Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

http://www.antifono.gr/portal/images/stories/1_50.jpg

Πως βλέπουν τον Τσίπρα!

14 φωτογραφίες που.. μιλάνε...!!!



photosmilane12

14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

Αυτό το κλικ του φωτογραφικού φακού είναι πραγματικά μαγικό, ειδικά όταν απαθανατίζει μια σπουδαία σκηνή, μια ξεχωριστή στιγμή, μια ιδιαίτερη σχέση… Φωτογραφίες που μιλάνε και λένε τόσα πολλά μέσα από χρώματα, αγγίγματα, μορφές, βλέμματα, εκφράσεις… Εικόνες που δεν… βάζουν γλώσσα μέσα τους και προκαλούν ποικίλα συναισθήματα, άπειρες σκέψεις, προβληματισμούς, δάκρυα αλλά και γέλιο.
Μια φράση δεν είναι ποτέ αρκετή να περιγράψει τόσα νοήματα και άλλα τόσα μηνύματα. Η σιωπή μπορεί να αποτελεί την καλύτερη «μετάφραση» για καθεμία εικόνα που θα δείτε, αλλά μερικές λέξεις θα δώσουν το έναυσμα για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα…

1. Μια όαση στο σκοτάδι…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

2. Οι δυσκολίες είναι για να ξεπερνιούνται…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

3. Η αντιστροφή της πραγματικότητας…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

4. Σ’ έχω στο χέρι!

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

5. Πρόσωπο με πρόσωπο…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

6. Τάξη και αταξία…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

7. Οι συνήθεις δεν κόβονται ποτέ…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

8. Χτες είδα στο όνειρό μου… καλοκαιρινές διακοπές!

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

9. Μια extreme φιλία!

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

10. Μια ανεκτίμητη σχέση…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

11. «Υπερχείλιση»…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

12. Μια ωραία οικογένεια!

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

13. Η απόλαυση του αγαπημένου αθλήματος…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε!

14. Δισέγγονη…

dinfo.gr - 14 φωτογραφίες που.. μιλάνε! 
 

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΕΜΠΑΡΓΚΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ, «ΤΡΟΜΑΞΕ» ΠΟΛΛΑ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΑ

tsipras-putin_1 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Αν είναι κάτι που πραγματικά έκανε μεγάλη αίσθηση σε πολλά ξένα κέντρα, καθώς και στους εντόπιους υποτελείς τους, δεν ήταν τόσο οι δεδηλωμένες προθέσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης για τα εξοντωτικά μνημόνια των προκάτοχων της, ούτε οι ανακοινώσεις για την κατάργηση πολλών οικονομικών μέτρων κατά των μη προνομιούχων κοινωνικών τάξεων, αλλά η ενέργεια της αμφισβήτησης του κοινού ψηφίσματος των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο θέμα της διεύρυνσης του εμπάργκο κατά της Ρωσίας.

