Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

Βίκος και Σαμαριά -Στα 10 κορυφαία φαράγγια της Ευρώπης


Ο Guardian τα χάνει ...
Μύρτος, Ελαφονήσι, Μπάλος. Τις παραλίες της Ελλάδας τις γνωρίζουν όλοι στο εξωτερικό και συχνά πολλές από αυτές, όπως οι παραπάνω, συμπεριλαμβάνονται σε λίστες με τις κορυφαίες στον κόσμο.
Ομως, ο Guardian αποφάσισε να ρίξει ένα βλέμμα και στις άλλες ομορφιές της χώρας μας και τα... έχασε με το Βίκο και τη Σαμαριά, συμπεριλαμβάνοντας τα συγκεκριμένα φαράγγια στα 10 καλύτερα της Ευρώπης. Πρόκειται για σημεία με απίστευτη θέα, στα οποία μπορεί κανείς να ζήσει μία αξέχαστη περιπέτεια πεζοπορίας, όπως τονίζει η βρετανική εφημερίδα.
Για το φαράγγι του Βίκου σημειώνει πως τόσο το περπάτημα, όσο και η οδήγηση πάνω από αυτό, μπορεί να μαγέψει τον επισκέπτη με τη θέα. Από την άλλη, αναφέρει ότι η Κρήτη είναι το... κέντρο της Ευρώπης για εκείνους που θέλουν να διασχίσουν ένα φαράγγι. «Της Σαμαριάς είναι το πιο διάσημο, αλλά μην αγνοήσετε εκείνο του Ιμβρου αλλά και το Κουρταλιώτικο», συμβουλεύει ο Guardian.  
Αυτά είναι τα 10 καλύτερα φαράγγια στην Ευρώπη, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα:
Βίκος, Ελλάδα

Μάτκα, ΠΓΔΜ

Κάβα Ντ' Ισπίκα, Σικελία

Σακλικέντ, Τουρκία

Βερντόν, Γαλλία

Πάρταντς, Γερμανία

Γκόλα σου Γκορόπου, Σαρδηνία

Βίντγκαρ Μπλεντ, Σλοβενία

Κάρες, Ισπανία

Σαμαριά, Ελλάδα

«ΑΤΤΙΛΑΣ 2015» – Συναγερμός σε Στρατό και ΕΛ.ΑΣ. – Τουρκική Εισβολή Στα Νησιά του Ν.Α. Αιγαίου…



Τα επεισόδια που γίνονται τις τελευταίες ημέρες στην Κω, τη Μυτιλήνη και την Κάλυμνο έχουν σημάνει κόκκινο συναγερμό στις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, αλλά και στις κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, οι οποίες διακρίνουν μια «περίεργη» κινητικότητα των «μεταναστών» που έχουν κατακλύσει τα ελληνικά νησιά, προσερχόμενοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία από τα τουρκικά παράλια…


Συγκεκριμένα σε κλοιό τρόμου βρίσκονται τα τελευταία 24ωρα οι αρχές Ασφαλείας, καθώς φοβούνται γενικευμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης, με στόχο μια αιφνιδιαστική τουρκική εισβολή στην Κω και το Καστελόριζο, που απώτερο σκοπό έχει την υφαρπαγή της Μεγίστης και Στρογγύλης, η ΑΟΖ των οποίων έχει δημιουργήσει έναν άνευ προηγουμένου αποκλεισμό της Τουρκίας, από τα αμύθητης αξίας ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής…

πηγή 

Από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί τό σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή, πρός σέ καταφεύγω, την κεχαριτωμένην, ελπίς απηλπισμένων, σύ μοι βοήθησον.


