Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Από ποιά ηλικία, Γέροντα, τα παιδιά επηρεάζονται από το περιβάλλον;



http://4.bp.blogspot.com/-PbJeFFyBPtE/U-PO1tpGTPI/AAAAAAAABiQ/-jK8j5ghSC4/s1600/bd90384987570b1fb9e620f3fd646b30.jpg

— Από ποιά ηλικία, Γέροντα, τα παιδιά επηρεάζονται από το περιβάλλον;
— Τα παιδιά από την κούνια ακόμη αντιγράφουν τους γονείς.
Ξεσηκώνουν ό,τι βλέπουν να κάνουν οι μεγάλοι και τα γράφουν όλα στην άδεια κασέτα τους.
Γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να αγωνισθούν να κόψουν τα πάθη τους.


Γέροντος Παϊσίου «Χαριτωμένες Διδαχές, με παραβολές και παραδείγματα», εκδόσεις «Βρυέννιος», Θεσσαλονίκη 2003

ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΑΥΤΟΑΦΑΝΙΣΜΟΣ, ΕΛΠΙΔΑ

http://4.bp.blogspot.com/-b_EWSupu8CY/U_NghUx3j-I/AAAAAAAAbTs/wUazgDxya0c/s1600/gay-pride-thessaloniki.jpg
Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,
Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. &Κονίτσης
Ποτέ δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι τα όσα αποσπασματικώς δημοσιεύθηκαν από την επιστολή που έλαβα (περί του γνωστού θέματος της “παρέλασης υπερηφάνειας”), θα έφερναν τόσα σχόλια που δημοσιεύθηκαν αλλά και πολύ περισσότερα που δεν “βγήκαν στον αέρα”.
            Φαίνεται πως το όλον θέμα απασχολεί και προβληματίζει περισσότερους ανθρώπους, απ' όσο επιφανειακώς τουλάχιστον φαίνεται, και τούτο βεβαίως απ' όλες τις πλευρές.

