϊκή εργατική τάξη.

Έχει προβλεφτεί επιπλέον, ότι το νέο «εργασιακό υποκείμενο»- οι μετανάστες, με τα περιορισμένα οικονομικά και πολιτικά δικαιώματα-, αναπόφευκτα, θα έλθει σε σύγκρουση με την ευρωπαϊκή εργατική τάξη, με αποτέλεσμα τη δημιουργία κοινωνικών αναταραχών, γεγονός που θα επιτρέψει στην ευρωπαϊκή ελίτ την περαιτέρω αποδυνάμωση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, με την επιβολή καταστάσεων έκτακτης ανάγκης ή και χούντας, στο όνομα της ασφάλειας.

Η τακτική είναι απλή: νομιμοποίηση της επέμβασης με πρόσχημα την «Δημοκρατία», δημιουργία μιας «συριακής αντιπολίτευσης» με «μετριοπαθείς ισλαμιστές» και δημιουργία του Daesh, ως αυτόνομης δύναμης, με αξιώσεις δημιουργίας Ισλαμικού Χαλιφάτου και ταυτόχρονα, απροκάλυπτος εξοπλισμός του με στόχο την εξαφάνιση του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και την γενοκτονία του σιτικού και χριστιανικού πληθυσμού.

Η τακτική αυτή συνοδεύτηκε από τη συνεχή προτροπή πολιτικοοικονομικών παραγόντων της Δύσης για μετανάστευση στην Ευρώπη, όπου, υποτίθεται ότι θα υπήρχε ανιδιοτελής προσφορά στέγης και εργασίας-αδιάφορο αν αυτό που περιμένει τους μετανάστες είναι η ηλεκτρονική φυλακή των «έξυπνων συνόρων».

Μπροστά στο δίλημμα της ένταξης στο συριακό στρατό ή της μετανάστευσης στη Γερμανία-με την εξαίρεση γυναικών και παιδιών-, πολλοί σύριοι επέλεξαν το δρόμο της μετανάστευσης, με επιπλέον αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του κυβερνητικού στρατού και τον αποπληθυσμό της χώρας.

Όμως, η όλη αυτή επιχείρηση συνδυάστηκε με ένα κάλεσμα των όπου της γης μεταναστών να εγκατασταθούν στην ΕΕ, μέσω της Τουρκίας κυρίως που γνωρίζει να ικανοποιεί τα αφεντικά της, αρκεί να εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά της σχέδια.

Γιατί χαίρεται η εργοδοσία

Η πρόσφατη έκθεση του «The Refugee Surge in Europe:Economic Challenges», (https://www.imf.org/external/pubs/ft/sdn/2016/sdn1602.pdf) μπορεί να παράσχει αρκετά αντικειμενική πληροφόρηση, αναφορικά με τους επιμέρους στόχους από τη παρουσία του μεταναστευτικού κύματος στην ΕΕ.

Σε γενικές γραμμές, το ΔΝΤ προβλέπει ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και των κερδών.

Φυσικά δεν είναι η μόνη μελέτη που έχει δει τη δημοσιότητα. Στο ευρωπαϊκό πλαίσιο έχει η προηγηθεί η μελέτη “Migration: A Neglected Challenge for Saving The European Welfare State” (http://www.institutdelors.eu/media/migrationeuwelfarestate-martens-ne-jdi-feb13.pdf?pdf=ok) από το Ινστιτούτο Delors, όπου έχει υποστηριχθεί ότι τα προβλήματα που θέτει η υπογεννητικότητα στην Ευρώπη, σε σχέση με το κράτος πρόνοιας, θα μπορούσαν να επιλυθούν μέσα από τη σωστή διαχείριση της μετανάστευσης προς όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, σε συμφωνία με χώρες του τρίτου κόσμου.

Για το ΔΝΤ, το μεταναστευτικό κύμα αποτελεί μια ευκαιρία, δεδομένου ότι η αρνητική επίπτωσή του στο ΑΕΠ των χωρών προορισμού, σύντομα θα αναστραφεί, επιφέροντας κατά περίπτωση μια άνοδο της τάξης του 0,5%, αρκεί να υπάρξει άμεση ενσωμάτωση των μεταναστών στην αγορά εργασίας.

Αυτό απαιτεί την περαιτέρω ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και ξεπέρασμα των αγκυλώσεων πρόνοιας και του φορολογικού συστήματος.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι εργοδοτικές οργανώσεις που μέσω του προέδρου των γερμανών βιομηχάνων, θεωρούν ότι οι μετανάστες είναι ευλογία, αλλά και ευκαιρία για την εξάσκηση της Χριστιανικής αγάπης!!

Σύμφωνα μάλιστα με την γερμανίδα καγκελάριο-σε ένα κρεσέντο προτεσταντικής ηθικής- ο Χριστιανισμός δεν αντίκειται στο καπιταλισμό. Αντίθετα, η εμβάθυνση στη χριστιανική πίστη προωθεί τον καπιταλισμό, στο βαθμό που επιτρέπει την ανάπτυξη μιας εσωτερικής ψυχικής γενναιοδωρίας που δέχεται τον άλλο, τον υποστηρίζει και τον συντρέχει, με αποτέλεσμα η θεία πρόνοια, να ανταποδίδει τη φιλανθρωπία με πλούτο.

Έτσι, οι γερμανοί βιομήχανοι προσβλέπουν σε ένα δεύτερο «γερμανικό θαύμα», σαν εκείνο της δεκαετίας του ’50.

Το σημαντικότερο-όπως επισημαίνει το ΔΝΤ-
είναι ότι αν δεν εξισωθούν οι μισθοί της εγχώριας εργατικής τάξης με αυτούς των μεταναστών, αλλά και αν δεν καταργηθούν οι δυσκαμψίες της αγοράς εργασίας, τις οποίες αποκαλεί «παγίδες πρόνοιας» και οι οποίες δημιουργήθηκαν από την «αλληλεπίδραση των κοινωνικών παροχών και του φορολογικού συστήματος»-δηλαδή το κράτος πρόνοιας-δεν υπάρχει ελπίδα για γρήγορη ανάπτυξη.

Σύντομα, η ευρωπαϊκή πολιτικοοικονομική ελίτ, θα επιτεθεί συνολικά στην ευρωπαϊκή εργατική τάξη, στο όνομα της «αλληλεγγύης» ως προς τους μετανάστες, εφαρμόζοντας το πρόγραμμα που επέβαλλε στην Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας έτσι τον πειραματικό χαρακτήρα του.

πηγή

ΟΝΕΙΡΟ ΖΩ, ΜΗΝ ΜΕ ΞΥΠΝΑΤΕ ΤΩΡΑ!





Αναρωτιόμαστε γιατί γελάει σαν χαζό, την στιγμή που η πατρίδα σβήνει και το έθνος αφανίζεται...(?)
Η απάντηση είναι απλή!
Γιατί χαίρεται! Βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους ευτυχίας διότι ζει το όνειρό του (!):
1) Έγινε πρωθυπουργός (ποιος να του το ΄λεγε)!
2) Εφαρμόζει την πολιτική των ορθάνοιχτων συνόρων (που πάντα ονειρευόταν))
3) Βλέπει το ελληνικό έθνος να αφανίζεται (που πάντα μισούσε)
4) Αποχριστιανοποιείται η Ελλάδα (κάτι που πάντα ποθούσε)
5) Αναβιώνει τον Κομμουνισμό , χτυπώντας κάθε μορφή ιδιωτικής περιουσίας (των Ελλήνων φυσικά)!
Τα ανθελληνικά , αντιχριστιανικά και εθνομηδενιστικά του αισθήματα έχουν βγει στην φόρα και είναι ολοφάνερα!
Ποιός δεν θα χαιρόταν αν έβλεπε το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα;

Θωμαή Στεφανοπούλου
https://thestranger.files.wordpress.com/2010/12/rocks.jpg

Δεν υπάρχει η κοσμική ζωή μου και η εκκλησιαστική ζωή μου.
Υπάρχει η ζωή μου.
Όταν χωρίζω την ζωή μου σε δύο ζωές τότε υπάρχει πρόβλημα.
Λέγεται, σχιζοφρένεια.

“Συνεχίζουμε Αριστερά”, κραυγάζουν κάποια κυβερνητικά χείλη “διότι η πραγματική Αριστερά πρέπει να προσαρμόζεται στις σημερινές συνθήκες”... Άντε να έρθουν και οι ψεύτικες απόκριες να ηρεμήσουμε με τους μασκαράδες


maskarades1 
Από τον σΑτΥρΟπΡόΚο
– Η Europol παραδέχτηκε επισήμως ότι “χάθηκαν” στα μονοπάτια της προσφυγιάς 10.000 προσφυγόπουλα λες και επρόκειτο για καρφίτσες. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός βρίσκει τρόπους να καλύπτει την απανθρωπιά του. Μόνο που τώρα πλέον πρέπει να προσπαθήσει πολύ.
– Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους σε συνθήκες καπιταλισμού μας οδήγησε στο σημείο, 62 άνθρωποι παγκοσμίως να κατέχουν τον ίδιο πλούτο με αυτόν που κατέχει ο μισός πληθυσμός της γης. Ο καπιταλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Το δικαιότερο σύστημα για τους λίγους.
– Η λογική του...
πηγή

Ψυχή Ορθρία (Ημερολόγιο Όρους 2015)


Μέρος 12ο

 
Ψάχνει ο Κύριος αφορμή για να δικαιολογήσει
Στο πλάσμα του το αγαπητό κρίμα να μην λογίσει…
Υπομονής η αρετή την πίστη θεραπεύει
Άσπλαχνη κάνει  οικτίρμονα, το άγριο ειρηνεύει!

