Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Το αγοράκι με τη κούκλα



Το αγοράκι με τη κούκλα


Βρέθηκα σε ένα κατάστημα, στο διάδρομο με τα παιχνίδια. Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα. Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του. Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα. Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του: «Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;»
Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της: «Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.»
Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα.
Τελικά, κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα.
«Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι- Βασίλης.»
Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο:
«Όχι, ο Άι-Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου… Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.»
Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια.
«Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.»
Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει.
Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε: «Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.»
Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα, και μου είπε: «Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μ’αφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.»
Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό.
Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι:
«Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;»
«Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.» Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα. Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα. Περίσσευαν κιόλας αρκετά.
Το αγοράκι ψιθύρισε:
«Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.»
Έπειτα με κοίταξε και είπε:
«Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου. Εκείνος άκουσε την προσευχή μου. Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω.
Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για ν’αγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο. Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά…»
Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου.
Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα.
Δεν μπορούσα να βγάλω απ’το μυαλό μου το αγοράκι. Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της.
Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη. Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη… Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού;
Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή.
Δεν μπόρεσα να μην πάω ν’αγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της.
Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από στο κατάστημα.
Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα.
Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη, και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά …

Βρέθηκε ο τάφος της Δημοκρατίας!..

 

Μαζί και της Ελλάδας!

     Τον φυλάνε δύο Καρυα(χρεί)τιδες, με απλωμένα τα χέρια σ' έναν τρυφερό εναγκαλισμό.

     Η μία παραμιλάει:'' άμα βγεί ο ΤΣΙΡΙΖΑ δεν θα μείνει σέντσι στις τράπεζες!''
     Σεβόμαστε την αδυναμία και το κόψιμό της για τις τράπεζες που την χρηματοδοτούν,
     ..αλλά ας της πει κάποιος πως με την δική τους συγκυβέρνηση δεν έχει μείνει δεκάρα τσακιστή στον κοσμάκη για να την βάλλει και στην τράπεζα!
     Επίσης ότι με την δική τους συγκυβέρνηση, έχει μεταναστεύση η μισή νεολαία.
     Πως με την δική τους συγκυβέρνηση ψοφάει ο κόσμος απ' το κρύο,
     ..αυξήθηκαν οι αυτοκτονίες,

     ..χάνουν οι πολίτες τα σπίτια τους,
     ..κλείνουν εκατοντάδες επιχειρήσεις,
     ..απολύονται χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι,
     ..έχουν μείνει χιλιάδες νοικοκυριά χωρίς ρεύμα
     ..πεθαίνουν οι γέροι από αδυναμία προμήθειας φαρμάκων!
     ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Ο ''ΤΣΙΡΙΖΑ'' ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!
     ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΟΒΕΡΙΖΟΥΝ!

     Η άλλη Καρυ(αχρεί)τιδα βυσσοδομεί, ως συνήθως! Ξετρελαμένη απ' τον φόβο της επικείμενης φυλακής οραματίζεται νέους εκλογικούς νόμους,
     ..απειλεί, φτύνει σάλια, γλύφει και σέρνεται, αδιαφορώντας για την ξεφτίλα της και την γενική αποστροφή και αηδία που προκαλεί!

     Δεν θα βρεθεί ένας νέος ''Έλγιν'' να τις εξαφανίσει από την Ελλάδα;
     Ας τις πάει όπου θέλει!
     Εμείς θα κάνουμε τα στραβά μάτια.
     Στην ανάγκη να τσοντάρουμε και κάτι για τα έξοδα! Μπροστά σε όλα τ' άλλα τί είναι λίγα ακόμα και μάλιστα για καλό σκοπό;

     Το blog προτείνει να ενταχθούν οι Καρυ(αχρεί)τιδες στον ΤΑΙΠΕΔ,
     ..και να πουληθούν μπιρ παρά! 
     Κατά προτίμηση σε σαουδάραβα..
     Ξέρει αυτός!..

 πηγή

Σφάγια ιερά για την πίστη του Χριστού στο Ιράκ

  http://2.bp.blogspot.com/-PP95Z7UNcLw/Uk7RpCdeXqI/AAAAAAAAoA8/92wuXaxCI7w/s1600/syria-sfages.jpg
 
Το Καρακός είναι μια πόλις του Ιράκ κοντά στη Μοσούλη, που οι περισσότεροι κάτοικοί της είναι χριστιανοί. Δέχτηκαν την επίθεση των «τζιχαντιστών», των φανατικών μουσουλμάνων, που η οργάνωσίς τους ISIS (που έχει διώξει τους πιστούς από τις χριστιανικές κοινότητες της ανατολικής Συρίας) εξαπλώθηκε και στο κεντρικό και βόρειο Ιράκ.
• Οι τζιχαντιστές πυρπολούν μοναστήρια και ναούς, βασανίζουν τους χριστιανούς, διαπομπεύουν δημόσια, ακόμα και αποκεφαλίζουν. Διώκτες του Χριστιανισμού, εφάμιλλοι του Νέρωνα, του Διοκλητιανού και θηρίων της Σοβιετικής Ενώσεως, με χειρότερο τον Στάλιν.
• Το χριστιανικό αίμα χύνεται ποτάμι στο Ιράκ. Για να διακρίνουν τα φανατισμένα τους πιόνια, ποιά σπίτια είναι χριστιανικά, μπογιάτισαν τις εξώπορτες με το γράμμα «Ν» (nastani, έτσι λέγονται στα αραβικά οι χριστιανοί).
Και οι χριστιανοί;
Έχουν παραδώσει τον εαυτό τους στο Χριστό, ξέροντας, ότι ο λόγος Του πάντοτε ισχύει: «Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν» (Ιωάν. ιε΄ 20). Έγραψαν όλοι στα σπίτια τους: «Είμαστε όλοι χριστιανοί!».
• Οι χριστιανοί διώκονται. 35.000 κάτοικοι γύρω από τη Μοσούλη πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Δημοσιεύτηκε, ότι επεχείρησαν μόνο έναν Εσταυρωμένο από μια εκκλησία να πάρουν μαζί τους στο δρόμο του διωγμού.

• Δυναμώνονται με τη χάρι του Θεού, ιδίως όταν τους ειδοποιούν οι απηνείς διώκτες: «Δεν έχετε πια θέσι εδώ και πρέπει να φύγετε αμέσως!».
• Παρακαλούν τον Κύριο να τους ενισχύη, ιδίως όταν πλησιάζη να εκπνεύση το τελεσίγραφο των εχθρών: «Άν δεν συμμορφωθείτε, να φύγετε αμέσως, τότε δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά το σπαθί».
• Εγκαταλείπουν πατρίδες, που είναι πανάρχαιες κοιτίδες Χριστιανισμού, απαντώντας με υπομονή και καρτερία στις κτηνωδίες των τζιχαντιστών.
• Προτιμούν να πεθάνουν, παρά να πέσουν στην παγίδα: «Ή αρνείστε τον Χριστό ή πεθαίνετε».
Εμείς, πότε βρεθήκαμε σε τέτοια διλήμματα; Καλοπερασάκηδες χριστιανοί, αρνούμαστε με την ασέβειά μας και την ασέλγειά μας, τον Χριστό. Και μένουμε και ασυγκίνητοι μπροστά στο φαινόμενο των νεομαρτύρων.
• Οι χριστιανοί του Ιράκ και άλλων περιοχών ζουν καθημερινά με το «απόκριμα του θανάτου». Συγκινητικός ο ηρωισμός και των χριστιανών γυναικών. Προτιμούν θάνατο παρά ατίμωσι. Στις 4 Σεπτεμβρίου οι τζιχαντιστές έκοψαν τα κεφάλια τριών μοναζουσών στο Καμερούν!
• Ας γίνουν οι νέοι αυτοί μάρτυρες του Χριστιανισμού αφορμή να ξαναβαπτιστούμε στο πνεύμα των αγίων μαρτύρων. Τα ωραιότερα «λείψανά» τους, δηλαδή κατάλοιπα, η συνέχειά τους, είναι αυτοί οι νεομάρτυρες. Αίμα μαρτύρων ποτίζει και θα ποτίζη το δέντρο του Χριστιανισμού. Ποτέ δεν θα μαραθεί. Θα μετα¬φυ¬τεύεται, αλλά πάντα θα φουντώνη.
Ευλογητός ο Θεός!

Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Αεράκης

Alpha Bank: Αυτονόητη η ανάγκη λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές

Alpha Bank: Αυτονόητη η ανάγκη λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές
http://4.bp.blogspot.com/-OySh3r_RCBQ/US4yxTKK8YI/AAAAAAAA_Cg/O2zZdg-k_2k/s320/%CE%9A%CE%9B%CE%A9%CE%A4%CE%A3%CE%99%CE%91+2.jpg
Σχόλιο: αυτονόητες θα είναι οι κλωτσιές που θα φάτε στο τέλος
«Το άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή επιβάλλεται λόγω της μεγάλης ανάγκης που έχει η χώρα για ανάπτυξη του τουρισμού και για αύξηση της αποδοτικότητας της λειτουργίας του κλάδου του λιανικού εμπορίου που αποτελούν πολύ σημαντικούς κλάδους για τη χώρα που συμβάλλουν, ή μπορεί να συμβάλουν, στην έξοδο της χώρας από την κρίση και στην επάνοδο της απασχόλησης σε ανοδική πορεία.

