Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Η «χωριάτικη πλαζ»


    Η Ελλάδα διέθετε ανέκαθεν τις ομορφότερες παραλίες του κόσμου, μολονότι οι Έλληνες τα παλαιότερα χρόνια δεν ήταν και τόσο εξοικειωμένοι με τη θάλασσα. 
   Ωστόσο, στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, ξεκίνησε μια έξοδος προς τις ακόμα παρθένες, ελληνικές παραλίες. Μία από αυτές ήταν η παραλία του Καϊάφα ή αλλιώς η «χωριάτικη πλαζ», όπως την αποκαλούσαν οι ντόπιοι. 
  Στην ατελείωτη αμμουδιά των 35 χιλιομέτρων, ξεκίνησαν να παραθερίζουν οικογένειες από την Βαρβάσαινα, το Στρέφι και άλλα γειτονικά χωριά. 
   Διέμεναν σε ψάθινες καλύβες που έιχαν φτιάξει οι ίδιοι, δημιουργώντας  πρόχειρους θερινούς καταυλισμούς που έσφυζαν από ζωή. 
  Οι άνδρες δούλευαν την ημέρα στα κτήματά τους και το βράδυ επέστρεφαν με ζώα ή με ποδήλατα, φέρνοντας τρόφιμα. 
   Τη νύχτα η παραλία λαμποκοπούσε από τα διάσπαρτα φώτα που έφεγγαν στις καλύβες και τα γλέντια που κρατούσαν ως το πρωί.

Η συμβολή της λογοτεχνίας στη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού

της Φλωρά Αφροδίτης*
 
Ο Σεφέρης στις Δοκιμές υποστήριζε ότι τη γλώσσα τη χρησιμοποιούμε με δύο τρόπους: έναν που αφορά το λογικό μας και τον άλλο που αφορά τις συγκινήσεις μας.
Η λογοτεχνία χρησιμοποιεί το δεύτερο τρόπο, μεταχειρίζεται δηλαδή τη συγκινησιακή χρήση της γλώσσας, όπου ο λόγος είναι φορτισμένος με τη μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση και ανοίγει νέους ορίζοντες στη θέαση του κόσμου, αφού μεταστοιχειώνει την πραγματικότητα σ΄ ένα παιγνίδι υποβολής και επιβολής. Τις συγκινήσεις τις οποίες προσφέρει ένα λογοτεχνικό κείμενο απολαμβάνουν όχι μόνο οι ενήλικες, αλλά και τα παιδιά καθ΄ όλη τη διάρκεια της αναπτυξιακής τους πορείας.
Μακροχρόνιες έρευνες απέδειξαν ότι η μύηση του παιδιού από την πολύ μικρή του ηλικία στον έντεχνο λόγο συμβάλλει στην αισθητική καλλιέργεια, στην ανάπτυξη της φαντασίας, στην ψυχική ωρίμανση και φυσικά στην γλωσσική του ανάπτυξη.
Η παραπάνω διαπίστωση επιβεβαιώνεται από το νέο πλαίσιο προγράμματος σπουδών, που αφορά τη γλώσσα στην προσχολική, αλλά και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, το οποίο αναφέρεται σε δραστηριότητες που αναπτύσσουν τόσο την προφορική έκφραση, τη γραφή, όσο και την ανάγνωση.
Για την καλλιέργεια των σχετικών ικανοτήτων από τα παιδιά ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη λογοτεχνία. Βέβαια, επειδή δεν είναι όλα τα λογοτεχνικά κείμενα κατάλληλα για μικρότερους αναγνώστες, αρκετοί συγγραφείς προχώρησαν στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά, τα οποία ν΄ ανταποκρίνονται τόσο στο νοητικό τους επίπεδο, όσο και στα ευρύτερα κοινωνικά τους ενδιαφέροντα.
Πριν προχωρήσουμε στην παράθεση θεωρητικών και ερευνητικών δεδομένων για το πώς η λογοτεχνία συμβάλλει στη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, είναι απαραίτητο να δούμε τι ακριβώς εννοούμε όταν αναφερόμαστε στη γλωσσική ανάπτυξη.
Γενικότερα η οργάνωση του γλωσσικού συστήματος θεωρείται ότι επιτελείται σε τρία τουλάχιστον διαφορετικά επίπεδα: φωνολογικό, σημασιολογικό και συντακτικό. Οι τρεις αυτοί τομείς συγκροτούν το δομικό στοιχείο της γλώσσας. Όταν το παιδί κατέχει και τους τρεις αυτούς τομείς υποθέτουμε ότι κατέχει τη γλώσσα.
 