putin-karamanlis1

Είναι γνωστό πως η Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες θεωρείται πάντα σαν μια δεδομένη δουλική χώρα στην άσκηση της εξωτερικής της πολιτικής που σέρνονταν πίσω από τους περίφημους «συμμάχους» μας Αμερικανούς και άλλους ετέρους (κατά το Yes Man!). Αυτοί οι «σύμμαχοι» μας σε κάθε εθνικό πρόβλημα όχι μόνο μας εγκατέλειπαν με παραδειγματικό τρόπο, αλλά ακόμα περισσότερο, τάσσονταν σχεδόν πάντα υπέρ των αντίπαλων μας και σε δεδομένες περιπτώσεις υπέρ της τουρκικής προκλητικότητας όπως πρόσφατα στην κατάφορη παραβίαση από την πλευρά της Τουρκίας της κυπριακής υφαλοκρηπίδας. Με λίγα λόγια δεν είχαμε το δικαίωμα να ασκούμε ανεξάρτητη εθνική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα εθνικά μας συμφέροντα και αυτό το πληρώσαμε πολύ ακριβά. Όταν το 2007 επιχειρήθηκε μια στροφή στις στρατηγικές επιλογές της χώρας και να προχωρήσει κάνοντας καινούργιες συμμαχίες που θα εξυπηρετούσαν καλύτερα τα εθνικά και οικονομικά μας συμφέροντα, είχαμε τα γνωστά υπονομευτικά γεγονότα. Οι φονικές φωτιές το καλοκαίρι του 2007 και οι οργισμένες διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου του 2008 ήταν μόνο λίγες από τις κατευθυνόμενες αντιδράσεις εναντίον του τότε πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή. Το προσωπικό αμερικανόφιλο περιβάλλον του ακόμα και οι στενοί του συνεργάτες είχαν στραφεί εναντίον του και τον υπονόμευαν. Ο αρχηγός της τότε αντιπολίτευσης, ο γνωστός ελληνόφωνος ΓΑΠ, ωρύονταν για την φίλορωσική του στροφή που δεν συμβιβάζονταν με τις διασυνδέσεις του με τις ΗΠΑ. Μέχρι και παρακολουθήσεις τηλεφώνων γίνονταν και σχέδια δολοφονίας του από ξένες μυστικές υπηρεσίες
Όταν ξέσπασε η κρίση της Ουκρανίας το εντόπιο πολιτικό κατεστημένο συντάχτηκε σε ένα οικονομικό πόλεμο ενάντια στην Ρωσία του Πούτιν, μοναδική χώρα που είχε ενδιαφερθεί να επενδύσει στην χώρα μας για την ανόρθωση της οικονομίας μας γιατί απλούστατα τα συμφέροντα της τα είχε δει να συμβαδίσουν με τα δικά μας. Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής ενάντια τα εθνικά μας συμφέροντα και ενάντια στα οικονομικά μας συμφέροντα, ήταν η καταστροφή των ελληνικών εξαγωγών αγροτικών προϊόντων προς την Ρωσία. Το γεγονός αυτό ενθουσίασε την γειτονική Τουρκία που κλήθηκε να καλύψει με τον πιο κερδοφόρο τρόπο την νέα αυτή ελληνική μειοδοτική πολιτική. Αντί να παραδειγματίσουμε από την Τουρκία στο θέμα των Τατάρων της Κριμαίας που ζήτησαν επίσημα από τον Ερντογάν να επέμβει ενάντια στην επανένωση της Κριμαίας με την Ρωσία και εκείνος έκανε τα… «στραβά μάτια», εμείς από την έναρξη της ουκρανικής κρίσης ταυτιστήκαμε με υπόδουλο τρόπο με τους Ευρωπαίους εταίρους μας ενάντια στην Ρωσία. Για άλλη μια φορά οι Τούρκοι μας ξεπέρασαν και μας άφησαν στο «ράφι».
Η Ρωσία είναι από τις λίγες χώρες που υποστήριξε ανοιχτά την Κυπριακή Δημοκρατία στις τουρκικές προκλήσεις. Είναι από τις λίγες χώρες που στο παρελθόν έχει ταχθεί υπέρ των εθνικών μας συμφερόντων έναντι της τουρκικής προκλητικότητας και παρ’ όλα αυτά εμείς εξακολουθούσαμε πάντα να «σερνόμαστε» πίσω από τους γνωστούς «συμμάχους» μας που μας έχουν προδώσει επανειλημμένα στο παρελθόν. Αντί λοιπόν ο Πούτιν να είχε την δυνατότητα να επισκεφτεί την Αθήνα και να συζητήσει υψίστης σημασίας θέματα στρατηγικού ενδιαφέροντος καθώς η Ρωσία έχει επανειλημμένα δείξει στο παρελθόν μεγάλο ενδιαφέρων για στρατηγική συνεργασία με την Ελλάδα, εμείς τον σπρώχναμε συνεχώς στις φιλόξενες «αγκαλιές» της Τουρκίας. Και φυσικά οι Τούρκοι δεν έχασαν την ευκαιρία.
Δεν γνωρίζουμε αν τώρα θα επαναληφτεί το «πείραμα» της άσκησης ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Τα πρώτα μηνύματα δείχνουν πως οι νέοι κυβερνήτες της Ελλάδας σε αντίθεση με τους υποτελείς προκάτοχους τους, φέρονται αποφασισμένοι να προχωρήσουν με βάση μόνο τα εθνικά μας συμφέροντα και όχι τις έξωθεν εντολές. Το ζήτημα δεν είναι καθόλου απλό. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας το πολύ πιθανό σενάριο της εσωτερικής υπονόμευσης που δεν θα έχει σαν αφετηρία μόνο τις οικονομικές επιλογές της νέας κυβέρνησης, αλλά πολύ περισσότερο τις στρατηγικές της επιλογές. Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσει αυτή η κυβέρνηση να αντέξει ένα νέο… «Καραμανλή» και αν πραγματικά θα έχει την δυνατότητα να στηριχτεί σε νέες επωφελείς για τα εθνικά μας συμφέροντα συμμαχίες. Ας ελπίσουμε πως ναι, και…Οψόμεθα!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας
www.nikosxeiladakis.gr

Συνεχίζεται το Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Ραφαήλ στην Κατούνα.