Οι λόγοι αυτοί είναι ιδιαίτερα εμφανείς σε μια χρονιά κατά την οποία θα επισκεφτούν την Ελλάδα 19,5 εκατ. τουρίστες και επιπλέον άνω των 2,0 εκατ. επισκεπτών μέσω της κρουαζιέρας. Επομένως, η ανάγκη λειτουργίας και την Κυριακή και των εμπορικών καταστημάτων στις ανωτέρω περιοχές είναι αυτονόητη» εκτιμούν οικονομικοί αναλυτές της Alpha Bank, στο εβδομαδιαίο οικονομικό δελτίο της τράπεζας.
«Με την απαγόρευση της λειτουργίας των καταστημάτων την Κυριακή παραβιάζεται κατάφωρα το δικαίωμα του καταστηματάρχη που βλέπει ευκαιρίες εξυπηρέτησης των πελατών του και αύξησης των εσόδων του με τη λειτουργία του και κατά την Κυριακή, ιδιαίτερα αν βρίσκεται σε τουριστική περιοχή σε περίοδο μεγάλης αύξησης του τουρισμού. Είτε με αργία σε κάποια άλλη ημέρα της εβδομάδος ή όχι. Ο καταστηματάρχης αυτός έχει σαφείς περιορισμούς όσον αφορά την απασχόληση των εργαζομένων που χρησιμοποιεί και σε καμιά περίπτωση δεν δύναται να τους υποχρεώσει να εργαστούν την Κυριακή παράνομα ή χωρίς τη θέλησή τους. Επομένως, είτε θα προσλάβει επιπλέον εργαζόμενους είτε θα λειτουργήσει την επιχείρησή του ο ίδιος με μέλη της οικογένειάς του. Από την άλλη πλευρά, ο καταστηματάρχης αυτός δεν ανοίγει ποτέ το κατάστημά του την Κυριακή πριν τις 12 μμ αφού αφενός αποτελεί πρότυπο τήρησης των θρησκευτικών του καθηκόντων και αφετέρου έως το μεσημέρι οι τουρίστες συνήθως κοιμούνται. Αυτός ο καταστηματάρχης είναι ο μόνος που υφίσταται δυσεπανόρθωτη ηθική και οικονομική βλάβη και αυτό προκύπτει από την απαγόρευση του» εκτιμούν οι αναλυτές της τράπεζας.
Στην ανάλυση τους θέτουν το ερώτημα: «Πώς να αυξηθεί η δαπάνη ανά τουρίστα όταν τα καταστήματα είναι κλειστά κατά το ένα τέταρτο του χρόνου κατά τον οποίο ο τουρίστας παραμένει στην Ελλάδα; Ή γενικότερα, πώς να αυξηθεί η δαπάνη ανά τουρίστα όταν δεν επιδιώκουμε να προσελκύσουμε τους τουρίστες στα καταστήματα με την προσφορά υψηλής ποιότητας προϊόντων (αγαθών και υπηρεσιών), όλες τις ημέρες της εβδομάδος (ιδιαίτερα κατά την περίοδο αιχμής) και σε ανταγωνιστικό κόστος;»
«Ωστόσο, το ΣτΕ, σε πρόσφατη απόφασή του, αναγνώρισε την ανάγκη εξυπηρέτησης του αυξημένου αριθμού τουριστών και τις Κυριακές, και έκρινε ότι το άνοιγμα των καταστημάτων θα μπορεί να εξασφαλιστεί με απόφαση του αντι-περιφερειάρχη κάθε περιοχής.
Ο τελευταίος θα έχει τη δυνατότητα να επιτρέψει στην περιοχή του τη λειτουργία των καταστημάτων έως 250 τ.μ. και υπό τον όρο αυτά τα καταστήματα να μην ανήκουν σε αλυσίδα καταστημάτων, να μη λειτουργούν ως «κατάστημα εντός καταστήματος» και να μην βρίσκονται σε εκπτωτικά καταστήματα, εκπτωτικά κέντρα ή εκπτωτικά χωριά» αναφέρουν.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΛΑΙΔΗΣ ΓΚΑΓΚΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Η Ελλάδα υποδέχτηκε την απόλυτη ντίβα της ποπ μουσικής, την τραγουδίστρια Lady Gaga. Η Lady Gaga δεν πρόλαβε καλά-καλά να πατήσει το πόδι της στην Ελλάδα, και τρέλανε όλους τους θαυμαστές της που την περίμεναν υπομονετικά για ένα αυτόγραφο. Στην συναυλία που θα δοθεί στο ΟΑΚΑ, αναμένεται να γίνει το ..σώσαι. Χιλιάδες Νεοέλληνες θα τρέξουν για να απολαύσουν τον… «Χορό των Δαιμόνων», καθώς η χώρα αυτή προδομένη και απαξιωμένη εκείνο που της απέμεινε είναι να δοξάζει μια άσπρη διχτυωτή φούστα με ροζ string από μέσα, και με δυο κοχύλια να καλύπτουν το στήθος.

 Η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι για πολλούς, για άλλους η γοργόνα των παραμυθιών, η «πόρτα» για ότι πιο απίθανα αισχρό έχει να φανταστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος, μέσα σε χρυσοποίκιλτα πούπουλα κάτω από μια ελληνική σημαία στην Ακρόπολη. Οι Νεοέλληνες πανηγυρίζουν γιατί ήρθε η Λαίδη Γκαγκά στην Αθήνα. Τι κρίμα όμως. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που δεν πρόλαβαν να πανηγυρίσουν αυτόν τον «θρίαμβο». Ας δούμε ποιοι είναι αυτοί κόντρα σε όλο αυτόν το πανηγυρικό κλίμα.

Ο Γιώργος ήταν ένα παιδί με φοβερό μυαλό. Τελείωσε πληροφορική και έπαιζε όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα στα δάχτυλα ενώ είχε και ένα πνευματικό που τον συμβούλευε για πολλά πράγματα. Πανδρεύτηκε την μοναδική κοπέλα που γνώρισε στην ζωή του, (!!!), και έκανε ένα παιδί μαζί της. Ο Γιώργος άνοιξε ένα μαγαζί με κομπιούτερ και από την αρχή η δουλειά πήγε πολύ καλά. Έτσι αποφάσισε να ανοίξει και δεύτερο μαγαζί. Ξέσπασε όμως η κρίση, η δουλειά άρχισε να πέφτει με κατακόρυφο ρυθμό. Οι μικρές επιχειρήσεις έπρεπε να καταστραφούν γιατί έτσι το ήθελε η ξένη μνημονιακή κατοχή. Σε λίγο καιρό άρχισαν να τον πνίγουν τα χρέη. Την τελευταία φορά που τον είδα μου είπε ότι κλείνει το τελευταίο του μαγαζί που τον γέμισε με χρέη και φεύγει στην Αγγλία όπου ζούσε ο κουνιάδος του, ο οποίος του υποσχέθηκε να του βρει την καλύτερη δουλειά. «Η χώρα αυτή δεν έχει να μου προσφέρει τίποτα παρά μόνο χρέη και καταστροφή. Αν και δεν το ήθελα αυτό ούτε και ο πνευματικός μου, φεύγω και δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσω ποτέ πίσω», ήταν τα τελευταία του λόγια.

Η Μαρία ήταν φοιτήτρια Οικονομικών Επιστημών. Ο πατέρας της ήταν υψηλόβαθμος υπάλληλος σε μια μεγάλη ιδιωτική εταιρία. Η μητέρα της δούλευε και αυτή στην ίδια εταιρία στην αποθήκη. Είχαν ένα αρκετά ευρύχωρο σπίτι κληρονομιά από τους παππούδες της και ο πατέρας της είχε πάρει ένα δάνειο για να αγοράσουν και το διπλανό που το προόριζαν για την ίδια. Η Μαρία είχε και ένα αδελφό που πήγαινε ακόμα στο γυμνάσιο. Από τα τέλη του 2011 η εταιρεία του πατέρα της άρχισε να κάνει «κοιλιά» και με την κρίση να πέφτουν οι πωλήσεις στο κατακόρυφο. Μια μέρα, ο πρόεδρος τους μάζεψε και τους ανήγγειλε ότι η εταιρεία θα κλείσει και ότι το μόνο που μπορούσε να κάνει είναι να τους δώσει κάποια αποζημίωση. Ο πατέρας της Μαρίας καταστεναχωρέθηκε και κλείστηκε στο σπίτι χωρίς να μιλά σε κανένα. Εντωμεταξύ άρχισαν να τρέχουν και οι δόσεις του δανείου χωρίς να μπορεί να τις πληρώσει. Δουλειά δεν μπορούσε να βρει πουθενά γιατί ήδη ήταν 55 χρονών. Τον είχε πιάσει μεγάλη κατάθλιψη. Μια μέρα η Μαρία γυρίζοντας στο σπίτι ενώ η μάνα έλειπε ψάχνοντας απελπισμένη για κάποια ευκαιριακή εργασία και ο αδελφός της ήταν στο σχολείο, όταν άνοιξε την πόρτα αντίκρισε ένα σοκαριστικό θέαμα. Ο πατέρας κείτονταν ξαπλωμένος νεκρός στο σαλόνι. Είχε καταπιεί ένα ολόκληρο κουτί. Ο πατέρας της Μαρίας είχε αυτοκτονήσει.

Η κυρία Ελένη ήταν συνταξιούχος υποστράτηγου. Είχε δυο παιδιά αλλά ζούσαν στο εξωτερικό και έτσι έμενε μόνη της. Σχεδόν κάθε μέρα έρχονταν μια ανιψιά της και την κοίταζε. Είχε βέβαια καλή σύνταξη αλλά με τις συνεχείς περικοπές άρχισαν τα πράγματα να δυσκολεύουν. Παρ’ όλα αυτά θεωρούνταν προνομιούχα γιατί τα έξοδα της ήταν λίγα και τα λεφτά της σύνταξης την αρκούσαν και με το παραπάνω. Μια μέρα που πήγε να πάρει την σύνταξη από την τράπεζα, όταν βγήκε έξω δεν παρατήρησε ότι την κοιτούσαν έντονα δυο μελαψά άτομα. Περπάτησε μέχρι το σπίτι της και όταν έφτασε μπήκε στην κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας και κατευθύνθηκε στο ισόγειο διαμέρισμα όπου έμενε. Μόλις άνοιξε την εξώπορτα της ξαφνικά ξεπήδησαν από το πουθενά τα δυο μελαψά άτομα που την είχαν ακολουθήσει χωρίς να το καταλάβει και την έσπρωξαν με βία μέσα. «Δώσε αμέσως τα λεφτά», της είπαν με σπαστά ελληνικά. Η κυρία Ελένη τρόμαξε, άρχισε να ζαλίζεται, είδε τα πάντα γύρω της να χάνονται από το ξαφνικό σοκ. Σωριάστηκε κάτω. Την άλλη μέρα τα κεντρικά δελτία ειδήσεων έλεγαν πως μια χήρα συνταξιούχος βρέθηκε νεκρή στην εξώπορτα του σπιτιού της, προφανώς θύμα ληστείας γιατί μόλις είχε εισπράξει την σύνταξη της. Σε λίγες μέρες οι δυο μελαψοί πιαστήκαν από την αστυνομία αλλά κανένα κανάλι δεν μετέδωσε την είδηση και ούτε ανέφερε ότι επρόκειτο για δυο μελαψά άτομα, (σσς! γιατί υπάρχει και το αντιρατσιστικό).