Αρχικά πρέπει να τονίσουμε το ρόλο τον οποίο διαδραματίζει η λογοτεχνία στην κατάκτηση της εγγραμματοσύνης.
Ειδικότερα η κατάκτηση των βασικών στρατηγικών επεξεργασίας ενός λογοτεχνικού κειμένου, επιτελείται ήδη στην προσχολική ηλικία, στα πλαίσια των γεγονότων εγγραμματοσύνης, κατά τη μελέτη ενός γραπτού κειμένου. Συνεπώς τα παιδιά μαθαίνουν τη γλώσσα μέσα από ενδιαφέροντα ακούσματα λογοτεχνικών κειμένων, που ανταποκρίνονται σε σχήματα ή σε σενάρια γλώσσας που έχουν διαμορφώσει πριν πάνε στο σχολείο. Με όχημα την ιστορία τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να μάθουν τη γραμματική, το συντακτικό και το λεξιλόγιο της γλώσσας.
Ειδικότερα οι Robinson & Spodek παρατηρούν ότι η λογοτεχνία αποτελεί μια προφανή πηγή ποικιλίας στη χρήση λέξεων και λεξιλογίου. Η παιδική λογοτεχνία και συγκεκριμένα οι μικρές εικονογραφημένες ιστορίες, μπορούν να βοηθήσουν στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου των παιδιών της προσχολικής ηλικίας. Την παραπάνω διαπίστωση έρχεται να επιβεβαιώσει μία πρόσφατη έρευνα η οποία πραγματοποιήθηκε σε ελληνικά νηπιαγωγεία, αποδεικνύοντας ότι η ανάγνωση ενός λογοτεχνικού βιβλίου προσαρμοσμένου στην προσληπτική ικανότητα του παιδιού, βγάζει το παιδί από τον καθημερινό λόγο και το οδηγεί σε νέες –φανταστικές μεν- αλλά ευχάριστες καταστάσεις, οι οποίες είναι δυνατόν να προκαλέσουν επικοινωνία, η οποία θα επενδυθεί με κατάλληλο λεξιλόγιο, γεγονός που θα βοηθήσει στον εμπλουτισμό του.  Η έρευνα επιβεβαίωσε την ...
αρχική της υπόθεση ότι η διδακτική ενασχόληση με τις μικρές ιστορίες στο χώρο του νηπιαγωγείου παρέχει στα παιδιά τη δυνατότητα ν΄ αυξήσουν οπωσδήποτε το ενεργητικό τους λεξιλόγιο, παράλληλα με το παθητικό. Ομοίως και μία παλαιότερη μελέτη των Bruner & Ninio (1978) διαπίστωσε ότι το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων με εικόνες από τους γονείς βοηθούσε στην πρόσκτηση νέων λέξεων. Ενισχυτική θεωρείται και η άποψη του Δ. Τομπαΐδη ότι ο μαθητής για να εντάξει μία νέα λέξη στο λεξιλόγιό του θα πρέπει να γνωρίζει όχι μόνο τη σημασία και τη μορφή της, αλλά και σε ποιο αντικείμενο αναφέρεται. Άλλωστε ο εμπλουτισμός του λεξιλογίου σημαίνει αφαιρετική σκέψη, βελτιωμένη έκφραση και αποτελεσματικότερη επικοινωνία. Ιδιαίτερα σημαντικός είναι και ο ρόλος των γονέων, οι οποίοι, μέσα από τον διαμεσολαβητικό τους ρόλο, επηρεάζουν όχι μόνο τον τρόπο χρήσης της γλώσσας (εμπλουτισμός λεξιλογίου), αλλά και τον τρόπο προσέγγισης του λογοτεχνικού κειμένου.
Μία ακόμη μελέτη έδειξε ότι όταν τα παιδιά εκτίθενται σ΄ όλα τα είδη ενδιαφέρουσας λογοτεχνίας, σε κάθε στάδιο της σχολικής τους ζωής, αυξάνουν σημαντικά τις ικανότητες της γραπτής τους έκφρασης. Δύο είναι οι τύποι γραφής, οι οποίοι αναφέρονται στο άρθρο: η δημιουργική γραφή, όπου η λογοτεχνία αποτελεί το έναυσμα για να γράψει το παιδί και η ανταπόκριση στη λογοτεχνία, όπου τα παιδιά καλούνται να εκφράσουν τη γνώμη τους με εποικοδομητικό αλλά και κριτικό τρόπο, για τα έργα που διαβάζουν. Ήδη αν όχι από την Α΄, στην Β΄ τάξη τα παιδιά έχουν την ικανότητα να γράφουν μικρά περιγραφικά κείμενα, όχι μόνο σωστά από άποψη διατύπωσης, αλλά και με χρήση λογοτεχνικών σχημάτων όπως η παρομοίωση και η ερώτηση. Από την προσχολική ηλικία ακόμη τα παιδιά κατανοούν το συσχετισμό μεταξύ του γραπτού και του προφορικού λόγου, όταν η νηπιαγωγός τους διαβάζει κάποιο λογοτεχνικό κείμενο, αφού συνειδητοποιούν ότι τα όσα διαβάζει αποτελούν στοιχεία που βρίσκονται γραμμένα κάπου.
Από πολύ μικρή ηλικία έρχονται όμως σ΄ επαφή τα παιδιά και με την ανάγνωση. Τα βρέφη με τη συνεχή επαφή τους με εικονογραφημένα βιβλία λογοτεχνίας εισάγονται σε διαστάσεις κλειδιά, όσων αφορά τον κόσμο των βιβλίων και τον τρόπο εργασίας τους. Οι ερευνητές Snow & Ninio αποκαλούν τις πρωταρχικές αυτές επαφές ως «συμβόλαια αλφαβητισμού». Κατά την  επαφή τους τα παιδιά με τις εικονογραφημένες ιστορίες αρέσκονται να βλέπουν και να ερμηνεύουν τις εικόνες των κειμένων και έτσι προκαλείται η περιέργεια της ανάγνωσης Ειδικότερα τα αποτελέσματα μίας μελέτης έδειξαν ότι τα παιδιά, των οποίων οι γονείς τους διάβαζαν ιστορίες και παραμύθια είχαν εξίσου καλή επίδοση σε δραστηριότητες ανάγνωσης, με τα παιδιά, των οποίων οι γονείς τους δίδασκαν την ονομασία των γραμμάτων από βιβλία ασκήσεων. Συνεπώς διευρύνοντας τον αλφαβητισμό, για να δημιουργήσουμε ικανούς αναγνώστες είναι να παρέχουμε στα παιδιά λογοτεχνικά βιβλία που να τους προκαλούν το ενδιαφέρον.
Σχετικά με την ανάγνωση λογοτεχνικών ιστοριών από τους γονείς, διαπιστώθηκε ότι, ανεξάρτητα από τον δυναμικό ή περισσότερο παθητικό ρόλο που οι γονείς υιοθετούν στα πλαίσια αυτού του γεγονότος εγγραμματοσύνης, μέσα από την επανάληψη συγκεκριμένου τύπου ερωτήσεων και απαντήσεων, τα παιδιά εσωτερικεύουν και τις απαντήσεις τις οποίες έπρεπε να δώσουν στις ερωτήσεις των γονιών, αλλά και τις ερωτήσεις που μπορούν να θέσουν τα παιδιά σε παρόμοια πλαίσια επικοινωνίας. Επίσης τα παιδιά διαμορφώνουν γενικότερα γνωσιακά και δομικά σχήματα που αφορούν στον κοινωνικοπολιτισμικά αποδεκτό τρόπο δόμησης των αφηγήσεων. Παρατηρούμε δε ότι ο μικρός αναγνώστης εξοικειώνεται με τις αφηγηματικές δομές μιας λογοτεχνικής ιστορίας και τελικά εμφανίζεται να γνωρίζει όρους και τρόπους για την ανάγνωσή της. Τα παιδιά που από μικρά αρέσκονταν να τους διαβάζουν οι γονείς τους ιστορίες, παραμύθια και άλλα λογοτεχνικά είδη φαίνεται ότι με την εισαγωγή τους στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση η αφηγηματική τους ικανότητα βρίσκεται σαφώς σε καλύτερο επίπεδο, έναντι των παιδιών, τα οποία δεν είχαν ανάλογες εμπειρίες (χρησιμοποιούν με ορθότερο τρόπο τις δευτερεύουσες προτάσεις, είναι ικανά να συνδέουν την αιτία με το αποτέλεσμα). Γενικότερα πολλές είναι οι λογοτεχνικές αφηγήσεις με τις οποίες μπορούμε να φέρουμε τους μαθητές σ΄ επαφή με τις ιδιαιτερότητες και την ποικιλομορφία του αφηγηματικού λόγου.
Σ΄ ότι αφορά την προφορική έκφραση των παιδιών, προτείνεται, σε σχετικό άρθρο ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, αυτό των limericks. Την ακρόαση των στίχων μπορεί να ακολουθήσει συζήτηση, κατά την οποία τα παιδιά συνδέουν το περιεχόμενο του ποιήματος με προσωπικά βιώματα και το εκφράζουν. Οι ρυθμικές αυτές λεκτικές εκφράσεις συμβάλλουν στη δημιουργία εννοιών, ενώ ενισχύουν την ανάπτυξη του εν εξελίξει γλωσσικού οργάνου. Ειδικότερα κατά την ακρόαση των ποιημάτων τα παιδιά μαθαίνουν να ξεχωρίζουν τον τονισμό και την παύση μέσα σε ένα ποίημα, ενώ ταυτόχρονα εξοικειώνονται με ειδικά γραμματικά φαινόμενα. Συνεπώς τα παιδιά μαθαίνουν σύνθετες και αντίθετες λέξεις, τη σημασία των ρημάτων, των ουσιαστικών (μεγεθυντικά και υποκοριστικά), των επιθέτων που προσδιορίζουν ιδιότητες στα ουσιαστικά, κατανοούν τον ενικό και πληθυντικό αριθμό και χρησιμοποιούν τους χρόνους ενεστώτα, αόριστο και μέλλοντα. Επίσης αναφορικά με τη σύνταξη των προτάσεων, μέσα από τη λογοτεχνία και ειδικότερα από τα limericks, εξ΄ αιτίας της απλής αφηγηματικής τους δομής, παρέχεται η δυνατότητα να εντοπίσουν το ρόλο του υποκειμένου και να οδηγηθούν στην κατανόηση της παθητικής σύνταξης.
Ιδιαίτερα σημαντική θεωρείται και η ευκαιρία που προσφέρει η λογοτεχνία, μέσα από συγκεκριμένες λέξεις για φωνολογική εξερεύνηση.  Από τη βρεφική ηλικία ακόμη, οι γονείς μπορούνε να αναζητήσουν υλικό σε λογοτεχνικά βιβλία με αινίγματα, γλωσσοδέτες, παροιμίες, τα οποία θεωρούνται γλωσσοφωνητικές ασκήσεις. Μάλιστα μέσα από την πολυσημία των λέξεων, σε διάφορα είδη λογοτεχνίας, κατανοούνται οι διάφορες εκδοχές της γλώσσας και της έκφρασης.
Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι η ανάγνωση ενός λογοτεχνικού κειμένου ή η πραγματοποίηση δραστηριοτήτων, οι οποίες μπορεί να προκύψουν από το περιεχόμενό του, συμβάλλουν στην προαγωγή των γλωσσικών ικανοτήτων των παιδιών και φυσικά στην γλωσσική τους ανάπτυξη. Από τη άλλη πλευρά στις επιδιώξεις και το περιεχόμενο του γλωσσικού μαθήματος όλων των τάξεων, που είναι η ακρόαση, η προφορική και γραπτή έκφραση, η ανάγνωση, το λεξιλόγιο και η γραμματική περιέχονται αρκετά στοιχεία που συμβάλλουν στην ευαισθητοποίηση των παιδιών απέναντι στα λογοτεχνικά κείμενα.
 
