Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν της Παναγίας στην Κατούνα και στα Αχυρά

http://www.inaa.gr/wp-content/uploads/2014/08/koimisis-tis-theotokou.jpg


Ιερά Μητρόπολις
Αιτωλίας και Ακαρνανίας
~~~~~~~~~~~~~
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου 
Κατούνας 

Π    Ρ    Ο    Σ    Κ    Λ    Η    Σ     Ι    Σ
Το Eκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Κατούνας σας προσκαλεί στις λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν της Παναγίας μας.


ΤΗΝ   ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  14   ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
     Στις  7:30  το απόγευμα  παραμονή της Παναγίας, στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου θα τελεσθεί Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, θα ψαλούν τα εγκώμια της Παναγίας μας και  στη συνέχεια θα γίνει περιφορά του επιταφίου της Παναγίας, όπως ακριβώς γίνεται την Μεγάλη Παρασκευή.
(Εσπερινός  θα τελεσθεί και στην  Ιερά  Μονή  Παναγίας Αχυρών  στις  6:30  το απόγευμα).

ΤΟ  ΣΑΒΒΑΤΟ  15   ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Ημέρα μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου θα τελεσθεί Πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον  Ιερό  Ναό  του Αγίου Αθανασίου  καθώς  και  στην  Ιερά Μονή Παναγίας Αχυρών.

Εκ του Ιερού Ναού....

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Δεκαπενταυγούστου 2015

Κ Ο Σ Μ Α Σ
Ο ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Προς  τον ιερόν κλήρον,
τις μοναστικές αδελφότητες
και τον ευσεβή λαό
της καθ’ ημάς θεοσώστου Ιεράς Μητροπόλεως
Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί,
Η μεγάλη σημερινή ημέρα, «η κλητή και αγία ημέρα της 15ης Αυγούστου» βρίσκει τα επίγεια και τα επουράνια να συνεορτάζουν, να λαμπροφορούν, να χαίρονται, να πανηγυρίζουν για τη δόξα και το μεγαλείο της μεγάλης μας Μητέρας, της Παναγίας μας.
Πανηγυρίζουν την πάνσεπτο και ιερά Κοίμησί της.
Η Κοίμησι της Θεοτόκου δεν είναι θάνατος, αλλά μία αληθινή Ανάστασις ψυχής και σώματος· είναι θρίαμβος ζωής απερίγραπτος.
Οι πνευματέμφοροι και θεοφώτιστοι άγιοι πατέρες της ορθοδόξου Εκκλησίας μας, μας βεβαιώνουν ότι με τη θεία κοίμησί της και τη μετάστασί της στους ουρανούς, η Κυρία Θεοτόκος δεν εγκατέλειψε τον πονεμένο και αμαρτωλό κόσμο μας.
Κι εμείς οι Έλληνες έχουμε απειράριθμες ενδείξεις και αποδείξεις δια των οποίων διαφαίνεται ότι η Μητέρα μας «Φανερωμένη», «Γοργοεπήκοος», «Ελεούσα» το έθνος μας σε κάθε δύσκολη ώρα και στιγμή το εσκέπασε, το επροστάτευσε, το έσωσε.
Σαν σήμερα, 15 Αυγούστου του έτους 1940, οι ασεβείς εχθροί της Πατρίδος μας ετορπίλισαν και εβύθισαν στο λιμάνι της Τήνου, εμπρός στον Πανίερο Ναό της Μεγαλόχαρης, το καταδρομικό «Έλλη».
Η Παναγία μας δεν άφησε απροστάτευτους τους Έλληνες. Επάνω στα βουνά της Βορείου Ηπείρου εσκέπασε, κατηύθηνε, επυροδότησε τον άγιο ενθουσιασμό για την ελευθερία στις καρδιές των αγωνιστών προγόνων μας. Κατετρόπωσε τον εχθρό· έγινε η Σώτειρα και η Ελευθερώτρια του Γένους μας.
Κάθε φορά που οι Έλληνες ζήτησαν τη βοήθεια, την προστασία και την σκέπη της Παναγιας μας, η μεγάλη μας Μητέρα, με άπειρη στοργή και αγάπη, με θερμές πρεσβείες προς τον Υιόν και Θεό μας Κύριο Ιησού Χριστό, χάρισε τη βοήθεια και την προστασία.
Σήμερα, η Πατρίδα μας, αγαπητοί πατέρες και αδελφοί, χειμάζεται, δοκιμάζεται, κλυδωνίζεται. Ανησυχία, αγωνία, αβεβαιότητα, πόνο και θλίψι έχουμε όλοι μας στο νου και την καρδιά μας. Νοιώθουμε υποτελείς, σκλαβωμένοι. Αέρα φθοράς και αποθαρρύνσεως αναπνέουμε.
Χάσαμε το μεγαλείο του Έλληνος, το μεγαλείο της Ελλάδος. Και τι θα κάνουμε; Θα αποθαρρυνθούμε; Όχι! Ποτέ!
Και πάλι μέσα σε αυτή την πνιγηρή ατμόσφαιρα η Παναγία μας σήμερα με τη λαμπρή εορτή και παρουσία της, μας καλεί όλους να μείνουμε όρθιοι, εδραίοι, αμετακίνητοι στην πίστι, στην ελπίδα, στην αισιοδοξία.
Δεν χάσαμε, αγαπητοί, την προστασία της Μητέρας του Θεανθρώπου Κυρίου μας, της Μητέρας μας. Η Κυρία και Παντάνασσα των Ελλήνων δεν εγκατέλειψε την Ελλάδα.
Ελάτε, λοιπόν, σήμερα όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, να γονατίσουμε, να προσπέσουμε στην αγία της εικόνα, όπου κι αν βρισκόμαστε· να υψώσουμε με πίστι, με καθαρότητα, με ταπείνωσι, με θερμή ικεσία νου και καρδίας και να μιλήσουμε υιικά στην Παναγία μας.
Να ζητήσουμε οι Πανέλληνες πρώτα συγγνώμη από τη μεγάλη μας Μάνα, για την ασέβειά μας, για την ανυπακοή μας, για την αγνωμοσύνη μας, τη βλασφημία μας, την αμαρτωλότητά μας.
Να την παρακαλέσουμε, έπειτα, θερμά να ικετεύση τον Κύριο και Θεό μας, να μας φωτίση να συνέλθουμε, να αφυπνισθούμε, να μετανοήσουμε.
Να φωτίση ο Κύριος τους Έλληνες κληρικούς να αφυπνισθούν, να θερμάνουν την πίστι τους, την αγάπη τους, το φόβο τους στον Τριαδικό Θεό μας· να διακονούν με αγγελική καθαρότητα, με αγιασμένη ζωή και μαρτυρία, με φλόγα ιεραποστολής και ομολογίας της ορθοδόξου αληθείας. Χρειαζόμαστε αγίους κληρικούς για να αναγεννηθεί η Πατρίδα μας.
Να φωτίση ο Κύριος όλους τους ηγέτες μας να αρνηθούν την έπαρσι, την ασέβεια, την αδιαφορία για την αλήθεια του Χριστού και της Εκκλησίας, να αρθούν στο ύψος των εκτάκτων περιστάσεων, να συνειδητοποιήσουν ότι ηγεμονεύουν όχι σε άθρησκη και ειδωλολατρική χώρα, αλλά στην Ελλάδα του Χριστού και της Παναγίας μας· στην Ελλάδα του Καποδίστρια και του αγίου Κοσμά του Αιτωλού· στην Ελλάδα που χύθηκαν ποταμοί αιμάτων για να διατηρηθή η ελληνορθόδοξος παράδοσις και η ταυτότητα του γένους μας.
 Να φωτίση ο Κύριος τους γονείς να κατανοήσουν ότι στα χέρια τους δεν έχουν σάρκινα είδωλα, αλλά τα σπλάγχνα τους, τα οποία είναι ψυχές αθάνατες και οι οποίες πρέπει να φωτισθούν, να καλλιεργηθούν, να ολοκληρωθούν, να αγιασθούν με το φως και τη χάρι του Χριστού.