Σαν χείμαρρος τα λόγια του, με αφοβιά ελέγχουν
Του μοναχού τα ρήματα τη νήψη  περιέχουν!
Επιστροφή απ τον Άθωνα στου δελφινιού τη ράχη!
Βοήθα Πορταΐτισσα να μην χαθεί η  μάχη!

Μάνα μου Προστατεύουσα  ευχαριστώ σε πάλι
Που έστειλες λέξεις να οδηγούν στου Υιού Σου την αγκάλη…
Απ το θρονί σου ευλόγησε οι μνήμες  να σε υμνούνε,
χάρη να λάβουν από σε, ποτέ να μην σβηστούνε…

Στο κελί-σύννεφο  των Καρυών λίγο πριν τον εσπερινό συνεχίζουμε να ακούμε τα σοφά λογάκια του ταπεινού Γέροντα…
-Ξέρετε παιδιά μου, ένας άνθρωπος που μπορεί και δεν τηρεί την κεκανονισμένη νηστεία αμαρτάνει! Και το άλαδο να μην το χαλάτε αν μπορείτε να αντέξετε και έχετε ευλογία του πνευματικού! Ξέρετε,  ο Κύριος  τόσο πολύ αγαπά τον άνθρωπο που ψάχνει συνεχώς να βρει έναν λόγο για να τον υπερασπιστεί! Να τον δικαιολογήσει… Γι αυτό δίνει σε εκείνον τον άνθρωπο που μπορεί και δεν νηστεύει,  μια αρρώστια, μια αιτία δηλαδή , ώστε να τρώει έπειτα δικαιολογημένα ως ασθενής! Δεν τα κατανοούμε όλα αυτά όμως! Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η μη τήρηση της νηστείας, μας βλάπτει… Νομίζουμε ότι αρρωσταίνουμε  μόνο από κληρονομικότητα  και από χίλιες δυο άλλες αιτίες… Και τη νηστεία δεν την σκεφτόμαστε καθόλου… Αμελητέα υπόθεσις… Και λέμε μετά για τα εξερχόμενα και άλλα τέτοια που διόλου δεν στέκουν… Παρανοούμε και παραμορφώνουμε τα λόγια του Κυρίου… Να έχετε λοιπόν υπομονή και να διδάσκετε με το βίωμα τα παιδιά σας! Να μην είσαστε Θεοί εσείς για εκείνα τα καημένα! Να βάζετε πάντα μπροστά τον Χριστό! Όταν σας ζητούν κάτι, μην τους το δίνετε αμέσως ακόμα κι αν το μπορείτε… Πάρτε τα από το χεράκι και πηγαίνετε να γονατίσετε μπροστά στο εικονοστάσι και στον Δεσπότη Χριστό μας! Να καταλάβουν πως όλα είναι δικά Του δώρα, ακόμα και τα πιο απλά τα πιο καθημερινά!
Μεγάλο εφόδιο η υπομονή παιδιά μου! Σπουδαία αρετή! Ήταν πριν από είκοσι–εικοσιπέντε χρόνια  σε μια πόλη εδώ  στα βόρεια, ένα αντρόγυνο νέων Μουσουλμάνων. Ο άνδρας κάποια στιγμή έδωσε ο Κύριος να φωτιστεί και να γίνει Χριστιανός. 
Η γυναίκα του απελπίστηκε… Πήγε στον ιερέα τους και ρώταγε να δει τι θα κάνει. Και εκείνος της είπε: -Θα σταματήσεις να του φτιάχνεις φαγητό και κάθε βράδυ την ώρα που θα τον βλέπεις να προσεύχεται, θα πηγαίνεις να γεμίζεις έναν κουβά με κρύο νερό και θα τον πετάς πάνω του! 
Έτσι και έκανε! Δεν ξαναμαγείρεψε ποτέ για τον άντρα της και κάθε βράδυ τον έκανε μούσκεμα με τον κουβά, την ώρα που τον έβλεπε να γονατίζει! Εκείνος ατάραχος! Δεν την μίλησε ποτέ, δεν της παραπονέθηκε καθόλου! Ούτε έφυγε απ το σπίτι! Συνέχιζε να προσεύχεται και μόλις τελείωνε, πήγαινε και έβγαζε τα μουσκεμένα του ρούχα και φόραγε αμίλητος τα στεγνά που είχε έτοιμα ήδη! Ξέρετε πόσο κράτησε αυτό το μαρτύριό του; Δυο χρόνια ολάκερα! Και ένα βράδυ την ώρα της προσευχής, πάει η γυναίκα του και γονατίζει κλαίγοντας δίπλα του και του λέει: -Θέλω και εγώ να γίνω Χριστιανή! Ό, τι και να ναι αυτό που πιστεύεις,  για να σου δίνει τόση υπομονή και τόση αγάπη, θέλω να το ασπαστώ και εγώ!  
Και έγινε και εκείνη Χριστιανή και έπειτα κάνανε και 3 αγόρια! Το πρώτο μάλιστα το είπανε Αρσένιο  αφού το βάφτισε ο Γέροντας Παϊσιος! Και έρχονταν ο πατέρας μαζί με τους γιούς στην Παναγούδα που ακόμα ήτανε ο Άγιος  και θαύμαζε ο Παππούς την αγνότητα των παιδιών! Κάποτε που είχαν έρθει τους λέει: -Πάρτε λουκουμάκι ευλογημένα! Και του απαντά το μεγάλο παιδί: -Πρώτα προσκύνημα και ύστερα λουκούμι Γέροντα! Κανένας δεν μου είχε απαντήσει έτσι! έλεγε ύστερα ο Άγιος! 
Κλείνω τα μάτια μου, προσπαθώντας να φυλακίσω όσα ρήματα ζωής αιωνίου αποτυπώθηκαν στα τόσο μεστά λόγια του Γέροντα.



    Τα ξαναανοίγω μπροστά στην Αγία Παρασκευή, στο Θεολόγο Άγιο Γρηγόριο, στην Αγία Άννα, στον Άγιο Αλύπιο και στην Αγία Αναστασία την Φαρμακολύτρια. Χορεία Αγίων που θαυμάστωσαν τον Κύριο, βαλμένοι δίπλα–δίπλα στο καθολικό της Κουτλουμουσίου. 
     Καθόμαστε έπειτα έξω από την τράπεζα και περιμένουμε τον αγαπημένο μας πατέρα Γ. να μας συναντήσει. 