* Μεταπτυχιακή φοιτήτρια της Παιδαγωγικής Σχολής του Α.Π.Θ και του Πανεπιστημίου του Maine της Γαλλίας (διατμηματικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα με θέμα: Διδακτικές της Πολυγλωσσίας και Γλωσσικές Πολιτικές, Διάδοση των Γλωσσών και Πολιτισμών σε Πολύγλωσσα Περιβάλλοντα) , πτυχιούχος των τμημάτων Βρεφονηπιοκομίας Τ.Ε.Ι.Θ και Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης Α.Π.Θ
http://hysteria.gr/wp-content/uploads/2015/07/InViVe.jpg
http://www.topontiki.gr/sites/default/files/styles/default/public/agios_vasilis_arkas.jpg?itok=_Pms56Lm

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου:«Θεέ μου, πάντως σε κάτι έχω σφάλει. Φώτισέ με να καταλάβω τί έκανα»










Πρώτα πρέπει να ανακρίνη τον εαυτό του.

Κι αν δεν βρίσκη τίποτε, τότε να κάνη δυό‐τρείς μετάνοιες, να πέση στα γόνατα και να πή
«Θεέ μου, πάντως σε κάτι έχω σφάλει. Φώτισέ με να καταλάβω τί έκανα». 


Μόλις το πη αυτό, αμέσως με την ταπείνωση θα φύγη η ομίχλη του πειρασμού και θα βρη την αιτία.


Βλέποντας δηλαδή ο Θεός την ταπείνωσή του, στέλνει την Χάρη Του και τον φωτίζει να θυμηθή ακριβώς σε τί έφταιξε, για να τακτοποιηθή.

Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν… ροή λουλουδιών!


Τι θα λέγατε βλέποντας αυτές οι πανέμορφες εικόνες με λουλούδια να “πλημμυρίζουν” τον κήπο και γλάστρες που μοιάζουν να ρέουν πολύχρωμα άνθη; Δημιουργοί κήπων ανά τον κόσμο αλλά και απλοί ερασιτέχνες δημιούργησαν πανέμορφα σκηνικά επιλέγοντας να μεταμορφώσουν απλές γλάστρες σε μια ανθισμένη “πλημμύρα”. Το χώμα ρέει προς τα έξω και πάνω εκεί φυτεύονται λουλούδια της επιλογής μας, τα οποία μεγαλώνουν και σχηματίζουν ένα πανέμορφο σκηνικό. Μέσα σε φιάλες γκαζιού, απλές γλάστρες, ακόμα και στην καρότσα ενός φορτηγού οι ιδέες για να γίνει ο κήπος ή η αυλή μας πανέμορφη δεν έχουν τέλος…
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
perierga.gr - Ευφάνταστες γλάστρες δημιουργούν... ροή λουλουδιών!
πηγή

Τι είναι η ψηφιακή αμνησία;


Ονομάζεται Google effect και αποτελεί τη δυσκολία ανάκλησης των αναμνήσεων εξαιτίας της εξάρτησής μας από ηλεκτρονικές συσκευές και Διαδίκτυο
Τι είναι η ψηφιακή αμνησία;
Η εξάρτησή μας από δικτυωμένες ηλεκτρονικές συσκευές μεταθέτει την «ευθύνη» των αναμνήσεων από τον εγκέφαλό μας σε αυτές



Αν αδυνατείτε να θυμηθείτε τον αριθμό του κινητού του αγαπημένου ή της αγαπημένης σας απ' έξω, ίσως πάσχετε από... ψηφιακή αμνησία, αναφέρουν οι ειδικοί του Εργαστηρίου Kaspersky στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι ραγδαίες εξελίξεις στον τομέα της τεχνολογίας, με τα smartphones και το Διαδίκτυο να είναι διαρκώς διαθέσιμα να υποκλιθούν στις απαιτήσεις και στις αναζητήσεις των χρηστών, έχουν οδηγήσει σε μια γενιά ατόμων που αδυνατούν να συγκρατούν πληροφορίες, όπως π.χ. αριθμούς κ.ά.

Στο 90% η εξάρτηση από συσκευές

Βάσει των στοιχείων που συνέλεξαν οι επιστήμονες, πάνω από το 90% των Αμερικανών παραδέχεται την εξάρτησή του από Διαδίκτυο, κινητά και tablets, ως «εργαλεία»... υποβοήθησης της μνήμης του και ως «επέκταση» του εγκεφάλου του.

Oπως εξηγούν οι ειδικοί του Kaspersky Lab, η ψηφιακή αμνησία αφορά την αδυναμία των χρηστών να θυμηθούν πληροφορίες για τις οποίες εμπιστεύονται τις ηλεκτρονικές  συσκευές τους.

«Οι δικτυωμένες συσκευές εμπλουτίζουν τη ζωή μας καθημερινά, ωστόσο έχουν συμβάλει στην εμφάνιση της λεγόμενης ψηφιακής αμνησίας» αναφέρει ο επικεφαλής του εργαστηρίου Βορείου Αμερικής Κρις Ντόγκετ.
«Ως καταναλωτές, είναι σημαντικό για όλους μας να κατανοήσουμε τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της εν λόγω επίδρασης της τεχνολογίας, η οποία μάς γεννά την ανάγκη προστασίας των πολύτιμων πληροφοριών μας και πολλές φορές της αποτύπωσης των προσωπικών μας στιγμών» προσθέτει ο ίδιος.