Με ολοένα και αυξανόμενο ενδιαφέρον και ιδιαίτερη ροή προσκυνητών συνεχίζεται το προσκύνημα της Τιμίας Κάρας του Αγίου Ραφαήλ στην Κατούνα.
Η Τίμια Κάρα βρίσκεται  στον ενοριακό Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Κατούνας και η προσκύνηση γίνεται εν μέσω τελέσεως πλήθους Ιερών Ακολουθιών που αποτυπώνουν την ευλάβεια και την αγάπη των πιστών της περιοχής μας αλλά και από πολλά μέρη της Δυτικής Ελλάδος προς το πρόσωπο του θαυματουργού Αγίου Ραφαήλ.
Την Τρίτη 27 Ιανουαρίου το απόγευμα τελέσθηκε η ακολουθία του Εσπερινού και της Ιεράς Παρακλήσεως κατά την οποία κήρυξε τον θείο λόγο ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεώς μας Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. π. Επιφάνιος Καραγεώργος, ενώ το βράδυ της Τετάρτης τελέσθηκε κατανυκτική Ιερά Αγρυπνία επί τη εορτή της Ανακομιδής του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Ιγνατίου του θεοφόρου, με την συμμετοχή πλήθους πιστών.
Την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου το πρωί, θα τελεσθεί Αρχιερατική θεία Λειτουργία κατά την οποία θα ιερουργήσει ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. ΚΟΣΜΑΣ. 
Λόγω της μεγάλης προσέλευσης του κόσμου, η Τίμια Κάρα θα αναχωρήσει αντί για την Kυριακή 1 Φεβρουαρίου όπως αρχικά είχε ανακοινωθεί, την Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου ανήμερα της εορτής της Υπαπαντής του Σωτήρος στις 12 το μεσημέρι.

Ο Ναός παραμένει ανοικτός καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας έως τις 10 το βράδυ ενώ τελούνται συνεχώς ακολουθίες και ιδιαιτέρως Ιερές Παρακλήσεις προς τον Άγιο Ραφαήλ.











http://1.bp.blogspot.com/-BlvZ67HsapI/VMZvRLrbVJI/AAAAAAAArkQ/KXtDM8eSzb0/s1600/%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%91%CE%9E%CE%97-%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%A4%CE%97%CE%A4%CE%9F%CE%A32.jpg

Άκαρπα δένδρα;





  Πολλές φορές παρακολουθούμε διάφορες εκδηλώσεις πολιτιστικές, ψυχαγωγικές, πολιτικές...
    Βλέπουμε νέους ανθρώπους, καλοντυμένους, ωραίους, δυνατούς, πετυχημένους. Να χαίρονται τη ζωή τους, να είναι δραστήριοι και δημιουργικοί...
    Και όμως τους βλέπουμε μόνους, χωρίς οικογένεια, χωρίς γάμο και παιδιά, σε σχέση και δεσμό,  λένε, και διερωτόμαστε, γιατί;
     Έχουν κάποια άλλη κλίση στη ζωή τους; Υπάρχουν οικονομικά προβλήματα λόγω κρίσεως, που δεν τους επιτρέπουν να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα του γάμου και να ανεβούν τα σκαλιά της Εκκλησίας, εφόσον βεβαίως είναι ορθόδοξοι; Υπάρχει κάποια αρρώστεια ή κάποιο οργανικό πρόβλημα, που τους κρατάει στάσιμους; Δεν βρέθηκε ακόμη το αντίστοιχο κατάλληλο πρόσωπο και πειραματίζονται και δοκιμάζουν εξακολουθητικά περιπτώσεις; Έχουν εκκρεμότητες με γονείς εμπερίστατους ή από προηγούμενους γάμους;