Αυτή είναι η ευτυχισμένη Ελλάδα της Λαίδης Γκαγκά και του μνημονίου της ξενικής κατοχής. Η Ελλάδα που τα βράδια στενάζει στις καφετέριες και στα μπαράκια. Η Ελλάδα που για μια ποδοσφαιρική ομάδα σφάζονται σαν τα κριάρια. Η Ελλάδα της απόγνωσης, της αυτοκτονίας, και της ιστορικής καταστροφής. «Πολιτικά ερπετά» με εκατομμύρια στις καταθέσεις τους, είτε προέρχονται από τα αριστερά, είτε προέρχονται από τα δεξιά, αρέσκονται να παρελαύνουν κάθε μέρα στις οθόνες και να μιλούν ατελείωτα για μια χώρα που… βρίσκεται κάπου στο υπερπέραν.
Είναι οι ζηλωτές της Λαίδης Γκαγκά. 
Την ζηλεύουν και φιλοδοξούν να την φτάσουν σε δημοτικότητα.
 Η Ελλάδα του εικοστού πρώτου αιώνα. 
Η Ελλάδα που σαν σύγχρονη Μήδεια τρώει τα παιδιά της.
Υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα. 
Εκεί που χτυπά μια καμπάνα, υπάρχει το πορτραίτο του Καποδίστρια.
 Άραγε αύριο τι μας ξημερώνει ;;; 

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Εγγραφές στις Σχολές Βυζαντινής Μουσικής & Αγιογραφίας

 http://diakonima.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/09/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%82-620x899.jpg

Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας ανακοινώνει ότι άρχισαν κι εφέτος οι εγγραφές των Σχολών Βυζαντινής Μουσικής και Βυζαντινής Αγιογραφίας της Ιεράς Μητροπόλεως, που λειτουργούν στην Ιερά Πόλη Μεσολογγίου και στην πόλη του Αγρινίου.

Πιο συγκεκριμένα:

  • Στην Ιερά Πόλη Μεσολογγίου
  • Στην πόλη του Αγρινίου:

            Η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής «Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης» και η Σχολή Βυζαντινής Αγιογραφίας «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» στεγάζονται στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως, στη διασταύρωση των οδών Γ. Χονδρού και Κανατά. (Πληροφορίες στο τηλ. 26310 23301).

Οι εγγραφές και για τις δύο Σχολές θα γίνονται καθημερινά στο Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως «Φάρος Ορθοδοξίας» στην Πλατεία Κέννεντυ (τηλ. επικοινωνίας 26310 26549).

Για τη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής έως την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου.

Για τη Σχολή Βυζαντινής Αγιογραφίας έως την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου.

Η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής «Δαυΐδ ο Ψαλμωδός» στεγάζεται στον παλαιό Φαφούτειο Οικοτροφείο, όπισθεν του Ι. Ναού Αγίας Τριάδος, στην οδό Αγίας Τριάδος 2. (Πληροφορίες στο τηλ. 26410 31083).

Οι εγγραφές θα γίνονται έως την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου στη διεύθυνση της Σχολής, κατά τις απογευματινές ώρες.

Η Σχολή Βυζαντινής Αγιογραφίας «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» στεγάζεται στην οδό Μελεάγρου 30. (Πληροφορίες στο τηλ. 26410 55567). Οι εγγραφές θα γίνονται έως την Παρασκευή 3 Οκτωβρίου στη διεύθυνση της Σχολής, κατά τις ώρες 10:00’ – 12:00’ και 17:30’ – 19:30’.

Εκ του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας

της Ιεράς Μητροπόλεως

ΤΟ ΣτΕ «ΑΠΑΓΟΡΕYΕΙ» ΤΗN ΛΕΙΤΟΥΡΓIA ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜAΤΩΝ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚEΣ «Ἡ ἠθικὴ βλάβη τῶν ἐμπόρων, ὑπαλλήλων, κ.λπ. ποὺ ἀναφέρεται στὸ δικαίωμα τοῦ ἐλευθέρου χρόνου καὶ τῆς ἀπολαύσεώς του ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν οἰκογένειά τους κατὰ τὴν κοινὴ ἀργία τῆς Κυριακῆς καθὼς καὶ στὸ δικαίωμα στὴν ἄσκηση τῆς θρησκευτικῆς λατρείας, παρίσταται αὐτονοήτως δυσεπανόρθωτη».

http://2.bp.blogspot.com/-_yvfMZ_f6qo/VBHrbfY8RdI/AAAAAAAB1dw/08--SuFBWB4/s1600/Untitled-1.jpg

 Τὸ ΣτΕ «ἀπαγορεύει» τὴ λειτουργία τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακὲς

Ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας
μὲ τὴν ὑπ᾽  ἀριθμ. 307/2014 ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀναστολῶν.
Ἡ ἀπόφαση θὰ ἰσχύσει προσωρινά,
τουλάχιστον μέχρι τὸ τέλος τοῦ 2014

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἐδῶ ἔχουν καταστρατηγήσει καὶ παραβιάσει ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, τὴν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας θὰ φοβηθοῦν;

.         Σύμφωνα μὲ τὸ σκεπτικὸ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἀπὸ τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακὲς θὰ ὑποστοῦν «ἀνεπανόρθωτη οἰκονομικὴ βλάβη» καὶ «αὐτονοήτως δυσεπανόρθωτη ἠθικὴ βλάβη» οἱ καταστηματάρχες, οἱ ἔμποροι  καὶ οἱ ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι
.                   Προσωρινά, τουλάχιστον μέχρι τὴν ἐκπνοὴ τοῦ 2014 ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἔβαλε τέλος στὸ ἄνοιγμα τῶν καταστημάτων κατὰ τὶς Κυριακές. Οἱ σύμβουλοι τῆς Ἐπικρατείας ἔκριναν ὅτι ἀπὸ τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακὲς θὰ ὑποστοῦν «ἀνεπανόρθωτη οἰκονομικὴ βλάβη» καὶ «αὐτονοήτως δυσεπανόρθωτη ἠθικὴ βλάβη» οἱ καταστηματάρχες, οἱ ἔμποροι, οἱ ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι, κ.λπ.
.                 Στὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο ἔχουν προσφύγει ἐπαγγελματικὲς Ὁμοσπονδίες ἐμπόρων, ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων, καταστηματάρχες καὶ ἔμποροι καὶ ζητοῦν νὰ ἀνασταλεῖ καὶ νὰ ἀκυρωθεῖ ὠς  ἀντισυνταγματική, παράνομη, ἀντίθετη στὴν Διεθνῆ Σύμβαση τῆς Γενεύης καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ νομοθεσία ἡ ἀπόφαση τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἀνάπτυξης (7.7.2014) ποὺ ἐπιτρέπει πιλοτικὰ γιὰ ἕνα ἔτος τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων ὅλες τὶς Κυριακὲς τοῦ χρόνου.
.                 Ἀκόμη, ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ ἐπίμαχο μέτρο δὲν ἀναμένεται νὰ ὁδηγήσει οὔτε στὴ βελτίωση τῶν ὅρων τῆς ἀγορᾶς ἐργασίας καὶ τὴ μείωση τῆς ἀνεργίας, οὔτε στὴν αὔξηση τοῦ κύκλου ἐργασιῶν τῶν καταστημάτων, οὔτε στὴ μείωση τῶν τιμῶν πρὸς ὄφελος τῶν καταναλωτῶν, ἀλλά, ἀντίθετα, θὰ καταφέρει ἕνα πρόσθετο πλῆγμα στὸν ἤδη δοκιμαζόμενο κλάδο τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων.
.                 Ἐπίσης, ὑποστηρίζουν ὅτι ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἐπίμαχης ἀπόφασης τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἀνάπτυξης, θὰ τοὺς στερήσει τὴν ἀναγκαία ἑβδομαδιαία ἀνάπαυση, ψυχαγωγία καὶ ἐπαφὴ μὲ τὰ μέλη τῆς οἰκογένειάς τους καὶ θὰ δυσχεράνει  τὴν ἄσκηση τῶν θρησκευτικῶν τους καθηκόντων.
.                 Μάλιστα ἀναφέρουν ὅτι ἡ βλάβη αὐτὴ ποὺ δέχονται δὲν μπορεῖ νὰ θεραπευθεῖ μὲ τὴν μετάθεση τῆς ἀργίας σὲ διαφορετικὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας γιὰ κάθε ἐργαζόμενο, ἐνῷ  θὰ πληγοῦν τόσον οἱ ἰδιοκτῆτες μικρῶν καὶ μεσαίων ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, οἱ ὁποῖοι «θὰ ἀναγκαστοῦν σὲ παροχὴ ἀπασχολήσεως προσωπικῆς ἢ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας τους λόγῳ ἀδυναμίας ἀπασχολήσεως προσθέτου προσωπικοῦ, ὅσο καὶ οἱ ἐργαζόμενοι ἐμποροϋπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξαναγκασθοῦν ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ παρέχουν ἐργασία τὴν Κυριακή».