Ο δεκαπενταύγουστος στην Ελλάδα είναι μια περίοδος που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στον ουρανό



π. Θωμάς Ανδρέου

 
Τις ημέρες αυτές του δεκαπενταυγούστου, οι Εκκλησιές μας, γεμίζουν από ανθρώπους κάθε ηλικίας που προσέρχονται ευλαβικά ώστε να ψάλλουν τους ωραίους ποιητικούς παρακλητικούς κανόνες, να θέσουν σαν ευωδιαστό λουλούδι το δάκρυ και την προσευχή τους, στην Εικόνα της Μεγάλης Κυράς. Ο δεκαπενταύγουστος στην Ελλάδα, είναι μια περίοδος που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στον ουρανό, μιας και ένα κομμάτι του ουρανού, το κατέκτησε το ανθρώπινο γένος, στο πρόσωπο της Παναγιάς!
 

Βλέπεις πρόσωπα κάθε ηλικίας να ψελλίζουν λόγια, που για αιώνες ακούγονται στις Εκκλησιές αυτές τις ημέρες! Αριστουργήματα πραγματικά, γεμάτα από ανθρώπινα συναισθήματα, ευχαριστιακής δοξολογίας σε Εκείνην, που με συμπάθεια προς το ανθρώπινο γένος, κρατά όλον τον κόσμο στην μεγάλη Της αγκαλιά, μέσα στην οποίαν χώρεσε Ο Αχώρητος...

Πας στις Εκκλησιές και βλέπεις τον πονεμένο λαό μας που μέσα στις ζάλαις και τις συμφορές του βίου, αποζητά το απάνεμο λιμάνι του, στο Πρόσωπο Της! Σύγχρονοι Ροβινσώνες, ναυαγοί στο πέλαγος των θλίψεων, που αποζητάμε τον εύδιο λιμένα, κοντά Της, την σιγουριά μιας αόρατης αλλ' υπαρκτής προστασίας που μας διασώζει από τους κινδύνους.

Σε τούτες τις μέρες, της άκριτης ισοπέδωσης, αυτές οι απογευματινές στιγμές, έρχονται να φανούν ως δρόσος παρηγοριάς στον καύσωνα της ημέρας. Για κάποιους, ο Αύγουστος, είναι ο μήνας των διακοπών. Ανυποψίαστοι μπροστά σε όλα όσα μας τρομάζουν, συνεχίζουν να πιστεύουν στις δυνάμεις τους... Αντίθετα, για κάποιους άλλους, είναι ο μήνας της Παναγιάς! Ο μήνας, που από την αρχή του μέχρι και το τέλος του, ένα πρόσωπο κυριαρχεί: Εκείνης, που έγινε η αιτία, ώστε να μπορεί ξανά να ελπίζει ο άνθρωπος...

Στην παράδοση μας, η Παναγιά έχει ξέχωρη θέση. Και τούτο συμβαίνει διότι ο λαός μας, έχει ζυμωθεί με το όνομα Της, έχει οικειοποιηθεί το όνομα Της, Την έχει θέσει μέσα στην καρδιά του. Αλλά και Εκείνη του το ανταποδίδει καθημερινά! Πουθενά στον κόσμο, δεν υπάρχει ένας ολάκερος τόπος που να δοξολογείται ακατάπαυστα η Παναγία, όπως συμβαίνει στον Άθωνα.

Μπροστά Της, υποκλίθηκαν άρχοντες και βασιλείς της γης... Και έφθασαν στο σημείο, να απαρνηθούν τα πάντα για χάρη Της, και να πεθάνουν στον δικό Της τόπο, σαν απλοί μοναχοί. Κάπως έτσι, σκέπτομαι τον μεγάλο Αυτοκράτορα Θεόδωρο β΄τον Λάσκαρη να συνθέτει τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα, ακουμπισμένος σε μικρό τραπέζι, σκεπτικός, να καταγράφει τα συναισθήματα της ψυχής του, τόσο γλαφυρά, ώστε μετά από τόσους αιώνες αυτά να συνεχίζουν να αντέχουν μέσα στον αδηφάγο χρόνο...  



πηγή

O ήλιος στον εικαστικό καμβά


Καλοκαίρι σημαίνει ήλιος, δυνατός, καυτός, αναζωογονητικός, ενεργητικός, μοναδικός. Για αυτό καθόλου τυχαία οι μεγαλύτεροι ζωγράφοι εμπνεύστηκαν από αυτόν και τον αποτύπωσαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο ο καθένας.