 Και για τους εκπαιδευτικούς να ζητήσουμε τις πρεσβείες της Παναγίας μας, να τους φωτίση ο Κύριος, να συνειδητοποιήσουν ότι στα σχολεία τους και στη διδασκαλία τους, δεν έχουν εμπρός τους μηχανές οι οποίες ετοιμάζονται για να παράγουν έργο, αλλά ψυχοσωματικές οντότητες οι οποίες θέλουν εσωτερική καλλιέργεια, θέλουν αρετές, θέλουν πορεία αληθινής προόδου, θέλουν σωτηρία.
Θερμά να παρακαλέσουμε την Παναγία μας να ικετέυση τον Κύριο να φωτίση τους νέους και τις νέες, να θελήσουν, να κατανοήσουν ότι η νεανική ζωή δεν είναι μια ολιγόχρονη ψευτοχαρά, ψευτοηδονή και ενστικτώδες παραλήρημα, αλλά ωραίος αγώνας, δρόμος καθήκοντος, δρόμος φιλοτίμου φιλοπονίας, για να αγαπήσουν τις αξίες, τα ιδανικά, τις αιώνιες αλήθειες, την άληθινή επιστήμη η την τίμια εργασία· να τα κάνουν βιώματά τους, ώστε να επιτύχουν ένα μέλλον φωτεινό και ολοκληρωμένο.
Όλοι μας οφείλουμε να αναγεννηθούμε. Όλοι μας έχουμε ανάγκη φωτισμού και ανακαινίσεως. Κι όταν όλοι μας αναγεννηθούμε, μεταμορφωθούμε με το φως και τη χάρι του Χριστού μας, όσο και αν οι υλόφρονες και οι σκοτισμένοι το αρνούνται, τότε μόνον το Ελληνικό Γένος μας θα δει φως και λύτρωσι.
Η Παναγία μας μας αγαπά, θέλει να μας βοηθήση. Περιμένει όμως τη δική μας θέλησι, τη δική μας επιθυμία, τη δική μας καταφυγή.
Αγαπητοί, όσο χαμηλά και αν ζούμε, όσο και αν θλιβώμαστε, πονούμε, δοκιμαζώμαστε, μη φύγωμε σήμερα από την Παναγία μας, χωρίς να της ζητήσουμε αυτά τα αιτήματα.
Να το διακηρύξωμε: Έχουμε Μάνα παντοδύναμη, με την παντοδυναμία του Χριστού μας. Έχουμε Μάνα που μας αγαπά και θέλει να μας σώση.
 Δυνατά, ολόψυχα, σήμερα ας της μιλήσουμε: Παναγία μου, «εις σε μόνην ελπίζω, και θαρρώ και καυχώμαι, και προστρέχω τη σκέπη σου, σώσόν με».
Να το πιστέψουμε. Η μεσίτρια Παναγία μας θα γίνη τότε για όλους μας Σώτειρα και Ελευθερώτρια.
Μετά πατρικών ευχών
O ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

Η Παναγία και ο Λαός

του Φώτη Κόντογλου
Από το βιβλίο «Παναγία και Υπεραγία» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ
Ρωμηοσύνη και Ορθοδοξία είναι ένα πράγμα.
Για να μην πάρω τους πολύ παληούς, παίρνω δυο τρεις από εκείνους πού αγωνισθήκανε για την ελευθερία της Ελλάδας, πού όποτε μιλάνε για τη λευτεριά, μιλάνε και για τη θρησκεία.
Ο Ρήγας Φεραίος λέγει: «Να κάνουμε τον όρκο / απάνω στο Σταυρό". Ένας άλλος ποιητής γράφει: «Για της πατρίδας την ελευθερία / για του Χρίστου την πίστη την αγία / γι' αυτά τα δύο πολεμώ, / μ' αυτά να ζήσω επιθυμώ_ / κι αν δεν τα αποχτήσω / τι μ' ωφελεί να ζήσω;»

Του Σολωμού η ψυχή είναι θρεμμένη με τη θρησκεία, γι' αυτό μοσκοβολούνε τα ποιήματα του από δαύτη. Κι αυτή τη μοσκοβολιά τη νιώθει κανένας στην Ημέρα της Λαμπρής, στη Δέηση της Μαρίας, στη Φαρμακωμένη, Εις Μοναχήν, στον Ύμνο της Ελευθερίας, στο Διάλογο και σε πολλά άλλα
Οι αγράμματοι ποιητές των βου­νών, μέσα στα τραγούδια πού κάνανε, και που δε θα τα φτάξει ποτέ κανένας γραμματιζούμενος, μιλάνε κάθε τόσο για τη θρησκεία μας, για το Χριστό, για την Παναγιά, για τους δώδεκα Αποστόλους, για τους αγίους. Πολλές παροιμίες και ρητά και λόγια που λέγει ο λαός μας, είναι παρμένα από τα γράμματα της Εκκλησίας. Η Ρωμηοσύνη είναι ζυ­μωμένη με την Ορθοδοξία, γι' αυτό Χριστιανός κ' Έλληνας ήτανε το ίδιο. Από τότε που γινήκανε χρι­στιανοί οι Έλληνες, πήρανε στα χέρια τους τη σημαία του Χρίστου και την κάνανε σημαία δική τους: Πίστις και Πατρίς! Ποτάμια ελληνικό αίμα χυθήκανε για την πίστη του Χρι­στού, από τα χρόνια του Νέρωνα και του Διοκλητιανού, έως τα 1838, πού μαρτύρησε ο άγιος Γεώργιος ο εξ Ιωαννίνων. 
  Ποια άλλη φυλή υπόφε­ρε τόσα μαρτύρια για το Χριστό; Αυτό το ακατάλυτο έθνος πού έπρε­πε να πληθύνει και να καπλαντίσει τον κόσμο, απόμεινε ολιγάνθρωπο γιατί αποδεκατίσθηκε επί χίλια οχτακόσια χρόνια από φυλές χριστιανομάχες.
Αγιασμένη Ελλάδα! Είσαι αγιασμένη, γιατί είσαι βασανισμένη. Κι η κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ' ένα μαρτύριο σου. Τα πάθη του Χριστού τα 'κανες δικά σου πάθη, τα μαρτύρια των Αγίων είναι δικά σου μαρτύρια. Ο δικός σου ο κλήρος στάθηκε η πίκρα. Θλίβεσαι με τον Χριστό, θλίβεσαι με την Παναγιά, μαρ­τυράς μαζί με τους μάρτυρες της πίστης κι ολοένα κλαις σαν θρηνητικό τρυγόνι στα αγιασμένα μνημούρια πού 'ναι φυτρωμένα απάνω τους αγριοχόρταρα και φλυσκούνια. Πλην η θλίψη σου εσένα είναι κάποια θλίψη χαροποιά, γεμάτη ελπίδα κι αθα­νασία. «Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης» κατά τον Σολομώντα. Αυτό είναι το «χαροποιόν πένθος», η «χαρμολύπη» πού λέγει ο άγιος Ιωάν­νης της Κλίμακος. Είναι η αληθινή χαρά πού ξαγοράζεται μονάχα με τον πόνο.
Σήμερα γιορτάζουμε την ένδοξη Κοίμηση της Παναγίας. Σ' αμέτρητες εκκλησίες και μοναστήρια χτυπούνε οι καμπάνες και ψέλνουνε οι ψαλτάδες. Τα πιο πολλά είναι στης Παναγίας τ' όνομα, και πανηγυρίζουνε σήμερα την Κοίμηση της Θεοτόκου. Μα αυτή δεν είναι γιορτή θανάτου, είναι γιορτή χαράς και θρίαμβος, γιατί αυτή που κοιμήθηκε είναι η Μητέ­ρα της Ζωής, όπως λέγει εκείνο το θεσπέσιο δοξαστικό πού λένε σή­μερα στη Λειτουργία: «Τη αθανάτω σου κοιμήσει Θεοτόκε μήτηρ της ζωής, νεφέλαι τους αποστόλους αιθέριους διήρπαζον και κοσμικώς διεσπαρμένους, ομοχώρους παρέστησαν τω αχράντω σου σώματι, ο και κηδεύσαντες σεπτώς, την φωνήν του Γαβριήλ μελωδούντες ανεβόων. Χαίρε, κεχαριτωμένη παρθένε, μήτερ ανύμφευτε, ο Κύ­ριος μετά σου. Μεθ' ων, ως Υιός σου και θεόν ημών ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών».