Παρατηρώ την ξυλόγλυπτη παράσταση των Φρουρών Αρχαγγέλων. Πάντα στο Όρος θα υπάρχει κάτι, που να μιλήσει για πρώτη φορά μέσα σου! Ακόμα και εδώ που τόσα χρόνια χωρίς διάλειμμα αξιωνόμαστε να έρθουμε! Το ίδιο συμβαίνει και με τις αγιογραφίες, στην είσοδο της Φοβεράς Προστασίας! Ασύλληπτης ωραιότητας και μηνυμάτων αποκαλυπτικών! Έρχεται ο πάτερ… Σουρουπώνει έξω και καθόμαστε υπό των φως των καντηλιών στα μεγάλα καθίσματα του εξωνάρθηκα…
Το μεγάλο κρεμαστό ρολόι ηχεί και μετρά  ασταμάτητα… Εκείνος δεν κάνει προλόγους! Ως συνήθως ξεκινά με ουσία…
-Μας καταστρέφει η πολυποίκιλη άγνοιά μας! Αδελφοί μου  είμαστε ευεργετημένοι ως Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί… Είμαστε ο νέος περιούσιος λαός του Κυρίου! Πολιτογραφούμεθα στη Βασιλεία του Θεού μέσω του Αγίου Βαπτίσματος! Αλλά πως το καταντήσαμε το Άγιον Βάπτισμα! Κοσμικό πέρα για πέρα, με αναδόχους που δεν γνωρίζουν ούτε πως διαβάζεται το σύμβολο της Πίστεως! Χωρίς μυστηριακή ζωή και πλήρη άγνοια! Δεν έχουμε παιδιά πνεύμα μαθητείας! Να μαθητεύσουμε πάνω στο συναξάρι. Είναι στο σήμερα οι Άγιοι! Δεν πάλιωσαν, ούτε ξεπεράστηκαν! 
Σαν τον Χριστό μας!  Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας. Μόνο από εκεί θα μάθουμε για τις αλήθειες της πίστης και το κυριότερο θα πληροφορηθούμε για τις μεθοδείες του σατανά! Άλλη άγνοια αυτή! Αγνοούμε την ύπαρξη του Αοράτου Πολέμου όπως τον αποκαλούσε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Νήψεσθε, γρηγορήσατε, αγρυπνήσατε! Λέων ορυόμενος ο διάβολος! Θυμηθείτε πως το λέει ο μέγας Απόστολος Παύλος: Ενδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰπνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις….Θυμηθείτε και την Κυριακή της Τυρινής! Τω εχθρώ αντιμαχησόμεθα!
Εδώ όμως έρχεται και η άλλη ολέθρια άγνοια. Αμφιβάλλουμε για την ύπαρξη του Θεού, της ψυχής… Τίποτα δεν υπάρχει! Γι αυτό μας κυβερνούν οι άθεοι! Αφού κατά τον λαόν σου έχεις και τον αρχηγό σου! Αν είχαμε εμείς πνευματική ζωή,  θα αντικατοπτριζόταν πάνω μας η χάρη του Παναγίου πνεύματος! Μα εμείς θέλουμε να σωθούμε όπως μας αρέσει! Μόλις πας να μάθεις οδήγηση, λες στον δάσκαλο θα σου πω εγώ πως θα οδηγώ; Όχι βέβαια, τον ακούς ευλαβικά σε ό, τι θα σου πει, για να μάθεις κάποτε να οδηγείς! Αλλά τον Θεό θέλουμε να τον συμμορφώσουμε με το θέλω μας! Λες και δεν υπάρχει δοσμένος υπ Αυτού ένας… πνευματικός κώδικας!
Ακούμε τον χειμαρρώδη  λόγο του Αγιορείτη Μοναχού που άμεσα και ανεξωράιστα  ελέγχει και αφυπνίζει. Μνημονεύει όπως πάντα μεγάλες μορφές Αρχιερέων. Τον μακαριστό Νικόλαο Χαλκίδος που η κάρα του ευωδιάζει εκεί στη Βάθεια… τον Σιατίστης μακαριστό Αντώνιο και πολλούς άλλους… -Οι σύγχρονοι Ιεράρχες πρέπει να αποκτήσουν το γενναίο φρόνημα των 3 Ιεραρχών! Πάντα εις τύπον Χριστού. Να μην φοβούνται να ελέγξουν. 
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τίποτα δεν υπολόγισε!  Δεν τον ένοιαξε να χάσει τον πατριαρχικό του θρόνο, να εξοριστεί… Τέτοια Αγιότητα βίου θέλει ο Χριστός μας! Να έχει λόγο ο Αρχιερέας! Να χρησιμοποιεί τη ράβδο του! Να μην καταντά εκείνη διακοσμητική! Να ναι πότε στήριγμα και βακτηρία και πότε βαριά και παιδαγωγική σε όσους κακοδοξούν, αθεούν και Θεομαχούν! Γιατί διαφορετικά θα ισχύσει αυτό που σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος:  …όστις δεν ομολογεί Χριστό εν σαρκί εληλυθότα είναι υιός  και σύμμαχος του αντιχρίστου!
Είναι τετυφλωμένος ο λαός μας! Και σας Έλληνες έχουμε τεράστιο μερίδιο ευθύνης! Πληγές Φαραώ είναι αυτές που δεχόμαστε! Εκμοντερνιστήκαμε με τους Ευρωπαίους στο πνεύμα της Αθεϊας… Ξέρετε γιατί πήρε νωρίς ο Κύριος τον Γέροντα Παΐσιο τον παππού μας; Γιατί αν ζούσε σήμερα ποιος θα άκουγε τους λόγους του; Σήμερα οι λόγοι του ακούγονται, αναπαύουν, φωτίσουν  και σώζουν! Ψάχνει ο Κύριος το φιλότιμό μας! Παραχωρεί τα μαρτύρια του σύγχρονου ανθρώπου. Το πρώτο της συνειδήσεως, με μια συκοφαντία ας πούμε όπως στον βίο του Αγίου Νεκταρίου και της ασθένειας έπειτα… Βλέπετε πόσο υποφέρει ο σύγχρονος άνθρωπος… Αυτοί που θα μαρτυρήσουν στο σήμερα παιδιά θα είναι οι μεγαλύτεροι Άγιοι όλων των εποχών! Έτσι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος! Γιατί θα το κάνουν με ενυπόστατο τον αντίχριστο! Δεν ξέρουμε πότε θα έρθει βέβαια, ούτε αν έχει γεννηθεί...
Ο Θεός δεν θ αφήσει όμως τους γνήσιους δούλους Του! Αρκεί να έχουμε εμείς νήψη και πνευματική ετοιμότητα! Θα μας βοηθά πάντα η Παναγία μας! 
Εδώ έχουμε την Φοβερά Προστασία, που πόσες φορές δεν αξιώνονται να την βλέπουν οι ταπεινοί Γεροντάδες! Κάθε βράδυ περνά απ τα κελιά… Την έβλεπε συνέχεια ο Άγιος Παΐσιος και το έλεγε στους Πατέρες μας! Ξέρετε παιδιά, μετά τον θάνατό μας θα καταλάβουμε πόσο τεράστιο και σωτήριο είναι το μεσιτευτικό έργο της Παναγίας μας! Η παρακλητική Της πρεσβεία! Θυμηθείτε τον Δεκαπενταύγουστο στην ενάτη ωδή: Σώζεις αεί Θεοτόκε την κληρονομίαν  σου!  Εγγυάται η Παναγία! Εγγυάται η Πορταΐτισσα! Όσο υπάρχει δεν θα λείψει το έλεος από τον κόσμο! Όταν εξαφανιστεί η εικόνα της λένε οι Πατέρες, σε 3 ημέρες το Όρος θα βυθιστεί για να μην το πατήσει ο Αντίχριστος… Πέρασαν ώρες συντροφιά με τον ακούραστο πατέρα Γ. στο Κουτλουμούσι. 
Η ψυχωφελής μας συνεύρεση συνεχίστηκε στο Αρχονταρίκι του 2ου ορόφου που πόσες αναμνήσεις κάθε φορά μας ξυπνά! Έφερε και βιβλία ο Γέροντας και μας διάβασε λόγους αφύπνισης του Αγίου Παϊσίου, αλλά και ουράνια μηνύματα που είχε σταχυολογήσει ο πολυσέβαστος Γέροντας Συμεών Κραγιόπουλος, που πριν μόλις λίγο καιρό είχε κοιμηθεί!
Γλυκός ο σύντομος ύπνος μας ως το ξημέρωμα. Το όνειρο του Παραδείσου δεν το ξυπνά κανένα φως ημέρας, δεν το διακόπτει κανένας ήχος αυτής της γης… Μια τελευταία ματιά στο μολυβοσκέπαστο καθολικό. Μια στερνή προσκύνηση στην φοβερά Προστασία και στο εικόνισμα του Αγίου Παϊσίου του Κουτλουμουσιανού. 
Πως περηφανεύονται οι ταπεινοί για τους Ουρανομύστες προγόνους τους! Φορτωμένοι παίρνουμε τον δρόμο για τις Καρυές. Βιαστικά και αγχωμένα περνάμε μπροστά από  την αυλή του κελιού του Αγίου Νικολάου και του Γέροντος Ιούστου. Πάνω στον ξύλινο φράχτη, τα τελευταία μηνύματα του φετινού μας ταξιδιού, εκ του Ιερού Χρυσοστόμου: Ο Θεός δημιούργησε 2 κόσμους. Ο ένας παρών, ο άλλος μέλλων. 
Ο ένας αισθητός, ο άλλος υπεραισθητός. Ο ένας υποστατικός, ο άλλος ασώματος. Τον έναν τον βλέπουμε εμπειρικά, τον άλλον με την πίστη. Τον έναν τον έχουμε στα χέρια, τον άλλον στις ελπίδες. Τον έναν τον έταξε για αγώνα, τον άλλον για βραβείο. Ο ένας συντροφεύεται με αθλήματα, με πόνους με ιδρώτες και ο άλλος με στεφάνους, επαίνους και αμοιβές. Ο ένας είναι πέλαγος και ο άλλος λιμάνι. Ο ένας σύντομος και ο άλλος αθάνατος! Φαίνεται ο χρόνος μέχρι τη Δευτέρα παρουσία πολύς;
Δεν είναι! Έτσι λέει το χρονόμετρο του Θεού!  Τρέχω για να προλάβω τους υπόλοιπους! Χαλασμένο το ταχύπλοο με το οποίο από καιρό είχαμε κάνει κράτηση για την έξοδό μας! Χαμογελάμε αφού γνωρίζουμε πως είναι για καλό! Τα δελφίνια που κολυμπάνε έπειτα από λίγες ώρες  δίπλα στο κατάμεστο αργό καράβι, μας  το πιστοποιούν! Γίνονται αφορμή για να γνωριστούμε με μια ευλογημένη παρέα Αιτωλών αδελφών μας  προσκυνητών! Αρχηγός τους ο παπά Λεωνίδας απ την Παλαιομάνινα, στο ευλογημένο Ξηρόμερο . Υπερπολύτεκνος, του Παραδείσου ονειρευτής, του Αγίου Βασιλείου ταπεινός διάκονος ως Λαϊκός, τώρα στην ωριμότητα της ψυχής του, της Αγίου Θυσιαστηρίου υπηρέτης και δούλος πιστός! Άσπρα γένια τα στολίδια του, μαυρόρασα τα ντύματά του. 
Λεβέντικη η μορφή του, σαν παιδιού η καρδιά του! Λεπτά μετρημένα ως την Ουρανούπολη κράτησε η συνάντησή μας . Όσο κράτησε και ο χορός των δελφινιών που μας ξεπροβόδισαν. Όσο άντεξε και ο Άθωνας να κρατηθεί στον ορίζοντά μας. Αγκαλιαζόμαστε και δίνουμε υποσχέσεις, που μόνο ο Κύριος γνωρίζει αν ποτέ θα πραγματοποιηθούν. Μα υπάρχει κι ο Ουρανός.
Και εκεί το γαλάζιο δεν σώνεται! Και ο Άθωνας δεν μικραίνει. Και οι αγκαλιές δεν κλείνουν! Και η ψυχή  ποτέ δεν καθεύδει. Άγρυπνη και συνεχώς ορθρία θα αδημονεί για το πανηγυρικό μήνυμα του νεανίσκου εν δεξιοίς καθημένου Αγγέλου! Πάντα όταν τον φέρνω στο νου μου, μου θυμίζει Αγιορείτη …     
Τέλος και τω Θεώ η Δόξα.
Κείμενα -Φωτογραφίες   
Νώντας Σκοπετέας
Φεβρουάριος  2016 
Αφιερωμένο σε όλους τους ευωδιαστούς Γέροντες, τα μυρίπνοα άνθη του Αθωνικού Παραδείσου, τα ποτισμένα απ της Παναγιάς της Πορταΐτισσας  τα άχραντα χέρια.
Στον Θεοδόση,   που δεν σταμάτησε λεπτό να ρουφά τις Αγιορείτικες δρόσους και να τις κλείνει μέσα στης ψυχής του τους αποταμιευτήρες.
Στον Παναγιώτη, που με την χαρά του και το ανύστακτο πνεύμα του πάντα θα είναι απαραίτητο χρώμα στη ζωγραφιά του Αθωνικού μας δρομολογίου.
 Στον Μιχάλη,  που  ξέρουμε όλοι ότι  έχει όλο και  πιο υγρά μάτια κάθε φορά που ξεμακραίνουμε. 
Στις οικογένειες, στις συμβίες μας τις υπομονετικές   και στα σπλάχνα μας που μακάρι να μας πουν κάποτε, πως κάθε φορά που επιστρέφαμε γινόμασταν καλύτεροι μπαμπάδες.
Στην πολλάκις καθεύδουσα μα διψασμένη για τις ορθρινές αλήθειες  ψυχή μας.
--
πηγή