  Μπορεί να ισχύουν κάποιοι από αυτούς τους λόγους. Μπορεί όμως να είναι και κάτι άλλο: Τελείως διαφορετικό, πολύ σοβαρό όμως. Δηλαδή μπορεί να υπάρχουν κάποιοι λόγοι διανοητικοί, σύλληψης δηλαδή κριτηρίων και αρχών ζωής, επιλογής προτεραιοτήτων, λόγοι ηθικοί, πνευματικοί, επηρεασμού, κοσμικής νοοτροπίας. Ας προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε.
    Στην πατρίδα μας έχει μπει για τα καλά στην οικογενειακή ατμόσφαιρα και παράδοση ο δυτικός τρόπος ζωής. Προγαμιαίες σχέσεις διαρκείας, χρόνιοι δεσμοί, παράνομες συμβιώσεις, παρατεταμένα λογοδοσίματα και αρραβωνιάσματα, σύμφωνα συμβίωσης, αναβολές και μετέωρα αναποφάσιστα βήματα, διαζύγια, ίσως και τεκνοποίηση χωρίς γάμο. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια δήθεν ξεκαθαρίσματος περί του μέλλοντος και δοκιμασίας των προσώπων.
      Κρίμα όμως να έχει επικρατήσει μια τέτοια μαζική συνήθεια και νοοτροπία, η οποία δεν προωθεί τη δημιουργία και τη ζωή, αλλά απλά τρέφει την ηδονή και την ψευδαίσθηση, ότι κάτι κάποτε καλό θα μας καθίσει. Το ερώτημα είναι: πότε όμως;
     Όλα αυτά όμως είναι μια αυταπάτη, θλιβερή εξέλιξη στην προσωπική μας ζωή. Εκτός του ότι έχουμε ένα διχασμό της γενετήσιας διαδικασίας με απομάκρυνση της δημιουργικής διάστασής της, χάνεται ο χρόνος. Μας κλέβει το μυαλό μας και ο διάβολος το χρόνο. Η προσωρινότητα νικά τη σταθερότητα της επιθυμητής νομιμότητας. Και, όπως άλλωστε γνωρίζουμε όλοι,  «ουδέν μονιμώτερον του προσωρινού».
Ο χρόνος περνάει ανεπιστρεπτί. Η συνήθεια γίνεται τρόπος ζωής. Τα αισθητήρια σιγά σιγά κουράζονται και οι επιθυμίες δεν ανανεώνονται. Ο άνθρωπός μας μέσα σε μια τέτοια σχέση ζωής προσωρινότητας και εκκρεμότητας εξαντλείται βλέποντας τη ζωή να μη προχωράει και ή χωρίζει απογοητευμένος χωρίς να επιχειρήσει κάτι καινούριο ή επισημοποιεί αυτό που έχει αναγκαστικά χωρίς παλμό και ζωντάνια, χωρίς όρεξη για ζωή και δημιουργία. Εξάλλου τα χρόνια πέρασαν και οι αναπαραγωγικές ικανότητες που έχουν απομείνει είναι ελάχιστες. Το νέο σχήμα που επιχειρείται συμβατικά, κατά συνθήκη είναι ένας πολιτικός γάμος.