Σήμερα όλη η Ελλάδα μοσχοβολά από το ευωδέστατο σκήνωμα της Παναγίας, που είναι η μητέρα των ορφανεμένων, η ελ­πίδα των απελπισμένων, η χαρά των θλιμμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων. Κι απ' άκρη σε άκρη της Ελλάδας, στις πολιτείες, στα χωριά, στα μοναστήρια και στις σκήτες, απάνω στα δασωμέ­να βουνά, στα λαγκάδια, στις σπηλιές, στα γαλανά τα κύματα που δροσοαφρίζουνε από τον πελαγίσιον αγέρα, στα νησιά και στα ρημόνησα, στους κάβους, παντού αντιλαλεί η υμνολογία που ψέλνουνε οι ψαλτάδες για την ταπεινή βασίλισσα που κοι­μήθηκε. Το μελτέμι που φυσά τώρα το Δεκαπενταύγουστο και δροσίζει τον κόσμο τα δεντρικά που 'ναι φορτωμένα με λογής λογής πωρικά, τα άγρια τα ρουμάνια, με τις αντρειωμένες βα­λανιδιές και με τα έλατα και με τα κέδρα, τα άσπρα σύννεφα που αρμενίζουνε στον γαλανό ουρανό, όλα είναι χαροποιά και μακάρια, όλα είναι ιλαρά από την γλυκύτητα της Παναγίας. Στα πέλαγα ταξιδεύουνε λογής-λογής καράβια και καΐκια πώχουνε γραμμένο απάνω στο μάγουλο τους το γλυ­κύτατο τ' όνομα της. Ω! Αληθινά δική μας είναι η Παναγία, δικό μας είναι το Ρόδον το Αμάραντον!

Ποιος θα μπορούσε να την υμνήσει όπως την υμνολογήσανε οι υμνωδοί της Εκκλησίας μας; Αρχαγγελικές σάλπιγγες θαρρείς πώς ακούγονται παντού, με ύψος και με σεμνότητα, μ' ένα κάλλος πνευματικό που βρίσκεται μονάχα στην Ορθοδοξία. 

Στον Εσπερινό της παραμονής ψέλνουνε τούτα τα τροπάρια που γεμίζουνε την ψυχή μας με κάποιον αγιασμένον ενθουσιασμό: «Ω του παραδόξου θαύματος! Η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται, και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται. Ευφραίνου, Γεσθημανή, της Θεοτόκου το άγιον τέμενος. Βοήσωμεν οι πιστοί, τον Γαβριήλ κεκτημένοι ταξίαρχον Κεχαριτωμένη χαίρε, μετά σου ο Κύριος, ο παρέχων τω κοσμώ δια σου το μέγα έλεος».

Από τι καρδιές, από τι χρυσά σπλάχνα εβγήκε τούτος ο πλούτος! Εδώ δεν είναι συνταίριασμα τεχνικό από λόγια κι από ήχους. Εδώ είναι αληθινά «η φωνή του Γα­βριήλ μελωδούντος» από τας ουράνιους αψίδας, ύμνος αθανασίας. 
 Αμή εκείνη η θ' ωδή που λέγει: «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι εν σοι, Παρθένε άχραντε, παρθενεύει γαρ τόκος, και ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετά τόκον παρθένος και μετά θάνατον ζώσα, ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομιών σου». Η εκείνο το απολυτίκιο που είναι σοβαρό και γλυκό σαν το εικό­νισμα της: «Εν τη γεννήσει την παρθενίαν, εφύλαξας, εν τη κοιμήσει, τον κόσμων ου κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών».
 Η ο α' ειρμός στις Καταβασίες που λέγει: «Πεποικιλμένη τη θεία δόξη η ιερά και ευκλεής, Παρθέ­νε, μνήμη σου, πάντας συνηγάγετο προς ευφροσύνην τους πιστούς, εξαρχούσης Μαριάμ, μετά χορών και τύ­μπανων τω σω άδοντες μονογενεί, ενδόξως ότι δεδόξασται». 

Από τούτη την άγια μέθη, που μεταδίνει η «Πεποικιλμένη», μέθυσε κι ο αγιασμένος γλάρος της Σκιάθου, κ' έγραψε τους καημούς του Δεκαπενταύγουστου σκιρτώντας από την αγγελική υμνωδία που άκουγε μυστικά, καθισμένος μπροστά στ' αφρισμένο πέλαγο, «ο φιλέρημος γέρων». 

Από το ίδιο νέκταρ της Παναγίας μέθυσε κι ο Σολωμός και ψέλνοντας και κείνος με ενθουσιασμό την Πεποικιλμένη, έγραψε στον Ύμνο της Ελευθερίας τούτα τα λόγια:
Ακολουθεί την αρμονία η αδελφή του Ααρών, η προφήτισσα Μαρία μ' ένα τύμπανον τερπνόν. Και πηδούν όλες οι κόρες με τσ' αγκάλες ανοικτές τραγουδώντας ανθοφόρες με τα τύμπανα κ' εκείνες.

Η Μαριάμ, η συνονόματη της Παναγίας, ήτανε η αδελφή του Ααρών, που άρχισε να ψέλνει για να φχαριστήσει το θεό, που καταπόντισε τον Φαραώ στην Ερυθρή θάλασσα. Και τη συντροφεύανε οι άλλες οι κό­ρες, χορεύοντας και παίζοντας τα τύμπανα. «Λαβούσα δε Μαριάμ η προφήτις, η αδελφή του Ααρών, το τύμπα­νον εν τη χειρί αυτής, και εξήλθοσαν πάσαι αι γυναίκες οπίσω αυτής μετά τύμπανων και χορών (Εξοδ. ιε', 20).
Αυτή είναι η αγιασμένη Ελλάδα, κι από το γάλα της βυζάξανε και θραφήκανε οι ποιητές της, το γάλα της Παναγίας.
Εμείς αυτό το γάλα το συχαθήκαμε, αλίμονο!
του Φώτη Κόντογλου

Από το βιβλίο «Παναγία και Υπεραγία» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ
Από το περιοδικό «Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ» Ενορίας Τιμίου Προδρόμου Λισβορίου Λέσβου τεύχος 59/

Η ΔΙΚΑΙΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


Η Ηλιούπολη ήταν μια πόλη της Λιβανησίας Φοινίκης. Σ΄ αυτήν κατοικούσε κάποιος ηθοποιός που ονομάζονταν Γαϊανός, ο οποίος στο θέατρο περιγελούσε και βλαστημούσε την αγία Θεοτόκο. Του παρουσιάστηκε η Παναγία και του είπε : «Τι κακό σου έκανα ώστε να με διασύρεις και να με βλαστημάς μπροστά σε τόσο κόσμο ;». Παρόλα αυτά, ο Γαϊανός όχι μόνο δεν διορθώθηκε, αλλά συνέχισε περισσότερο να βλαστημά την Παναγία, η οποία του εμφανίστηκε τρεις φορές απευθύνοντάς του την ίδια νουθεσία. Αυτός όμως παρέμενε αδιόρθωτος. Τότε ξαναεμφανίστηκε σ΄ αυτόν ένα μεσημέρι όταν κοιμόταν, και με το δάκτυλό της χάραξε μια γραμμή στα δυο του χέρια και τα δυο του πόδια. Μόλις ξύπνησε ο ασεβέστατος ηθοποιός, είδε ότι ήταν με κομμένα τα χέρια και τα πόδια του. Συνεπεία της τιμωρίας του, μετανόησε, εξομολογήθηκε και φανέρωσε σε όλους ποια ανταπόδοση έλαβε για τις βλαστημίες ου αγίου ονόματος της Θεοτόκου.
ΠΗΓΗ : ΛΕΙΜΩΝΑΡΙΟ – ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΥΚΡΑΤΑ ΒΙΒΛΟΣ Η ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΛΕΙΜΩΝ, εκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΙΔΡΥΜΑ «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ», ΑΘΗΝΑ, σ. 13 κ.ε.