Ενας παπάς φυλάει Θερμοπύλες για 48 χρόνια στην απομακρυσμένη Γαύδο


gavdos-1
Του Κώστα Παππά

Η Γαύδος είναι το νοτιότερο σημείο της Ελλάδας και της Ευρώπης. Μια μικρή τελεία στον χάρτη στα νότια της Κρήτης.
Εκεί 55 ψυχές φυλάνε εδώ και χρόνια Θερμοπύλες, μακριά από τα πολύβουα αστικά κέντρα και την πιεστική καθημερινότητα.
Ανθρωποι απλοί, που ζούνε ήσυχα τη ζωή τους σε έναν ευλογημένο τόπο.
Οσον αφορά την ιστορία του τόπου αυτού, αξίζει να σημειώσουμε πως η Γαύδος ήταν κατοικημένη από τη Νεολιθική Εποχή.
Το νησί έχει ταυτιστεί με την Ωγυγία, όπου η Καλυψώ κρατούσε αιχμάλωτο τον Οδυσσέα. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν τεκμηριώσει ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε παρουσία στο νησί.
Οι Ρωμαίοι έκαναν κατάχρηση της χλωρίδας του, προκαλώντας έτσι μια διαδικασία αποσάθρωσης, η οποία συνεχίζεται έως σήμερα.
Ο Απόστολος Παύλος πέρασε από την υπήνεμη πλευρά του νησιού κατά τη διάρκεια του τελικού ταξιδιού του προς τη Ρώμη.
Αφού εγκατέλειψε την Κρήτη, μια καταιγίδα έβγαλε το πλοίο του εκτός πορείας, με αποτέλεσμα να περάσει δίπλα από τη Γαύδο.
Το γεγονός αυτό έχει καταγραφεί στις Πράξεις των Αποστόλων. Αργότερα, τον καιρό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το νησί είχε περίπου 8.000 κατοίκους (900-1000 μ.Χ.), με τρεις Επισκόπους και έναν Αρχιεπίσκοπο.
Κατά την οθωμανική ηγεμονία, που διήρκεσε από το 1665 έως το 1895, η Γαύδος ήταν γνωστή ως Γότζο.
Εκείνη την περίοδο ο πληθυσμός μειώθηκε σταδιακά και έφτασε τους 500 κατοίκους το 1882. Αναφορά στους Σαρακηνούς έχει διασωθεί στο νησί: μια παραλία ονομάζεται Σαρακήνικο.
Τη δεκαετία του '30 η Γαύδος υπήρξε τόπος εξορίας για τους κομμουνιστές. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι συμμαχικές δυνάμεις μετέφεραν στρατεύματα στη Γαύδο μετά τη νίκη των Γερμανών στη Μάχη της Κρήτης.
Η αστικοποίηση που στην υπόλοιπη Ελλάδα παρατηρήθηκε τη δεκαετία του '60 είχε ήδη αρχίσει στη Γαύδο από τη δεκαετία του '50.
Την περίοδο αυτή οι νησιώτες αντάλλαξαν τη γη τους στη Γαύδο με πρώην τουρκική γη στην Κρήτη. Κατά την εποίκησή τους στη Μεγαλόνησο ίδρυσαν μια νέα κοινότητα, τα Γαυδιώτικα.
Η «Ορθόδοξη Αλήθεια», επιχειρώντας να αποτυπώσει ανάγλυφα τη σημερινή ζωή στο ακριτικό νησί, επικοινώνησε με τον επί 48 χρόνια ιερέα της Γαύδου π. Εμμανουήλ Μπικογιαννάκη, γέννημα θρέμμα του νησιού, ο οποίος μίλησε για το σήμερα και το χθες του τόπου του, τα προβλήματα αλλά και τους γεμάτους αγάπη για τη γη τους κατοίκους.
Αυτοί οι άνθρωποι, σε πείσμα των καιρών, παραμένουν φύλακες του ακριτικού νησιού.
Ο π. Εμμανουήλ, παρά τα 75 χρόνια του, επισκέπτεται τακτικά όλους τους μικρούς οικισμούς της Γαύδου, με σκοπό να προσφέρει ό,τι μπορεί στους ολιγάριθμους κατοίκους.
Ο ίδιος είναι και ο ιδρυτής του λαογραφικού μουσείου του νησιού, καθώς ο χώρος αυτός δημιουργήθηκε με δική του πρωτοβουλία.
Ο π. Εμμανουήλ αρχικά μας μίλησε για τη δική του ιστορία και την καταγωγή του από το νησί.
«Χειροτονήθηκα το 1968 και ήρθα αμέσως σε ενορία της Γαύδου, στην Αγία Μαρίνα. Η Γαύδος είναι ένα μικρό νησί νότια της Κρήτης και νομίζω ότι είναι και το μοναδικό νησάκι της Κρήτης που είναι κατοικήσιμο. Ζούμε εδώ 55 άνθρωποι, που είμαστε και οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού» αναφέρει και προσθέτει: «Υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι μένουν για ένα μικρό διάστημα στο νησί και ξαναφεύγουν. Εγώ είμαι επί 48 συνεχή χρόνια σε ενορία της Γαύδου, αλλά δεν έχω κατά νου να εγκαταλείψω την ενορία και τους νησιώτες που εδώ και τόσα χρόνια με στηρίζουν και τους στηρίζω. Αλλωστε, είμαι γέννημα θρέμμα του νησιού. Ο προπάππος, οι παππούδες, όλοι εδώ γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, παντρευτήκαμε. Μπορεί ο τόπος μας να είναι φτωχός, αλλά για εμάς είναι ο καλύτερος. Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρχει στον πλανήτη περιοχή που να μην έχει τα καλά της και τα προβλήματά της, όπως, δυστυχώς, τα έχουμε κι εμείς».
ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ
Οπως σημειώνει ο π. Εμμανουήλ, «εμείς ακόμα ζούμε σε μια κατάσταση που δεν θα τη χαρακτήριζα πρωτόγονη αλλά ούτε και μέσα στον πολιτισμό. Είμαστε σε μια μέση κατάσταση. Λόγω της θέσης του νησιού υπάρχουν πολλά προβλήματα, που άλλα αντιμετωπίζονται και άλλα όχι. Το σημαντικότερο είναι η συγκοινωνία με την Κρήτη. Παρά τις προσπάθειες που κάνει μια εταιρία, δεν παύει να υπάρχει γύρω μας θάλασσα, η οποία πολλές φορές δεν αντιμετωπίζεται. Θέλουμε όμως να ευχαριστήσουμε αυτούς τους ανθρώπους για τα δρομολόγια που κάνουν, ώστε να μη νιώθουμε τελείως αποκομμένοι. Εδώ, πάντως, ακόμη υπάρχουν αγροτικός γιατρός, δασκάλα, νηπιαγωγός. Τα παιδιά του νησιού μας είναι τρία στο δημοτικό και τρία στο νηπιαγωγείο. Ο αγροτικός γιατρός μένει εδώ μέχρι να τον αντικαταστήσει κάποιος άλλος. Οσο γι' αυτά τα παιδάκια, δεν υπάρχει μέλλον στη Γαύδο, αφού δεν υπάρχει γυμνάσιο. Υπήρχε στο παρελθόν, όταν ήταν περισσότερα τα παιδιά, αλλά σταδιακά ερημώσαμε κι εμείς».
Αν και 75 ετών, γυρίζει σε όλα τα ξωκλήσια, για να τελέσει τη λειτουργία