The sower, Vincent Van Gogh
O Van Gogh έφτιαξε δεκάδες πίνακες εμπνευσμένους από την σπορά του σιταριού. Το The sower είναι ένας από αυτούς που αντανακλά το υπέροχο και ζωογόνο φως του ήλιου, καταλυτικό στη σπορά και τη δημιουργία.
Claude Monet – Impression, Sunrise (1872)

Το θολό φως του πρωινού ήλιου αποτυπώθηκε με πορτοκαλοκόκκινες και μωβ αποχρώσεις κι αντανακλάσεις επάνω στην ήρεμη πρωινή θάλασσα. Εικόνα πανέμορφη γεμάτη καλοκαιρινό άρωμα. H ανατολή-η άνοδος του ήλιου, Francois Boucher

Το φως του ήλιου σκορπίζεται επιβλητικό στον ουρανό και σκορπά τη λάμψη του και την επθυμία για ζωή. Κόκκινος ήλιος, Χουάν Μιρό

Ο ναΐφ ζωγράφος  είναι ένας πολυδιάστατος καλλιτέχνης που θεωρείται μαζί με τον Πικάσο ο πατέρας της μοντέρνας ζωγραφικής. O κόκκινος ήλιος είναι ένα από τα ομορφότερα και σημαντικότερα έργα του. Ελληνικό καλοκαίρι, Γιώργος Σταθόπουλος

Τέλος, ο δικός μας Σταθόπουλος ύμνησε σε πολλούς του πίνακες το ελληνικό καλοκαίρι και μέσα από αυτό την ευεργετική δύναμη του ήλιου. Ο πίνακάς του «Ελληνικό καλοκαίρι» τα περικλείει όλα, τον έρωτα, την αγάπη, το φως, τον ήλιο, την ελληνική θάλασσα και την αρμονία.

«Διαβάστηκε» το DNA του πανέξυπνου χταποδιού (που έχει 10.000 περισσότερα γονίδια από τον άνθρωπο)



«Διαβάστηκε» το DNA του πανέξυπνου χταποδιού (που έχει 10.000 περισσότερα γονίδια από τον άνθρωπο)
Για πρώτη φορά οι επιστήμονες αποκωδικοποίησαν το πλήρες γονιδίωμα του χταποδιού, ρίχνοντας φως στα γενετικά μυστικά ενός από τα πιο έξυπνα και περίεργα ζώα της Γης.

Η ανάγνωση του DNA αποκαλύπτει ότι το χταπόδι έχει περίπου 10.000 περισσότερα γονίδια από τον άνθρωπο (33.000 έναντι 23.000), ενώ εμφανίζει σημαντικές γενετικές διαφορές με τα κεφαλόποδα και τα άλλα συγγενικά ασπόνδυλα, σε σχέση με τα οποία διαθέτει γονιδίωμα έως έξι φορές μεγαλύτερο.

Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και την Ιαπωνία, με επικεφαλής τον καθηγητή βιολογίας Ντάνιελ Ρόκσαρ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature, χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να ολοκληρώσουν το δύσκολο έργο τους.

Το χταπόδι έχει μια μακρά εξελικτική ιστορία 400 εκατομμυρίων ετών (εμφανίστηκαν περίπου 230 εκατ. χρόνια πριν από τα θηλαστικά), πράγμα που αντανακλάται στο περίπλοκο γονιδίωμά του. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν εκατοντάδες πρωτότυπα γονίδια, τα οποία δεν έχουν αντίστοιχο σε άλλα ζώα.

Μεταξύ άλλων, το χταπόδι έχει τρεις καρδιές, διαθέτει μεγάλα μάτια-κάμερες και ‘έξυπνα' πλοκάμια γεμάτα νευρωνικά κύτταρα (σαν μίνι-εγκεφάλους), ενώ είναι ικανό να αναγεννά τα άκρα του, όταν αυτά κοπούν.

Μπορεί ακόμη να αλλάζει χρώμα και εμφάνιση κατά βούληση, προσαρμοζόμενο στο περιβάλλον του, μια ικανότητα καμουφλάζ που έχει εμπνεύσει πολλές σύγχρονες τεχνολογίες, όπως τα μαλακά και εύκαμπτα ρομπότ.