πηγή 

O ρόλος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων & οι λαθρομετανάστες


undefined
Τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνεται μια ραγδαία άνοδος του ρόλου των μη κυβερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ) στις κοινωνίες του δυτικού κόσμου, τις πολιτικές εξελίξεις και τις διεθνείς σχέσεις. Η παρουσία αυτή αντανακλάται και σε ποσότητα (στη χώρα μας λειτουργούν εκατοντάδες πλέον τέτοιες οργανώσεις), όσο και σε πολυσχιδείς δραστηριότητες, με έμφαση πρωτίστως σε ανθρωπιστικές δράσεις και στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πολλές ΜΚΟ χρηματοδοτούνται από τον ΟΗΕ και τα όργανά του, τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και από πόρους εγχώριων οργανισμών, όπως επιχορηγήσεις υπουργείων και άλλων φορέων. Αλλά αυτή είναι η μία πλευρά του ρόλου των ΜΚΟ, η «φωτεινή» και καθαρά ανθρωπιστική. Σύμφωνα με τους επικριτές του ρόλου των οργανώσεων αυτών, για την ακρίβεια ορισμένων από αυτές, υπάρχει και η άλλη πλευρά, η «σκοτεινή».

Από που προκύπτει η «άλλη όψη» του νομίσματος; Από περίεργες δραστηριότητες κάποιων μη κυβερνητικών οργανώσεων, που τυχαίνει να εξυπηρετούν καθαρά πολιτικές (και ουδόλως ανθρωπιστικές) σκοπιμότητες. Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο είναι «ανθρωπιστική» η δράση αυτών των ΜΚΟ, όταν οι ίδιες γίνονται όχημα διαφόρων εθνικών ή υπερεθνικών κέντρων εξουσίας για να συντελεσθούν πολιτικές κρίσεις και επεμβάσεις στα εσωτερικά κυρίαρχων κρατών. Οι περισσότερες κριτικές, εστιάζουν στην χρήση από πλευράς ΗΠΑ τέτοιων ΜΚΟ, ώστε οι ανά τον κόσμο επεμβάσεις της υπερδύναμης να τυλίγονται από ένα ανθρωπιστικό πέπλο. Λογικό, αφού η τάση που επιδεικνύει η Ουάσιγκτον για πλανητική κυριαρχία (ή έστω έλεγχο), εντείνεται διαρκώς.

Τα παραδείγματα τέτοιων χρήσεων διαφόρων ΜΚΟ ως προκάλυμμα, από πλευράς ΗΠΑ πάντα, είναι παραπάνω από αρκετά. Σταχυολογούνται μόνο λίγα, αρκούντως ενδεικτικά όμως όσο και αποκαλυπτικά. Τον Απρίλιο του 1999, στο βομβαρδιζόμενο από το ΝΑΤΟ Βελιγράδι, κατά την διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στα «ΤΑ ΝΕΑ» και τον δημοσιογράφο Γ. Διακογιάννη ο Γιουγκοσλάβος Υπουργός Εξωτερικών Γιοβάνοβιτς, του κατέθεσε τα εξής στοιχεία: «Έχει έρθει απεσταλμένος από την Ελλάδα που χειρίζεται προγράμματα ΜΚΟ. Σκορπά αφειδώς χρήματα σε οργανώσεις κατά του καθεστώτος Μιλόσεβιτς. Χρηματοδοτεί παράλληλα εφημερίδες και ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και εξαγοράζει δημοσιογράφους που προπαγανδίζουν δήθεν για τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Ουσιαστικά προωθούν την περαιτέρω διάλυση της Γιουγκοσλαβίας».

Η ίδια δημοσιογραφική πηγή επισημαίνει πως το 2000 στην Παλαιστίνη, εκεί όπου ο ισραηλινός στρατός κατοχής είχε ισοπεδώσει πόλεις σαν την Τζενίν, η βουλευτής και στενή συνεργάτης του Γιάσερ Αραφάτ Ασράουι δήλωνε: «Εχουν δραστηριοποιηθεί ΜΚΟ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, που προωθούν δήθεν τη φιλία των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων. Στην ουσία με βάση οικονομικά προγράμματα για τα οποία κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό βάθος τους, προγράμματα που δήθεν καταπολεμούν την τρομοκρατία, αυτές οι ΜΚΟ ενισχύουν λογικές περαιτέρω απομόνωσης του λαού μας σε γκέτο που όλο και περισσότερο πνίγουν οι παράνομοι νέοι οικισμοί των Ισραηλινών». Την άνοιξη του 2003 ο δημοσιογράφος Γ. Διακογιάννης βρέθηκε στην βομβαρδιζόμενη Βαγδάτη. Θυμάται ελάχιστες ΜΚΟ - στην διάρκεια των βομβαρδισμών - να είναι εκεί και να επιχειρούν να βοηθήσουν τον άμαχο πληθυσμό.

Είχαν έρθει οι «Γιατροί του Κόσμου» και μία μικρή ελληνική οργάνωση, οι «Γιατροί Καρδιάς», που πρόσφεραν πραγματικά πολύ σπουδαίο έργο βοηθώντας τραυματισμένα παιδιά. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Απριλίου, όταν τα αμερικανοβρετανικά στρατεύματα εισέβαλαν και κατέβαλαν την Βαγδάτη, μαζί με τους «ενσωματωμένους», τους embedded όπως έγιναν γνωστοί, δημοσιογράφους που έφεραν μαζί τους, βοήθησαν και ορισμένες ΜΚΟ για να έλθουν στην πόλη και να αναλάβουν - σε συνεργασία με τον ΟΗΕ - έναν ρόλο για την ανοικοδόμηση της δημοκρατίας, όπως χαρακτηριστικά δήλωναν.

Η πρακτική αυτή επαναλαμβάνεται παντού, όπου επεμβαίνουν αμερικανικές δυνάμεις. Τους πεζοναύτες και τα άρματα μάχης, ακολουθούν μη κυβερνητικές οργανώσεις με τον ίδιο πάντα σκοπό σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους: εμπέδωση της δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας. Τα παραπάνω παραδείγματα, προκαλούν αντίστοιχα ερωτήματα. Και τα ερωτήματα που εγείρονται είναι ασφαλώς πολλά γύρω από τον ρόλο ορισμένων ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σ' αυτές τις υπό ξένη κατοχή χώρες. Γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να μιλήσει σοβαρά για δημοκρατία σε περιοχές όπου ξένα στρατεύματα υποτίθεται πως προωθούν τον εκδημοκρατισμό, ενώ φονεύουν αδιάκριτα αμάχους και συμπεριφέρονται περισσότερο σαν δυνάμεις κατοχής.