Ο π. Εμμανουήλ μίλησε και για την πίστη των ανθρώπων στο νησί, ενώ περιέγραψε τη δική του τιτάνια προσπάθεια -μολονότι βρίσκεται σε προχωρημένη ηλικία- να γυρίζει συνεχώς όλο το νησί, για να μη μείνει κανένας κάτοικος χωρίς τη θεία κοινωνία και τη λειτουργία.
«Είμαι 48 χρόνια στην Ενορία της Αγίας Τριάδος. Σε αυτήν υπάγονται 19 ξωκλήσια σε όλο το νησί. Σε κάθε οικισμό υπάρχει και μια κεντρική εκκλησία. Θέλω να πω για την ιστορία ότι επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, περίπου από το 920 έως το 1000 μ.Χ., η Γαύδος -τότε με την ονομασία Κλαύδι- αριθμούσε 8.000 ανθρώπους. Μάλιστα, υπήρχε και έδρα Επισκόπου, ενώ το νησί ήταν χωρισμένο σε πέντε ενορίες. Αυτά τα 48 χρόνια που διακονώ την Εκκλησία βρήκα από τους προκατόχους μου ορισμένα έθιμα, τα οποία και διατηρώ. Στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος γίνονται όλες οι μεγάλες δεσποτικές και θεομητορικές εορτές. Ανάλογα με τη γιορτή, πηγαίνω και στο αντίστοιχο εκκλησάκι που γιορτάζει ή κάθε Κυριακή επισκέπτομαι εναλλάξ όλα τα χωριά, γιατί πρέπει όλοι να εξυπηρετούνται. Επειδή αντέχω, ακόμα περπατάω, παρά τα 75 χρόνια μου, πάω στα χωριά. Εκεί υπάρχουν ηλικιωμένοι 85-90 χρονών που δεν μπορούν, λόγω της απόστασης, να έρθουν από το ένα χωριό στο άλλο. Εγώ, λοιπόν, που μπορώ είμαι υποχρεωμένος να πάω στο χωριό, για να λειτουργηθεί ο άνθρωπος, να κοινωνήσει, να βρεθεί στη θεία λειτουργία».
Οπως επισημαίνει, «πριν από λίγο καιρό, του Αγίου Αντωνίου, κάναμε μια ομάδα μικροί και μεγάλοι και σκαρφαλώσαμε στα βράχια, όπου κάναμε λειτουργία. Η εκκλησία αυτή είναι χτισμένη σε μια σπηλιά και το μέρος εκεί είναι θαυμάσιο. Οσοι ξένοι έρχονται περνάνε πάντα από εκεί».
ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
«Ο τουρισμός στο νησί μας πάει πάρα πολύ καλά, καθώς το καλοκαίρι οι επισκέπτες υπολογίζονται στους 15.000-20.000. Εχουμε παραδοσιακά καφενεία, ταβέρνες, εστιατόρια και υπάρχουν περίπου 250 κλίνες, για να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες. Επίσης, υπάρχει καλή εσωτερική συγκοινωνία για τη μεταφορά των τουριστών. Εχει πολλές ομορφιές το νησάκι μας. Οι ξένοι μας έχουν επισκεφθεί και στο παρελθόν και έρχονται να δούνε και τους Γαυδιώτες, αλλά και για να ενισχύσουν και το ηθικό των ανθρώπων. Ετσι, δεν αισθανόμαστε ότι είμαστε 50 άνθρωποι και πως μας έχουν ξεχάσει όλοι. Οσοι έρχονται στη Γαύδο μάς έχουν αγκαλιάσει και τους έχουμε βάλει κι εμείς στα σπίτια μας και στις καρδιές μας. Ξέρουμε ότι πολλοί έρχονται για εμάς, γιατί μέσα στον χρόνο έχουν αναπτυχθεί και φιλίες με τους ξένους που μας επισκέπτονται πολλές φορές».
Ολοκληρώνοντας, ο π. Εμμανουήλ έστειλε το δικό του μήνυμα προς όλους: «Εμείς οι ντόπιοι Γαυδιώτες είμαστε ευχαριστημένοι από τον τόπο μας, γι' αυτό και παραμένουμε εδώ, παρά τα προβλήματα. Είμαστε οι νότιοι φρουροί της Ελλάδας και της Ευρώπης. Αν έπρεπε να στείλω ένα μήνυμα από τη Γαύδο και στους κυβερνώντες και στους μη κυβερνώντες, είναι να δείξουν μεγαλύτερη ευαισθησία για τον τόπο μας. Να δημιουργηθεί, ίσως, ένα στρατιωτικό φυλάκιο, μια σημαία, μια ελληνική σημαία! Ποιος μου λέει ότι αύριο κάποιος, οποιασδήποτε εθνικότητας, δεν θα πάει να στήσει μια ξένη σημαία οπουδήποτε; Ας δείξουν περισσότερο ενδιαφέρον, γιατί εδώ μπορεί να σταματά η Ελλάδα, αλλά ακόμα είναι Ελλάδα».
«Φτιάξαμε το λαογραφικό μουσείο και σώσαμε την ιστορία των προγόνων μας»
Ο π. Εμμανουήλ αναφέρθηκε συγκινημένος στη δημιουργία του λαογραφικού μουσείου του νησιού, που ήταν δική του ιδέα. Τα χρόνια που οι άνθρωποι αναχωρούσαν, ακολουθώντας το κύμα της μετανάστευσης, ο π. Εμμανουήλ διέβλεψε τον κίνδυνο ότι ξένοι επισκέπτες θα μπορούσαν να πάρουν αντικείμενα πολύτιμα από τον λαϊκό πολιτισμό του τόπου. Ετσι, με μια ομάδα ανθρώπων, υλοποίησε την ιδέα δημιουργίας ενός μουσείου.
«Η περίοδος 1960-1980 υπήρξε καταστροφική για τη Γαύδο. Ερήμωνε το νησί, οι άνθρωποι φεύγανε, δεν υπήρχαν δουλειές. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε νερό ούτε συγκοινωνία, δεν υπήρχε τηλέφωνο, δεν υπήρχε τίποτα στο νησί. Ο κόσμος άρχισε να εγκαταλείπει τα σπίτια του. Βλέπαμε με τους συγχωριανούς μου τα σπίτια εγκαταλελειμμένα και τους ξένους που έρχονταν να αρπάζουν ό,τι βρίσκανε μέσα σε αυτά, όπως οικιακά σκεύη και άλλα αντικείμενα» σημειώνει και προσθέτει: «Σκεφτήκαμε τότε μήπως θα ήταν απαραίτητο να κάνουμε ένα μουσείο και να συγκεντρώσουμε όλα αυτά τα πράγματα τα οποία ήταν εγκαταλελειμμένα, να τα εκθέσουμε σε έναν χώρο κατάλληλο, για να μπορούν και οι επισκέπτες να τα βλέπουν. Ολα αυτά ήταν κομμάτια της ιστορίας των ανθρώπων που έμεναν εδώ. Ετσι τα γλιτώσαμε από την αρπαγή. Παράλληλα, θα μπορούσε κάποιος να δει πώς δούλευαν και πώς ζούσανε οι πρόγονοί μας: με τα αλέτρια τους, τους λύχνους τους, το δαδί κ.ά. Αρχίσαμε να τα μαζεύουμε από τα ερειπωμένα σπίτια και όσοι έμεναν ακόμα εδώ μας πρόσφεραν ό,τι δεν χρειάζονταν».
Το 1996 έγιναν τα εγκαίνια του Λαογραφικού Μουσείου Γαύδου, όπου υπάρχουν πολλά εκθέματα: γεωργικά εργαλεία, οικοκυρικά σκεύη και αντικείμενα για την ύφανση.
«Περιλαμβάνει οτιδήποτε έχει να κάνει με την καθημερινότητα των προγόνων μας. Είπα, γιατί να πάρουν οι ξένοι αυτό το κομμάτι της καθημερινότητας και της ιστορίας του τόπου μας;» αναφέρει ο π. Εμμανουήλ.

Απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη Δημ. Τσελεγγίδη: Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, μία Σύνοδος με έλλειμμα συνοδικότητος και ορθοδόξου αυτοσυνειδησίας



Συ­νέν­τευ­ξη
τοῦ Κα­θη­γη­τῆ  Δη­μη­τρί­ου Τσε­λεγ­γί­δη
στόν Λυκοῦργο Μαρκούδη, Διευθυντή Προγράμματος
τοῦ Ρα­δι­ο­φω­νι­κοῦ Σταθ­μοῦ τῆς Πει­ρα­ϊ­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας
Ἀ­πο­μα­γνη­το­φω­νη­μέ­νο Κεί­με­νο
Το βίντεο εδώ

ΠΡΩΤΟ  ΜΕΡΟΣ
Στή γρα­πτή ἀ­πό­δο­ση τῆς συ­νεν­τεύ­ξε­ως ἔ­γι­ναν μι­κρές λε­κτι­κές δι­ορ­θώ­σεις
Γε­νι­κά γιά τή Με­γά­λη Σύ­νο­δο
Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Ὅ­πως ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε, τό πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὁ πι­στός λα­ός οὐ­σι­α­στι­κά ἀ­γνο­εῖ τά σχε­τι­κά μέ αὐ­τό, πού ἀ­κοῦ­με συ­νε­χῶς νά λέ­γε­ται: τήν μέλ­λου­σα νά συ­νέλ­θει Ἁ­γί­α καί M­ε­γά­λη Σύ­νο­δο τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας. Θά μπο­ρού­σα­τε κ. Κα­θη­γη­τά, ὡς Κα­θη­γη­τής Δογ­μα­τι­κῆς πού εἶ­στε, νά μᾶς ἐ­νη­με­ρώ­σε­τε πού, πό­τε καί για­τί πρό­κει­ται να συ­νέλ­θει αὐ­τή ἡ Με­γά­λη Σύ­νο­δος;
 
Κα­θη­γη­τής: Πο­λύ εὐ­χα­ρί­στως, ἀ­φοῦ κα­τ’ ἀρ­χήν σᾶς εὐ­χα­ρι­στή­σω θερ­μά γιά τήν δυ­να­τό­τη­τα, πού μοῦ δί­νε­τε μέ­σῳ τοῦ ρα­δι­ο­φω­νι­κοῦ σταθ­μοῦ σας, νά ἐ­πι­κοι­νω­νή­σω μέ τούς ἐ­κλε­κτούς ἀ­κρο­α­τές αὐ­τοῦ τοῦ σταθ­μοῦ, οἱ ὁ­ποῖ­οι, στό μέ­τρο πού τούς γνώ­ρι­σα ἀ­νά τήν Ἑλ­λά­δα, ἔ­χουν ἔν­το­να πνευ­μα­τι­κά ἐν­δι­α­φέ­ρον­τα καί ὑ­γι­ές ἐκ­κλη­σι­α­στι­κό φρό­νη­μα. Στήν καλ­λι­έρ­γεια αὐ­τοῦ τοῦ φρο­νή­μα­τος συ­νέ­βα­λε καί συμ­βάλ­λει ση­μαν­τι­κά ὁ ἐ­ξαί­ρε­τος ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρα σταθ­μός σας. Καί τώ­ρα ἀ­παν­τῶ στό ἐ­ρώ­τη­μά σας.
Ἡ Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας, ὅ­πως ὀ­νο­μά­στη­κε ἀ­πό τού ἐμ­πνευ­στές της, θά συ­νέλ­θει στό Κο­λυμ­πά­ρι τῶν Χα­νί­ων τῆς Κρή­της, κα­τά τήν Πεν­τη­κο­στή τοῦ τρέ­χον­τος ἔ­τους. Καί ἐ­νῶ τό γε­γο­νός αὐ­τό εἶ­ναι πά­ρα πο­λύ ση­μαν­τι­κό, ὑ­πάρ­χει με­γά­λο ἔλ­λειμ­μα ἐ­νη­με­ρώ­σε­ως, ὄ­χι μό­νον τῶν ἁ­πλῶν λα­ϊ­κῶν καί κλη­ρι­κῶν, ἀλ­λά καί πολ­λῶν Ἀρ­χι­ε­ρέ­ων τῶν Το­πι­κῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Ἐκ­κλη­σι­ῶν. Μό­λις πρίν λί­γες ἡ­μέ­ρες ἔ­γι­νε γνω­στή ἡ θε­μα­το­λο­γί­α, πού θά ἀ­πα­σχο­λή­σει τήν Σύ­νο­δο καί «ὁ Κα­νο­νι­σμός Ὀρ­γα­νώ­σε­ως καί Λει­τουρ­γί­ας τῆς Συ­νό­δου». Ἀ­πό τήν με­λέ­τη τῶν δη­μο­σι­ο­ποι­η­μέ­νων κει­μέ­νων, προ­κύ­πτουν πολ­λά καί καί­ρια ἐ­ρω­τή­μα­τα, ἀλ­λά καί ἔν­το­νος προ­βλη­μα­τι­σμός γιά τόν χα­ρα­κτῆ­ρα καί τόν σκο­πό τῆς Με­γά­λης αὐ­τῆς Συ­νό­δου τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας μας. 
Για­τί Με­γά­λη καί Ἁ­γί­α Σύ­νο­δος καί ὄ­χι Οἰ­κου­με­νι­κή
Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κά πο­λύ ἐν­δι­α­φέ­ρον αὐ­τό, πού προ­σπα­θοῦ­με νά μά­θου­με κ. Κα­θη­γη­τά, καί κρα­τῶ αὐ­τό πού μᾶς  εἴ­πα­τε: «ὀ­νο­μά­στη­κε ἔ­τσι ἀ­πό τούς ἐμ­πνευ­στές της». Για­τί ἡ μέλ­λου­σα νά συ­νέλ­θει Σύ­νο­δος ὀ­νο­μά­στη­κε Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη; Καί για­τί δέν ὀ­νο­μά­στη­κε Οἰ­κου­με­νι­κή ἤ Πα­νορ­θό­δο­ξος Σύ­νο­δος; Εἴ­χα­με κά­ποι­α ἐ­πί­ση­μη ἑρ­μη­νεί­α ἀ­πό τούς δι­ορ­γα­νω­τές της; Καί τί ση­μαί­νει στήν πρά­ξη αὐ­τή ἡ ὀ­νο­μα­σί­α Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη;
Κα­θη­γη­τής: Δέν ὑ­πάρ­χει κά­ποι­α ἐ­πί­ση­μη ἑρ­μη­νεί­α, ἀλ­λά μπο­ρεῖ νά εἰ­κά­σει κα­νείς καί, κυ­ρί­ως ὡς ἐ­πι­στή­μων, νά ἀ­να­ζη­τή­σει τήν σκο­πι­μό­τη­τα, μέ τήν ὁ­ποί­α τῆς δό­θη­κε ὁ τί­τλος αὐ­τός. Ἡ ὀ­νο­μα­σί­α τῆς μελ­λού­σης νά συ­νέλ­θει Συ­νό­δου ὡς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης εἶ­ναι μιά προ­βλη­μα­τι­κή καί δι­φο­ρού­με­νη δι­α­τύ­πω­ση. Μέ ἄλ­λα λό­για ἐ­πι­δέ­χε­ται δι­πλῆ ἀ­νά­γνω­ση, ὅ­πως συ­νή­θως σή­με­ρα λέ­γε­ται. Καί τοῦ­το, για­τί δι­α­βά­ζον­τας τά Πρα­κτι­κά τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε, ὅ­τι ἡ ὀ­νο­μα­σί­α Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος ἀ­πε­δί­δε­το στίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους. Εἶ­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ἐν προ­κει­μέ­νῳ, ὅ­σα δι­α­τυ­πώ­νον­ται στούς Κα­νό­νες συγ­κε­κρι­μέ­νων Συ­νό­δων, ὅ­πως ἔ­χω ὑ­πό­ψιν μου αὐ­τή τήν στιγ­μή, τῆς Α΄ καί τῆς Δ΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου, ὅ­που γί­νε­ται μνεί­α τοῦ γε­γο­νό­τος, ὅ­τι αὐ­τοί οἱ Κα­νό­νες προ­ῆλ­θαν ἀ­πό αὐ­τή τήν Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δο. Αὐ­τό ση­μαί­νει στήν πρά­ξη, ὅ­τι τό κῦ­ρος τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων μιᾶς τέ­τοι­ας Συ­νό­δου εἶ­ναι ἀ­πό­λυ­το καί ὑ­πο­χρε­ω­τι­κό γιά ὅ­λους τούς πι­στούς, -ἰ­δι­αί­τε­ρα ὅ­ταν πρό­κει­ται γιά τόν Ὅ­ρο, γιά τήν ἀ­πό­φα­ση δη­λα­δή, ἤ τό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, ὅ­πως εἶ­ναι στήν Α΄ καί τήν Β΄ Οἰ­κου­με­νι­κή-, ἀλ­λά καί γιά τούς Κα­νό­νες αὐ­τῆς τῆς Συ­νό­δου.
Μή ὀ­νο­μά­ζου­σα ὅ­μως τόν ἑ­αυ­τό της Οἰ­κου­με­νι­κή ἡ μέλ­λου­σα Σύ­νο­δος, ἐμ­φα­νί­ζε­ται ὡς νά φο­βᾶ­ται κά­τι. Καί αὐ­τό εἶ­ναι κά­τι, πού σχε­τί­ζε­ται ὄ­χι μέ μᾶς τούς Ὀρ­θο­δό­ξους, ἀλ­λά, πάν­τα κα­τά τήν γνώ­μη μου, μέ τούς ἑ­τε­ρο­δό­ξους καί μά­λι­στα τούς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς. Στό ση­μεῖ­ο αὐ­τό ὑ­πάρ­χει ἡ ἐ­σφαλ­μέ­νη ἄ­πο­ψη, ὅ­τι γιά νά συγ­κλη­θεῖ Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δος, θά πρέ­πει νά συμ­πε­ρι­λά­βει καί τίς ἄλ­λες λε­γό­με­νες «ἐκ­κλη­σί­ες», πού βρί­σκον­ται στήν αἵ­ρε­ση, ὅ­πως εἶ­ναι κυ­ρί­ως ὁ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμός καί ὁ Προ­τε­σταν­τι­σμός. Αὐ­τό, ὅ­μως, δέν συ­νέ­βη πο­τέ στήν ἱ­στο­ρί­α τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων. Πο­τέ δέν ἔ­λα­βαν μέ­ρος στίς Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους ὅ­σοι ἀ­πέ­κλι­ναν ἀ­πό τήν πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ὅ­σοι δη­λα­δή ἦ­σαν αἱ­ρε­τι­κοί.
Τά λέ­με αὐ­τά, ἐ­πει­δή σέ ἕ­να δογ­μα­τι­κό θέ­μα καί εἰ­δι­κό­τε­ρα ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κό τῆς μέλ­λου­σας Με­γά­λης Συ­νό­δου, οἱ πα­ρα­πά­νω αἱ­ρε­τι­κοί ὀ­νο­μά­ζον­ται «ἐκ­κλη­σί­ες». Ἀλ­λά σ’ αὐ­τό τό θέ­μα θά πρέ­πει νά ἐ­πα­νέλ­θου­με εἰ­δι­κό­τε­ρα, για­τί εἶ­ναι καί τό ση­μαν­τι­κό­τε­ρο καί τό σο­βα­ρό­τε­ρο ἀ­πό ὅ­λα τά ἄλ­λα θέ­μα­τα.
Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Καί εἶ­ναι, νο­μί­ζω κ. Κα­θη­γη­τά, καί τό θέ­μα πού μέ­χρι στιγ­μῆς ἔ­χει συγ­κεν­τρώ­σει καί τίς πρῶ­τες ἀν­τι­δρά­σεις ἀ­πό Ἐ­πι­σκό­πους τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας. Κι ὄ­χι ἄ­δι­κα, προ­φα­νῶς, ἀ­π’ ὅ,τι ἀν­τι­λαμ­βα­νό­μα­στε. Μᾶς εἴ­πα­τε κά­τι πο­λύ ση­μαν­τι­κό, ὅ­τι οὐ­δέ­πο­τε ἱ­στο­ρι­κά στίς με­γά­λες αὐ­τές Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους συμ­με­τεῖ­χαν οἱ αἱ­ρε­τι­κοί. Καί νο­μί­ζω, ὅ­τι θά μπο­ρού­σα­με νά το­νί­σου­με, ὅ­τι στήν Δ΄ Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δο δέν συμ­με­τέ­χουν οἱ «ἐκ­κλη­σί­ες» πού ἀ­πο­σχί­στη­καν, πχ. οἱ Ἀν­τι­χαλ­κη­δό­νιοι.
Κα­θη­γη­τής: Ἀ­κρι­βῶς, αὐ­τό εἶ­ναι ἕ­να τεκ­μή­ριο. Ἤ καί νω­ρί­τε­ρα, σέ ἄλ­λες Συ­νό­δους, δέν συμ­με­τεῖ­χαν Ἀ­ρεια­νοί, Νε­στο­ρια­νοί, Μο­νο­φυ­σῖ­τες κ.τ.λ.