            Κρίσεις, σχόλια, παρατηρήσεις, αγωνιώδεις κραυγές, κάποιες φορές απελπισία και τόσα άλλα. Μα εκείνο που θλίβει είναι το ότι βρέθηκαν και κάποιοι που φαίνονται εύκολοι στο να ρίχνουν τον “λίθον του αναθέματος” όχι τόσο στην βδελυρή πράξη, όσο στο πρόσωπο. (Όχι στην ασθένεια αλλά στον ασθενή).
            Και ενώ ετοιμαζόμουν να δημοσιεύσω κάτι επάνω στο θέμα, ως από “μηχανής θεός” έφθασε μέσω διαδικτύου μια δευτέρα επιστολή, προφανώς συνέχεια της πρώτης. Αυτή τη φορά το “νυστέρι” αγγίζει χαίνουσες πληγές και η “μαγνητική τομογραφία” αποκρυπτογραφεί ιδιαίτερα σημεία που οδηγούν σε περίεργες έως και αφύσικες και καταδικαστέες από το Νόμο του Θεού καταστάσεις, αλλά και σε ελπίδα...
            Τούτη τη φορά η ύπαρξις που βασανίζεται, όχι απλώς επιτρέπει να δημοσιευθεί ό,τι κρίνεται ως αναγκαίο από την μακροσκελή και συγκλονιστική επιστολή, αλλά προτρέπει μάλιστα σ' αυτό.
            Εννοείται ότι για λόγους δεοντολογίας δεν αναφέρονται οι απαντήσεις που έλαβε. Απλώς παραμένουμε στην δημοσίευση από της επιστολής όσων κρίνονται ότι πρέπει να γίνουν γνωστά και σε άλλους.
            Καιρός όμως να σταματήσει η αργολογική εισαγωγή και να δοθεί ο λόγος στην ψυχή αυτή που εκτός των άλλων φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά και την Ελληνική Γλώσσα και που οπωσδήποτε διαθέτει ευαισθησία σε πολλά θέματα, παραπάνω από τον μέσο όρο.
            Γράφει λοιπόν μεταξύ των άλλων:
            “...Δεν ξέρω το γιατί, αλλά σε πάρα πολλές πτυχές της ζωής μου νιώθω τον λόγο τού μακαρίτη πατέρα μου, και ταυτοχρόνως τον αισθάνομαι τον ίδιον να είναι θλιμμένος μαζί μου... Όταν ήμουν παιδί και παίζαμε, έπεφτα στην αγκαλιά του και μέσα εκεί βρισκόταν όλος ο κόσμος. Όταν έφθασα στην εφηβεία, άρχισα να αισθάνομαι τους πρώτους τριγμούς εναντίον της αυθεντίας του. Κατόπιν νόμιζα ότι δεν γνωρίζει όσο πρέπει την ζωή και φυσικά ότι δεν με κατανοεί. Στα φοιτητικά έτη και λίγο αργότερα άρχισα κρυφά μέσα μου να παραδέχομαι ότι κάτι παραπάνω γνωρίζει αυτός από εμένα. Τώρα; Τώρα αισθάνομαι σαν έναν που είχε θησαυρό αμύθητο και τον έχασε για πάντα...”
            “...Θα προσθέσω κάτι που ίσως έχει σχέση με την ουσία τού όλου θέματος. Θυμάμαι ότι στην εφηβεία (μια πολύ δύσκολη και περιπετειώδη εφηβεία, που κανένας άνθρωπος δεν μπόρεσε τότε να με καταλάβει), αισθανόμουν τόση ευαισθησία για κάποια πράγματα (με τα οποία τώρα γελάω), που με κούραζαν και μου κόστιζαν σε τόσο αφάνταστο βαθμό ώστε για αρκετές ημέρες έχανα όλη μου τη διάθεση. Αυτό το είχε επισημάνει ο πατέρας (σημειωτέον ότι γνώριζε τέλεια και ψυχολογία και παιδαγωγικά), και αρκετές φορές τόσο μπροστά στη μητέρα όσο και ιδιαιτέρως, μου έλεγε ότι την υπερβολική αυτή ευαισθησία εάν δεν την αποβάλλω, τελικώς θα με καταστρέψει...”
            “...Το καλοκαίρι, σε ένα νησί που βρισκόμουν με τους “κολλητούς” μου για μπάνια και ξεφάντωμα, μεταξύ “ανέμων και υδάτων” που συζητούσαμε, φτάσαμε την συζήτηση στο επίμαχο θέμα της ευαισθησίας. Ένα θέμα που όλους μας απασχολεί. Παραδεχτήκαμε το πού μπορεί αυτή να οδηγήσει ένα παιδί εάν δεν προσεχθεί καταλλήλως από το οικογενειακό του πρωτίστως περιβάλλον. Μια κοπέλα της παρέας που μόλις είχε πάρει το πτυχίο της (είμαστε όλοι πυχιούχοι και με πολλά προσόντα και ατού), μας “εξομολογήθηκε” τη δική της περιπέτεια ακριβώς στο θέμα αυτό (λίγο πολύ όλοι τη γνωρίζαμε). Την έπεισαν οι δικοί της και κάποιοι φίλοι να συμβουλευτεί έναν ειδικό. Αν και δίσταζε, τελικώς δέχτηκε. Πήγε στον ειδικό και αφού αυτός άκουσε τις ευαισθησίες της και τους φόβους της, ξέρετε τι τη συμβούλευσε; Όχι απλώς να μην υπολογίζει κανένα, να μη φοβάται τίποτα, αλλά εάν πράγματι θέλει να απελευθερωθεί απ' όλα αυτά που την βασανίζουν, κυρίως να απελευθερωθεί... “σεξουαλικά”, θα πρέπει να απορρίψει την ομοφοβία της και να μην ντρέπεται για τις επιλογές της. Για να την βοηθήσει μάλιστα περισσότερο της εμπιστεύτηκε ότι το ίδιο κάνει και το πρόσωπο αυτό και έτσι ξεπέρασε τις φοβίες και τις διάφορες ευαισθησίες που φώλιαζαν μέσα στην ύπαρξη του ειδικού. Ξέρετε πάτερ τι πρόσεξα; Ότι ενώ ξεκίνησε να μας διηγείται η φίλη μας το γεγονός αυτό εντελώς χαλαρά και όλοι την ακούγαμε με διάθεση free και για χαβαλέ, στο τέλος της διηγήσεώς της δυσκολευόμουν να διακρίνω εάν από μέσα της έβγαινε περισσότερο λύπη ή θυμός ή και τα δύο προς αυτόν τον όντως “ειδικό” επί των θεμάτων τής ευαισθησίας και μάλιστα των νέων ανθρώπων.”
            “...Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι οι “ιδιαίτερες ομάδες” που καλύπτονται από τον νόμο με ιδιαίτερες ονομασίες που προσδιορίζουν τα χαρακτηριστικά των ατόμων που υπάγονται σ' αυτές, έχουν άμεση επαφή με τις ανάλογες των άλλων χωρών. Φυσικά υπάρχει όχι μόνο “αγαστή συνεργασία” και “αλληλοβοήθεια” μεταξύ των προσώπων, αλλά υφίστανται και ειδικές νομικές ομάδες που ασχολούνται με το νομικό πλαίσιο των “ιδιαιτεροτήτων” σε όλες τις χώρες, ακόμα και τις χαρακτηριζόμενες ως “παραδοσιακά αυστηρές”. Οι περίφημες “παρελάσεις” μας δεν είναι παρά μια απλή πτυχή στο όλο θέμα που μέρα με την ημέρα αναδεικνύεται δυναμικότερα, όπως όλοι βλέπουμε. Σκοπός όλων αυτών δεν είναι μόνο το νομοθετικό πλαίσιο αλλά και η προσπάθεια να περνά συνεχώς στην κοινή γνώμη η “αναμφισβήτητη πραγματικότητα” της “φυσιολογικότητας της ομοφυλοφιλίας”. Το πόσο έχει τώρα προοδεύσει και σημειώσει νίκες αυτή η τακτική, καταλαβαίνετε ότι δεν χρειάζεται να σας το επισημάνω εγώ. Όμως στο σημείο αυτό θα σας αναφέρω κάτι που δείχνει ότι παρά τις νίκες μας, ταυτοχρόνως βάζουμε και “αυτογκόλ”.
            Επιτέλους μετά από μεγάλη προσπάθεια και εύστοχη προπαγανδιστική τακτική, πέρασε στον περισσότερο κόσμο (που κοιμάται) ότι όχι απλώς επιλέγει κανείς τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής του εντελώς ελεύθερα, αλλά και εν πολλοίς “γεννιέται έτσι”. Εμείς φυσικά το πανηγυρίσαμε αυτό, διότι η “ρετσέτα” μας, “αφού λοιπόν γεννιέται κανείς έτσι, άρα είναι και φυσιολογικός και άρα δε μπορείς να πας κόντρα στη φύση γιατί η φύσις εκδικείται” ήδη έδινε τους πλούσιους καρπούς της.
            Να όμως αυτό ακριβώς τώρα μας “αδειάζει” και μας κάνει να μην ξέρουμε πού να σταθούμε και τι ακριβώς να υποστηρίξουμε. Το γιατί θα το δείτε στη συνέχεια.
            Όταν μια άλλη νέα γυναίκα, αποφάσισε τελικά να ξεκόψει από την “παρέα” μας και να δημιουργήσει δική της οικογένεια (και πρέπει να σας πω και να γνωρίζετε ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις που ζητούν να αποδεσμευθούν και τελικώς το κατορθώνουν), οι καλοθελητές έσπευσαν να προλάβουν το “όμορφο” παρελθόν της στον υποψήφιο σύζυγό της. Φυσικά ο άνθρωπος υπέστη μεγάλο σοκ. Στην προσπάθεια τώρα η υποψήφια σύζυγος να υποστηρίξει ότι όλα αυτά ανήκουν στο σβησμένο παρελθόν και ότι και ο ίδιος ο Θεός την έχει συγχωρήσει κτλ., έλαβε δια στόματος του ανθρώπου που αγαπούσε την χαριστική βολή, για να μείνει και πάλι στη μοναξιά της: “Όταν κανείς γεννιέται έτσι, όχι μόνο δεν αλλάζει, αλλά κινδυνεύει να γεννήσει απογόνους με το ίδιο κληρονομικό κουσούρι”! ... Όντως πάτερ μου, “η φύσις εκδικείται” και μάλιστα αμείλικτα.”
            Ας σκεφθεί τώρα ο καθένας που τόσο εύκολα ρίχνει τον λίθο του αναθέματος στο πρόσωπό μας ότι ναι, ο Θεός συγχωρεί, οι άνθρωποι όμως; Μπορεί και αυτοί να συγχωρούν κάποτε, αλλά δεν παύουν ποτέ να θυμούνται και μάλιστα να φοβούνται. Τώρα, ίσως παρατηρήσει κάποιος: “Όπως στρώσατε κοιμάστε”. Ναι, έτσι είναι, ουδεμία διαφωνία, αλλά χρειάζεται φίλε μου σ' έναν που βρίσκεται πάνω στα καρφιά να του το τονίζεις συνεχώς; ...”
            “...Κάποτε πέρασα μια κρίση, μια πολύ σκληρή δοκιμασία. Οι “καθωσπρέπει” για να σταθούν έστω και για λίγο δίπλα μου, θα έπρεπε να αυτοεξευτελίζομαι μπροστά τους, εξηγώντας τους συνεχώς τι ακριβώς συνέβαινε, λες και ένιωθαν μια “ιδιαίτερη ηδονή” ακούγοντας τη δοκιμασία μου και την πικρή περιπέτειά μου. Ένα πρόσωπο βρέθηκε στην κρίσιμη εκείνη στιγμή που έδειξε κατανόηση και με αποδέχτηκε χωρίς να ζητήσει καμία εξήγηση... Και από εκεί και πέρα αρχίζει ουσιαστικά η περιπέτειά μου...”
            “...Είναι αλήθεια ότι όσοι κρατούν στα χέρια τους την τηλεόραση και το internet, εξωθούν την κοινωνία προς αυτή την κατεύθυνση... Αυτό το βλέπει κανείς και στις ταινίες του Hollywood. Τα περασμένα χρόνια στις ταινίες υπήρχαν σκηνές με γάμους σε χριστιανικές εκκλησίες. Αργότερα οι γάμοι πέρασαν στο δημαρχείο και τώρα οι γάμοι παρουσιάζονται στις συναγωγές και κυρίως πλασάρονται οι γάμοι των ομοφυλοφίλων τόσο στο δημαρχείο όσο και σε “χριστιανικές εκκλησίες” που δέχονται από “αγάπη” την “ελεύθερη σεξουαλικότητα”...”
            “...Φυσικά τα αντιρατσιστικά νομοσχέδια που όλο και θα πληθαίνουν, θα καλύπτουν απολύτως τις επιλογές αυτές και η δικαιοσύνη των χωρών θα γίνει αμείλικτη προς όσους αρνούνται και αντιδρούν προς την δέσμη αυτή των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”...”
            “...Η Εκκλησία όπως και σε τόσα άλλα, έτσι και στο θέμα αυτό σέρνεται πίσω από τα νομοθετικά διατάγματα που παρασκευάζονται υπέρ ημών. Σαν σύνολο δεν κάνει τίποτε απολύτως (όπως ήδη σας έχω επισημάνει και στην πρώτη μας επικοινωνία)...”
            “...Κάποιο βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι από τον κινηματογράφο που είχα πάει μ' ένα φίλο για μια καταπληκτική ταινία (δεν είχα όρεξη ούτε ένα ποτήρι νερό να πιω), κάθισα στο γραφείο μου. Δεν υπήρχε διάθεση για τίποτα. Πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο, αλλά αμέσως το έκλεισα. Η ματιά μου περιφερόταν στο κενό και κάποια στιγμή έπεσε στον απέναντι τοίχο. Λες και πρώτη φορά έβλεπα εκείνο το βράδυ την εικόνα της Παναγίας που στη γιορτή μου μού είχε χαρίσει η μακαρίτισσα η γιαγιά μου. (Δεν ξέρω στο σημείο αυτό εάν με καταλαβαίνει κανείς, γιατί μου είναι εντελώς αδύνατο να περιγράψω τι αισθάνθηκα και τι έζησα εκείνο το βράδυ). Λες και ότι ο χώρος και ο χρόνος είχαν μονομιάς χαθεί από τη συνείδησή μου και η Παναγία έβλεπε με στοργή μέσα στα κατάβαθα της καρδιάς μου. Δίχως να το συνειδητοποιήσω είχα λουστεί στα δάκρυά μου. Απορούσα με τον ίδιο μου τον εαυτό. Ποτέ δεν είχα κλάψει παρόμοια, ούτε μπορούσα να φανταστώ τέτοια κατάσταση... Η όλη μου ύπαρξη έμοιαζε με ένα κερί που έλιωνε μπροστά στη φλόγα. Κοίταζα συνεχώς την Παναγία χωρίς να της λέω απολύτως τίποτε. Και όμως της έλεγα τα πάντα... Αυτά που η ίδια γνώριζε...”
            “...Το πρωί δειλά και πάλι στάθηκα να την κοιτάζω... Πήρα ένα καθαρό πανί και την καθάρισα από τις σκόνες. Τόλμησαν τα χείλη μου να αγγίξουν τον Ιησού που κρατούσε στην αγκάλη της και να φιλήσω τα χέρια της... Δεν θυμάμαι για πόση ώρα την κρατούσα σφιχτά  στο στέρνο μου...”
            “...Όμορφες παιδικές αναμνήσεις κατέκλυσαν όλη μου την καρδιά... Το χτύπημα του κινητού, όταν είδα τον αριθμό, με τάραξε. Επέμενε να χτυπά. Όμως για πρώτη φορά αποφάσισα να μην απαντήσω...”
            “...Και πάλι μπροστά μου η μορφή του πατέρα. (Του “ντάντυ” όπως τον έλεγα για να τον πειράζω κάποιες φορές και αυτός γελούσε, γιατί ήξερα ότι ήθελε να μιλάμε σωστά τα ελληνικά). Το είχα ολωσδιόλου ξεχάσει. Πώς μου ήρθε τώρα στη σκέψη; Όταν μας ανέλυε τον στίχο του Λαπαθιώτη: “Μη ζητάς να μ' αναστήσεις δε μπορώ”, μας τόνιζε: “Εσείς, ό,τι κι αν αντιμετωπίσετε στη ζωή σας, έστω κι αν συναντήσετε τον ίδιο τον “θάνατο”, να γνωρίζετε ότι για εσάς δεν υπάρχει “δεν μπορώ”, αλλά “δεν θέλω”. Και εσείς, πάντοτε να θέλετε και πάντοτε θα μπορείτε...”.
           “..................................................................................................ελπίζω.....
           