Η περίπτωση του Ιράκ είναι η πλέον χαρακτηριστική. Ερωτήματα υπάρχουν, πέρα από ΜΚΟ που λειτουργούν σε κράτη όπως το Αφγανιστάν και το Ιράκ, και για μία σειρά από άλλες οργανώσεις που φέρουν την σφραγίδα των ΜΚΟ, οι οποίες συνεργάζονται με τον ΟΗΕ. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς πόσο «αντικαπιταλιστικό» - όπως διακηρύσσει - είναι το «Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ». Αληθεύει ότι η σύνοδος του Πόρτο Αλέγκρε χρηματοδοτήθηκε από τους διοργανωτές της μόνον κατά το ποσοστό 6,4% του συνολικού πακέτου εξόδων της που ανήλθαν σε 39 εκ. δολάρια;

Αληθεύει ότι το υπόλοιπο 93,6% καλύφθηκε από δωρεές (296.000 δολάρια από το Ίδρυμα Φόρντ, 356.000 δολάρια από το Ίδρυμα Ροκφέλλερ, περίπου 2,5 εκατ. δολάρια από καθολικές και προτεσταντικές ΜΚΟ, 6,5 εκ. δολάρια από την Πολιτεία του Ρίο Γκράντε Ντο Σουλ που ελέγχεται από πολύ συντηρητικούς κύκλους, 8 εκ. δολάρια από τις βραζιλιάνικες ΔΕΚΟ Electrobras, Petrobras και Banco do Brazil κ.λπ.); Τα παραπάνω παραδείγματα δεν πρέπει επ’ ουδενί να κηλιδώσουν το θετικό ρόλο χιλιάδων ΜΚΟ σε όλο τον κόσμο που προσφέρουν ανθρωπιστικό έργο με αγνά και ανιδιοτελή κίνητρα σε χώρες που υποφέρουν. Για κάποιες όμως από τις ΜΚΟ, που συμβαίνει να είναι τα «ηχηρά» ονόματα και τα «μεγάλα», προκύπτουν καυτά ερωτήματα:

  1. Γίνεται να πιστέψουμε ότι οι ΜΚΟ παλεύουν «αθώα» για δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και εκδημοκρατισμό κρατών, όταν χρηματοδοτούνται από ξένες πρεσβείες χωρών που διατηρούν στρατεύματα κατοχής σε αρκετά σημεία του πλανήτη μας;
  2. Γίνεται να αξιολογήσουμε την στήριξη του ΟΗΕ θετικά στις διάφορες ΜΚΟ, όταν αυτές ενισχύονται αποκλειστικά με αμερικανικά και βρετανικά κονδύλια, συχνά μυστικά;
  3. Πως γίνεται οι θέσεις αυτών των ΜΚΟ να συμπίπτουν παντού και πάντα με τις αγγλοσαξονικές απόψεις και να προωθούν εμφανέστατα τους στόχους του αμερικανικού imperium, πότε στην Κύπρο και την Παλαιστίνη, πότε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν;
  4. Πόσο ανεξάρτητες μπορούν να θεωρηθούν τέτοιες οργανώσεις, όταν εμφανέστατα υπηρετούν πολιτικές επιδιώξεις μεγάλων δυνάμεων (κατά κανόνα των ΗΠΑ) και μέλημά τους είναι ο εξωραϊσμός της κατοχής άλλων κρατών και η οικονομική απομύζηση των λαών τους;

Τι συμπεράσματα θα μπορούσαν να εξαχθούν από τη δράση κάποιων ΜΚΟ που «ειδικεύονται» σε ρόλο εργολάβου προώθησης των σχεδίων των ΗΠΑ; Ποιος ο στόχος της Ουάσιγκτον και των αμερικανικών κέντρων ισχύος; Σκοπός είναι, με την μέθοδο των χρηματοδοτούμενων από μεγάλα ιδρύματα και κυβερνήσεις ΜΚΟ να οδηγηθούν τα εθνικά κράτη, πρωτίστως τα ευρωπαϊκά, σε απεθνοποιημένες "Κοινωνίες Πολιτών" θα μπορούν να επηρεάζουν τις κυβερνήσεις και εξελίξεις στα πλαίσια μιας ψευδούς δημοκρατικότητας. Ο θεσμός των ΜΚΟ θα ενισχυθεί ραγδαία στο μέλλον με επηρεασμό της κοινής γνώμης σε εθνικό και τοπικό ακόμη επίπεδο, σε πιέσεις κατά προσώπων και πολιτικών και δήθεν "ανθρωπιστικές δράσεις".

Πρόσφατα παραδείγματα χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ είναι αυτές που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πτώση των καθεστώτων της Γεωργίας και της Ουκρανίας. Επίσης οι αντισυριακές ΜΚΟ στον Λίβανο που απέτυχαν, όπως απέτυχαν και οι κυπριακές ΜΚΟ που υποστήριξαν το ΝΑΙ στο σχέδιο Ανάν το 2004 και που έτυχαν χρηματοδότησης (και) από αμερικανικές πηγές, όπως προαναφέρθηκε. Σπουδαίο ρόλο προγραμματίζεται να παίξει στο μέλλον το λεγόμενο "περιβαλλοντικό κίνημα". Υπάρχουν υπόνοιες αλλά και καταγγελίες ότι το κίνημα αυτό έχει διαβρωθεί και ελέγχεται εμμέσως από την οικονομική δυναστεία των Ροκφέλλερ, τα ιδρύματα και τις ΜΚΟ του Τζόρτζ Σόρος και άλλους πόλους ισχύος. Σκοπός εδώ θα είναι, το περιβαλλοντικό πρόγραμμα και οι συναφείς δράσεις του ΟΗΕ να ελέγχονται από ένα ειδικό σώμα περιβαλλοντολόγων ακτιβιστών, επιλεγμένων μόνο από made in USA MKO, ώστε το οικολογικό κίνημα να μην «ενοχλεί» τις ΗΠΑ και τις αμερικανικές πολυεθνικές, που είναι οι Νο1 ρυπογόνοι παράγοντες του πλανήτη.

Συμπερασματικά, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι επιφανειακά, ο ρόλος κάποιων ΜΚΟ μπορεί κατά τα λεγόμενά τους να είναι «αγωνιστικός» και «ανθρωπιστικός». Στην πραγματικότητα όμως ρίχνουν νερό στον μύλο των αμερικανικών-ατλαντικών σχεδίων ελέγχου του πλανήτη. Μιλάμε για ένα καινούργιο είδος υπερεθνικού ελέγχου κρατών και κοινωνιών. Σαν παραγωγοί ιδεολογίας οι ΜΚΟ συμμετέχουν ήδη στην μετεξέλιξη του καπιταλισμού. Το 2006, 70 ειδικοί των ΜΚΟ από αυτούς που το 1994 κατάγγειλαν την Παγκόσμια Τράπεζα, δουλεύουν πια προς όφελός της. Ηγετικά στελέχη οικολογικών ΜΚΟ σχετίζονται πλέον με επιχειρήσεις-κολοσσούς μεταλλαγμένων τροφίμων ή πετρελαιοειδών (Monsado, Exxon, Union Carbide). Όσον αναφορά τον τρόπο λειτουργίας των ΜΚΟ, μάλλον τα ελλείμματα δημοκρατίας πλεονάζουν.

Οι αποφάσεις και η πολιτική τους χαράσσονται από ολιγομελείς ηγετικούς πυρήνες. Ο ρόλος των απλών μελών, ιδεολόγων πολιτών, περιορίζεται στο να πληρώνουν τις συνδρομές και να συνυπογράφουν τις καμπάνιες που έχουν προαποφασιστεί. Για το ζήτημα της συνδιαμόρφωσης των αποφάσεων, της ιεραρχίας, της πολιτικής αναζήτησης και προβληματισμού ούτε λόγος βέβαια να γίνεται. Οι ΜΚΟ δεν θέτουν ποτέ ζητήματα εξουσίας και συνολικής αμφισβήτησης του συστήματος, αλλά πάντα ελεγχόμενων μεταρρυθμίσεων. Η δράση των ελεγχόμενων από υπερεθνικά κέντρα ΜΚΟ συνδέεται παντού (και στην χώρα μας), παραπλανητικά, με λεκτικούς εξωραϊσμούς για «κοινωνία των πολιτών», «ώριμους πολίτες» και έναν θολό «εκσυγχρονισμό».

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική, μέσα από ένα πακτωλό χρηματοδοτήσεων (π.χ. μορφωτικά προγράμματα, υποτροφίες του ΝΑΤΟ, αμερικανική αναπτυξιακή βοήθεια, υποτροφίες του Σόρος και συναφών ιδρυμάτων) κατόρθωσε να ελέγξει πολλές ΜΚΟ, να ιδρύσει νέες, απόλυτα υποταγμένες. Πέτυχε όμως και κάτι άλλο: Να μετατρέψει ανθρώπους της αμφισβήτησης, της ριζοσπαστικής διανόησης και των κοινωνικών κινημάτων σε τρόφιμούς της και να τους εντάξει στη στρατηγική της και στα σχέδιά της. Έτσι, πριν από τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, πριν από τις ταραχές στο Λίβανο και τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, πίσω από τις πιέσεις στην Κούβα και τη Βενεζουέλα, υπάρχει η φανερή και η αφανής δράση των ΜΚΟ που προετοιμάζουν και νομιμοποιούν ηθικά τις αμερικανικές επεμβάσεις, με πρόσχημα τα ανθρώπινα δικαιώματα, την δημοκρατία, τις μειονότητες.

Η παρουσία και δράση ΜΚΟ σε Ελλάδα και Κύπρο

Ραγδαία είναι η άνοδος των ΜΚΟ και στην ελληνική κοινωνία. Η κατάσταση δεν διαφέρει πολύ από όσα διεθνώς ισχύουν. Και στην χώρα μας, οι οργανώσεις αυτές θα μπορούσαν να διαχωριστούν στις πραγματικά ανεξάρτητες, που δρούν με καθαρά ανθρωπιστικά κίνητρα, και στις ελεγχόμενες, που χρηματοδοτούνται για να κάνουν «άλλη δουλειά». Οι πρόσφατες αποκαλύψεις στον ελληνικό τύπο για αδιαφανείς διαδικασίες χρηματοδότησης ΜΚΟ από την ελληνική Πολιτεία είναι ενδεικτικές. Ανύπαρκτες κατ’ ουσίαν οργανώσεις-σφραγίδες, που ιδρύονται σε μια νύχτα, λαμβάνουν απίστευτα ποσά για αμφίβολο έργο. Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, πολλές τέτοιες δήθεν «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις», έπαιξαν και παίζουν καταλυτικό ρόλο στην προώθηση των αμερικανικών σχεδιασμών.