Εἶ­ναι Σύ­νο­δος Πα­νορ­θό­δο­ξη; Ποι­οί με­τέ­χουν;
Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Ἄ­ρα, βλέ­που­με μί­α, ἴ­σως ἐκ τοῦ πο­νη­ροῦ, δι­ά­θε­ση νά μή θέ­λου­με νά τήν ὀ­νο­μά­σου­με Οἰ­κου­με­νι­κή, για­τί θά ἀν­τι­δρά­σου­νε οἱ «ἀ­δελ­φές ἐκ­κλη­σί­ες». Εἶ­ναι τε­λι­κῶς αὐ­τή ἡ Σύ­νο­δος Πα­νορ­θό­δο­ξη; Θά πα­ρευ­ρε­θοῦν δη­λα­δή ὅ­λοι οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας;
Κα­θη­γη­τής: Ἄλ­λο ἕ­να πρό­βλη­μα, πού κα­θι­στᾶ αὐ­τή τήν Σύ­νο­δο κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά προ­βλη­μα­τι­κή. Στήν Σύ­νο­δο αὐ­τή θά ἀν­τι­προ­σω­πευ­θοῦν ὅ­λες οἱ Το­πι­κές Ὀρ­θό­δο­ξες Ἐκ­κλη­σί­ες, τυ­πι­κά. Καί λέ­με ὅ­τι θά ἀν­τι­προ­σω­πευ­θοῦν, για­τί πε­ρι­έρ­γως δέν θά προ­σκλη­θοῦν ὅ­λοι οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι τῆς κά­θε, Το­πι­κῆς δη­λα­δή, Ἐκ­κλη­σί­ας. Κά­θε Το­πι­κή Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α θά ἀ­πο­στεί­λει 23 Ἐ­πι­σκό­πους, μέ 24ο τόν ἡ­γέ­τη καί Προ­κα­θή­με­νό της. Δέν εἶ­ναι γνω­στό ἀ­κό­μη μέ ποι­ά κρι­τή­ρια θά ἐ­κλε­γοῦν αὐ­τοί οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι, πού θά συμ­με­τά­σχουν. Ἔ­τσι, ὅ­μως, ἡ Σύ­νο­δος αὐ­τή δέν εἶ­ναι κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά Πα­νορ­θό­δο­ξη, ἀ­φοῦ κά­ποι­οι Ἐ­πί­σκο­ποι ἀ­πο­κλεί­ον­ται. Μέ ἄλ­λα λό­για, δέν μπο­ρεῖ νά εἶ­ναι Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη. Γι’ αὐ­τό εἶ­πα εἶ­ναι προ­βλη­μα­τι­κή αὐ­τή ἡ ὀ­νο­μα­σί­α, ἐν σχέ­σει μέ τήν με­θο­δο­λο­γί­α τῆς συγ­κλή­σε­ώς της.
Στήν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, γιά νά ποῦ­με τά πράγ­μα­τα μέ τό ὄ­νο­μά τους, εἶ­ναι μί­α δι­ηυ­ρυ­μέ­νη Σύ­νο­δος Προ­κα­θη­μέ­νων. Δη­λα­δή εἶ­ναι οἱ Προ­κα­θή­με­νοι καί κά­ποι­οι Ἐ­πί­σκο­ποι. Βέ­βαι­α, ὑ­πάρ­χουν μι­κρές Ἐκ­κλη­σί­ες ἀ­ριθ­μη­τι­κά, ὅ­πως εἶ­ναι ἡ Κύ­προς, ὅ­που θά πᾶ­νε ὅ­λοι. Ὑ­πάρ­χουν ὅ­μως καί με­γά­λες Ἐκ­κλη­σί­ες, ὅ­πως εἶ­ναι π.χ. ἡ Ρω­σι­κή, μέ πά­νω ἀ­πό 350 Ἐ­πι­σκό­πους καί θά πᾶ­νε 24. Δη­λα­δή οἱ ἄλ­λοι Ἐ­πί­σκο­ποι τί γί­νον­ται; Εἶ­ναι δευ­τέ­ρας κα­τα­νο­μῆς; Ἐκ­φρά­ζον­ται ἀ­πό αὐ­τούς τούς 24; Εἶ­ναι καί­ρια αὐ­τά τά ἐ­ρω­τή­μα­τα. Ὁ θε­σμός αὐ­τός, τῶν Συ­νό­δων, δη­λα­δή, τῶν Προ­κα­θη­μέ­νων, θά πρέ­πει νά ποῦ­με ὅ­τι εἶ­ναι νε­ω­τε­ρι­στι­κός καί τε­λεί­ως ἄ­γνω­στος στήν Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α. Ἔ­γι­νε γνω­στός, κα­θι­ε­ρώ­θη­κε, ἀ­πό τόν ση­με­ρι­νό Οἰ­κου­με­νι­κό Πα­τριά­ρχη καί μέ τήν ὀ­νο­μα­σί­α «Σύ­νο­δος Προ­κα­θη­μέ­νων», ὅ­πως εἶ­πα, εἶ­ναι ἀ­μάρ­τυ­ρος καί ἄ­γνω­στος τε­λεί­ως στήν Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή μας Ἱ­στο­ρί­α. 