   Όλο αυτό όμως το επιχείρημα, το έωλο και αναποτελεσματικό, το σατανικό θα λέγαμε, εισηγμένο από εκτός ορθοδοξίας κέντρα και ανηλεώς προβαλλόμενο από τον σιωνιστικό υπόκοσμο του Χόλλυγουντ, «να συζήσουμε για να γνωριστούμε – πως θα αποφασίσουμε αν δεν γνωριστούμε και πως θα παντρευτούμε αν δεν συζήσουμε;» όχι μόνο δεν έχει την ευλογία του Θεού και της Εκκλησίας, αλλά αποδεικνύεται μια πολύ εύθραυστη πλάνη, που η συντριβή της αφήνει πίσω της ερείπια στους ενδιαφερομένους και πίκρα στις ψυχές των γονέων και συγγενών. Το όραμα μιας συγκροτημένης παραδοσιακής οικογένειας γίνεται «φτερό στον άνεμο» και το ένα διαζύγιο φέρνει κι άλλο και ο ένας ερωτικός σύντροφος μετά τον άλλο αυξάνει την κακοδαιμονία της μοιχείας στις ψυχές και στην  πρόοδο της ζωής.
    Παλιά δεν γινόντουσαν έτσι τα πράγματα. Μπορεί να υπήρχαν γνωριμίες, πάντα βέβαια με ερευνητικό και σοβαρό σκοπό, αλλά δεν καθυστερούσαν τόσο πολύ, όπως σήμερα, που πρέπει πρώτα να σπουδάσουν, να διορισθούν, να φτιάξουν σπίτι, και μετά να παντρευτούν. Τότε τους ενδιέφερε να ιδρύσουν άμεσα οικογένεια και να ακουστούν τα πρώτα γέλια των παιδιών μέσα στο ευλογημένο σπίτι. Ξεκινούσαν οι άνθρωποι από τα πατρικά τους σπίτια και έσμιγαν στην Εκκλησία. Μετά τα στέφανα, με τις ευχές του Θεού, του κλήρου και του λαού, πήγαιναν στο νέο τους σπίτι που τους περίμενε. Τώρα όμως...
    Με τη νέα τάξη οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο. Πονούν. Περνούν τα χρόνια και «τρελλαίνονται». Κάθε λεπτό που περνάει όλο και απομακρύνει την ελπίδα για μητρότητα και παιδοποιϊα. Μετά αρχίζουν οι λογισμοί για άγαμη μητρότητα. Αν τελικά παντρευτούν, αυτό γίνεται πολύ καθυστερημένα, όχι σπάνια και μετά τον θάνατο των γονέων τους, που πήγαν μάλλον «σκασμένοι», και τότε αρχίζουν οι προσπάθειες για αμφίβολες εξωσωματικές και οι πολυδάπανες εμβρυομεταφορές και τελικά το ενδεχόμενο της υιοθεσίας πλησιάζει όλο και περισσότερο. Έτσι η πραγματική ζωή πάει πίσω.
    Οι νέες μετά από όλα αυτά τραυματισμένες οργανικά και πνευματικά, προδομένες από ανθρώπους και θυμωμένες με τον εαυτό τους, γογγύζοντας ενίοτε κατά του Θεού αδυνατούν να συλλάβουν παιδί. Πειραματίζονται πλέον σε νέες σχέσεις κάνοντας πολλές εκπτώσεις στις απαιτήσεις τους, προκειμένου να κρατήσουν στα χέρια τους έστω ένα και μοναδικό καρπό, τη στιγμή που θα ήταν πολύτεκνες μάνες. Αν αυτό έλθη κάποτε, το έχουν σα μαχαραγιά, μοναχοπαίδι άλλωστε, φοβούνται μη τους πάθει τίποτε και στη βάπτιση βάζουν τρία ονόματα για να καλύψουν όλους τους παππούδες. Και το μοναχοπαίδι γίνεται κακομαθημένο μοναχοπαίδι. Αυτό όμως  που καταφέρνουν τελικά να έχουν  στα χέρια τους είναι συνήθως μια δυαδική συντροφικότητα με γκρίνια και ένα αγχωτικό ανικανοποίητο.