Αναφερόμαστε στο σχέδιο Ανάν, στην πλήρη πρόσδεση της χώρας στον ευρωατλαντισμό, στην ανοχή -αν όχι ενεργό συμμετοχή- στα αμερικανοβρετανικά σχέδια ελέγχου των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου, στην κατευθυνόμενη ελληνοτουρκική «φιλία». Τα ερωτήματα, για ορισμένες τουλάχιστον ΜΚΟ, πολλαπλασιάζονται και δημιουργούν εύλογες υπόνοιες. Ενδεικτικές είναι οι αποκαλύψεις που έγιναν στην Κύπρο για κάποιες ΜΚΟ που ανέλαβαν εργολαβικά την προώθηση του σχεδίου Ανάν. Η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας έφερε στο φως στοιχεία για την δράση της νορβηγικής PRIO, η οποία παλαιότερα είχε δραστηριοποιηθεί για την ειρήνευση - έτσι το έλεγε - Παλαιστινίων και Ισραηλινών και την συμφωνία του Όσλο, αλλά και για την δράση της UNOPS του ΟΗΕ, η οποία προχώρησε στην εφαρμογή πολλών προγραμμάτων (στην Αθήνα και στη Λευκωσία) διαφήμισης και εξειδίκευσης των σχεδίων Ανάν. Τα προγράμματα - πολλών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ - περιέλαβαν μεταξύ πολλών άλλων και την έκδοση 15 βιβλίων υπέρ - κανενός κατά - του σχεδίου Ανάν.

Στην Κύπρο, πριν από ένα χρόνο - το ίδιο δεν έγινε στην Αθήνα - δημοσιοποιήθηκαν και ονόματα (πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών) που χρηματοδοτήθηκαν από τέτοια προγράμματα, για να καλλιεργήσουν την αποδοχή από τους Ελληνοκύπριους του σχεδίου Ανάν. Η κυπριακή κυβέρνηση, για εθνικούς λόγους, όπως επεσήμαναν κύκλοι της, δεν θέλησε να προχωρήσει την έρευνα. Άλλωστε - όπως σημείωνε και ο Πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος σε συνεργάτες του - «παρά την τεράστια διαφήμιση του σχεδίου Ανάν στην Αθήνα και στη Λευκωσία, τόσον ο λαός της Ελλάδας, όπως καταγράφηκε σε δημοσκόπηση, όσο και ο λαός της Κύπρου όπως περίτρανα αποδείχθηκε στο δημοψήφισμα, τάχθηκαν κατά του σχεδίου και της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με στόχο την δημιουργία ενός αγγλοαμερικανικού προτεκτοράτου στην άκρη της Μεσογείου».

Για το ίδιο θέμα πολιτικός - κυβερνητικό στέλεχος σήμερα - απεκάλυψε πριν από δυόμισι χρόνια ότι Αμερικανοί και Βρετανοί δραστηριοποιήθηκαν και στην Αθήνα και όχι μόνο στην Λευκωσία, για τη διαφήμιση του σχεδίου Ανάν. Το Ιδρυμα Φρήντριχ - Έμπερτ του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος έπαιξε καθοριστικό ρόλο και δραστηριοποιήθηκε σε αρκετά προγράμματα, που απέβλεπαν στην «επαναπροσέγγιση» Ελληνοκυπρίων - Τουρκοκυπρίων, στην «κατανόηση» και την προώθηση της πολυδιαφημιζόμενης ελληνοτουρκικής «φιλίας». Ένα από αυτά ήταν η χρηματοδότηση μίας ομάδας ελληνοτουρκικής «φιλίας». Συμμετείχαν 15 Έλληνες και Τούρκοι δημοσιογράφοι, που ταξίδεψαν σε πολλές πόλεις για να εξηγήσουν τα θετικά του σχεδίου Ανάν. Παρεμπιπτώντος, κανένας δημοσιογράφος από αυτούς που επελέγησαν από το ίδρυμα, δεν είχε άποψη κατά του σχεδίου Ανάν. Επελέγησαν όλοι με κριτήριο να είναι θετικοί για το αμερικανοβρετανικό σχέδιο, που διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία. Ανάλογος είναι ο ρόλος ορισμένων ελλαδικών ΜΚΟ στην προώθηση της λεγόμενης ελληνοτουρκικής «φιλίας».

Δίκτυα δήμων στις «δύο όχθες του Αιγαίου», αδελφοποιήσεις πόλεων, πολιτιστικές εκδηλώσεις, προσπαθούν να αμβλύνουν τις αντιστάσεις του ελληνικού λαού. Η παραποίηση λέξεων και εννοιών είναι σημάδι των πραγματικών σκοπών, που ενσυνείδητα ή από αφέλεια προωθούν αυτές οι ΜΚΟ: το ελληνικό Αιγαίο βαφτίζεται αθώα «κοινή θάλασσα». Συνεχώς γίνεται λόγος για «τις δυό όχθες», ώστε να περάσει σιγά σιγά η αντίληψη πως πρόκειται για δυό λαούς που πρέπει να μοιραστούν την κοινή θάλασσα, που βρίσκεται ανάμεσά τους. Η κατοχή της Κύπρου, στο λεξιλόγιο των οργανώσεων αυτών έχει μετατραπεί σε»δικοινοτική διαφορά». Η τουρκοκρατία εξωραίζεται σε «κοινό πολιτιστικό παρελθόν».

Αν συνυπολογιστεί ότι στην Τουρκία οι αντίστοιχες ΜΚΟ είναι πλήρως ελεγχόμενες από την κεμαλική κάστα εξουσίας και το «βαθύ κράτος», εύκολα μπορούμε να αντιληφθούμε τα πραγματικά κίνητρα των «επαγγελματιών της ειρήνης». Η Τουρκία εργάζεται με καμουφλάζ τουρκικές ΜΚΟ για την προώθηση των γνωστών της στόχων στο Αιγαίο. Στις αντίστοιχες ελλαδικές οργανώσεις, αυτό που στην καλύτερη για αυτές περίπτωση μπορεί να τους καταλογιστεί, είναι πλεονάζουσα αφέλεια. Άλλος στόχος σημαντικού ενδιαφέροντος για αυτού του τύπου τις ΜΚΟ, στο καθαρά εσωτερικό μέτωπο, είναι η μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας σε πολυφυλετική και η καθιέρωση ενός πολυπολιτισμικού μοντέλου, με την συνεχιζόμενη αθρόα λαθρομετανάστευση.

Στην κατεύθυνση αυτή εργάζονται επώνυμες ΜΚΟ και παρεμφερείς οργανώσεις, όπως το ΕΠΣΕ (Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι), η ΕΟΔΜ (Ελληνική Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων), το ΚΕΜΟ (Κέντρο Έρευνας Μεινοτικών Ομάδων) και άλλες. Έχουν διατυπωθεί αναφορές στον τύπο για χρηματοδότηση των παραπάνω οργανώσεων από το ίδιο το ελληνικό κράτος, την ώρα που οι ίδιες κατηγορούνται πως επιδίδονται σε ανθελληνικό έργο και κατασυκοφάντηση της Ελλάδας διεθνώς. Μια ματιά στις ιστοσελίδες των οργανώσεων αυτών είναι εξόχως αποκαλυπτική: Υπερασπίζονται με αξιοθαύμαστο σθένος «Μακεδόνες» και «Τούρκους» της Ελλάδας, που υποτίθεται ότι καταπιέζονται βάναυσα. Αναφέρουν την ύπαρξη μακεδονικής, τουρκικής, ακόμη και βλάχικης μειονότητας και σπεύδουν στα διεθνή fora, όπου επιδίδονται σε σκληρό ανθελληνισμό. Αυτά, την ώρα που η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, για Έλληνες ή και όσους αυτοπροσδιορίζονται ως μειονοτικοί, είναι απείρως καλύτερη από ότι στις γειτονικές Αλβανία και FYROM, για να μην αναφερθούμε στις μειονότητες στην Τουρκία. Εάν δεν γνώριζε κάποιος ότι αυτές οι ΜΚΟ δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, θα πίστευε πως πρόκειται για τουρκικές ή φιλοσκοπιανές οργανώσεις, αφού οι θέσεις τους συμφωνούν απόλυτα με την προπαγάνδα της Άγκυρας και των Σκοπίων αντίστοιχα.