Oταν οι αναμνήσεις γίνονται ηλεκτρονικές...
Στη μελέτη έλαβαν μέρος 1.000 αμερικανοί καταναλωτές ηλικίας 16 ετών και πάνω από όλη τη χώρα. Φάνηκε λοιπόν ότι η ψηφιακή αμνησία συναντάται σε όλες τις ηλικίες, όπως και στα δύο φύλα.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η ανικανότητά μας πολλές φορές να συγκρατούμε πολύτιμες πληροφορίες οφείλεται στο γεγονός ότι μεταθέτουμε την «ευθύνη» αυτήν στις συσκευές μας. Το 44% των εθελοντών δήλωσε πως αποθηκεύει στο κινητό του τηλέφωνο οτιδήποτε επιθυμεί να γνωρίζει και να θυμάται.  Για τον λόγο αυτόν, η απώλεια ενός smartphone μπορεί να βυθίσει τον κάτοχό του σε βαθιά θλίψη. Το 51% των γυναικών - και το 49% ηλικίας 25-34 ετών - δήλωσε ότι σε περίπτωση απώλειας της συσκευής του θα ένιωθε μεγάλη στενοχώρια καθώς δεν θα είχε πλέον πρόσβαση στα αποθηκευμένα αρχεία και στις «αναμνήσεις» του.

Μία στις τέσσερις γυναίκες και το 35% των νέων ηλικίας 16-24 ετών τόνισαν ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα πάθαιναν πανικό. Αυτό σύμφωνα με τους ειδικούς οφείλεται στο γεγονός ότι οι νεαρότερες ηλικίες στην εποχή των selfies τείνουν να αποθηκεύουν τις φωτογραφίες που τραβούν διαρκώς στη συσκευή τους.

Ο εγκέφαλος και τα νέα δεδομένα

Οι ερευνητές θεωρούν ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα έχει τη βάση του στην προσπάθεια του εγκεφάλου μας να προσαρμοστεί στα νέα διαδικτυακά δεδομένα.

«Το γεγονός ότι ξεχνάμε δεν είναι απαραίτητα κακό» αναφέρει από την πλευρά της η δρ Κάθριν Μιλς, από το Ινστιτούτο Γνωστικών Νευροεπιστημών του University College του Λονδίνου.

«Ο άνθρωπος από τη φύση του έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζεται αριστοτεχνικά στις εκάστοτε συνθήκες και αν δεν είμαστε σε θέση να θυμόμαστε τα πάντα είναι γιατί δεν μπορούμε να θυμόμαστε τα πάντα. Το να ξεχνάει κανείς δεν βοηθάει στην περίπτωση που χάνει σημαντικές πληροφορίες. Ωστόσο ένας από τους λόγους για τους οποίους οι καταναλωτές δεν χρειάζεται να ανησυχούν είναι γιατί έχουν στη διάθεσή τους δικτυωμένες συσκευές τις οποίες εμπιστεύονται. Αλλωστε σε πολλές κοινωνίες η πρόσβαση στο Διαδίκτυο είναι συνυφασμένη με την παροχή ηλεκτρισμού ή πόσιμου νερού» καταλήγει η ειδικός.
πηγή

Το να καλλιεργείς την τροφή σου είναι σαν έχεις δικά σου "λεφτά"


να καλλιεργείς την τροφή σου
 
Αυτές τις "δύσκολες μέρες" για τη χώρα μας, κάποιοι από μας τις περάσαμε φτιάχνοντας νέα παρτέρια, ψάχνοντας για γερά καλάμια (για να στηρίξουμε τις ντοματιές μας), φτιάχνοντας τσάι από πολυκόμπι (ως φάρμακο για τις μυκητιάσεις των φυτών), οριοθετώντας παρτέρια βοτάνων, υπολογίζοντας τα μέτρα για τους ποτιστικούς σωλήνες και πόσα μπεκ χρειάζονται, βάζοντας νέους σωλήνες και μπεκ, φυτεύοντας-φυτεύοντας-φυτεύοντας, ταΐζοντας το κομπόστ, ψάχνοντας για παραπάνω κατιφέδες, ποτίζοντας...
Αυτές τις "δύσκολες μέρες" για τη χώρα μας κάποιοι τις περάσαμε ενασχολούμενοι με τη φροντίδα της γης και το θαυμασμό της ομορφιάς της. Παρατηρήσαμε τα μικρά φυτά να μεγαλώνουν, τα μεξικάνικα καλαμπόκια να βγάζουν 'κούκλες' με κόκκινη φούντα, σκαλίσαμε το βοτανόκηπο, μυρίσαμε τα βοτάνια που κλαδέψαμε προκειμένου να 'αναπνεύσουν', δοκιμάσαμε τη γεύση της στέβιας, παρατηρήσαμε το μοσχοσαλίγκαρο που ρίζωσε για τα καλά μέσα στα μπάζα του φράχτη και άρχισε να αναρριχάται, βάλαμε σπασμένα πλακάκια γύρω από τη μικροσκοπική μας λιμνούλα, "βοσκήσαμε" γλιστρίδα, βάλαμε κομπόστ στα φυτά που μας φαίνονταν υποσιτισμένα, καθίσαμε ώρες μετά το απογευματινό πότισμα και απολαύσαμε το φως που έπεφτε συζητώντας για την επικαιρότητα. Ολα αυτά μέσα στις χαοτικές επαγγελματικές και τις οικογενειακές μας υποχρεώσεις, με τρελά οικονομικά άγχη κάποιοι από μας, ευγνώμονες που την τελευταία εβδομάδα οι συγκοινωνίες ήταν δωρεάν.
Όλοι ελπίζουμε πως "τα πράγματα" θα πάνε καλά, πως τα φυτά μας θα καρποφορήσουν και θα παραμείνουν υγιή, πως θα έχουμε χρήματα για να ταΐζουμε τη γεννήτρια προκειμένου να συνεχίζουμε να ποτίζουμε - στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε τίποτα απολύτως. Μα τίποτα.
Επενδύουμε χρόνο, χρήμα, και μεράκι, επενδύουμε τη γη μας με αγάπη. Κάνουμε πειράματα, δοκιμάζουμε, και περιμένουμε. Κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε σήμερα, ελπίζοντας, αλλά χωρίς καμία ουσιαστικά εγγύηση για το αύριο. Εξάλλου, η εμπειρία μας έχει δείξει ότι χίλια πράγματα μπορούν να πάνε στραβά - πράγματα που λόγω άγνοιας ή απειρίας δεν έχουμε προβλέψει, ή πράγματα παντελώς απρόβλεπτα!
Κάνουμε (εκ του ασφαλούς, θα πουν κάποιοι) ένα σοβαρό πείραμα αυτάρκειας. Το πείραμα προσφέρει πείρα, εμπειρία, και άρα γνώση. Πέρα από τις ντομάτες και τις μελιτζάνες (στις οποίες αναφέρεται η εικόνα), η ίδια η γνώση είναι ένα 'νόμισμα' και μια αξία από μόνη της. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι το πιο σταθερό 'σκληρό νόμισμα' που διαθέτουμε μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει με τόσο τρελλούς και ιλιγγιώδεις ρυθμούς.
πηγή

Αυτή τη φορά, ουρές στις Εκκλησίες…


Χιλιάδες λαού στην Ι.Μ.Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Σουρωτή, στην μνήμη του Αγίου Παϊσίου
 