Οι «μεταμφιέσεις» αυτές γίνονται δυνατές χάρη και στην εντυπωσιακή νοημοσύνη του, η πηγή της οποίας θα πρέπει επίσης να αναζητηθεί στο μοναδικό DNA του.

«Ήσαν τα πρώτα νοήμονα όντα στον πλανήτη μας», δήλωσε ο νομπελίστας ερευνητής Σίντνεϊ Μπρένερ, ο οποίος είχε την πρωτοβουλία για την ανάγνωση του DNA του. Για «ένα επίπεδο νευρωνικής πολυπλοκότητας μοναδικό στα ασπόνδυλα», έκανε λόγο και ο Ρόκσαρ.

Το χταπόδι θεωρείται τόσο έξυπνο, που στη Βρετανία ο νόμος το προστατεύει από τα επιστημονικά πειράματα. Προς το παρόν, οι επιστήμονες παραδέχονται ότι απέχουν πολύ από το να καταλαβαίνουν τι κάνει κάθε ξεχωριστό γονίδιο του χταποδιού ή σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα.

Πεταλούδες γεύονται δάκρυα χελωνών on camera!


Ένα σπάνιο φαινόμενο απαθανάτισε η κάμερα του φωτογράφου! Αυτές η καταπληκτικές φωτογραφίες παρουσιάζουν τις πεταλούδες Julia (Dryas Iulia) να πίνουν τα δάκρυα των χελωνών σε δάσος του Εκουαδόρ. Για την ιστορία, αυτές οι πεταλούδες δεν… παρηγορούν τις δακρυσμένες χελώνες, αλλά τρέφονται από τα δάκρυά τους.
perierga.gr - Πεταλούδες γεύονται τα δάκρυα των χελωνών on camera!
Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται lachryphagy, που κυριολεκτικά σημαίνει «δάκρυ-διατροφή» και είναι ένας από τους τρόπους που οι πεταλούδες μπορούν να πάρουν πολύτιμα συστατικά για τη διατροφή τους. Όπως αναφέρει το National Geographic, οι πεταλούδες πίνουν τα δάκρυα για να πάρουν νάτριο και άλλα ανόργανα συστατικά που είναι απαραίτητα για την παραγωγή αυγών και το μεταβολισμό τους. Εκτός από τις χελώνες, τα έντομα επιλέγουν κροκόδειλους για να τρέφονται με, δεδομένου ότι τείνουν να κάθονται ακίνητοι για ώρες.
perierga.gr - Πεταλούδες γεύονται τα δάκρυα των χελωνών on camera! perierga.gr - Πεταλούδες γεύονται τα δάκρυα των χελωνών on camera! perierga.gr - Πεταλούδες γεύονται τα δάκρυα των χελωνών on camera! perierga.gr - Πεταλούδες γεύονται τα δάκρυα των χελωνών on camera!
πηγή

Η Παναγία των αλκοολικών

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «ο Ακένωτος Κρατήρ»


Στην Μονή Βισότσκι, στο Σερπούκωβ της Ρωσίας, έρχονται πολλοί προσκυνητές. Όχι τυχαία, οι πιο πολλοί από αυτούς έχουν το πάθος του αλκοολισμού. Εδώ βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας ''Ακένωτος Κρατήρ'' [="Ποτήρι που δεν αδειάζει" (υπονοείται το Ποτήρι της Θείας Μετάληψης, γεμάτο θεία χάρη, που όση κι αν πάρεις, δεν τελειώνει)].
Η εικόνα βρίσκεται από παλιά στην Μονή Βισότσκι, αλλά δεν ήταν γνωστή η θαυματουργική της χάρη μέχρι τον 19ο αιώνα. Τότε ένας έφεδρος στρατιώτης από την Τούλα, ο οποίος ήταν αλκοολικός και είχε παραλύσει, είδε το εξής όραμα:
Εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Άγιος Βαρλαάμ και του είπε να πάει στην Μονή Βισότσκι, να ψάξει για την εικόνα ''Ακένωτος Κρατήρ'' και να ζητήσει να του διαβάσουν μία προσευχή και ότι μετά από αυτό θα θεραπευτεί από το πάθος του αλκοολισμού και θα γίνουν καλά τα πόδια του.