Η διασύνδεσή τους με τον αμερικανικό παράγοντα και τις επιδιώξεις των ΗΠΑ για κατακερματισμό των Βαλκανίων, φαίνεται να πιστοποιείται από πολλές αποχρώσες ενδείξεις. Πως αλλιώς θα μπορούσαν να εξηγηθούν τα ταξίδια του εκάστοτε Αμερικανού προξένου της Θεσσαλονίκης, πότε στην Κομοτηνή και πότε στη Φλώρινα; Και οι κατά καιρούς εκθέσεις του State Department για περίεργες μειονότητες μέσα στην Ελλάδα; Στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι, αναφέρεται, όχι τυχαία, ότι «συνιστά παραλογισμό να μην αναγνωρίζουμε μακεδονική γλώσσα και έθνος, όταν το αναγνωρίζουν οι ΗΠΑ και μάλιστα ενώπιον του ΟΑΣΕ». Με λίγα λόγια, οι αμερικανικές θέσεις που θέλουν τα Σκόπια Μακεδονία, είναι για κάποιες ελληνικές (;) ΜΚΟ απαραβίαστο δόγμα και αλήθεια, που πρέπει όλοι να αποδεχθούμε. Oι ιδεολογικές καταβολές των επικεφαλής αυτών των ΜΚΟ είναι παραπάνω από εμφανείς: Στα κείμενά τους κάνουν λόγο για ελληνικό σωβινισμό έως και φασισμό, απάνθρωπη μεταχείριση των λαθρομεταναστών και των «μειονοτήτων», αναβίωση του εθνικισμού, ενώ κατηγορούν τον ελληνικό λαό για εθνικιστική υστερία. Η απέχθειά τους για την ιδέα του εθνικού κράτους και ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει, δεν κρύβεται με τίποτα.

Περιέργεια προκαλεί το γεγονός ότι ενώ στηλιτεύεται από τις ΜΚΟ αυτές ο «ελληνικός εθνικισμός», δεν βγάζουν λέξη για τους πραγματικά επικίνδυνους εθνικισμούς της Τουρκίας ή των Αλβανών μεγαλοιδεατιστών. Οι «προοδευτικοί», όπως αυτοαποκαλούνται, εκπρόσωποι των οργανώσεων αυτών, μπορεί να ανακαλύπτουν δακρύβρεχτoι καταπιεζόμενους «Τούρκους» και «Μακεδόνες», αλλά δεν μίλησαν και δεν μιλούν ποτέ για τους Έλληνες πρόσφυγες της Κύπρου και τον Αττίλα ή για τα παραβιαζόμενα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Ο «ανθρωπισμός» τους, ο «ανθρωπισμός» των οργανώσεών τους, είναι επιλεκτικός, όπως και η μνήμη τους. Αναφέρονται σε συνεχή πλήν ανύπαρκτα «εγκλήματα» του «ελληνικού εθνικισμού», μα για τα υπαρκτά και συνεχιζόμενα εγκλήματα των Τούρκων δεν άκουσαν ποτέ τίποτα. Επικοινωνιακά, οι εκπρόσωποι αυτών των ΜΚΟ, με πυκνή προβολή του έργου τους μέσω των τηλεοπτικών παραθύρων, κατακεραυνώνουν όποιον τολμήσει και διατυπώσει ενστάσεις.

Αυτοχαρακτηρίζονται με τα ίδια και τα ίδια στερεότυπα: Ως άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού, ως υπερδημοκράτες, κοσμοπολίτες, ανοικτόμυαλοι, αντιεθνικιστές, αντιρατσιστές, μα πάνω απ' όλα προοδευτικοί. Εστιάζουν σε ανύπαρκτες μειονότητες και στα δικαιώματα των μεταναστών, μιλώντας για την ανάγκη ερχομού ακόμα περισσότερων στην Ελλάδα, ώστε η χώρα να αποκτήσει πολυφυλετικό χαρακτήρα. Χρησιμοποιούν διαρκώς τις ίδιες κλισέ φράσεις, το ίδιο ξύλινο και μονότονο λεξιλόγιο: αντιρατσισμός, ανθρώπινα δικαιώματα, δημοκρατικές δυνάμεις, προοδευτικοί πολίτες, ανθρωπιστική αλληλεγγύη, δημοκρατικές ευαισθησίες. Δεν θα ήταν υπερβολή στην περίπτωση των ανθρώπων αυτών να μιλήσει κανείς για μια αντεθνική νομενκλατούρα, ανθρώπους και οργανώσεις που είναι εχθρικοί απέναντι σε κάθε έναν που αρθρώνει εθνικό λόγο, και απεχθάνονται κάθε τι που έχει σχέση με το εθνικό κράτος.

Ο κοινός παρονομαστής των εκπροσώπων αυτού του τύπου των ΜΚΟ θα συμπυκνωνόταν στα εξής:

Είναι «αντιρατσιστές». Δείχνουν να επιθυμούν την μεθοδική αλλοίωση της εθνικής ομοιογένειας της Ελλάδας με την βίαιη μαζική ένταξη σ' αυτήν ανεξέλεγκτου αριθμού μεταναστών.

Είναι «δημοκράτες». Θέλουν άμεση αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων σε κάθε μη-Έλληνα που εγκαθίσταται νομίμως ή παρανόμως, στην χώρα μας. Ήδη γίνεται λόγος για παροχή πολιτικών δικαιωμάτων και δικαιώματος ψήφους στους μετανάστες στις επόμενες νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές.

Είναι «διεθνιστές». Ζητούν χαλαρά σύνορα μέχρι να καταργηθούν εντελώς. Τα έθνη κατ' αυτούς είναι παροδικοί σχηματισμοί, συμβάσεις μεταξύ των πολιτών, που η «πρόοδος» θα τερματίσει τον εφήμερο βίο τους.

Είναι «ειρηνιστές». Μιλούν συνεχώς για μείωση ως και κατάργηση των αμυντικών δαπανών ή των παρελάσεων στις εθνικές επετείους. Προτείνουν αποστρατιωτικοποίηση της Δωδεκανήσου, σταδιακό αφοπλισμό έστω και μονομερή, να μην αντιδρούμε στις τουρκικές προκλήσεις, να πάψουμε να φροντίζουμε για την άμυνα. Αξιοσημείωτη είναι η προπαγάνδα των ΜΚΟ αυτών υπέρ των αντιρρησιών συνείδησης, που αρνούνται να καταταγούν στον στρατό, την ώρα που το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει πως όλοι οι Έλληνες έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις.

Είναι οπαδοί της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας». Όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσης αξίας και συνεπώς το να ασχολούμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό είναι κατακριτέος σωβινισμός, που πρέπει να εξαλειφθεί. Η Ελλάδα πρέπει να μεταμορφωθεί σε πολυπολιτισμική, δηλαδή να δεχθεί ως ίσης αξίας τους «πολιτισμούς» που μας εισάγουν διάφοροι τριτοκοσμικοί.

Είναι πιστοί της «ισότητος». Πράγμα που σημαίνει να καταργηθούν οι διακρίσεις ηθικό - ανήθικο, κοινωνικό - αντικοινωνικό, εθνικό - αντεθνικό, καλό - κακό.

Να αναγνωρισθεί το ανώμαλο, το ανήθικο κ.λπ. ως απλώς «διαφορετικό».

Είναι «ανεξίθρησκοι». Επιδιώκουν την μετατροπή του ελληνικού κράτους σε άθεο και αθεϊστικό, ενώ πολεμούν την Ορθοδοξία, προβάλλοντας ταυτοχρόνως τα διεθνιστικά τους στοιχεία.