  OLYMPUS DIGITAL CAMERA
 
Πραγματική κοσμοπλημμύρα στον τάφο του Αγίου Παϊσίου, στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Ο κόσμος ήρθε μαζικά από όλα τα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού, για να τιμήσει και να προσκυνήσει την χάρη του Αγίου Παϊσίου.
Η Ελλάδα ελπίζει στον «Άγιο της εποχής της» και προσεύχεται να έχει τις πρεσβείες του Αγίου στον Θεό. Αυτή τη φορά οι ουρές ήταν στις Εκκλησίες όλης της Ελλάδας και όχι μόνο. Ο Άγιος Παϊσιος τιμήθηκε απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδας με μεγαλοπρεπή τρόπο και πρωτοφανή προσέλευση πιστών.
Στην Σουρωτή όπου βρίσκεται και ο τάφος του, οι εκτιμήσεις μιλάνε για άνευ προηγουμένου προσέλευση πιστών. Από νωρίς το πρωϊ κατέφθανε μαζικά ο κόσμος με κάθε μέσο. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου από την Ελλάδα, την Κύπρο, Ρωσία, Ρουμανία, Αμερική, Γερμανία και από αλλού.
Αυτό που έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, ήταν η μαζική προσέλευση των νέων από παντού και αυτό είναι πολύ παρήγορο και ελπιδοφόρο για το μέλλον μας. Ο κόσμος καρτερικά περίμενε μέχρι και 6 ώρες στην ουρά για να προσκυνήσει την χάρη του Αγίου Παϊσίου. Στις 4 το πρωί και ενώ είχε τελειώσει η αγρυπνία, υπήρχε ακόμη πολύ μεγάλη ουρά από κόσμο που περίμενε να προσκυνήσει…
Άγιε μου Παϊσιε να έχουμε την ευχή σου και να είσαι πάντα δίπλα μας και να πρεσβεύεις στον Θεό να μας ελεήσει όλους μας, αλλά και την πατρίδα μας που περνάει δύσκολες στιγμές. Αμήν.
Σ.Κ.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
*(Οι φωτογραφίες είναι από το «Σημεία Καιρών»)

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΕΥΡΩ Η ΕΥΡΩΠΗ ΕΥΡΩΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ





του Γιώργου Καραμπελιά
Σε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική περίοδο, η Ελλάδα ενσωματώθηκε σταδιακώς στην Ενωμένη Ευρώπη και στο «ευρωπαϊκό όνειρο». Απέναντι στην εκ νέου ανάδυση της τουρκικής απειλής, μετά την κατοχή της Κύπρου, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού κόσμου και των κοινωνικών δυνάμεων, προσχώρησε στην πραγματικότητα μιας ευρωπαϊκής ενοποίησης, που πραγματοποιούνταν μονομερώς, με αφετηρία τη Δυτική Ευρώπη. Αρχικώς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου, εν τέλει δε, μετά την κατάρρευση της Σοβ. Ένωσης, και το μεγαλύτερο μέρος της παραδοσιακής Αριστεράς, προσχώρησε στην «ευρωπαϊκή ιδέα». Αρχικώς εξ ανάγκης, εν συνεχεία από συμφέρον (μέσα από τη ροή ευρωπαϊκών προγραμμάτων, μιζών, επιδοτήσεων κ.ο.κ.) και τέλος από ιδεολογία (ο ευρωπαϊσμός ως υποκατάστατο της ελληνικής εθνικής ταυτότητας), σταδιακώς, το σύνολο των ελίτ (πολιτικών, οικονομικών και κυρίως πνευματικών) προσχώρησε σε έναν ευρωπαϊσμό που δεν τον έβλεπε ως συμπλήρωμα και επέκταση της ελληνικής ιδιοπροσωπίας αλλά ως την καταστροφή της και την αντικατάστασή της από τον ευρωπαΪσμό. Γι’ αυτό, σταδιακώς, και ιδιαίτερα μετά το 1990, το αποκλειστικό όνειρο των Ελλήνων (στο οποίο, μέσω επιδοτήσεων, χρηματιστηρίων, φτηνών δανείων και ταξιδιών στο εξωτερικό) γίνεται η ενσωμάτωσή τους σε μια μυθική, υπερεθνική Ευρώπη. Γι’ αυτό και στο ιδεολογικό πεδίο θα κυριαρχήσει ο εθνομηδενισμός, η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και ο αποεθνικοποιημένος πολυπολιτισμός. Όλα αυτά περπατούσαν, παρά τις αντιφάσεις και τις κρίσεις, λίγο πολύ, έως το 2009, μάλλον ομαλά και απρόσκοπτα και μόνο λίγες δυνάμεις, είτε από την Εκκλησία (αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, Άγιο Όρος, σε έξαρση κατά τη δεκαετία 1990 και 2000), και ελάχιστες δυνάμεις από τα υπολείμματα του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» ή της πατριωτικής Αριστεράς, προσπαθούσαν να βάλουν έναν φραγμό σε αυτή τη γενικευμένη παρασιτική ενσωμάτωση στον ευρωπαϊσμό. Αίφνης, από 2009 και μετά, αρχίζει η κρίση αυτού του μοντέλου με ταυτόχρονη παροξυστική έξαρση της εξάρτησης μέσω του παραπέρα δανεισμού. Το ελληνικό παράσιτο, μέσα στην κρίση που προκάλεσε στη Δύση η ανάδυση της Ανατολής, και κατ’ εξοχήν της Κίνας, ως του νέου πόλου της παγκόσμιας συσσώρευσης, και η ενίσχυση της ισλαμικής Ανατολής και της Τουρκίας, μπήκε σε βαθιά κρίση.


Αντιμέτωποι με αυτή την κρίση, οι Έλληνες ανακάλυψαν και πάλι αιφνιδίως πως δεν αποτελούν ένα αδιαφοροποίητο, νοτιο-ευρωπαϊκό τμήμα ενός ενιαίου ευρωπαϊκού συνόλου, αλλά ότι αποτελούσαν ένα εθνικό σύνολο το οποίο μπήκε σε πολύ βαθύτερη κρίση από την υπόλοιπη Ευρώπη και από το οποίο η νέα γερμανική Ευρώπη απαιτούσε την άμεση αποπληρωμή, εδώ και τώρα, του παρασιτικού χαρακτήρα της ενσωμάτωσής της. Οι Έλληνες θα έπρεπε να καταστρέψουν κοινωνικές δομές και βιοτικό επίπεδο, θεμελιωμένα στην παρασιτική υφή της οικονομίας τους και να «προσαρμοστούν» βίαια στην πραγματικότητά τους. Διαφορετικά, ο «Αμέα» χειρουργός απειλούσε να τραβήξει βίαια το οξυγόνο, στη διάρκεια της επέμβασης. Και αυτό μπορούσε να το κάνει διότι η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος είχαν χάσει, τα προηγούμενα χρόνια, κάθε παραγωγική βάση και είχαν οικοδομήσει ως παράσιτο ένα ψευδο-κοινωνικό κράτος με δανεικά. Μέσα από αυτή την παρασιτική σύμβαση, ήταν δυνατό στις ανώτερες ελίτ να αναπαράγονται και ανεβάζουν διαρκώς το επίπεδο μιας χωρίς όρια σπατάλης –λέγε με Μύκονο– και οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις να απολαμβάνουν παρασιτικά τις παροχές (αγροτικές επιδοτήσεις, κοινωνικό κράτος, ξένοι δουλοπάροικοι-μετανάστες, κλπ.) που διασφάλιζε αυτή η παρασιτική σχέση. Όταν λοιπόν η «Ευρώπη» έχασε τον χαρακτήρα της πηγής εμπορευμάτων, επιδοτήσεων και ευχάριστων ευρωπαϊστικών ιδεολογιών, και επέβαλε στους Έλληνες τη σιδερένια λογική του Εμπόρου της Βενετίας (ή τα χρήματα ή το ανάλογο κομμάτι από τη σάρκα σου), το παράσιτο μπήκε σε κρίση. Ένα μέρος του, προσπαθώντας να χάσει όσο το δυνατόν λιγότερα, φορτώνοντάς τα στους πιο αδύναμους, παραδόθηκε ανοιχτά στους δανειστές. Ένα άλλο τμήμα, που περιλάμβανε και την πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων, άρχισε σταδιακώς να εξεγείρεται. Διότι η καταστροφή του παλιού μοντέλου επέφερε ανυπολόγιστο πόνο στους πιο αδύναμους και εξαρτημένους.