Έλεγε κάποιος ότι «αν οι κοπέλλες δεν ενέδιδαν στις σχέσεις, σήμερα θα ήταν όλες παντρεμένες». Τώρα είναι και γερασμένες και άκαρπες. Πολλές είναι μόνες. Κάνουν μεταπτυχιακά και κοιτάζουν πρώτα,  όπως λένε, την καριέρα τους.
    Κι όμως πρώτη προτεραιότητα είναι η ζωή και η δημιουργία, η οικογένεια, γιατί μεταξύ των άλλων μέσα σ΄ αυτή την υπάρχουσα αβεβαιότητα γίνονται και πολλές αμαρτίες και πολλές εκτρώσεις. Αποτέλεσμα;
   Το αρχικό βασικό λάθος ποιο ήταν; Η λατρεία της προβαλλόμενης εικονικής πραγματικότητας και το δαιμονικό ψευδέστατο λόγιο: «Έχουμε καιρό! Ακόμη νωρίς είναι». Αυτά σαφώς υποβοηθούμενα από την επάρατη τηλεόραση, την ηλεκτρονική – διαδικτυακή επικοινωνία και την έρπουσα αμαρτωλότητα.
    Αν όλο αυτό σήμερα δεν είναι μια τραγική πραγματικότητα, όποιος το υποστηρίξει, δεν αληθεύει. Δυστυχισμένες υπάρξεις βρίσκονται πλέον διαρκώς ανοιγμένες στο πέλαγος της ζωής, χωρίς ποτέ να βρούνε το δικό τους λιμάνι και να δέσουν με ασφάλεια. Εκείνο που βιώνουν είναι η απελπισία, ο γογγυσμός προς τον Θεό που δεν φταίει σε τίποτε και η προσωπική τους μοναξιά και παραξενιά.
   Σημειωτέον ότι όλα αυτά τα χρόνια της συμβίωσης για να εξακριβώσουν οι διαπλεκόμενοι νέοι μας αν ταιριάζουν, γίνονται αμαρτίες και εγκλήματα και πολλά ζευγάρια παραμένουν μακριά από τα ζωοπάροχα και αγιαστικά μυστήρια της Εκκλησίας μας. Τίποτε δεν πάει καλά και αρχίζουν και διερωτώνται: “-Μήπως μας μάγεψαν;”
   Αρχίζουν και ψάχνουν κήπους, γλάστρες και πρεβάζια και υποψιάζονται μαγικές δυνάμεις και νεράϊδες με ξωτικά που δυσκολεύουν την περιπόθητη έλευση του γάμου, ρωτούν δεξιά κι αριστερά. Κι όμως φταίνε καθαρά οι αμαρτίες, η παράνομη σχέση και ζωή,  που κρατάνε μακριά τον δωρεοδότη Θεό και δεν έρχεται η ευλογία του Μυστηρίου του γάμου και παραμένουν οι συνδεδεμένοι τελικά δύο άκαρπα δένδρα.
   Χρειάζεται λοιπόν  επιστροφή στο Χριστό και το Ευαγγέλιο, μετάνοια, εξομολόγηση και συνεπής μυστηριακή ζωή.
    Χρειάζεται εσωτερικό ξεκαθάρισμα τι πρώτο και τι δεύτερο στη ζωή μας, προσευχή και μελέτη, αποφασιστικότητα για ζωή και δημιουργία, διότι μετά από μια περιπετειώδη και θολή περιπλάνηση στους δρόμους της αθέσμου ηδονής, δεν έρχονται τα πράγματα όπως μέσα στα σύννεφα του ρομαντισμού μας τα είχαμε φαντασθεί.
    Επιστροφή λοιπόν στο θέλημα του Θεού πρώτα και όλα τα άλλα θα μας τα δώσει ο Κύριος στον κατάλληλο χρόνο και θάμαστε χαρούμενοι και ευλογημένοι. Θάχουμε παιδιά και μείς και η Εκκλησία και η Πατρίδα.
Χριστιανική Εστία Λαμίας