Είναι «οικουμενιστές». Το εθνικό πρέπει να υποτάσσεται στο οικουμενικό. Άρα οι αξίες, οι αρχές, οι επιδιώξεις, τα οράματα, τα συμφέροντα του Έθνους οφείλουν να παραμερίζονται προς χάριν των οικουμενικών. Π.χ. η διατήρηση της Θράκης στην ελληνική επικράτεια είναι εθνικό θέμα. Η διαφύλαξη της ειρήνης, όμως, είναι οικουμενικό συμφέρον, όπως και η προστασία των μειονοτήτων (βλέπε Κοσσυφοπέδιο) και συνεπώς, εάν τεθεί πρόβλημα, η Θράκη πρέπει να θυσιασθεί στον βωμό της οικουμενικότητος και της ειρήνης.

Στο έλλειμμα δημοκρατικής συμπεριφοράς των ποικίλλων εκπροσώπων αυτών των ψευτοπροοδευτικών οργανώσεων, πρέπει να επισυναφθεί ο τρόπος που αντιμετωπίζουν την «άλλη πλευρά». Κοσμούν τους συνομιλητές τους με «πολιτικώς ορθά» επίθετα όπως: «ακροδεξιός», «ναζιστής», «ρατσιστής», «φασίστας». Οι «προοδευτικοί» των ΜΚΟ προφέρουν λέξεις και φράσεις, τις οποίες χρησιμοποιούν κατά το δοκούν. «Ανθρώπινα δικαιώματα» κατ' αυτούς σημαίνει κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας και βουλήσεως εν ονόματι των εν λόγω δικαιωμάτων. «Αντιρατσισμός» σημαίνει κατάργηση των εθνικώς ομοιογενών κοινωνιών δια της μεταλλάξεώς τους σε πολυφυλετικές. «Πολυπολιτισμός» σημαίνει υποβάθμιση των εθνικών πολιτισμών, ιδίως του ελληνικού, δια της ισοπεδωτικής εξισώσεώς τους και φαντασιακών εφευρέσεων τύπου «πολιτισμός των πολιτισμών». «Ανεξιθρησκεία» σημαίνει αποθρησκειοποίηση του κράτους και της κοινωνίας. Εξίσωση όλων των θρησκειών, παραθρησκειών και αιρέσεων. «Ειρήνη» σημαίνει κάτι μεταξύ συμβιβασμού και ενδοτισμού.  Δεν αξίζει να πολεμούμε για το Έθνος, ένα φαντασιωτικό κατασκεύασμα που βλάπτει την αγορά, εμποδίζει την παγκοσμιοποίηση, προκαλεί πολέμους και άλλα δεινά. Εν ονόματι της ειρήνης προωθείται ο εξευτελισμός των εθνικών συμβόλων, η περιθωριοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων και η απαξίωσή τους στα μάτια του λαού.

Αν ο ρόλος αυτών των ΜΚΟ περιοριζόταν λοιπόν σε έργο φιλανθρωπικό ή ανθρωπιστικό. ουδέν μεμπτόν. Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως, εντοπίζονται τέτοιες οργανώσεις να έχουν στοιχηθεί στην αμερικανική ιδεολογική πλατφόρμα και να προπαγανδίζουν, ιδίως στα εθνικά θέματα, τις θέσεις των ΗΠΑ και -δυστυχώς- της ίδιας της Τουρκίας. Ασκούν κατ’ ουσίαν πολιτικό έργο, αναπαράγοντας πολιτικές θέσεις και μάλιστα ξεκάθαρα ανθελληνικές. Και ενώ ισχυρίζονται πως εκπροσωπούν την κοινωνία των πολιτών, στην πραγματικότητα εκπροσωπούν έναν πολύ συγκεκριμένο ολιγάριθμο ιδεολογικοπολιτικό χώρο, με μεγάλη όμως προπαγανδιστική ισχύ στα ελληνικά ΜΜΕ.

Το έξωθεν πατρονάρισμα πολλών μη κυβερνητικών οργανώσεων και η κηδεμόνευσή τους από τον αμερικανικό παράγοντα, θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι γίνεται τυχαία ή με αθώα κίνητρα. Το τελικό ερώτημα είναι αν η ελληνική πολιτεία, το ελληνικό κράτος, έχει την διάθεση να αντισταθεί στην κατασυκοφάντησή του από τέτοιες οργανώσεις και αν έχει αντιληφθεί ότι στηρίζοντάς τες, υποσκάπτει τα ίδια του τα θεμέλια.

Σταύρος Καρκαλέτσης

Σας ευχαριστούμε Σεβασμιώτατε



 http://4.bp.blogspot.com/-VVNvLVpor7I/Vb-UlIMC7tI/AAAAAAAD-6k/GD4gaiWyAgc/s1600/Floriada16.JPG

Με αφορμή την χθεσινή επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ. Κοσμά στο Αρχοντοχώρι, αλλά και τις προηγούμενες σε Πάλαιρο, Βόνιτσα, Αετό και Άγιο Νικόλαο Κατούνας, αποτυπώνονται κάποιες σκέψεις, οι οποίες δεν τρέφουν ψευδαισθήσεις ότι θα κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο, αλλά εκφράζουν μια βαθύτερη ανάγκη για προβολή διαφορετικών προτύπων από αυτά που επικρατούν.
Όταν βλέπεις έναν Επίσκοπο να επισκέπτεται ακόμα και τα πιο μικρά και ξεχασμένα από κάθε αρμόδιο ακριτικά χωριά, μιας από τις μεγαλύτερες Μητροπόλεις της χώρας και να γίνεται δεκτός από τους κατοίκους με ροδοπέταλα (προ ημερών στη Φλωριάδα Βάλτου), θαυμασμό, συγκίνηση και ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπό του μπορείς να αισθανθείς. «Δεδεμένος τω πνεύματι» (Πρ. κ΄, 22) πορεύεται  και κηρύττει την Αλήθεια! Πόσο διδάσκουν τα λεγόμενά του! Ξεκουράζουν και δίνουν θάρρος! Σαν λαϊκός αλλά και σαν κληρικός φέρει το όνομα του αγίου των σκλάβων, του μεγαλύτερου αγίου των νεωτέρων χρόνων της πατρίδας μας, του αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Δεν θα πούμε ότι είναι τυχαίο… Δεν υπάρχει τύχη. Τύχη λέμε την άγνοιά μας να ερμηνεύσουμε αυτό που συμβαίνει, για ποιο λόγο συμβαίνει. Είναι η ευθύνη που φέρει ως Ποιμενάρχης μιας Μητρόπολης που έχει προστάτη τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και τον τιμά. Τιμή αγίου σημαίνει μίμησης αγίου. Τότε ένας καλόγερος γύριζε όλη την σκλαβωμένη Ελλάδα και μιλούσε για Χριστό, για ψυχή, για οικογένεια και άνοιγε σχολεία. Σήμερα ένας Δεσπότης σε μια σκλαβωμένη από την πνευματική αλλοτρίωση και ηθική αποχαύνωση Ελλάδα κηρύττει τις ίδιες αιώνιες αξίες. Συγκλονίζει ο λόγος του για την διαπαιδαγώγηση των νέων, όταν απευθύνεται στην μάνα και η φωνή του ταρακουνά τα σωθικά σου. «Μετά δακρύων νουθετών ένα έκαστον» (Πρ. κ΄, 31). Πιστός στην ιερά Παράδοση με κάθε ποιμαντορική του εγκύκλιο θεολογεί και μας παραδίδει μια ομολογία πίστεως.
Σήμερα όπου η συντεταγμένη Πολιτεία, η οποία κατά κανόνα αποτελείται από «νάνους», άμεσα και έμμεσα με την αθεΐα, προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε απόγονοι των πιθήκων, αυτός προβάλλει το Ευαγγέλιο και αντιτάσσεται στην σαρκοποίηση και στον κίνδυνο κτηνοποιήσεως μας. Δόξα τω Θεώ, που στην πνιγμένη από τις αναθυμιάσεις της αμαρτίας, της αστοχίας και της παρακμής κοινωνία μας υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι για να μας ξυπνήσουν από τον λήθαργο και την ανοησία.  
            Αυτούς τους οδηγούς και τέτοια πρότυπα έχουμε ανάγκη! 

Καλή Παναγιά

Κατούνα Κου πε πε