Φίλοι μου, μού είναι εντελώς αδύνατον να σχολιάσω έστω και το ελάχιστο.
Υ.Γ.: Για δε την αντιγραφή, χειρ π.Ιωήλ.

Εκλογικοί νόμοι και υποκρινόμενοι τις... «μωρές παρθένες»!

http://i.stpl.gr/image.ashx?m=Fit&f=L2ZpbGVzLzEvbmV3X2ltYWdlcy8yMDEyLTEwLTMxLzE1NDEvMTE1MzU2NTMuanBn&t=634872832185732790&w=300&h=204

Μόνο τα ιδιοτελή κομματικά συμφέροντα της εκάστοτε κυβέρνησης εξυπηρετεί ο εκλογικός νόμος των επόμενων βουλευτικών εκλογών


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πόσο συμβατή είναι με την πολιτική ηθική του συστήματος η πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου να καταργηθεί από τη Βουλή αυτή τη φορά το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, με μοναδική αιτιολογία να μην τις πάρει ο... ΣΥΡΙΖΑ; Απολύτως συμβατή! Κατάπτυστη είναι η «ηθική» των εκλογικών νόμων στη χώρα μας, οπότε όσο εξόφθαλμα αισχρά ιδιοτελής και να είναι οποιαδήποτε πρόταση εκλογικού νόμου, είναι αδύνατον να βγει εκτός των ανεκτών ορίων της ηθικής του συστήματος στον τομέα αυτόν.

Υπενθυμίζουμε ότι ακριβώς το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε το μπόνους των 40 εδρών στο πρώτο κόμμα και η ΝΔ αύξησε το μπόνους αυτό στις 50 έδρες! Οταν το εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ, κυβέρνηση σχημάτισε φυσικά το ΠΑΣΟΚ. Οταν το αύξησε η ΝΔ, κυβέρνηση έκανε η ΝΔ! Τώρα που ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ μπορούν να κατακτήσουν την πρώτη θέση και να φτιάξουν κυβέρνηση, ανόητοι είναι -κατά τη δική τους οπτική γωνία- να δώσουν και πενήντα έδρες επιπλέον στον ΣΥΡΙΖΑ που θα βγει πρώτος; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να μην παριστάνουμε τους εμβρόντητους από την ανηθικότητα των σημερινών πολιτικών ηγετών, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι οι παλαιότεροι και δήθεν «θρυλικοί» πολιτικοί ηγέτες ήταν πολύ, πολύ... χειρότεροι!

Μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας σε σχέση με τις εκλογές ήταν ο... «εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής! Δεν φτάνει που πρωθυπουργός διορίστηκε από το παλάτι εντελώς πραξικοπηματικά, χωρίς εκλογές, μετά τον θάνατο του νόμιμου πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου στις 4 Οκτωβρίου του 1955. Προσέθεσε αμέσως στην καριέρα του το μεγαλύτερο εκλογικό πραξικόπημα του ελληνικού κράτους! Στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1956, το κόμμα του Καραμανλή, η Εθνική Ριζοσπαστική Ενωσις (ΕΡΕ), ήρθε δεύτερο με 47,38% των ψήφων. Πρώτη ήρθε η Δημοκρατική Ενωσις, ένας συνασπισμός κεντρώων και αριστερών κομμάτων με 48,15 των ψήφων. Ε, λοιπόν, ο Καραμανλής είχε στήσει έναν τόσο αισχρό εκλογικό νόμο που το πρώτο κόμμα πήρε μόνο 132 από τις 300 έδρες και το δικό του κόμμα που ήρθε δεύτερο πήρε... 165 έδρες!!!