Δη­μο­σι­ο­γρά­φος: Θά μπο­ροῦ­σαν ἐν­δε­χο­μέ­νως κά­ποι­οι νά μᾶς ποῦν ἐ­δῶ, κ. Κα­θη­γη­τά, ὅ­τι καί κα­τά τό πα­ρελ­θόν, στούς προ­η­γου­μέ­νους αἰ­ῶ­νες, εἶ­χαν γί­νει κά­ποι­ες Σύ­νο­δοι τῶν Πα­τρια­ρχῶν, τῶν Ἀ­να­το­λι­κῶν Πα­τρι­αρ­χεί­ων του­λά­χι­στον. ­στό­σο, ­μως, κα­τα­λα­βαί­νου­με αὐ­τό πού μᾶς εἴ­πα­τε, ­τι ­πάρ­χει μιά μι­κρή Ἐκ­κλη­σί­α π.χ. Κύ­προς Ἐκ­κλη­σί­α Τσε­χί­ας καί Σλο­βα­κί­ας, οἱ ­ποῖ­ες δέν ­χουν τό­σους ­πι­σκό­πους, ­νῶ μιά ἀν­τί­στοι­χη Ἐκ­κλη­σί­α με­γά­λη, ­πως Ρω­σι­κή, ­χει πά­ρα πολ­λούς καί δέν μπο­ροῦν νά συμ­με­τέ­χουν ­λοι. Καί προ­φα­νῶς κά­θε ­πί­σκο­πος, ­χον­τας καί τό ποί­μνιό του, δέν παύ­ει νά εἶ­ναι καί φο­ρέ­ας τοῦ φρο­νή­μα­τος τοῦ πλη­ρώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Κα­θη­γη­τής: Αὐ­τό εἶ­ναι πά­ρα πο­λύ ση­μαν­τι­κό πού λέ­τε, για­τί τό πρᾶγ­μα δέν εἶ­ναι κα­θα­ρά ἀ­ριθ­μη­τι­κό. Κά­θε Ἐ­πί­σκο­πος κα­λεῖ­ται νά φέ­ρει τό φρό­νη­μα τῆς Το­πι­κῆς του Ἐκ­κλη­σί­ας. Ποι­ός μπο­ρεῖ αὐ­τό τό φρό­νη­μα νά τό ὑ­πο­τι­μή­σει, νά τό πα­ρα­βλέ­ψει ἤ νά τό ἀ­κυ­ρώ­σει καί ταυ­τό­χρο­να νά μι­λᾶ γιά Με­γά­λη Σύ­νο­δο; Ὅ­πως σω­στά εἴ­πα­τε, προ­η­γου­μέ­νως, ὑ­πῆρ­ξαν καί Σύ­νο­δοι, καί στήν Τουρ­κο­κρα­τί­α ἔ­χου­με τέ­τοι­ες Συ­νό­δους, κά­ποι­ων Πα­τρια­ρχῶν, οἱ ὁ­ποῖ­οι συ­νῆλ­θαν καί ἀ­πο­φά­σι­σαν κά­τι, ἀλ­λά ἔ­χου­με στή συ­νέ­χεια ἀ­πο­δο­χή αὐ­τῶν τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων, πρίν νά γνω­στο­ποι­η­θοῦν εὐ­ρύ­τε­ρα γιά τό κοι­νό, καί ἀ­πό Πα­τρι­αρ­χεῖ­α, πού δέν συμ­με­τεῖ­χαν, ἐν­δε­χο­μέ­νως, σ’ αὐ­τήν τήν συ­νάν­τη­ση, γιά λό­γους τε­χνι­κούς τῆς ἐ­πο­χῆς καί ἀ­πε­δέ­χθη­σαν ἤ ἀ­πέρ­ρι­ψαν αὐ­τήν τήν ἀ­πό­φα­ση. Δη­λα­δή, συν­θῆ­κες ἱ­στο­ρι­κές μπο­ρεῖ νά πε­ρι­ο­ρί­ζουν κά­πως τά πράγ­μα­τα, ἀλ­λά πάν­το­τε πρέ­πει νά ὑ­πάρ­χουν τά κρι­τή­ρια. Μπο­ροῦ­με σή­με­ρα νά ἐ­πι­κα­λε­στοῦ­με τέ­τοι­ες συν­θῆ­κες, ὅ­ταν τήν ἐ­πο­χή τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων ἡ δυ­να­τό­τη­τα τῆς με­τα­κί­νη­σης εἶ­χε πά­ρα πολ­λές δυ­σκο­λί­ες, ἐ­νῶ σή­με­ρα ὑ­πάρ­χει ἡ δυ­να­τό­τη­τα στό δι­ά­στη­μα μιᾶς ἡ­μέ­ρας ἤ ὀ­λί­γων ὡ­ρῶν νά συγ­κεν­τρω­θοῦν οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι ἀ­π’ ὅ­λο τόν κό­σμο;
Αὐ­τό προ­φα­νῶς δέν γί­νε­ται ἐ­ξαι­τί­ας κά­ποι­ων σκο­πι­μο­τή­των, οἱ ὁ­ποῖ­ες σκο­πι­μό­τη­τες ὅ­μως δέν ὁ­μο­λο­γοῦν­ται, εἶ­ναι ἀ­νο­μο­λό­γη­τες. Ὁ κα­θέ­νας ὅ­μως πι­στός, ὡς σκε­πτό­με­νος καί εὐ­αι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κά, μπο­ρεῖ νά κά­νει τίς σκέ­ψεις του, νά βγά­ζει τά συμ­πε­ρά­σμα­τά του. Μπο­ρεῖ κά­ποι­α ἀ­π’­αὐ­τά νά εἶ­ναι ἐ­σφαλ­μέ­να ἀλ­λά κά­τι πλα­νᾶ­ται, τό ὁ­ποῖ­ο δέν εἶ­ναι δι­α­φα­νές. Ἕ­να πρᾶγ­μα, πού θέ­λω νά πῶ ἐ­π’ αὐ­τοῦ καί θε­ω­ρῶ ὅ­τι εἶ­ναι ση­μαν­τι­κό, εἶ­ναι ἡ ὑ­πο­γράμ­μι­ση αὐ­τή πού εἶ­πα, ὅ­τι πρώ­τη φο­ρά στήν ἱ­στο­ρί­α, ἀ­π’ ὅ­σο εἶ­μαι σέ θέ­ση νά γνω­ρί­ζω, θά ἀ­γνο­η­θεῖ ἡ συν­τρι­πτι­κή πλει­ο­ψη­φί­α τῶν Ἐ­πι­σκό­πων τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας γιά μιά τέ­τοι­α Με­γά­λη Σύ­νο­δο. Ἔμ­με­σα πλήν σα­φῶς, μέ τόν τρό­πο αὐ­τό ἀμ­φι­σβη­τεῖ­ται στήν πρά­ξη ἡ θε­με­λι­ώ­δης ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή ἀρ­χή, ὅ­τι ὁ κά­θε Ἐ­πί­σκο­πος ἔ­χει μί­α ἰ­σό­κυ­ρη ψῆ­φο, ὄ­χι μό­νο μέ τούς συ­νε­πι­σκό­πους του ἀ­νά τόν κό­σμο, ἀλ­λά καί μέ τόν Προ­κα­θή­με­νό του, τῆς Το­πι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἀλ­λά καί μέ τόν πρῶ­το στά «πρε­σβεῖ­α τι­μῆς», δη­λα­δή τόν Πρό­ε­δρο αὐ­τῆς τῆς Συ­νό­δου.
Αὐ­τό εἶ­ναι τό Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κό Συ­νο­δι­κό Σύ­στη­μα τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας. Κά­θε ἄλ­λο πα­ρα­πέμ­πει στό πα­πι­κό, συγ­κεν­τρω­τι­κό καί ἀ­πνευ­μά­τι­στο σύ­στη­μα, θά μπο­ρo­ῦ­σα νά τό πῶ με­τά λό­γου γνώ­σε­ως, τοῦ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κι­σμοῦ.
η συνέχεια εδώ