Τη σιωπή να την αγαπάς περισσότερο από το λόγο. Γιατί η σιωπή φέρνει θησαυρό, ενώ η ομιλία τον σκορπίζει.

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ - ΤΟ ΕΣΩ ΣΠΙΤΙ- "ΣΩΣΠΙΤΟ"

  http://3.bp.blogspot.com/-wp07KJPGeJQ/VMp9LNeOl5I/AAAAAAABPAc/XEpJeeUVLj4/s1600/Cypriot-2-1.jpg
 
Του Βασ. Χαραλάμπους

Διηγούνται παλιές γιαγιάδες της Κύπρου, ιστορίες παλιές που ακούσανε κι αυτές από τις γιαγιάδες τους. Ιστορίες παμπάλαιες, που έρχονται από τα χρόνια της Τούρκικης σκλαβιάς. 
Οι ιστορίες αυτές αφορούν διηγήσεις, για τον κατατρεγμό των Ορθοδόξων Ελλήνων της Κύπρου από τους Τούρκους, κυρίως για τον αιώνα που προηγήθηκε της πώλησης της Κύπρου στους Βρεττανούς το έτος 1878. Φυσικά οι βαρβαρότητες των Τούρκων κατακτητών παλαιότερα ήταν ακόμα πιο πολλές, με προεξάρχουσα την απάνθρωπη βαρβαρότητα του παιδομαζώματος. Παρενθετικά να αναφέρω ότι αυτοί που αφορμούν τις απόψεις τους από τον ‘’βάρβαρο ιδεολογικό ρομαντισμό’’ του ζήσαμε ‘’πλάϊ- πλάϊ’’, βρήκαν να μας πουν και καλά για το παιδομάζωμα, στην ‘’μεταγραφείσα ιστορία’’ πους κόπευαν, για τον λόγο λένε ότι κάποιοι παιδιά από αυτά που κλέψανε από τις μανάδες τους οι Τούρκοι, ανήλθαν σε ψηλές θέσεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ήταν τα χρόνια που οι Τούρκοι κατακτητές, τυραννούσαν τούτο τον τόπο τον χιλιοπονεμένο.  Τα χρόνια εκείνα οι Τούρκοι κατακτητές, έπαιρναν το ένα δέκατο της σοδειάς των Ορθοδόξων Ελλήνων της Κύπρου, τη λεγόμενη ‘’δεκατία’’. Όμως σύμφωνα με τις ιστορικές διηγήσεις δεν αρκούνταν στο ένα δέκατο της σοδειάς, αλλά κυριολεκτικά αποδεκάτιζαν τη σοδειά του λαού. Η κατά κυριολεξία ονομασία έπρεπε να ήταν ‘’αποδεκατία’’ και όχι ‘’δεκατία’’. Καιροί δύσκολοι για τους Ορθοδόξους Έλληνες της Κύπρου.  
Συνήθως τα δύσκολα χρόνια της μακραίωνης Τούρκικης σκλαβιάς, στην περιοχή Μόρφου, όπου και οι διηγήσεις των γιαγιάδων που καταγράφω, αλλά φυσικά και σε άλλα μέρη της Κύπρου καλιεργούσαν σιτάρι και κριθάρι. Το άφηναν στα αλώνια και περίμεναν να έρθει ο Τούρκος να πάρει τη ‘’δεκατία’’. Και φυσικά ο Τούρκος κατακτητής ‘’αποδεκάτιζε’’ τον Χριστιανό. 
Για τούτο από το βράδυ φύλαγαν σε ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο, το έσω σπίτι -  ‘’σώσπιτο’’, μέρος της σοδειάς σε ‘’κουμνιά’’ (μεγάλα πιθάρια), για να μη αποδεκατίσει τη σοδειά τους ο Τούρκος κατακτητής. 
Το ‘’σώσπιτο’’ τούτο χρησίμευε και για ένα άλλο λόγο. Κατέφευγαν τα νεαρά κορίτσια των Χριστιανών, για να μην τα ατιμάσουν Τούρκοι. Εις την μακραίωνη σκλαβιά, πάμπολλες Χριστιανές κοπέλλες ατίμασαν αλλόθρησκοι Τούρκοι. Μια ακόμη βαρβαρότητα, που αναφέρουν οι παλιές γιαγιάδες μ’ αβάσταχτη λύπη, ήταν και η απάνθρωπη αξίωση κάποτε βάρβαρων Τούρκων, να ατιμάσουν την νύμφη, κατά την πρώτη νύχτα του γάμου των. Τούτη η βαρβαρότητα αναφέρεται μέχρι και τον 18ο αιώνα. Το ‘’σώσπιτο’’ λοιπόν χρησίμευε και ως κρυψώνα και γι’ αυτό το λόγο.
Παραδοσιακό  ‘’σώσπιτο’’, σε πολύ καλή κατάσταση, 400 περίπου χρόνων, μπορεί κανείς να δει στο χωριό Άγιοι Βαβατσινιάς απ’ ότι θυμούμαι. Υπολείμματα ‘’σώσπιτων’’ υπάρχουν σε αρκετά παμπάλαια παραδοσιακά σπίτια της Κύπρου. 
Η ιστορία του πονεμένου λαού του νησιού μας, από τούτη την αλλιώτικη ‘’λαογραφία του πόνου’’, γίνεται μάρτυρας της βαρβαρότητας του Τούρκου κατακτητή. Αυτών όμως που η γραφίδα τόσο εύκολα τα διαγράφει, προδιαγράφοντας τον ‘’βάρβαρο ιδεολογικό ρομαντισμό’’ του ζήσαμε ‘’πλάϊ- πλάϊ’’, τη συνενοχή τους μεταχρονογημένα σημαδεύει, στη μεγάλη τούτη αδικία του λαού μας.
http://1.bp.blogspot.com/-nvTYL-oTvGk/VMjtItmL7II/AAAAAAAAICo/qnd0VG3v3lY/s1600/xaxa.png