Το ξαναγράφουμε, πήρε 132 το πρώτο κόμμα και... 165 έδρες το δεύτερο! Νέο καλπονοθευτικό νόμο έστησε ο Καραμανλής στις εκλογές του Μαΐου του 1958. Ο νόμος θα ευνοούσε το πρώτο κόμμα και θα «έθαβε» το τρίτο, που υπολόγιζε ο «εθνάρχης» ότι θα ήταν η αριστερή ΕΔΑ. Την πάτησε όμως γιατί η ΕΔΑ, εντελώς απροσδόκητα, ξεπέρασε κατά τέσσερις εκατοστιαίες μονάδες το κεντρώο κόμμα των Φιλελεύθερων (24,42% έναντι 20,67%)! Οπότε η ΕΡΕ με 41,16% πήρε 171 έδρες και οι Φιλελεύθεροι με τις μισές ψήφους (20,67%) πήραν μόνο... 36 έδρες!!!

Στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1961, με πρωθυπουργό φυσικά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το κράτος της Δεξιάς οργάνωσε τις διαβόητες εκλογές «βίας και νοθείας» όπως πέρασαν στην Ιστορία, αλλοιώνοντας τα αποτελέσματά τους! Νέα νίκη του «εθνάρχη». Δεν ήταν όμως μόνο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εφευρέτης καλπονοθευτικών εκλογικών νόμων. Τι να πούμε τότε για τον Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1952 με οριακά λιγότερες από τις μισές ψήφους (ποσοστό 49,22%) παίρνει το... 82,33% (!!!) των εδρών του κοινοβουλίου - τις 247 από τις 300! Ο συνασπισμός των κεντρώων κομμάτων με 34,22% των ψήφων παίρνει το ένα... πέμπτο των εδρών του Παπάγου, μόνο 51, ενώ η ΕΔΑ με 9,55% δεν πήρε απολύτως καμία έδρα!!!

Οσο για την απλή αναλογική που ενδεχομένως μας προκύψει, αν τελικά υποβληθεί στη Βουλή τέτοια πρόταση, πράγμα για το οποίο έχουμε ισχυρότατες αμφιβολίες αν τελικά θα γίνει (μόνο για κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών έχει μιλήσει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, όχι για απλή αναλογική!), πρέπει να υπενθυμίσουμε στους ηλικιωμένους και να πληροφορήσουμε τους νεότερους ότι έχει ισχύσει στη χώρα μας μόνο δύο φορές, χαμένες στα βάθη των δεκαετιών του παρελθόντος.

Η πρώτη ήταν στις βουλευτικές εκλογές του Μαρτίου του 1950, αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Η δεύτερη ήταν ενάμιση χρόνο αργότερα, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1951, όταν πρωθυπουργός ανέλαβε ο Νικόλαος Πλαστήρας. Πέντε περίπου μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η κυβέρνηση Πλαστήρα εκτέλεσε τον «άνθρωπο με το γαρίφαλο» του ΚΚΕ, τον Νίκο Μπελογιάννη. Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 εξελέγησαν βουλευτές και τα στελέχη του ΚΚΕ Μανώλης Γλέζος, Στέφανος Σαράφης, Αντώνης Αμπατιέλος, Ηλίας Ηλιού, Γιάννης Ιμβριώτης μεταξύ άλλων οι οποίοι ήταν κρατούμενοι στο στρατόπεδο του Αϊ-Στράτη. Στις 9 Νοεμβρίου αφέθηκαν προσωρινά ελεύθεροι για να ορκιστούν βουλευτές, αλλά στις 12 Δεκεμβρίου, έναν μήνα αργότερα, ακύρωσε το εκλογοδικείο την εκλογή τους και τους ξαναέστειλαν εξορία. Η κυβέρνηση Πλαστήρα, με αυτά τα πεπραγμένα, ήταν η τελευταία κυβέρνηση απλής αναλογικής στην Ελλάδα...
 πηγή

Τι συμβαίνει όταν ένα ιδανικό γίνεται εμπόρευμα;

http://4.bp.blogspot.com/-yT3tbdJFGT0/U9UMZoaIJWI/AAAAAAAQQ8Y/XONMK_ngXWA/s1600/tromaktiko2.jpg

της Μάρως Σιδέρη

 Τα έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές που στο άκουσμά τους σπάνια πια αισθανόμαστε ρίγη: Ελευθερία, Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Αξιοπρέπεια, Συνέπεια, Ειλικρίνεια, Φιλοπατρία. Τα έχουμε ακούσει ως υπόσχεση από βρώμικα χείλη και βρώμικα μυαλά, τα έχουμε χρησιμοποιήσει και οι ίδιοι με βρώμικα χείλη και βρώμικες σκέψεις, ώστε στα αφτιά μας φτάνουν πια σαν ένας μονότονος ήχος: μπλα-μπλα-μπλα! Κι όμως δε θα έπρεπε να ήταν μπλα-μπλα. Θα έπρεπε να ανατριχιάζουμε όταν τα ακούμε, να ανατριχιάζουμε όταν τα ψελλίζουμε: είναι Αξίες χωρίς τις οποίες δεν υπάρχουμε ως άνθρωποι, ούτε ως κοινωνίες. Πώς να ζήσει ένας άνθρωπος αν δεν προσπαθεί αδιάκοπα για τη συνέπεια έργων και λόγων; Πώς να πει ότι είναι αξιοπρεπής αν βασίζει την αναρρίχησή του στο ψέμα και τις κούφιες υποσχέσεις; Πώς να απαιτήσει τον σεβασμό, αν δε βλέπει τον εαυτό του στα μάτια του συνανθρώπου του, αν δε διστάζει να τον αδικήσει συνειδητά προκειμένου να τον ξεπεράσει; Πώς λέει πως είναι δημοκράτης όταν χρησιμοποιεί τυραννικές μεθόδους εις βάρος άλλων; Πώς ισχυρίζεται ότι είναι ελεύθερος αν παραμένει δέσμιος της κενοδοξίας του που δεν του επιτρέπει να υπολογίζει τις ικανότητές του, πριν διεκδικήσει έναν θώκο; Πώς να πει ότι είναι άνθρωπος όταν ποδηγετεί ιδανικά που έχουν ποτιστεί και ποτίζονται με αίμα αθώων και γενναίων; Κι αλίμονο, πώς είναι τόσο ανόητος να πιστεύει ότι η γύμνια του δεν είναι ευδιάκριτη ή ότι κι αν ακόμα την έχει κρύψει στο σκοτάδι, αυτή δε θα αποκαλυφθεί όταν βγει ο ήλιος; Συχνά απορώ για την απραξία μας μπροστά στον ανίκανο, την ανοχή μας μπροστά στον ανήθικο, την υποταγή μας στον πονηρό, τη σιωπή μας μπροστά στον τύραννο. Είναι ο φόβος για το μέλλον; Δε μπορεί! Αν ξέρεις ότι η ζωή σου εξαρτάται από ανίκανους, ανήθικους και πονηρούς τυράννους, δεν έχεις μέλλον, επομένως τι μένει για να φοβηθείς; Είναι η αδιαφορία; Δε γίνεται! Αν ξέρεις ότι με την απραξία σου βάζεις θηλιά στη ζωή των παιδιών σου, δεν μπορείς να αδιαφορήσεις. Είναι η ελπίδα; Αποκλείεται! Τόση ελπίδα σε ένα ναυάγιο, δεν είναι ελπίδα αλλά εκούσια αφέλεια! Τότε τι είναι αυτό που μας κάνει τόσο πειθήνιους επιβάτες ενός Τιτανικού; Δε θέλω να το ομολογήσω μα μόνο μια εξήγηση υπάρχει: ότι είμαστε ίδιοι με τους καπετάνιους μας! Τύραννοι αν μπορούμε, άδικοι όπου μας παίρνει, αναξιοπρεπείς αν αυτό μας συμφέρει, ψεύτες αν πρόκειται για το κέρδος μας, Προδότες αν ωφεληθούμε απ’ αυτό. Τούτο το πλοίο το δικό μας, δε βουλιάζει από έλλειψη χρημάτων μα από έλλειψη αξιών. Αν είχαμε αξίες , δε θα ανεχόμασταν τόση βρωμιά. Αν είχαμε ιδανικά, οι αυτόχειρες, οι άνεργοι, οι άστεγοι θα στερούσαν και τον δικό μας ύπνο. Αν είχαμε ήθος οι μικροί κουτοπόνηροι πολιτικάντηδες θα μας προκαλούσαν αηδία. Αν είχαμε οράματα δε θα μας έπειθαν κενοί άνθρωποι και κούφιες υποσχέσεις κι αν ακόμα μας εξαπατούσαν, στην πρώτη ένδειξη της κενότητάς τους θα μας έβρισκαν απέναντι, όχι να χειροκροτούμε αλλά να αποδοκιμάζουμε! Κακά τα ψέμματα: πριν πουλήσουν τις ακτές και τα νησιά μας, πριν βγάλουν στο σφυρί τα σπίτια μας, πριν καταστρέψουν τις πόλεις και τα χωριά μας, τους είχαμε αφήσει να πουλήσουν τις Αξίες μας: αυτό είναι το μοναδικό αληθινό χρέος που βαραίνει όλους μας και είναι υπέρογκο γιατί η αξία της Αξίας είναι ανεκτίμητη. Αυτό που δεν καταλάβαμε και δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι το Ιδανικό είναι σαν τη σάρκα: όταν αποκτά τιμή γίνεται πόρνη. Να γιατί παραμένουμε σιωπηλοί και υπάκουοι επιβάτες ενός Τιτανικού: είναι που πουλήσαμε τις Αξίες μας και τώρα τις ακούμε σαν μονότονο ήχο: Μπλα-μπλα-μπλα. Είναι που βάλαμε όλοι -πολίτες, βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, δήμαρχοι, δημότες, πρόεδροι, επίσκοποι, ιερείς, δάσκαλοι και δικαστές- μια τιμή σε Έννοιες ανεκτίμητες και γίναμε – αλίμονο- προαγωγοί των Ιδανικών μας…