Όμως, και αυτή η εξέγερση, εξέγερση ενός λαού που δεν είχε πλέον παραγωγική και πνευματική αυτονομία, ήταν εγκλωβισμένη στα σχήματα μιας πελατειακής εξέγερσης, δηλαδή, ο πελάτης/υποτακτικός δεν αντιπαραθέτει στον κυρίαρχο μια στρατηγική εφικτής ανεξαρτητοποίησης αλλά εκείνη του δύστροπου κακοπληρωτή. Γι’ αυτό και, στα πέντε ή έξι χρόνια της κρίσης, δεν υπήρξαν πραγματικές πολιτικές και οικονομικές προτάσεις σταδιακής οικοδόμησης ενός νέου παραγωγικού μοντέλου αλλά η διαρκής αναζήτηση «μαγικών λύσεων» αποφυγής της κατάρρευσης του εξαρτημένου παρασιτικού μοντέλου, στο οποίο είχε μάθει να ζει η πλειοψηφία των Ελλήνων. Γι’ αυτό και το κίνημα των Αγανακτισμένων, στην Ελλάδα, δεν παρήγαγε μια νέα κοινωνική και παραγωγική πρόταση, δεν παρήγαγε κανένα νέο κοινωνικό πρόταγμα, αλλά, απλά και μόνο, την ανέφικτη επιστροφή στο status quo ante, με αποκορύφωμα τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ και τη φασιστική υποστροφή της Χρυσής Αυγής.
Το γεγονός, δηλαδή, ότι, εν τέλει, το κίνημα των Αγανακτισμένων κατέληξε στην ανάδειξη του δημαγωγού Τσίπρα, μαζί με τα αντάξια εξαπτέρυγά του (Ζωή Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης, Καμμένος και άλλους Κατρούγκαλους), στην κυβερνητική εξουσία είναι συνάρτηση ακριβώς αυτής της έλλειψης ισχυρών παραγωγικών και αυτόκεντρων δυνάμεων στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας. Εξ άλλου, η φύση της ταξικής και κοινωνικής συμμαχίας, την οποία εκπροσωπούν, αναδείχτηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο. Κέντρο και άξονάς της, τα ανώτερα στρώματα της διανόησης, των κρατικών και συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών, οι πελάτες των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και επιδοτήσεων και σύμμαχοί τους, λιγότερο ή περισσότερο περιστασιακοί, ένα τμήμα επιχειρηματιών διατεθειμένων να ολοκληρώσουν την εκπτώχευση της χώρας τους για να την αγοράσουν κοψοχρονιά– το περιβόητο κόμμα της δραχμής–, παρασιτικά και κατεστραμμένα μεσοστρώματα που φαντάζονται ότι είναι δυνατόν να αποκαταστήσουν τη χαμένη τους ευημερία, μέσα από μια φαντασιακή ρήξη με το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και, τέλος, στη βάση της πυραμίδας, ένα μεγάλο κομμάτι των λαϊκών στρωμάτων που, έχοντας πληρώσει ακριβά την κρίση των προηγούμενων χρόνων, ακολουθεί, διαβουκολούμενο, την ψευδο-αντιμνημονιακή συμμαχία.

Απέναντί σε αυτή τη συμμαχία, οι δυνάμεις του αστισμού –παρασιτικού στην πλειοψηφία του– έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει, τόσο εξ αιτίας της αδυναμίας τους να προτάξουν μια παραγωγική εκδοχή ανασύνταξης της χώρας όσο και, κυρίως, διότι έχουν ήδη εν μέρει δραπετεύσει από τη χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων τους το έχουν βγάλει έξω, καθώς και την πλειοψηφία… των παιδιών τους. Το μεγαλύτερο μέρος των γόνων της αστικής τάξης βρίσκεται εκτός χώρας, εν αναμονή των εξελίξεων, μαζί με τα χρήματά της. Έτσι, στην ουσία, έμεινε στη χώρα, σχεδόν αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος, το στρατόπεδο του αντιμνημονίου, το οποίο έπρεπε να διαχειριστεί την μνημονιακή-παρασιτική πραγματικότητα της χώρας! Είχαμε επισημάνει από παλαιότερα τον τυχοδιωκτικό και τυχάρπαστο χαρακτήρα της, που την ωθούσε, σχεδόν με τη μορφή φυσικού φαινομένου, να αναλάβει την εξουσία, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες. Και όμως ήταν προφανές όπως είχαμε τονίσει αναρίθμητες φορές, πως εξ αιτίας της αδυναμίας της να εφαρμόσει άμεσα τις επιταγές της λιτότητας θα υποχρεωνόταν να μεταβληθεί αυτή στον άμεσο αυτουργό της ολοκλήρωσης της καταστροφής της οικονομίας της χώρας. Διότι η Αριστερά των «12 κοστολογημένων δις» του νεαρού δημαγωγού δεν διέθετε χρόνο προσαρμογής αλλά θα έπρεπε, πολύ σύντομα, είτε να εγκαταλείψει την εξουσία είτε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας χειρότερο από τα προηγούμενα, διότι η οικονομική κατάσταση θα είχε επιδεινωθεί από την παρουσία της και μόνο.

Χρειάστηκαν έξι μήνες οικονομικών και κοινωνικών καταστροφών, που κατέληξαν στο κλείσιμο των Τραπεζών και στην απειλή «καταστροφής του κράτους», κατά Τσίπρα, για να οδηγηθεί στην Κανόσα των Βρυξελλών, ικέτης του «δώστε ό,τι να ’ναι», «υπογράφω ό,τι να ’ναι», και να κλείσει έτσι, με τον πιο επαίσχυντο και καταστροφικό τρόπο, την εξάμηνη «προσαρμογή» του. Βέβαια, υπάρχει πάντα και η πρόταση του Σόιμπλε, που κλείνει το μάτι στον Λαφαζάνη, για μια συμφωνημένη έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.