 
Το όραμα επαναλήφθηκε τρεις φορές, ο στρατιώτης δεν αποφάσιζε να πάει, δίσταζε. Τελικά αποφάσισε να πάει ακόμη και αν σερνόνταν. Όσο προχωρούσε, τα πόδια του δυνάμωναν. Όταν έφτασε στην Μονή, ρώτησε τους μοναχούς πού βρίσκεται η εικόνα της Παναγίας ο ''Ακένωτος Κρατήρ''. Εκείνοι δεν γνώριζαν μία τέτοια ονομασία. Σκεπτόμενοι ότι γίνεται λόγος για κάποια εικόνα που έχει ζωγραφισμένο κάποιο ποτήριο, του την έδειξαν. Κοιτάζοντας από πίσω βρήκαν την επιγραφή ''Ακένωτος Κρατήρ'' (Niéoupivaïemaïa Tchecha). Διάβασαν την προσευχή μπροστά στην εικόνα και ο στρατιώτης θεραπεύτηκε και απαλλάχθηκε από το πάθος του αλκοολισμού.

Η εμφάνιση του αγίου Βαρλαάμ στον αλκοολικό στρατιώτη. Ο άγιος Βαρλαάμ, υποθέτω, είναι ο μεγάλος ασκητής του Κιέβου, γόνος αρχοντικής οικογένειας που εγκατέλειψε τα πλούτη του λόγω της πίστης και της αγάπης του (βιογραφία εδώ). Υπάρχει όμως και ο ηρωικός άγιος μάρτυρας Βαρλαάμ του 304 μ.Χ.
Έπειτα από αυτό, πολλοί άνθρωποι άρχισαν να έρχονται στην εικόνα, ενώ πολλοί επέστρεφαν για να ευχαριστήσουν για την θεραπεία τους.
Το θείο βρέφος [ο Χριστός] εμφανίζεται μέσα στο ποτήριο ευλογώντας. Πρόκειται βέβαια για το ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας. Πραγματικά πρόκειται για τον ακένωτο κρατήρα - τον Αμνό του Θεού - τον πάντοτε εσθιόμενο και μηδέποτε δαπανώμενο [=που πάντοτε τον τρώμε και ποτέ δεν τελειώνει (φράση από την τέλεση της θείας Ευχαριστίας, δηλ. της θείας Μετάληψης)].
Η Παναγία με τα χέρια ανοιχτά μεσιτεύει προσφέροντας ως θυσία στον Θεό τον ίδιο τον Υιό της.