πηγή


Εννέα χρόνια Επισκοπικής Διακονίας.

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται την Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014 από την εκλογή του σεπτού Ποιμενάρχου μας Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς κατά κόσμον Κωνσταντίνος Παπαχρήστος, γεννήθηκε στη Σκουτεσιάδα Αγρινίου το έτος 1945. Ο πατέρας του π. Ευστράτιος και η Πρεσβυτέρα μητέρα του Θεοδοσία μεγάλωσαν τα παιδιά τους «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσία Κυρίου» (Εφ.6,4). Ο π. Ευστράτιος Παπαχρήστος καταγόταν από το Αγρίνιο, αλλά γεννήθηκε στο χωριό Σκουτερά Τριχωνίδος Αγρινίου το 1910, όπου ο πατέρας του π. Χρήστος ήταν τότε εφημέριος. Ο π. Ευστράτιος λειτουργούσε και τις μικρές λεγόμενες γιορτές και δεν επέτρεπε να παραλειφθή τίποτε από την σειρά του τυπικού κατά τις ακολουθίες. Έκανε τις ακολουθίες του καθημερινώς και μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του στο δωμάτιο του. Προείδε την κοίμηση του και είπε ότι εγώ θα φύγω σε λίγο. Το τελευταίο τροπάριο που έψαλε προ της οσιακής κοιμήσεως του ήταν το «Τις Θεός μέγας…». Εκοιμήθη την 28η Ιανουαρίου 2000. Σημειωτέον ότι το σώμα του δεν πάγωσε, αν και πέρασαν περισσότερες από 24 ώρες από την στιγμή που αναχώρησε για την άνω Ιερουσαλήμ. (Ασκητές μέσα στον κόσμο, τόμος Α΄, εκδόσεις Σταμούλης) Η μητέρα του Θεοδοσία μετέδωσε στα παιδιά της την αγάπη, την ευλάβεια και την ταπείνωση. Μέσα σε αυτή την αγία οικογένεια ο μικρός Κωνσταντίνος και τα υπόλοιπα αδέρφια του αγάπησαν τον Τριαδικό Θεό και την Ελλάδα.

Παράλληλα με τα μαθήματα του σχολείου του, παρακολουθούσε ανελλιπώς τα μαθήματα του κατηχητικού Σχολείου και τα καλοκαίρια ήταν κατασκηνωτής των παιδικών Χριστιανικών κατασκηνώσεων. Αποφοίτησε από το εξατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Αγρινίου στα Παπαστράτεια Εκπαιδευτήρια και εισήλθε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Με την ολοκλήρωση των σπουδών του εισέρχεται στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε τον Ελληνικό Στρατό και το 1974 χειροτονήθηκε Διάκονος, όπου έλαβε το όνομα Κοσμάς και στη συνέχεια Πρεσβύτερος από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρό Θεόκλητο. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για περισσότερα από
τριάντα χρόνια και ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα. Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας χειροτονήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2005.

Αισθανόμενος την πνευματική ευθύνη σε μια Ιερά Μητρόπολη, που προσέφερε έναν Άγιο Κοσμά Αιτωλό στην Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, καθώς και το πλήθος των αγίων, σεμνών και χαρισματικών προκατόχων του Επισκόπων, αρχίζει την άσκηση των ποιμαντικών του καθηκόντων ως Μητροπολίτης. Ακούει τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο, ο οποίος προτρέπει τους πιστούς
να συσπειρώνονται γύρω από τον Επίσκοπο της τοπικής Εκκλησίας, διότι ο Επίσκοπος αποτελεί το κέντρο της Θείας Ευχαριστίας, στο όνομα του οποίου τελείται, και για τον λόγο αυτό, αφουγκράζεται τον κάθε ποιμενόμενο και προσπαθεί να είναι δίπλα σε όλους.

Με ρωμαίικο ορθόδοξο φρόνημα, προσφέρει αυθεντικά κλειδιά (Χριστό και Ελλάδα), όπως ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Καθαρά ορθόδοξη μαρτυρία, με την πιστότητα του στην πατερική παράδοσή μας και την χαρισματική του ικανότητα να διεισδύει στο βάθος της, ανακαλύπτει το «απόθετον κάλλος» των αγιοπνευματικών εμπειριών των Αγίων μας, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μέγας Αθανάσιος. Με απλό, βαθύ και μεστό νοήματος, θεολογικό λόγο, μακριά από ωραιολογίες, καλλιέπειες και περίπλοκα νοήματα, κινούμενος στο πνεύμα των Αγίων Πατέρων κάνει συχνή αναφορά στο φιλοκαλικό σχήμα: κάθαρση,
φωτισμό, δοξασμό (θέωση): «…πορεία ἀγωνιστική καί ἀδιάκοπη γιά νά φύγῃ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός ἀπό τή χωματένια ζωή τῶν παθῶν καί τῆς ἁμαρτίας καί νά φθάσῃ στή ζωή τῆς καθαρότητος, τῆς χάριτος, τῆς ἁγιότητος, τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό μας, νά φθάσῃ στήν κληρονομία τῆς αἰωνίου ζωῆς» (Ποιμ. Εγκύκλιος Σεβασμ. για την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, 2012). Δίνει μεγάλη σημασία στην καθαρότητα, για την οποία ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει πως είναι ύλη της θεώσεως.