Γιατί δὲν ἐπιτρέπει τὸ ΣτΕ τὸ ἄνοιγμα τῶν καταστημάτων τὴν Κυριακὴ

 .                 Ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας μὲ τὴν ὑπ᾽  ἀριθμ. 307/2014 ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀναστολῶν μὲ πρόεδρο τὸν Σωτήρη Ρίζο καὶ εἰσηγήτρια τὴν Μαρία Καρακανώφ, ἔκαναν δεκτὴ τὴν αἴτηση τῶν ἐμπόρων, κ.λπ. καὶ ἀναστέλλουν τὴν ἐπίμαχη ἀπόφαση τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἀνάπτυξης.
.                 Ἡ ἀναστολὴ ὑλοποίησης τῆς ἐπίμαχης ἀπόφασης ἰσχύει μέχρι νὰ ἐκδοθεῖ ὁριστικὴ ἀπόφαση ἐπὶ τῆς κυρίας προσφυγῆς ποὺ ἔχουν καταθέσει καὶ θὰ συζητηθεῖ στὴν Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ τὸ πρῶτο δεκαήμερο τοῦ ἐρχομένου Νοεμβρίου μὲ εἰσηγητὴ τὸν σύμβουλο Ἐπικρατείας Δημήτρη Μακρῆ. Ἡ ὁριστικὴ ἀπόφαση τῆς Ὁλομελείας ἀναμένεται νὰ δημοσιευθεῖ στὸ τέλος τοῦ ἔτους ἢ μὲ τὴν εἴσοδο τοῦ ἐρχομένου.
.                 Ἡ Ὁλομέλεια ἔκρινε ὅτι ἡ ἠθικὴ βλάβη τῶν ἐμπόρων, ὑπαλλήλων, κ.λπ. ποὺ ἀναφέρεται «στ δικαίωμα το λευθέρου χρόνου κα τς πολαύσεώς του π κοινο μ τν οκογένειά τους κατ τν κοιν ργία τς Κυριακς καθς κα στ δικαίωμα στν σκηση τς θρησκευτικς λατρείας, παρίσταται ατονοήτως δυσεπανόρθωτη».
.                 Παράλληλα, ἢ  οἰκονομικὴ βλάβη ὅσων ἔχουν προσφύγει στὸ ΣτΕ  «πιθανολογεῖται ἐπίσης ὡς ἀνεπανόρθωτη, ἢ πάντως δυσχερῶς ἐπανορθώσιμη, ἀπὸ τὰ προσκομισθέντα ἀπὸ αὐτοὺς στοιχεῖα καὶ μελέτες ἁρμοδίων ἐρευνητικῶν φορέων τῆς Ἑλλάδας καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐκτιμώμενα ὑπὸ τὸ φῶς τῆς κοινῶς γνωστῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, τὰ στοιχεῖα δὲ αὐτὰ δὲν ἀμφισβητοῦνται οὔτε ἀποκρούονται ἀπὸ τὴ διοίκηση».
.                 Ἐξ ἄλλου, προσθέτουν οἱ δικαστές, «ἡ ἐπίκληση ἐκ μέρους τῆς διοικήσεως τῆς ἐξαγωγῆς συμπερασμάτων ἀπὸ τὴν πιλοτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ μέτρου ὡς λόγου δημοσίου συμφέροντος κωλύοντος τὴ χορήγηση τῆς αἰτούμενης ἀναστολῆς, δὲν δύναται νὰ ἀντισταθμίσει τὴν πιθανολογούμενη βλάβη τῶν αἰτούντων (ἐμπόρων, κ.λπ.), πολλῷ μᾶλλον καθ’ ὅσον ἡ διοίκηση δὲν ἐπικαλεῖται οὔτε προσκομίζει στοιχεῖα ἢ μελέτες ἐπὶ τῶν ὁποίων δύναται νὰ θεμελιωθεῖ προσδοκία θετικῶν ἀποτελεσμάτων ἀπὸ τὸ ἐπίμαχο μέτρο».
.                 Οἱ δικαστὲς ἐπικαλοῦνται στὴν ἀπόφασή τους στοιχεῖα τῆς ΕΛΣΤΑΤ γιὰ τὴν  ἀπασχόληση κατὰ τὶς Κυριακές, ἀλλὰ καὶ στατιστικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὶς ἄλλες  Εὐρωπαϊκές  χῶρες γιὰ τὴν ἀπασχόληση ἐργαζομένων, τὴν πορεία τῆς κερδοφορίας κατὰ τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων τὴν ἑβδόμη ἡμέρα, ἀπὸ ἔρευνα τοῦ Ἰνστιτούτου Μελετῶν τῆς ΓΣΕΒΕΕ (τὰ στοιχεῖα προσκομίσθηκαν ἀπὸ τοὺς προσφεύγοντες στὸ ΣτΕ).
.                 Ἀντίθετα, οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας ἀναφέρουν ὅτι οἱ ὑπόλοιποι ἰσχυρισμοὶ τῶν ἐμπόρων, κ.λπ., δὲν κρίνονται «προδήλως βάσιμοι». Μεταξὺ τῶν ἰσχυρισμῶν  αὐτῶν εἶναι ὅτι παραβιάζεται ἡ ὑπερνομοθετικῆς ἰσχύος διεθνὴς σύμβασης τῆς Γενεύης ποὺ καθιερώνει τὴν Κυριακὴ ὡς ἡμέρα ἀργίας καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ νομοθεσία (ὁδηγία 94/104/1993) καὶ ὅτι ἐκδόθηκε ἡ ὑπουργικὴ ἀπόφαση ἐκτὸς τῆς προβλεπομένης προθεσμίας.
.                 Ἡ Ὁλομέλεια ἀναφέρει ὡς πρὸς τὴν ἀνάγκη ἐξυπηρέτησης τοῦ αὐξημένου ἀριθμοῦ τουριστῶν καὶ τὶς Κυριακές, ὅτι μπορεῖ μὲ ἀπόφαση τοῦ ἀντιπεριφερειάρχη νὰ ὁριστοῦν οἱ περιοχὲς ποὺ ἐπιτρέπεται ἡ λειτουργία τῶν καταστημάτων μέχρι 250 τ.μ. (δηλαδὴ τουριστικὲς περιοχὲς) καὶ ὑπὸ  τὸν ὅρο νὰ μὴ ἀνήκουν σὲ ἁλυσίδα καταστημάτων, νὰ μὴ λειτουργοῦν ὡς «κατάστημα ἐντὸς καταστήματος» καὶ νὰ μὴ βρίσκονται σὲ ἐκπτωτικὰ καταστήματα, ἐκπτωτικὰ κέντρα ἢ ἐκπτωτικὰ χωριά».
.                 Στὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο ἔχουν προσφύγει ἡ Ἐθνικὴ Συνομοσπονδία Ἑλληνικοῦ Ἐμπορίου, ἡ Γενικὴ  Συνομοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν -Βιοτεχνῶν – Ἐμπόρων Ἑλλάδος, ἡ Ὁμοσπονδία Ἰδιωτικῶν Ὑπαλλήλων Ἑλλάδος, ὁ Ἐμπορικὸς Σύλλογος Θεσσαλονίκης, δύο ἐμπορικὲς ἑταιρεῖες ποὺ ἔχουν καταστήματα στὴν Ἀθήνα καὶ στὴν Θεσσαλονίκη καὶ δέκα ἔμποροι.

 πηγή

ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

http://antexoume.files.wordpress.com/2013/09/agios-eftsathios.jpg


Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ(ΠΛΑΚΙΔΑΣ),Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ Η ΘΕΟΠΙΣΤΗ(ΤΑΤΙΑΝΗ) ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΠΙΣΤΟΣ.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΥΣ ΑΓΙΑΣΑΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΣ.

ΒΛΕΠΕΤΕ ΔΕΝ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΣΟΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΤΟΥΣ.

Βίος Αγίου Ευσταθίου
Ο Άγιος Ευστάθιος η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του στις 20 Σεπτεμβρίου μαζί με την σύζυγο του Θεοπίστη και τα παιδιά του Αγάπιο και Θεόπιστο.



Ο γενναίος Στρατηγός
Ήταν αξιωματούχος εξαίρετος, διακεκριμένος. Ήταν επίσης ξακουστός για την υψηλή καταγωγή του και τα άφθονα πλούτη του... Ήταν εγκρατής στις επιθυμίες του. Δεν επέτρεπε στις ορέξεις του σώματος του να κυριαρχούν. Ήταν σώφρων Αγαπούσε την δικαιοσύνη. Έκανε ότι μπορούσε για ν’ ανακουφίσει τον πόνο και τη δυστυχία των φτωχών. Ήταν με μια λέξη ενάρετος. Ο Πλακίδας είχε δύο γιούς, πού του μοιάζανε στην αρρενωπή σωματική διάπλαση και στο χαρακτήρα. Είχε και την ενάρετη γυναίκα του πού ονομαζόταν Τατιανή.

Το μεγάλο θαύμα
Μια μέρα είχε βγει με τους στρατιώτες στο δάσος για κυνήγι. Ξαφνικά βλέπει ανάμεσα στους πυκνόφυλλους θάμνους εκεί κοντά του ένα μεγαλόσωμο ελάφι Πλημμυρίζει από χαρά ο στρατηγός και μονολογεί:
- Μάλιστα! Αυτό είναι κυνήγι... Δεν πρέπει να το χάσω! Το ελάφι όμως αρχίζει να τρέχει. Δρασκελίζει τους θάμνους μ’ ευκολία και φεύγει. Ο στρατηγός Πλακίδας κάνει συναγερμό στους στρατιώτες του και καβάλα όπως είναι στο άλογο του, ακολουθεί κατά πόδι το ελάφι.
Ξαφνικά, ενώ ίδρωτας λούζει τον ίδιο και το άλογό του, φθάνουν μπροστά σ’ ένα χάσμα. Είναι ένα αδιάβατο σημείο. Ένας επικίνδυνος απότομος λάκκος. Και το σημείο αυτό το περνάει εύκολα το ελάφι.