Όμως, ο κεντρικός πυρήνας των παρασιτικών στρωμάτων, που συνωθούνται στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ξέρει πως η απώλεια της συμμετοχής στην ευρωζώνη, η απώλεια των ΕΣΠΑ, των επιδοτήσεων, της ελευθερίας να στέλνει τα παιδιά του απρόσκοπτα στο Λονδίνο και το Βερολίνο, δεν αντισταθμίζεται με τα ωραία μάτια του Λαφαζάνη και την υποστήριξη του ανοιχτού εκπροσώπου του κόμματος της δραχμής, Γιώργου Κουρή. Και θα είναι υποχρεωμένος να επιλέξει. Και θα επιλέξει μάλλον την ίδια την καταστροφή του κόμματός του και της ταξικής συμμαχίας που τον ανέδειξε στην εξουσία, συγκροτώντας μια νέα συμμαχία με τον ξέπνοο αστισμό, στον οποίο ο Τσίπρας θα επιχειρήσει να προσφέρει την ηγεσία που δεν διαθέτει, και πριν κατορθώσει να την αποκτήσει Όποιος έχει διαβάσει τη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη (Καρλ Μαρξ), θα γνωρίζει πώς ένας «μέτριος και ανίκανος πολιτικός», που κατόρθωσε να αποσπάσει την ηγεσία του λαϊκού στρατοπέδου, μετά την ήττα της Επανάστασης του 1848, στη Γαλλία, μεταβλήθηκε εν τέλει στον ηγέτη του παραπαίοντος γαλλικού αστισμού. Σήμερα, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρώπης, ο Τσίπρας πρέπει να ολοκληρώσει τον μετασχηματισμό του: από ηγέτης του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ σε ηγέτη του απειλούμενου ευρωπαϊκού παράσιτου. Με όσες συνέπειες και αν έχει αυτό στο ίδιο το εσωτερικό του κόμματός του.


Έτσι, όμως, θα ανοίξει και ένας καινούργιος δρόμος σταδιακής απομάκρυνσης των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και του κόμματος της δραχμής, από το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ, που ως εκφραστής των ευρωπαϊστικών, παρασιτικών στρωμάτων θα παραμείνει συσπειρωμένο γύρω από τον Τσίπρα. Και αυτό θα λάβει χώρα προς δύο πιθανές κατευθύνσεις: Η πρώτη είναι η ένταξή του στο κόμμα της δραχμής, στις διάφορες εκφάνσεις του, από τον Λαφαζάνη μέχρι τη Χρυσή Αυγή, με την απαραίτητη συνδρομή των επιχειρηματικών κορακιών, που θα συνεχίσουν να παραμονεύουν. Η δεύτερη, είναι ο πλέον δύσκολος αλλά μοναδικός ελπιδοφόρος δρόμος, στην κατεύθυνση ενός ενδογενούς, πατριωτικού πόλου, ο οποίος θα ενσωματώσει την αποκόλληση από την αποδοχή του ευρωπαϊστικού παρασιτικού μοντέλου, σε μια ισόρροπη (και από ψυχιατρική άποψη ισορροπημένη), πατριωτική εναλλακτική πρόταση συμμετοχής στην Ευρώπη.


Διότι, όπως έχουμε τονίσει, ακόμα και από τη στιγμή που σχηματίστηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η πανουργία της ιστορίας υποχρέωσε τις πιο εθνομηδενιστικές-ευρωλιγούρικες δυνάμεις της Αριστεράς (στις οποίες προσχώρησε εσχάτως και ο εμπνευστής του όρου «ευρωλιγουρισμός») να αντιταχθούν, έστω για ένα διάστημα, στον παρασιτικό ευρωκεντρισμό προτού υποταχθούν εκ νέου σε αυτόν. Στο μεταξύ όμως, τα προηγούμενα πέντε χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, Έλληνες ταυτίστηκαν με την εθνική αξιοπρέπεια και την άρνηση της υποταγής στη γερμανική Ευρώπη, έστω και αν αυτό πρόσφατα εκφράστηκε κίβδηλα και στρεβλά.


Το γεγονός όμως παραμένει. Εκατομμύρια Έλληνες κατανόησαν, μέσα από αυτό το ψυχόδραμα των έξι χρόνων, πως η Ελλάδα είναι Ευρώπη αλλά όχι και Δυτική Ευρώπη. Κατανόησαν ταυτόχρονα πως, σήμερα, δεν έχουν άλλη εναλλακτική επιλογή σήμερα από τη συμμαχία με αυτή την Ευρώπη, εξ αιτίας της νέο-οθωμανικής απειλής, και των γεωπολιτικών κινδύνων για την εθνική μας ακεραιότητα, στην περιοχή που ζούμε. Κατανόησαν δηλαδή, ή είναι υποχρεωμένοι να κατανοήσουν, πως η συμμετοχή στην Ε.Ε., εάν οδηγεί στο παρασιτικό μοντέλο που κυριάρχησε τα προηγούμενα 35 χρόνια, καταλήγει στις τραγικές συνέπειες που βιώσαμε και βιώνουμε. Ευρωπαϊκή επιλογή για μας μπορεί να υπάρξει ως αντίβαρο στους άλλους κινδύνους, μόνο εάν οικοδομήσουμε ένα μίνιμουμ οικονομικής και παραγωγικής αυτονομίας και μία οξεία συνείδηση της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας, η οποία δεν μπορεί να εξαφανιστεί σε μια τευτονική Ευρώπη αλλά επιμένει στη διαμόρφωση μιας βαλκανικής, «ορθόδοξης» και ανατολικής Ευρώπης, που μόνη αυτή θα επέτρεπε μια ισορροπία από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια και θα έδινε τη δυνατότητα στην Ελλάδα να βρίσκεται σε μία Ευρώπη της οποίας όντως θα μπορεί να αποτελεί οργανικό μέρος. Η αυταπάτη του αφηγήματος των ευρωπαϊστών («η Ευρώπη είναι το κοινό μας σπίτι»), μπροστά στη διάψευση που υπέστη από την πραγματικότητα, δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει στην παράδοση στον καραδοκούντα ισλαμο-τουρκικό επεκτατισμό αλλά στη συνείδηση μιας μερικής ταύτισης με την Ε.Ε., μέχρις ότου αυτή θα έχει μεταβληθεί πράγματι σε κοινό ευρωπαϊκό σπίτι των ευρωπαϊκών λαών. Δηλαδή, η αιφνίδια προσγείωση στην πραγματικότητα, από τις μπαρούφες του ομώνυμου Νάρκισσου, θα πρέπει, στην περίπτωση μιας θετικής έκβασης της τρέχουσας αντιπαράθεσης, να απελευθερώσει τους Έλληνες από 40 χρόνια παρασιτικού ευρωλιγουρισμού και να τους μεταβάλει σε Ευρωπαίους, δηλαδή σε Έλληνες με συνείδηση της ευρωπαϊκότητάς τους, που δεν ταυτίζεται όμως με τη Δυτική Ευρώπη. Η Ελλάδα από τη θέση της είναι Ευρώπη, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, και θα βρίσκεται «στο σπίτι της» κυριολεκτικά, μόνο όταν αυτή θα πάψει να είναι δυτικοβαρής.
Σε μια αρνητική εξέλιξη, αυτή η αίσθηση της «προδοσίας» από την Ε.Ε. θα μπορούσε να μεταβληθεί στο όχημα μιας φασίζουσας (άσχετα με τον λεκτικό προσανατολισμό της) εξέλιξης αυτού του λαϊκού αισθήματος, που θα τεθεί στην υπηρεσία άλλων ξένων δυνάμεων, της Τουρκίας και ολοκληρωτικών εγχειρημάτων στο εσωτερικό της χώρας.