Βιώνοντας την αλήθεια των λόγων του αββά Ισαάκ του Σύρου, ότι η ταπείνωση είναι το ένδυμα και η «στολή της Θεότητας», σε όλη την ιερατική του πορεία και στην επιτέλεση των επισκοπικών καθηκόντων του παρέμεινε ταπεινός και πράος, «Σέ ποιόν ἄλλον θά ἀναπαυθεῖ ἡ ψυχή μου, παρά στόν πράο, στόν ταπεινό καί σ’ αὐτόν πού ὑπολογίζει τούς λόγους μου;» ( ῾Ησ. 66, 2). Έχοντας πλήρη συνείδηση του επισκοπικού αξιώματος, το οποίο είναι συνέχεια των Αγίων Αποστόλων, απορρίπτει κάθε εκδήλωση τιμής προς το πρόσωπό του, επειδή γνωρίζει ότι: «Αρχή τιμής ανθρωπαρέσκεια, το δε τέλος ταύτης, υπερηφάνεια», κατά τον Όσιο Νείλο τον Ασκητή. Μοναδικός του σκοπός να υπηρετήσει τον Τριαδικό Θεό και μέχρι σήμερα, ακούραστος εργάτης του Ευαγγελίου, από τόπο σε τόπο, μετακινείται ως διφρηλάτης του πύρινου άρματος του θείου λόγου, και ξεδιψάει την πνευματική δίψα του ευγενή λαού της Αιτωλοακαρνανίας.

Πατερικός άνθρωπος και ορθόδοξος ποιμένας, αρνούμενος τον εαυτό του, έχει αγαπήσει την «στενήν και τεθλιμμένην οδόν την απάγουσα εις την ζωήν» (Ματθ.7,14) και έχει ανακαλύψει την πνευματική και σωτηριολογική διάσταση του ορθόδοξα λυτρωτικού πόνου, ο οποίος ξυπνά το αίσθημα συμφιλίωσης με τον Θεό και όλη την κτίση. «Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν· ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι» (Ιακ.1,2-4). Για τον λόγο αυτό, και σαν Επίσκοπος αλλά και σαν Πνευματικός, σε κάθε πονεμένο και πληττόμενο από το αντίτιμο της αμαρτίας άνθρωπο, δεν έκανε «διδασκαλία», δεν συμβούλεψε και δεν παρηγόρησε ποτέ, με τον «απαράκλητο» λόγο της λογικής. Παρά μόνον ο λόγος του, λόγος παρακλήσεως, διδάσκει την υπομονή και αναπαύει, γιατί μεταφέρει αυτή την «σώζουσα χάρη» Του Θεού.

           
Τιμά και αναδεικνύει τους τοπικούς μας Αγίους και προβάλει την αγιασμένη τους ζωή ως πρότυπο για τον κάθε πιστό. Η Σύναξη των Αιτωλοακαρνάνων Αγίων εορτάζεται την ΣΤ΄ Κυριακή του Πάσχα (Κυριακή του Τυφλού) και με απόφασή του, κάθε έτος την Κυριακή αυτή, τελείται Αρχιερατική Θεία Λειτουργία σε διαφορετικό Ιερό Ναό της Μητροπόλεως, ώστε οι Άγιοι της Αιτωλοακαρνανίας  να γίνουν από όλους γνωστοί. Ιδιαιτέρως τον πολιούχο και προστάτη της Μητροπόλεως μας Άγιο
Κοσμά τον Αιτωλό, του οποίου με ενέργειες του Σεβασμιωτάτου, την 2α Ιουνίου 2007 υποδεχτήκαμε απότμημα του Ιερού Λειψάνου του στην Ιερά Μονή του στο Θέρμο.





Περιόδευσε όλες τις ενορίες της Ιεράς Μητροπόλεως, δίνοντας έμφαση στα πιο απομακρυσμένα χωριά του νομού μας που επισκέπτεται σχεδόν κάθε χρόνο τελώντας το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Με τον τρόπο αυτό στηρίζει και ενισχύει του απλοϊκούς και εγκαταλελημένους από τους πάντες -όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται – κατοίκους των χωριών μας. Ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος κ. Κοσμάς συχνά τονίζει ότι η μεγαλύτερή του χαρά είναι όταν
λειτουργεί στην ύπαιθρο, στα χωριά μας. Γι’ αυτό πολύ συχνά οι κάτοικοι των χωριών, ιδιαιτέρως της Βόνιτσας και του Βάλτου, αναφωνούν με συγκίνηση και θαυμασμό: « Επιτέλους τα τελευταία χρόνια βλέπουμε Δεσπότη…!!! » 













Επίσης ο Σεβασμιώτατος όλα αυτά τα χρόνια προέβη στην χειροτονία πλήθους κληρικών, αξίους λειτουργούς του Υψίστου, με συνεχή διακονία και θυσιαστική προσφορά, τους οποίους ενισχύει με τις πατρικές παραινέσεις του. Πραγματοποίησε εγκαίνια καθώς και θυρανοίξια Ιερών Ναών, ενώ έθεσε θεμέλιο λίθο σε αρκετούς υπό ανέγερση Ναούς.



Η εποχή που θα διαποιμάνει την ιερά γη της Αιτωλοακαρνανίας, μοιάζει με την εποχή του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τον οποίο ευλαβείται ιδιαιτέρως, όπως και κάθε άγιο της Εκκλησίας μας. Η εποχή που δρα και αγωνίζεται είναι περίοδος κοσμογονικών εξελίξεων, αγώνας της Εκκλησίας κατά των διαφόρων αιρετικών ρευμάτων και κυρίως της ύπουλης παναίρεσης του Οικουμενισμού, ριζικής αλλαγής στην πολιτική νοοτροπία των ανθρώπων με την απαξίωση του πολιτικού συστήματος, κοινωνική αστάθεια και οικονομική εξαθλίωση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Όπως ο ιερός Χρυσόστομος, έτσι κι αυτός κινείται στο εκκλησιολογικό πλαίσιο «αγιότητα – κοινωνικότητα» και κηρύττει την εν Χριστώ αλλαγή του ανθρώπου και κατ΄ επέκταση όλης της κοινωνίας. Μιλάει για τον «καινό» τρόπο υπάρξεως, που μας προσφέρει ο Αναστάς Κύριος μας, με τον οποίο ο πιστός γίνεται μέλος «του μυστικού σώματος της μόνης εν κόσμω Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας μας» (Ποιμ. Εγκύκλιος Σεβασμ. για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, 2013) και με τον τρόπο αυτό δίνεται λύση στο υπαρξιακό και κοινωνικό δράμα της ανθρωπότητας.
Κάνοντας μνεία στη συνέργεια της θείας Χάριτος, σε βαθμό που σκανδαλίζει τον απονευρωμένο Χριστιανισμό της εποχής μας, επιδίδεται με την βοήθεια των συνεργατών του, κληρικών και λαϊκών, σε μια άνευ προηγουμένου ποιμαντική και κοινωνική δραστηριότητα. Ιδρύει:
1. Επιτροπές Ποιμαντικής Διακονίας, υπό εντεταλμένων ιερέων με τα ακόλουθα αντικείμενα: α) Διαπροσωπικών Σχέσεων και Εθιμοτυπίας, β) Νεότητος, γ) Ποιμαντικής Ασθενών, δ) Συμπαραστάσεως Οικογενείας, ε) Παιδείας και επιμορφώσεως, στ) Ποιμαντικής Στρατού, ζ) Επί  των  Κοιμητηρίων, η) Θρησκευτικών και προσκυνηματικών περιηγήσεων  και  θ) Οικονομικού ελέγχου.
2. Επιτροπή Εκδόσεων και Βιβλιοπωλείου, που επιμελείται: α) την έκδοση του περιοδικού «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» με τρίμηνη περιοδική έκδοση η οποία ξεκινάει από τον Μάρτιο του 2007, β) το Ημερολόγιο καθ’ έτος, καθώς και περιοδικές εκδόσεις ενημερωτικού θεολογικού περιεχομένου.
3. Επιτροπή Νεανικών Κατασκηνώσεων: α) Κατασκηνώσεις στην Ρίζα Αντιρρίου.