Αντιθέτως, για το άλογο είναι αδύνατο το πέρασμα. Κοιτάζει επίμονα ο στρατηγός να βρει κάποιο άλλο σημείο για να συνέχιση το κυνήγι του.
Ξαφνικά καθώς κοιτάζει προς την κατεύθυνση του ελαφιού και τα χάνει. Το ελάφι είναι εκεί απέναντι του, στην αντίπερα όχθη του λάκκου. Στέκεται εκεί σαν ήμερο. Ο στρατηγός αρχίζει ξαφνικά να χλωμιάζει και μένει εκστατικός, διότι τώρα βλέπει και κάτι άλλο. Στη μέση των κεράτων του ελαφιού βλέπει να λαμποκοπάει ένας Σταυρός.
Ο Σταυρός είχε επάνω του την θεία μορφή του Εσταυρωμένου Χριστού και άστραφτε σαν τον ήλιο.
Πάνω στην ταραχή του ακούει ο στρατηγός από το σημείο του Σταυρού μια φωνή να του λέγει:
- Γιατί, Πλακίδα με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον οποίον συ τιμάς με τάς έργα και την αρετή σου, αν και δεν με γνωρίζεις, μολονότι, δεν είσαι χριστιανός!... Για σένα, ώ ΓΙλακίδα, φανερώθηκα πάνω στο ζώο. Πρέπει να γνωρίζεις, ότι είναι πάντοτε μπροστά μου οι καλοσύνες σου και οι ελεημοσύνες πού κάνεις. Ήρθα, λοιπόν, εδώ για να σε αμείψω για την αρετή. Ήρθα να σε πιάσω στα δίχτυα της φιλανθρωπίας μου. Δεν είναι σωστό εσύ ο καλός και δίκαιος να μένεις στην πλάνη των ειδώλων και να λατρεύεις αναίσθητα αντικείμενα...

Ο στρατηγός συγκλονισμένος από το όραμα και την θεϊκή φωνή, δεν μπορεί να συγκρατηθεί στο άλογό του και πέφτει στη γη. Ύστερα από λίγο συνέρχεται. Παίρνει θάρρος. Κοιτάζει ολόγυρα του και φωνάζει με δυνατή φωνή.
— Ποιος είσαι συ, πού μου μιλάς; Τίνος είναι η φωνή πού ακούω; Πες ποιος είσαι. Φανερώσου σ' εμένα για να σε πιστέψω!
Τότε ακούστηκε επιγραμματική η φωνή του Κυρίου:
— Είμαι ο δημιουργός του Ουρανού και της γης, Πλακίδα... Είμαι ο Χριστός πού σταυρώθηκα, πού τάφηκα και αναστήθηκα εκ νεκρών...
Σεισμός ψυχοσωτήριος γίνεται εκείνη την στιγμή στη ζωή του στρατηγού. Συγκινημένος και ταραγμένος δεν ξέρει πώς να ευχαριστήσει τον Κύριο. Το πρόσωπο του πέφτει στο χώμα και γεμάτο ευγνωμοσύνη και πίστη ομολογεί τον Χριστό:
— Πιστεύω, Κύριε, ότι πράγματι Συ είσαι ο κτίστης και Δημιουργός του κόσμου. Πιστεύω ότι Συ είσαι ο μόνος αληθινός Θεός και κανείς άλλος!... Και τότε ακούει ο στρατηγός την θεία φωνή να του λέγει:
— Και τώρα, πού όπως λέγεις πιστεύεις, πήγαινε στον Αρχιερέα της Πατρίδος σου να βαπτιστής χριστιανός, όπως βαπτίζονται τόσοι και τόσοι...
Αναθαρρεί τότε ο στρατηγός και ρωτάει αν μπορεί, αν επιτρέπεται ν’ ανακοινώσει όλα αυτά στην οικογένειά του για να πιστέψουν στο Χριστό και η γυναίκα του και τα παιδιά του.
— Ναι, του απαντάει η θεία φωνή. Να βαπτισθείτε όλοι και έπειτα να ξαναέρθεις εδώ για να σού φανερώσω τί θα σού συμβεί εις το μέλλον...



Ο Πλακίδας βαπτίζεται και ονομάζεται Ευστάθιος
Συγκινημένος από το όραμα και τα λόγια του Χριστού έφθασε το βράδυ στο σπίτι του ο Πλακίδας. Άρχισε έπειτα γεμάτος παλμό να διηγείται όσα είδε και άκουσε την ημέρα εκείνη. Η γυναίκα του τον άκουγε με προσοχή και χωρίς να χάσουν χρόνου έτρεχαν στον Αρχιερέα για να τους βαπτίσει.
Βάπτισε πρώτα τον στρατηγό Πλακίδα, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος... και του έδωσε το χριστιανικό όνομα Ευστάθιος. Ακολούθως βάπτισε την Τατιανή και της έδωσε το νέο όνομα Θεοπίστη. Εν συνεχεία βαπτίστηκαν τα παιδιά τους τα οποία ονομάσθηκαν Αγάπιος και Θεόπιστος.

… «Θα πάθης όσα και ο Ιώβ»...
Λουσμένος με τη χάρι του Θεού πλέον ο Ευστάθιος έτρεξε προς το σημείο όπου είχε δει το όραμα. Πήγε, λοιπόν και γονάτισε εκεί απ’ όπου είχε ακούσει την προηγουμένη ημέρα την θεία φωνή. Γονάτισε μπρούμητα κλαίγοντας και ευχαριστώντας τον Θεό.
Άκουσε τότε την γνώριμη υπερκόσμια φωνή να του λέγει:
— Ευτυχής είσαι Ευστάθιε, διότι δέχθηκες το σωτήριο Βάπτισμα και κατετσάκισες την δύναμη του πονηρού διαβόλου. Να ξέρης όμως ότι ο διάβολος θα σου κηρύξει σκληρό πόλεμο. Δεν θα πάψει να σού προετοιμάζει πειρασμούς. Σχέδιο του και σκοπός του είναι να σε αναγκάσει να βλασφημήσεις, ν’ αρνηθείς την πίστη σου και να κολασθείς αιώνια.
Θα πάθεις όσα ο Ιώβ τον καιρό εκείνο, τελικώς όμως θα νικήσεις τον διάβολο...
— Αγωνίσου με ανδρεία Ευστάθιε υπέρ των καλών έργων. Η χάρις μου θα σε συνοδεύει και σένα και την συντροφιά σου και θα φυλάξει τις ψυχές σας από τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού...

Οι δοκιμασίες αρχίζουν
Ο φθονερός Σατανάς κηρύττει ανοικτό πόλεμο εναντίον του. Ένα είδος χολέρας πέφτει στο μέρος εκείνο και οι δούλοι του καθώς και οι συγγενείς του πεθαίνουν. Δεν απογοητεύεται ο Άγιος. Δίνει κουράγιο στη γυναίκα του και στα παιδιά του... Προτού όμως συνέλθει από το κτύπημα αυτό πέφτει μια άλλη αρρώστια και ψοφάνε όλα τα ζωντανά του... Για ν’ απαλύνει την θλίψη, πού απλώνεται από τα αλλεπάλληλα κτυπήματα, παίρνει την οικογένειά του και πηγαίνει στην εξοχή. Κατά την διάρκεια της απουσίας εκείνης όμως, μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι τους και το ερημώνουν. Έτσι από πλούσιοι έμειναν φτωχοί και αξιολύπητοι!

Χάνει την γυναίκα του
Έπιασε λοιπόν λιμάνι η οικογένεια και μπαρκάρησε για την Αίγυπτο. Ο Πλοίαρχος ζήτησε από τον άγιο υπέρογκα ναύλα. Έκανε εκβιασμό γιατί του άρεσε η Θεοπίστη και ήθελε να την κρατήσει σκλάβα του. Οι παρακλήσεις του Αγίου Ευσταθίου και οι υποσχέσεις δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Ο Άγιος επιμένει αγωνίζεται να σώσει την γυναίκα του. Τελικώς τον κατεβάζουν στο πρώτο λιμάνι βίαια με τα δύο παιδιά του. Τότε εκείνος, τα παιδιά του και η γυναίκα του κλαίνε γοερά και σπαραξικάρδια για τον φοβερό χωρισμό.

Χάνει τα παιδιά του
Καθώς προχωρούσαν έπεσαν πάνω στην κοίτη ενός ποταμού πού είχε πολύ νερό. Το ποτάμι αυτό έπρεπε να το προσπεράσουν και γέφυρα δεν υπήρχε πουθενά. Τότε ο Άγιος έκανε το σταυρό του πήρε το ένα παιδί και το έβαλε στην απέναντι όχθη. Γύρισε εν συνεχεία να πάρει και το άλλο. Ενώ δε βρισκόταν στο μέσον του πλάτους του ποταμού, βλέπει ένα λιοντάρι αγριεμένο να ορμάει και του αρπάζει το ένα παιδί. Κι εκεί πού αυτός κραυγάζει απελπισμένος, μη μπορώντας τίποτε άλλο να κάμει συμβαίνει κάτι πιο απελπιστικό.
Ένας μεγαλόσωμος λύκος του αρπάζει από την όχθη και το δεύτερο παιδί του το μικρότερο. Το αρπάζει και φεύγει, εξαφανίζεται σαν αστραπή μέσα στο δάσος.
Έκλαιγε σαν άνθρωπος, στον μεγάλο πόνο του, έκανε ευλαβικά τα παράπονα του στο Θεό, αλλά τελικά με θερμή προσευχή Τον παρεκάλεσε λέγοντάς:
— Κύριε, δός μου θάρρος και υπομονή. Θέλω και τώρα στις δύσκολες στιγμές να μείνω μαζί Σου, να είμαι δικό Σου. Κύριε μη με εγκαταλείψεις. Προστάτεψε την γυναίκα μου και σώσε τα παιδιά μου. Κάνε το θαύμα σου. Βοήθησέ με να ξαναβρώ την οικογένειά μου.
Περπατώντας μέρες ολόκληρες, νηστικός, άυπνος και συντετριμμένος έφθασε σε κάποια πόλη πού την λέγανε Βάδησσο. Εκεί στάθμευσε ο Άγιος και έπιασε δουλειά για να βγάζει το ψωμί του.