Δηλαδή, για να το κάνουμε σαφές: Το δικό μας ΝΑΙ στην Ε.Ε. αποτελεί επιλογή μιας δυνητικής ενιαίας Ευρώπης, για την οποία θα πρέπει να αγωνιζόμαστε και όχι παράδοση στη Δυτική Ευρώπη και τους Γερμανούς. Εξ άλλου, και αυτοί, έχοντας υψηλή συνείδηση των δικών τους εθνικών συμφερόντων, με αυτόν τον τρόπο μας αντιμετωπίζουν, και γι’ αυτό όσοι θέλουν την εκδίωξή μας από το ευρώ, επικαλούνται τα συμφέροντά τους. Το ίδιο κάνουν και όσοι επιμένουν στην παραμονή μας, όπως οι Γάλλοι ή οι Ιταλοί. Ο παρασιτικός και αφελής ευρωπαϊσμός της μεταπολίτευσης πρέπει να λάβει τέλος. Η Ελλάδα πρέπει να έχει ισχυρή ταυτότητα για να μπορεί να επιβιώσει τόσο στη σημερινή δυτικοκεντρική Ευρώπη όσο και σε μια αυριανή αναμορφωμένη και πραγματικά ενιαία Ευρώπη
πηγή
https://scontent-ams3-1.xx.fbcdn.net/hphotos-xpt1/v/t1.0-9/11707818_971059779583066_676141899703342967_n.jpg?oh=af460a46d018a390251eb2d5723dfefa&oe=56103E62
http://hysteria.gr/wp-content/uploads/2015/07/adiasistos6.jpg

Ο οικουμενικός αγιορείτης Άγιος Γέροντας Παΐσιος

http://i.ytimg.com/vi/Mrw_WXni0Ug/hqdefault.jpg



Μία μοναδική ταινία ρωσικής παραγωγής σε 6 συνέχειες που περιδιαβαίνει τα μέρη όπου γεννήθηκε, έζησε, ασκήτεψε και δίδαξε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. 
Επεισόδιο 4ο: Επιστροφή στον Άθω 
Παραγωγή: ΕΠΕ Παραγωγικό Κέντρο "POKROV", 2012

Πατριαρχική Ιερά Αγρυπνία για τον Όσιο Παΐσιο (ΦΩΤΟ)

patriarxiki-5
Αποστολή Σουρωτη | Χρήστος Καναρόπουλος

Με την πατριαρχική ιερά αγρυπνία κορυφώθηκαν οι λατρευτικές εκδηλώσεις για την πρώτη εορτή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, Αρσενίου του Καππαδόκου και Παϊσίου του Αγιορείτου στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης, προεξάρχοντος του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου και Αρχιεπισκόπου Νέας Ρώμης και Κωνσταντινούπολεως κ. Βαρθολομαίου.
Οι ευσεβείς πιστοί που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ξεπέρασαν τις 20.000, σχημάτισαν ουρές για να προσκυνήσουν τον τάφο του σύγχρονου Αγίου αλλά και να συμμετέχουν στην Ιερά Αγρυπνία. Με τον Οικουμενικό Πατριάρχη συλλειτούργησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος εκπροσωπώντας τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας, ο Σεβασμιώατος Μητροπολίτης Μιλήτου κ. Απόστολος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαδύτου και Καλλιουπόλεως και Πρωτοσύγκελος του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ. Στέφανος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κασσανδρείας κ. Νικόδημος και Ποιμενάρχης της περιοχής και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος καθώς και ιερείς της Ιεράς Μητροπόλεως Κασσανδρείας.
Στο Θείο λόγο του η Α.Θ.Π. Οικουμενικός Πατριάρχης τόνισε ότι από παρελθόντα Ιανουάριο η Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως κατόπιν εισηγήσεως του και ομοφώνου θετικής εισηγήσεως της συνοδικής κανονικής επιτροπής αναγνώρισε επισήμως διά πατριαρχικής και συνοδικής πράξεως την προ πολλού υφισταμένη εις την συνείδηση του χριστονύμου πληρώματος ακλόνητος βεβαιότητας περί αγιοποίησης του Γέροντος Παϊσίου και κατέταξε το όνομα του εις το Αγιολόγιο της Εκκλησίας, καθορίζοντας ως ημέρα του επίσημου εορτασμού του, την ημέρα κοίμησης του, την 12η Ιουλίου, ημέρα που το 1994 ανεχώρησε από την στρατευόμενη στην θριαμβέβουσα Εκκλησία.
Χαρακτηριστικό ήταν το σημείο όπου ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος είπε: "Εις το πρόσωπο του εξαρχής διακρίναμε όχι μόνο την περίφημη Καππαδοκική ευσέβεια, ούτε μόνο την αυστηρά αγιορείτικη μοναχική άσκηση και την ακριβή τήρηση των Θείων εντολών αλλά και εις τον ύψιστο βαθμό καλή αλλοίωση της Δεξιάς του Υψίστου, την οποία προέδιδε κάθε του λόγος, κάθε του κίνηση, κάθε έκφραση του προσώπου του καθώς και η παρουσία εις σ' αυτόν αγιοπνευματικών χαρισμάτων".
"Γνωρίσαμε τον αληθή άνθρωπο του Θεού, της θυσιαστικής αγάπης προς τον Θεόν και τον άνθρωπον, τον άνθρωπο της βαθυτάτης ταπεινώσεως, της ιωβείου υπομονής και της μαρτυρικής εγκαρτερίσεως", πρόσθεσε επίσης ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Επίσης ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι με αγάπη και πίστη προς το Θεό, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι πιστοί θα ξεπεραστούν.
«Η σημερινή εσπέρα είναι σημαδιακή. Δεν είναι μόνον η πρώτη εορτή της μνήμης του αγίου Παισίου, συμπίπτουσα με μίαν εξαιρετικώς κρίσιμον και καιρίαν για το έθνος των Ελλήνων, στιγμήν. Είναι κυρίως και πρωτίστως παραμυθίαν και παρηγορίαν. Εάν έχωμεν την αγάπην του Θεού και την ελπίδα μας εις εκείνον τότε έχουμε τα πάντα» είπε.
«Το γένος μας επέρασε τόσες μπόρες και κλυδωνισμούς όπως έλεγε ο άγιος Παΐσιος και δεν εχάθηκε. Δεν φοβόμαστε λοιπόν τας παροδικάς θυέλλας, οι ορθόδοξοι Ελληνες, τας οποίας μετατρέπει εις γαλήνην, ο περιπατών επί των υδάτων Κύριος και ενισχών ημάς, όπως κάποτε τον λιποψυχίσαντα Απόστολον Πέτρον» πρόσθεσε κλείνοντας ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Πρέπειε να αναφερθεί ότι ο Πατριάρχης έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη και αγάπη από όλους όσοι ανηφόρισαν στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, στην οποία αναπαύεται ο Άγιος Παΐσιος, ένας σύγχρονος Άγιος που τιμούν και ευλαβούνται χιλιάδες κόσμου.
patriarxiki-1
patriarxiki-2
patriarxiki-3
patriarxiki-4
patriarxiki-6
patriarxiki-7
patriarxiki-8
patriarxiki-9
patriarxiki-10
patriarxiki-11
patriarxiki-12
patriarxiki-13
patriarxiki-14
patriarxiki-15
patriarxiki-16
patriarxiki-17
patriarxiki-18
patriarxiki-19
patriarxiki-20
patriarxiki-21
patriarxiki-22
patriarxiki-23
patriarxiki-24
patriarxiki-25
patriarxiki-26
patriarxiki-27
πηγή