4. Οργανισμό Προαγωγής της Υγείας «Άγιος Λουκάς Κριμαίας»:  Από τον Σεπτέμβριου του 2007 παρέχει επιστημονική υποστήριξη και βοήθεια αδυνάτων, πασχόντων και εν γένει εμπεριστάτων συνανθρώπων, μέσῳ παροχής κλινικών, συμβουλευτικών, υποστηρικτικών και άλλων υπηρεσιών (συνέδρια, σεμινάρια κ.α.).
6. Ραδιοφωνικό Σταθμό Ἱ. Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας (106,3 FM)
με λειτουργία από το φθινόπωρο του 2010 με 24ωρο πρόγραμμα
7. Ραδιοφωνικές και Τηλεοπτικές Εκπομπές θρησκευτικού, κοινωνικού και αντιαιρετικού περιεχομένου, από τους κατά τόπους ιδιωτικούς σταθμούς.
Ιδρύει τις Σχολές Γονέων σε Μεσολόγγι και Αγρίνιο με συνάξεις ανά δεκαπενθήμερο και ομιλητές Ιεράρχες, Αγιορείτες Πατέρες, επιστήμονες, καθηγητές και δασκάλους. Για τις Σχολές Γονέων θα πει: «Καλούμαστε νά ἀναδείξουμε τήν οἰκογένεια μία ἀληθινή «κατ’ οἶκον Ἐκκλησία» ἡ ὁποία θά δώσει στήν κοινωνία μας ἀληθινό νόημα ὑπάρξεως καί ζωῆς καί θά
ἀναθρέψει ὁλοκληρωμένους νέους βλαστούς». Σχολές Γονέων δημιουργούνται και σε άλλες περιοχές της Μητροπόλεως. Παράλληλα ιδρύει Σχολή Βυζαντινής  Αγιογραφίας στις δυο μεγάλες πόλεις της Μητροπόλεως και ενισχύει την λειτουργία των Σχολών Βυζαντινής Μουσικής στο Μεσολόγγι και στο Αγρίνιο με παραρτήματα στις κωμοπόλεις της Ιεράς Μητροπόλεώς μας.
Ιδρύει το βιβλιοπωλείο «ΦΑΡΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» στο Μεσολόγγι, τα εγκαίνια του οποίου πραγματοποιήθηκαν από τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κυρό Χριστόδουλο. Στο βιβλιοπωλείο αυτό ο αναγνώστης μπορεί να βρει βιβλία αγιογραφικά, θεολογικά, εθνικά, οικογενειακά, λογοτεχνικά, βίους Αγίων, παιδικά και άλλα.
Από τις 13 Φεβρουαρίου 2011 λειτουργεί Υπηρεσία Γυναικείων Θεμάτων, με την προσωνυμία «Διακονία Στηρίξεως Γυναικών “Παναγία η Παραμυθία”». Σκοπός της Διακονίας είναι η ενδυνάμωση του ρόλου της γυναίκας στο πνευματικό και προνοιακό έργο της Εκκλησίας, η ανάπτυξη νέων μορφών εθελοντικής δράσης, η αντιμετώπιση συγχρόνων κοινωνικών προβλημάτων που απασχολούν την γυναίκα, η πνευματική, ψυχική στήριξη και προστασία της γυναίκας και της οικογένειας, σε μία εποχή που μαστίζεται από τη βία, την έκλυση των ηθών και την αποχριστιανοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.
      Τα κοινωνικά προβλήματα και ιδιαίτερα το πρόβλημα της φτώχειας δεν ήταν δυνατόν να τον αφήσουν αδιάφορο. Πρώτον, διότι από την ίδια τη φύση της η Εκκλησία δεν είναι μόνο πνευματική αλλά και κοινωνική και δεύτερον, γιατί ο Χριστιανισμός δέχεται ολόκληρο τον άνθρωπο, ως ψυχοσωματική ενότητα και ολότητα, και σώζει ολόκληρη τη ζωή του, πνευματική και σωματική, αφού η θέωση αναφέρεται σε όλο τον άνθρωπο, ψυχή και σώμα.

Ιδρύει κοινωνικά παντοπωλεία στο Μεσολόγγι, στο Αγρίνιο και την Αμφιλοχία, με σύνθημα «Κανείς πεινασμένος στην περιοχή μας». Εγκαινιάζει το Κέντρο Συσσιτίων που δημιούργησε η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, καθώς και το Κέντρο Συσσιτίων Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Αγρινίου. Κάνει εκκλήσεις για τον «Έρανο Αγάπης» της Μητροπόλεως, ο οποίος στηρίζει αδύναμες οικογένειες και φοιτητές. Είναι κοντά στους πολυτέκνους για τους οποίους λέει: «Ήρωες οι Γονείς των Πολυτέκνων Οικογενειών»

Στο θέμα της νεότητας δίνει πολύ μεγάλο βάρος, γιατί θεωρεί πως μόνο, όταν ο νέος και η νέα συνδεθεί  με τον Χριστό θα επιτύχει και θα ζήσει αληθινά και ολοκληρωμένα. Όπως, ο εθναπόστολος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήξερε ότι βασική προϋπόθεση για την ανεξαρτησία του γένους ήταν και η ανάπτυξη της παιδείας, έτσι κι αυτός δίνει τα πάντα για τους νέους και σαν σύγχρονος Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός κηρύττει την αναγκαιότητα να εμποτιστεί η σύγχρονη παιδεία «με άρωμα Ορθοδοξίας».

Αντιδρά στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο χώρο της Παιδείας και αναφέρει: «Παρότι οι νόμοι καλούν την εκπαίδευση να έρχεται αρωγός των μαθητών για να κάνουν κτήμα τους τα γνήσια στοιχεία της ελληνορθοδόξου παραδόσεως, στην πράξη άλλα προβάλλονται και επιδιώκονται. Όταν μιλάει το Σύνταγμα της ελληνικής Πολιτείας για ελληνορθόδοξη αγωγή και εμείς ντρεπόμαστε να γιορτάσουμε την εορτή των Τριών
Ιεραρχών, δεν είναι αυτό ανυπακοή στη φωνή του έθνους μας; …παρά τις συνταγματικές επιταγές για τον προορισμό της Παιδείας μας, παρατηρείται ανεμπόδιστη υποβάθμιση και όχι σπάνια καταπολέμηση και διασυρμός των ελληνορθόδοξων παραδόσεων μας, της πίστεως στον Θεό μας, στα ανώτερα ιδανικά της ζωής»
(Ομιλία σε εκδήλωση για τους Τρείς Ιεράρχες το 2013).