Πώς σώθηκαν τα παιδιά του και η γυναίκα του
Το λιοντάρι όταν απομακρύνθηκε από την όχθη το κυνήγησαν μερικοί βοσκοί και έσωσαν το παιδί από τα αιμοχαρή δόντια του. Το ίδιο συνέβη και με τον λύκο. Τον είδαν μερικοί γεωργοί πού κρατούσε το παιδί στο στόμα και τον κυνήγησαν επιμόνως. Τελικώς και ο λύκος πιεζόμενος εγκατέλειψε και το άλλο παιδί του Αγίου σώο. Το ένα, λοιπόν, από τα παιδιά μεγάλωσε μέσα στους τσοπάνους και το άλλο στους γεωργούς.
Αλλά και η γυναίκα του Αγίου γλύτωσε από την ατίμωση, διότι ο πλοίαρχος κατά θεία οικονομία αρρώστησε βαριά την ίδια μέρα πού κατέβασαν τον άγιο Ευστάθιο και τα παιδιά του από το καράβι και έτσι δεν μπόρεσε να εκπληρώσει την αισχρή επιθυμία του. Όταν μάλιστα έφθασε στην Πατρίδα του πέθανε ο αμαρτωλός εκείνος εκβιαστής.



Ξαναβρίσκει την οικογένεια του
Ο Αυτοκράτορας Τραϊανός έδωσε εντολή να βρουν τον Πλακίδα για να είναι επικεφαλής στον πόλεμο κατά των βαρβάρων που απειλούσαν την Ρώμη.
Ο άγιος επειδή είδε ότι υπήρχε λίγος στρατός έδωσε διαταγή να στρατολογηθούν και άλλοι, ανάμεσα σε αυτούς που στρατολογήθηκαν ήταν και οι δύο υιοί του. Ο Άγιος εν τω μεταξύ σημείωσε μεγάλες επιτυχίες στην εκστρατεία του εκείνη. Πολλές πόλεις, φρούρια κι οχυρά ελευθέρωσε. Έπειτα αφού πέρασε τον ποταμόν Χρύσπιν, κατεκυρίευσε την χώρα, φθάνοντας στην πόλη, πού ήταν η Θεοπίστη. Έστησε δε κατά θεία συγκυρία την σκηνή του στον κήπο της Θεοπίστης, διότι αυτό ήταν κτήμα του άρχοντα και πλουσίου πλοιάρχου, πού είχε κατακρατήσει την Θεοπίστη στο πλοίο και ο οποίος είχε πεθάνει. Εκεί με την Θεία Οικονομία η οικογένεια αναγνώρισε ο ένας τον άλλον και ξαναέσμιξε.

Πως μαρτυρεί η οικογένεια
Μετά το επιτυχές τέλος των επιχειρήσεων ο Άγιος σταμάτησε τον πόλεμο και γύρισε θριαμβευτής στην Ρώμη. Εν τω μεταξύ είχε πεθάνει ο αυτοκράτορας Τραϊανός και στο θρόνο είχε ανεβεί ο ανεψιός του Αδριανός, γνωστός για το μίσος πού έτρεφε εναντίον των Χριστιανών. Εκείνος βγαίνει να τον υποδεχθεί και να τον συγχαρεί. Τον συμβούλεψε δε να θυσιάσει στον Απόλλωνα και τους άλλους θεούς, διότι του έκανε αυτές τις ευεργεσίες.
Τότε ο Ευστάθιος, ο σταθερός εκείνος και αδαμάντινος οπαδός του Χριστού, γεμάτος ηρωικό μεγαλείο, γεμάτος θάρρος, και πίστη αληθινή ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν λέγοντας:
— Είμαι Χριστιανός αυτοκράτορα. Πιστεύω στο Θεό των Χριστιανών. Μην ελπίζεις λοιπόν, από μένα θυσίες στα ειδωλικά ξόανα, στα σιχαμερά κατασκευάσματα των ανθρώπων.
Ο Αδριανός διέταξε τότε οργισμένος να του βγάλουν την στολή του στρατηγού και συγχρόνως με διάφορα λόγια προσπαθούσε να τους πείσει όλους ν’ αλλάξουν γνώμη, αλλά όλοι τους, όλη η οικογένεια ήταν σταθερή. Μετά απ’ αυτά, τους έβαλε σε μια πεδιάδα κι άφησαν ένα λιοντάρι πεινασμένο να τους κατασπαράξει. Το λιοντάρι τρέχοντας, έφθασε κοντά τους, αλλά δεν τους πείραξε καθόλου. Τουναντίον, γύριζε χαρούμενο γύρω τους σαν ήμερο σκυλάκι.

Στη συνέχεια διατάσσει ο Αυτοκράτορας να κάψουν ένα μεγάλο χάλκινο βόδι και να τους βάλουν μέσα. Έτσι κι έγινε. Προηγουμένως όμως οι Άγιοι εκείνοι και γενναίοι του Χριστού Μάρτυρες παρεκάλεσαν τους στρατιώτες, να προσευχηθούν. Προσευχήθηκαν στο Θεό να τους δώσει δύναμη για να υποφέρουν τα βασανιστήρια και να θάψουν τα σώματά τους όλα μαζί.
Μετά τρεις μέρες άνοιξαν το χάλκινο βόδι κι είδαν με έκπληξη ότι οι μεν ψυχές τους είχαν ταξιδέψει στην αιώνια και ευτυχισμένη κατοικία των ουρανών, αλλά ούτε μία τρίχα δεν είχε θιγή από τα λείψανα των Αγίων. Είδε αυτά ο Αδριανός, φοβήθηκε κι έφυγε.
Ο κόσμος μόλις είδε το θαύμα, φώναξε με όλη τη δύναμη της ψυχής του:
— Μεγάλος ο Θεός των Χριστιανών. Αυτός μόνον είναι Θεός αληθινός και κανείς άλλος!
Οι χριστιανοί εκμεταλλεύτηκαν το θόρυβο και τη σύγχυση και πήραν τα λείψανα των Αγίων και τους ενταφίασαν μαζί. Όπως ήταν και η επιθυμία τους.




Στίχος
Ευστάθιον δούς παγγενή χαλκούς φλέγει, και παγγενή ου του Θεού σώζεις, Λόγε.
Εικάδι Ευστάθιε γενεή άμα εν βοί καύθη.

Ἀπολυτίκον. Ἦχος ἅ΄. Τῆς ἔρημου πολίτης
Ἀγρευθεῖς οὐρανόθεν πρός εὐσέβειαν ἔνδοξε, τή τοῦ σοί ὀφθέντος δυνάμει, δί’ ἐλάφου, Εὐστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, καί ἤστραψας ἐν ἄθλοις ἱεροῖς σύν τή θεία σου συμβίω καί τοῖς υἱοῖς φαιδρύνων τούς βοώντας σοί• δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δείξαντι σέ ἐν παντί, Ἰώβ παμμάκαρ δεύτερον.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τή ὑπερμάχω
Ὡς τῆς ἀνδρείας τοῦ Ἰώβ ἔμψυχον ἄγαλμα. Καί τῶν Μαρτύρων κοινωνόν καί ἀκροθίνιον. Ἐπαξίως εὐφημοῦμεν σέ, Ἀθληφόρε• Ὡς ὁ Παῦλος γάρ θεοκλητός γενόμενος. Ἐμεγάλυνας τόν Λόγον δί’ ἀθλήσεως• Ὅθεν κράζομεν, χαίροις Μάρτυς Εὐστάθιε.

Μεγαλυνάρια
Οὐρανόθεν μάκαρ καταυγασθεῖς, στήλη τῆς ἀνδρείας ἀνεδείχθης ἐν πειρασμοῖς, καί πανοικεσία, Εὐστάθιε, ἀθλήσας, τῆς ἄνω βασιλείας ἀξίως ἔτυχες.

Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις ἀνδραγαθῶν, καρτερίας τοῖς πόνοις ὑπεραθλῶν, νέος ἀνηγόρευσαι, Ἰὼβ Μάρτυς πανένδοξε· τῶν γὰρ τερπνῶν τοῦ βίου, παθῶν τὴν ἀφαίρεσιν, σὺν γυναικὶ καὶ τέκνοις, Θεῷ ηὐχαρίστησας· ὅθεν ἐπὶ τέλει, τῶν ἀγώνων ὡς νίκης, βραβεῖον παρέσχε σοι, τὴν τοῦ αἵματος πρόσχυσιν, Ἀθλοφόρε Εὐστάθιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων, ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος
Ὕμνον μοι δώρησαι ὁ Θεός μου, ἀνυμνῆσαι καὶ λέγειν νυνὶ τοὺς ἀγῶνας τοῦ Ἀθλοφόρου σου Κύριε, ὅπως εὐρύθμως ἐγκωμιάσω τὸν γενναῖον ἐν τοῖς ἄθλοις Εὐστάθιον, τὸν νικητὴν ἐν πολέμοις ἐχθρῶν γεγονότα ἀεί, τὸν μέγαν ἐν εὐσεβείᾳ, καὶ χορῷ τῶν Μαρτύρων ἐκλάμψαντα· σὺν τούτοις γὰρ ψάλλει ἀπαύστως σοι, μετ' Ἀγγέλων ὁ πάνσοφος, λαμβάνων ἐξ ὕψους θείαν ἄφεσιν.

Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας: Άντε και καλή τύχη μάγκες!





Χθες 19-09-2014 συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ακτίου – Βόνιτσας, τα οποίο ανέδειξε την διοίκηση του Νομικού Προσώπου του Δήμου «Κέντρο Κοινωνικής Μέριμνας και Ανάπτυξης Δήμου Ακτίου – Βόνιτσας» και απ΄ ότι όλα δείχνουν η νέα δημοτική Αρχή φαίνεται να εφαρμόζει «τά του Καίσαρος τω Καίσαρι», σε απλή απόδοση: πρέπει να αποδίδουμε στον καθένα ό,τι του αρμόζει ή τουλάχιστον κάτι για τον κόπο του! Τόση προβολή, τόσοι χοροί, τόσες φωτογραφίες, τόσοι εναγκαλισμοί, τόσα χαμόγελα!  …«δούναι και λαβείν»…αθάνατη η ελληνική γλώσσα


Ο τίτλος δανεισμένος από τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου

katouna koupepe

Τα "ου φωνητά" του Οιδιπόδειου μύθου

(Συμβολή στη συζήτηση για την ομοφυλοφιλία)

Το αριστούργημα του Σοφοκλή ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ έχει παιχθεί δεκάδες φορές σε θεατρικές σκηνές. Έχουν γραφεί γι’αυτό εκατοντάδες θεατροκριτικές. Έγιναν χιλιάδες θεωρητικές αναλύσεις. Κυκλοφόρησαν γι' αυτό, πολύτομες «Ιστορίες Θεάτρου».
Όμως, από σεμνοτυφία ή από ενοχή παρασιωπάται ο ουσιώδης πυρήνας του μεγάλου ζητήματος.

Του Μητροπ. Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Πριν αναζητήσουμε την κατάρα που κυνηγούσε -μέχρι που εξόντωσε πλήρως- τον Οίκο των Λαβδακιδών, ας υπενθυμίσω το γνωστό σε όλους μας μέρος του μύθου κι έπειτα θα προσθέσω το «ου φωνητό» και περιέργως κρυπτόμενο.

Ο Λάϊος, βασιλιάς των Θηβών, παντρεμένος με την Ιοκάστη, κόρη του Μενοικέως και αδελφή του Κρέοντος, δεν μπορεί να τεκνοποιήσει.

Ζητώντας χρησμό από το Μαντείο των Δελφών, μαθαίνει πως πρέπει να αποφύγει κάθε προσπάθεια γιατί: αν αποκτήσει γιό, το παιδί του αυτό θα τον σκοτώσει και θα πάρει το θρόνο, νυμφευόμενο την ίδια του τη μητέρα.

Μεθυσμένος κάποιο βράδυ, ο Λάϊος, λησμονεί το χρησμό και αφήνει έγκυο την γυναίκα του Ιοκάστη. Το παιδί που φτάνει τελικά στον κόσμο, είναι ο απευκταίος γιός.

Κατατρομαγμένος ο Λάϊος, παραδίδει το βρέφος σε ένα έμπιστό του βοσκό, για να το αφήσει βορά στα θηρία, πάνω στο βουνό Κιθαιρώνα.

Ένας άλλος βοσκός, στις υπηρεσίες του βασιλιά της Κορίνθου, Πόλυβου, βρίσκει το παιδί, κρεμασμένο από τα σφυρά των ποδιών του, που γι’αυτό το λόγο είναι καταπληγωμένα.

Παίρνει να αναθρέψει το βρέφος και στη συνέχεια το προσφέρει στον Πόλυβο και στη γυναίκα του Μερόπη. Αυτοί, επειδή είναι άτεκνοι, το μεγαλώνουν σαν δικό τους και του δίνουν το όνομα: Οιδίποδας (οίδημα + πους) λόγῳ του οιδήματος των ποδιών του.

Μεγαλώνοντας ο Οιδίποδας και πηγαίνοντας στο Μαντείο των Δελφών για να ευχαριστήσει το θεό Απόλλωνα (ως Κουροτρόφο) για την μέχρι τότε προς αυτόν προστασία του, ή (κατ’άλλην εκδοχή) για να πληροφορηθεί αν είναι πραγματικός γιός των Κορίνθιων βασιλέων (επειδή από ακριτομύθια συνομιλήκου του: υποψιάστηκε «κάτι περίεργο» στην ύπάρξή του) έλαβε μιαν άλλη τρομερή απάντηση στο ερώτημά του.

Το φριχτότατο εκείνο χρησμό πως: αν επιστρέψει στο πατρογονικό του, θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του.

Κατατρομαγμένος πλέον ο Οιδίποδας και θεωρώντας ακόμα γονείς του τον Πόλυβο και τη Μερόπη, φεύγει από το Μαντείο του Απόλλωνα, παίρνοντας αντίθετη τώρα κατεύθυνση από το δρόμο του ερχομού του. Την ίδια περίπου χρονική στιγμή, ο βασιλιάς Λάϊος (έχοντας σκοτώσει τον πεθερό του Μενοικέα) φεύγει από τις Θήβες με κατεύθυνση προς το Μαντείο των Δελφών. Σκοπός του είναι να ζητήσει από τους ιερείς του Απόλλωνα συμβουλές για τον καθαρμό του, από το καινούργιο έγκλημα που έχει διαπράξει.

Στη λεγόμενη Σχιστή Οδό (σημερινή Δαύλεια) επέρχεται η μοιραία συνάντηση του Οιδίποδα με το Λάϊο.

Λόγῳ της στενότητος του δρόμου και του ανυποχώρητου και των δύο (στο ποιός πρώτος θα περάσει), συμβαίνει η προγραμματισμένη από τον Απόλλωνα σύγκρουση: πατέρα και γιού, που αφήνει τον Λάϊο νεκρό και τον Οιδίποδα (εν αγνοίᾳ του) πατροκτόνο.

Ενώ ο Οιδίποδας οδοιπορεί προς την κατεύθυνση των Θηβών, εκεί έχουν προηγηθεί άλλα γεγονότα.

Το θρόνο έχει αναλάβει ο Κρέοντας, ενώ στους κατοίκους έχει πέσει καινούργια συμφορά.

Η Σφίγγα (ένα τέρας με πρόσωπο και στήθη γυναίκας, πόδια, σώμα και ουρά λιονταριού και φτερούγες ορνέου) έχει εγκατασταθεί στο Φίκιον όρος, μπροστά από τις Θήβες.

Λέει στους περαστικούς ένα αίνιγμα και τους καταβροχθίζει όλους, γιατί κανείς τους δεν μπορεί να το λύσει.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Κρέοντας προσφέρει το βασίλειο και το χέρι της Ιοκάστης, στον όποιον δήποτε θα κατόρθωνε -λύνοντας το αίνιγμα- να απαλλάξει από το κακό τη χώρα.

Ο Οιδίποδας φτάνει σαν από μηχανής θεός και λύνει το αίνιγμα. Η Σφίγγα αυτοκτονεί και τότε προσφέρεται σαν ανταμοιβή στον Οιδίποδα, το βασίλειο των Θηβών και το χέρι της Ιοκάστης.

Η κατάρα του Οίκου των Λαβδακιδών βυθίζει το μαχαίρι της, όλο και πιό βαθειά, στο κόκκαλο.

Ακολουθούν προϊόντα της αιμομειχτικής σχέσεως, τα τέσσερα παιδιά του Οιδίποδα, ο Ετεοκλής, ο Πολυνείκης, η Ισμήνη και η Αντιγόνη.

Το «πλήρως συντελεσθέν» ανουσιούργημα, προκαλεί πια την οργή των θεών.

Ένας φοβερός λοιμός διατρέχει ολόκληρη τη χώρα των Θηβαίων: καταστρέφει τις αναγεννητικές ικανότητες κάθε εμβίου όντος, ανθρώπων και ζώων και απορρίπτονται τα κυοφορούμενα. Έτσι, ο βασιλιάς Οιδίποδας αναγκάζεται να στείλει τον Κρέοντα στο Μαντείο, να του φέρει καινούργιο χρησμό για την «μήνιν των αθανάτων».

Ο Απόλλωνας αναγγέλλει, σαν μόνο μέσο σωτηρίας την απομάκρυνση του φονιά του Λαΐου από τη χώρα.

Οι έρευνες του Οιδίποδα για την ανακάλυψη του ενόχου, συγκλίνουν όλο και περισσότερο προς τον ίδιο.

Τέλος, ο μάντης Τειρεσίας, του αποκαλύπτει πλήρως την ενοχή του και τις συνυφασμένες με αυτήν βδελυρότητες: την πατροκτονία και την αιμομειχτική του σχέση.

Η Ιοκάστη αυτοκτονεί. Ο Οιδίποδας αυτοτυφλώνεται, φεύγει από τις Θήβες και οδοιπορεί τραγικά μέχρι το θάνατό του. Οι δυό γιοί του, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης, αλληλοσκοτώνονται. Η κόρη του Αντιγόνη θανατώνεται (καταδικάζεται για απείθεια στους ανθρώπινους Νόμους, πιστεύοντας ακράδαντα πως υπερασπίζεται τους θείους). Η Ισμήνη χάνεται στην αχλύ του μύθου.

Πράγματι, φαντάζουν εντελώς παράλογα όλα τα τραγικά δεινοπαθήματα του Οιδίποδα και τελείως ανεξήγητη η σκληρότητα του θεού Απόλλωνα!

Η «κάθαρση του άγους» πραγματοποιείται και το καταραμένο γένος των Λαβδακιδών εξαφανίζεται ολόκληρο από το πρόσωπο της γης.

Όμως, ποιά είναι η κατάρα εκείνη που το ξεθεμελίωσε, και που με τόση «επιμέλεια» αποκρύπτεται μέχρι τις μέρες μας;
Θα χρειαστεί να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μύθου από την άλλη του μεριά.