Εναντιώνεται στην ύπουλη προσπάθεια αποχριστιανοποίησης της εκπαίδευσης και λέει: «Δεν θέλουμε σχολεία μοντέρνα, άθρησκα και αρνησίπατρα», ενώ άλλη φορά θα  πει: «Η Εκκλησία αγαπά και αγαπά κυρίως τα νιάτα...Δεν είναι σκοταδισμός η Εκκλησία, όπως λένε κάποιοι…Θέλουμε σχολεία που θα προσφέρουν πρώτα φώς στην καρδιά του μαθητή και της μαθήτριας, που θα καλλιεργούν τις αρετές, που θα ολοκληρώνουν την προσωπικότητα του νέου και της νέας». Αλλά παροτρύνει και τους εκπαιδευτικούς: «παιδαγωγέ μου, πάρε στα χέρια σου και την καρδιά σου την Αγία Γραφή, τη ορθόδοξο παράδοση, τη Θεία Χάρη και παιδαγώγησε την ελληνική νεότητα, και θαύματα θα γίνουν τότε.» (Ομιλία σε εκδήλωση για τους Τρείς Ιεράρχες το 2013).

            Περιοδεύει σε Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια και συνομιλεί με τους μαθητές, ακούει τους προβληματισμούς και προτείνει την Αλήθεια του Χριστού. Εμπνέει πολλούς ιερείς της Μητροπόλεως, οι οποίοι οργανώνουν στις Ενορίες του κοινωνικά φροντιστήρια. Μα περισσότερο κοπιάζει, όπως και στα χρόνια της διακονίας του σαν Ιεροκήρυκας, ώστε οι νέοι να συμμετέχουν στο «Σχολείο του Χριστού», το Κατηχητικό Σχολείο. Γιατί, σε αυτό η αγνή παιδική και νεανική ψυχή θα γεμίσει Χριστό.

Εγκαινίασε τις νέες και πλήρως ανακαινισμένες κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως στη Ρίζα Αντιρρίου, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να φιλοξενούν αρκετά μεγάλο αριθμό παιδιών τους καλοκαιρινούς μήνες.  Ώστε ο νέος και η νέα με ασφάλεια, με τη σεμνότητα, με την καθαρότητα, με την ευπρέπεια, με τη διάκριση και με τη θυσία των στελεχών, να γνωρίζει Χριστό και Ελλάδα και να φεύγει ανακαινισμένος. Τότε στο μήνυμά του προς τα παιδιά μεταξύ των άλλων τους είπε: «Ο Επίσκοπος είναι υπηρέτης σας. Τίποτα άλλο δεν είναι. Πατέρας σας και υπηρέτης σας. Να μαθαίνω τα νέα σας, πάντα επιτυχημένα και πάντα καλά». Επίσης, διοργανώνει το Φεστιβάλ Νεολαίας, έναν θεσμό που ξεκίνησε από την Συνοδική Επιτροπή Χριστιανικής Αγωγής της Νεότητος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και εγκαινιάζει το νέο Κέντρο Νεότητος στο Μεσολόγγι.

Όταν βλέπει ότι η «Ελλάδα του 1821, του 1940, του Αγίου Όρους» όπως λέει, απειλείται από αντορθόδοξες πολιτικές, συμπεριφορές και δηλώσεις, παρεμβαίνει. «Οι Εορτές της Εξόδου  των ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ δεν είναι «εθνικιστικά κιτς», ούτε «στερεοτυπικές εκδηλώσεις». Είναι ζωντανές γιορτές ευγνωμοσύνης και τιμής αφ  ενός των γενικών προμάχων και μαρτυρικώς πεσόντων πατέρων μας, οι οποίοι έπεσαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος και του Μεσολογγίου την ελευθερία», αφ ετέρου εορτές που αναγεννούν, αναζωογονούν, εμψυχώνουν όλους μας και ιδιαιτέρως τα λεβέντικα νιάτα της Αιτωλοακαρνανίας και μας κάνουν να νοιώθουμε περισσότερο ορθόδοξοι χριστιανοί και γνήσιοι Έλληνες»
Διαμαρτύρεται για την κατάργηση της Κυριακής Αργίας και απευθυνόμενος στους Αιτωλοακαρνάνες βουλευτές λέει: «Σταθεῖτε ὄρθιοι, ὁμολογητές. Ἀνακόψατε τήν πορεία
πρός τήν φθορά καί τήν διάλυσι τῆς πατρίδος σας…. Ἡ κατάργησι τῆς Κυριακῆς ἀργίας εἶναι ἄρνησις τῆς ἁγιογραφικῆς, τῆς πατερικῆς, τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, ἀπόδειξι τῆς περιφρονήσεως τῶν ἱερῶν καί τῶν ἁγίων τοῦ γένους σας». Επίσης, διαμαρτύρεται για το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο, το οποίο στην ουσία φιμώνει την ελεύθερη έκφραση, σε κοινή επιστολή με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κηθύρων κ. Σεραφείμ.

Με αφορμή την συμπλήρωση εννέα χρόνων από την εκλογή του ευχόμαστε ο Τριαδικός Θεός να του χαρίζει φώτιση, δύναμη πολύ και σοφία για να συνεχίσει το έργο του στην «μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν ᾿Εκκλησίαν» και στην Ιερά Μητρόπολή μας.

ΚΟΣΜΑ του Σεβασμιωτάτου και Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου της Αγιοτάτης Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας ημών δε πατρός και ποιμενάρχου Πολλά τα Έτη...

κυνηγώντας τα όνειρα...

Να διαβάζετε στα μωρά σας από τη βρεφική ηλικία



Αρχίστε να διαβάζετε στα μωρά σας, συμβουλεύει η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων, ώστε να ενισχύσετε το δεσμό γονέως - παιδιού και να ενθαρρύνετε την ανάπτυξη πρώιμων ικανοτήτων αλφαβητισμού, που χρειάζονται στο σχολείο.

Reading to your baby

 
Οι γονείς θα πρέπει να διαβάζουν στα παιδιά τους συχνά και να αρχίζουν πολύ πριν τα παιδιά πάνε σχολείο, σύμφωνα με νέα ανακοίνωση της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιάτρων.

Η ανακοίνωση, από την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων, συνιστά οι παιδίατροι να συμβουλεύον τους γονείς να διαβάζουν τακτικά στα παιδιά τους αρχίζοντας από τη βρεφική ηλικία και συνεχίζοντας τουλάχιστον μέχρι το παιδί να πάει στον παιδικό σταθμό.

Το διάβασμα στα παιδιά σε μικρή ηλικία ενισχύει το δεσμό γονέως- παιδιού και ενθαρρύνει την ανάπτυξη πρώιμων ικανοτήτων αλφαβητισμού που χρειάζονται στο σχολείο.

Η Ακαδημία επίσης συνιστά οι παιδίατροι να παρέχουν βιβλία σε παιδιά χαμηλού εισοδήματος, που αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο να έχουν χαμηλές ικανότητες στο διάβασμα.

Το να διαβάζετε τακτικά σε μικρά παιδιά ενισχύει την ανάπτυξη του εγκεφάλου και τη σχέση γονέως-παιδιού σε ζωτικής σημασίας περίοδο στην ανάπτυξη του παιδιού, που με τη σειρά της ‘’χτίζει’’ γλώσσα, αλφαβητισμό και κοινωνικο- συναισθηματικές ικανότητες που διαρκούν μια ζωή, αναφέρει η ανακοίνωση.


iatronet