ΟΣΑ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΑΝ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ...
ΤΑ «ΟΥ ΦΩΝΗΤΑ»


Ο Λάϊος, γιός του Λαβδάκου και διάδοχος του θρόνου των Θηβών, εκθρονισμένος, σε πολύ μικρή ηλικία, από τους Αμφίωνα και Ζήθο, ζητάει καταφυγή στον Ήλειο βασιλιά Πέλοπα.

Όταν ανδρώνεται (μέσα στη βασιλική αυλή του Πέλοπα) ο Λάϊος διαπράττει ένα πρωτοφανές έγκλημα στα χρονικά, του μέχρι τότε ελληνοευρωπαϊκού γεωγραφικού χώρου. Συγκεκριμένα κατονομάζεται σαν ο πρώτος άντρας που ερωτεύεται άτομο όμοιο προς το φύλο του, ρέποντας σεξουαλικά προς αυτό.

Τα συμβάντα έχουν ως εξής: Ο Λάϊος εκπαιδεύοντας στην αρματοδρομία τον «εκπάγλου καλλονής» νεαρότατο γιό του Πέλοπα, Χρύσιππο, κυριεύεται από ένα πλήθος συναισθημάτων τα οποία αδυνατεί να δαμάσει.

Τη μοιραία εκείνη ημέρα της αρχής των δεινών, ο Λάϊος σε μια έκρηξη του αλλόκοτου και ιδιώνυμου -έκτοτε- πάθους του, τον μεταχειρίζεται σαν σεξουαλικό όργανο αντίθετο με την αντρική φύση του.

Ο Χρύσιππος, μετά ταύτα, αντιλαμβανόμενος «την ολεθριότητα του συμβάντος» και «το ανεπανόρθωτο της εγκληματικής πράξεως κατά της προσωπικότητός του», αυτοκτονεί, μη μπορώντας να αντέξει τη φρικαλεότητα της ατιμώσεώς του.

Ο Λάϊος ξαναβρίσκοντας τις πρόσκαιρα χαμένες φρένες του και διαβλέποντας το βέβαιο και οικτρό τέλος του, σε περίπτωση σύλληψής του από τον Πέλοπα, δραπετεύει αρματοδρομώντας με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα.

Η μη επάνοδος του Χρυσίππου στα πατρικά του ανάκτορα, οδηγεί τον γεμάτο ανησυχίες πατέρα, σε αναζήτηση που καταλήγει στην ανακάλυψη του ψυχορραγούντος παιδιού του.

Ο Χρύσιππος ψελλίζει προς τον φρίττοντα πατέρα του την «ανδροφονία» που υπέστη και πεθαίνει.

Μανιώδης ο Πέλοπας ξεκινά για την καταδίωξη του Λάϊου, που όμως καταφέρνει να του ξεφύγει και να περάσει στη Στερεά Ελλάδα.

Στο τέλος, απελπισμένος ο Πέλοπας πέφτει και γονυπετής, κοντά στο σημερινό Ισθμό, παρακαλεί τους Άνακτες θεούς του Ολύμπου να τον εκδικήσουν, ξεπληρώνοντας με δίκαιη και ανάλογη αντιμισθία την ανόσια πράξη του Λάϊου.

Τότε ο Ζεύς, με την ανυποχώρητη παρότρυνση της συζύγου του Ήρας (θεότητος που αντιπροσωπεύει την εξέλιξη από την πρωταρχική ενστικτώδη διαβίωση των ανθρωπίνων όντων, στην πολιτισμένη και εδραζόμενη σε νόμους και θεσμούς κοινωνία) δίνει εντολή στον Απόλλωνα για τον μέχρι και του τελευταίου σπέρματος αφανισμό του Οίκου των Λαβδακιδών.

Τα παραπάνω, προηγούμενα του Οιδιπόδειου μύθου, δυστυχώς, δεν μας «αποκαλύπτονται», ίσως από σεμνοτυφία. Όμως, μόνο η αλυσιδωτή γνώση τους ερμηνεύει τα προδιαγεγραμμένα από τον Παντεπόπτη και Απολλύωνα θεό, για την βήμα προς βήμα καθοδική πορεία και το τραγικό τέλος του δυσώνυμου Λάϊου, του τρισδύστυχου Οιδίποδα και των απογόνων του.

Το «ταλαιπωρημένο μυστικό του Οιδίποδα» διαστρεβλώθηκε βάναυσα από ψυχαναλυτές (όπως ο Σίγκμουντ Φρόϋντ).

Όμως, όσο παραμένει τριπλοκλειδωμένο (είτε από άγνοια, είτε από συνωμοσία σιωπής), τόσο η φιλοσοφική σκέψη του μεγάλου Τραγικού του 5ου π.Χ. αιώνα, θα μας διδάσκεται κολοβωμένη.

Οι αιώνες που ακολούθησαν «λογικοποίησαν» ή «επικαιροποίησαν» το μύθο, αφούν τον ξανασύνθεσαν, άλλοτε με σεμνοτυφία κι άλλοτε με ένοχη σιωπή, αξιοποιώντας το φιλοσοφικό και θεολογικό του υπόβαθρο με βάση τις ανάλογες κοινωνιολογικές προεκτάσεις που ήθελαν να του προσδώσουν σε κάθε εποχή.

Έτσι έκαναν ο Σενέκας (30 μ.Χ.), το «ρομάντζο των Θηβών» (1150-1159), ο Χανς Ζακς (1550), ο Κορνήλιος (1659), οι Λη και Ντράϋντεν (1679), ο Βολταίρος (1718), ο Α. φον Πλάτεν (1828), ο Ερρίκος Ίψεν («Βρυκόλακες» 1881), η Λίλιαν Χέλμαν («Η ώρα των παιδιών»1934) και ο Έντουαρντ Ντμίτρικ (1947).

πηγή 

Όλα γκαγκά!..

 http://i1.cdnds.net/13/46/618x494/lady-gaga.jpg

Το ατόπημα της «επετειακής» επιστροφής Καρατζαφέρη

 http://4.bp.blogspot.com/-nolUv3QmO0U/VBq6dG3BQZI/AAAAAAADN3U/fZ9Fl24cD-0/s1600/karatzaferis-samaras-660_4.png

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Ακούω ότι κάποιοι συνεργάτες του πρωθυπουργού, με τη συνεργασία μελών της Κ.Ο., προωθούν την ιδέα να μετατρέψουν τις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 40 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ σε σόου επιστροφής του προέδρου του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη. Μεγαλύτερο λάθος από αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει.

Οι εκδηλώσεις με τον γενικό τίτλο «40 χρόνια: Από κρίση σε κρίση», τις οποίες προετοιμάζει ο κομματικός μηχανισμός, άλλον σκοπό έχουν: Σίγουρα να υπενθυμίσουν ότι από το 1974 μέχρι σήμερα οι Έλληνες εμπιστεύονται το «τιμόνι» της χώρας στη συντηρητική παράταξη και στις ηγεσίες της κάθε φορά που ο τόπος περνάει κρίση.
Ασφαλώς θα θυμίσουν ότι η Κεντροδεξιά πιστώνεται όλες τις μεγάλες εθνικές επιλογές και δεν βαρύνεται με παράδοση εθνικής κυριαρχίας (ΔΝΤ, Ίμια). Πάντως, όχι για να επαναληφθεί το σόου του Έκτακτου Συνεδρίου του 2000, όταν η παράταξη σε άλλες εποχές υποδέχθηκε τον Γιώργο Σουφλιά με τη φράση «καλωσόρισες, Γιώργο…». Άλλο Σουφλιάς, άλλο Καρατζαφέρης…

Αν η εισήγηση γίνει τελικώς δεκτή από τον πρωθυπουργό, ο οποίος δεν έχει δώσει ακόμη έγκριση, η εντύπωσξη που έχω είναι ότι θα έχει διαπράξει ολέθριο λάθος. Όχι μόνο γιατί θα έχει δρομολογήσει την επιστροφή ενός στελέχους που πολέμησε προσωπικά τον ίδιο και άλλους δύο ηγέτες της παράταξης, χωρίς να έχει διατυπωθεί μισή συγγνώμη. Ούτε γιατί θα του ανοίξει διάπλατες τις θύρες, χωρίς προηγουμένως να έχει βάλει λουκέτο στο κόμμα του. Προσωπική μου εκτίμηση (διευκρινίζω: εκτίμηση, όχι πληροφορία) είναι ότι ένα τέτοιο σόου θα έχει πολλαπλές συνέπειες:

Πρώτον, εκτιμώ ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα χάσει την ευκαιρία να ανασύρει όλα τα βίντεο με τις κατά καιρούς δηλώσεις του κυρίου Καρατζαφέρη εναντίον των κυρίων Σαμαρά και Καραμανλή, αλλά και του αείμνηστου Έβερτ. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κατέβηκε στις ευρωεκλογές με σύνθημα την ανατροπή του πρωθυπουργού.

Δεύτερον, εκτιμώ ότι η εμμονή στην πρόσκληση και η απόδοση πανηγυρικού χρώματος στην επιστροφή του ασώτου υιού θα αποτελέσουν την αφορμή για αποχή κορυφαίων ιστορικών στελεχών από την εκδήλωση. Κομπάρσος στη μετά βαΐων και κλάδων επιστροφή ενός ανθρώπου ο οποίος πολέμησε ανηλεώς τη ΝΔ δύσκολα θα γίνει κανείς τους…

Τρίτον, φοβάμαι ότι μία τέτοια μεθόδευση θα έχει επίπτωση στη σύνθεση των ψηφοδελτίων του κόμματος – αποχές.

Όποιος επιμείνει σε αυτήν αλλού έχει τον νου του και όχι στην επέτειο της ΝΔ. Σκέφτεται με όρους ήττας και το μυαλό του είναι στον μετεκλογικό συσχετισμό δυνάμεων εντός της ΝΔ.
Επειδή, λοιπόν, η ήττα δεν περνά από το μυαλό του πρωθυπουργού, είμαι βέβαιος ότι θα αποτρέψει το λάθος.

 πηγή