πηγή 

Πως ο Σύριζα κατέλαβε την εξουσία


ΓΚ6μήνες

του Γιώργου Καραμπελιά

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Έξη μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα (Ιανουάριος-Ιούλιος 2015), που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Τους τελευταίους έξη μήνες συνέβη στην Ελλάδα κάτι το ιστορικά καινοφανές. Μπροστά στην καθολική κρίση του μεταπολιτευτικού κράτους, του παρασιτικού εκσυγχρονισμού και της ενσωμάτωσης στη Δύση, κρίση που προκάλεσε μια χωρίς προηγούμενο οικονομική και πολιτική κατάρρευση, ένα μέρος των διανοούμενων τάξεων και της συνδικαλιστικής και πολιτικής γραφειοκρατίας κατόρθωσε να καταλάβει την πολιτική εξουσία.
Η άνοδος αυτή έχει μια εντελώς αντιφατική διάσταση διότι από τη μία πλευρά προκάλεσε μια γενικευμένη πολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία μπορεί σε βάθος χρόνου να έχει και θετικές συνέπειες –αν αποφύγουμε την ολοκληρωτική καταστροφή– παράλληλα όμως προκάλεσε, μέσα σε έξη μήνες ανεπανόρθωτη καταστροφή στην οικονομία, πυροδότησε και ανέδειξε σε κυρίαρχο φαινόμενο τον γενικευμένο μηδενισμό, κινδυνεύει να επανα-νομιμοποιήσει, εκ του αντιθέτου το παλιό πολιτικό σύστημα και να ανοίξει το δρόμο, πιθανώς, για ακόμα μεγαλύτερες ανατροπές.
Η άνοδος του Σύριζα στην εξουσία συνιστά μια παγκόσμια πρώτη για τον δυτικό κόσμο. Ποτέ άλλοτε δεν κατόρθωσαν τα διανοούμενα μεσοστρώματα να ανέλθουν αυτοδυνάμως στην εξουσία. Αποτελούσαν πάντα μία πτέρυγα, λιγότερο ή περισσότερο ισχυρή, αυτής της εξουσίας, σε συμμαχία με άλλες ισχυρότερες κοινωνικές δυνάμεις. Πράγματι αυτή είναι η ιδιομορφία του. Ένα κόμμα –ιδιαίτερα σε ότι αφορά στον στενό κομματικό πυρήνα­– διανοουμένων του τομέα της κοινωνικής αναπαραγωγής, εκπαιδευτικών, επαγγελματιών των ΜΜΕ και του καλλιτεχνικού κόσμου, σε συνθήκες κατάρρευσης των κοινωνικών τάξεων και της ελληνικής οικονομίας, ανεδύθη στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Και όμως, αυτό το προφανές κοινωνιολογικό δεδομένο αγνοείται πανηγυρικά, κατ’ εξοχήν από τους… κοινωνιολόγους. Και μάλιστα, στην πορεία της ενδυνάμωσής του, τα τελευταία τρία χρόνια, από το 2012 και μετά, ενσωμάτωσε και τμήματα της ευρύτερης κρατικής και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ. Έτσι, αντεστράφη μια στενή σχέση πολλών δεκαετιών: Εάν το παλαιό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου εξέφραζε μία συμμαχία μεταξύ των παραδοσιακών μικροϊδιοκτητών και των νέων μισθωτών μεσοστρωμάτων, στο εσωτερικό της οποίας η κοινωνική βάση του Σύριζα, τα διανοούμενα μεσοστρώματα, αποτελούσαν τον μικρότερο εταίρο, στην νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται, αυτός ακριβώς ο εταίρος μεταβάλλεται στον κεντρικό πυλώνα της νέας συμμαχίας.
Σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, η διανόηση και οι εκπαιδευτικοί αποτελούν παραδοσιακά το πιο «φιλελεύθερο» τμήμα των αρχουσών τάξεων, εξ ου και η ηγεμονία τους στον χώρο της τέχνης, της εκπαίδευσης, των ΜΜΕ κ.λπ. Ποτέ, όμως, δεν κατόρθωσαν να αυτονομηθούν ως ανεξάρτητος και ηγεμονικός πολιτικός παράγων και γι’ αυτό πάντα κινούνταν στα πλαίσια ή στο περιθώριο των πολιτικών κομμάτων, της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς. Χαρακτηριστική είναι και στην Ελλάδα η σχέση της διανόησης με το ΠΑΣΟΚ και ιδιαιτέρως με την εκσυγχρονιστική διακυβέρνηση Σημίτη. Τότε, η πλειοψηφία των διανοουμένων (με την ευρεία έννοια του όρου, ως κοινωνικής κατηγορίας) συμβάδιζε με την κυβέρνηση των «καθηγητών» του Σημίτη, αμειβόμενη αδρά γι’ αυτό.
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα μετά το 1990, τα διανοούμενα στρώματα ενισχύονται αριθμητικά και κοινωνικά όσο καμία άλλη τάξη και στρώμα της ελληνικής κοινωνίας. Η διόγκωση των εκπαιδευτικών μηχανισμών, (στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση το 2012 απασχολούνταν περίπου 81.000, στη δευτεροβάθμια περίπου 100.000, ενώ στην τριτοβάθμια από λίγες χιλιάδες πανεπιστημιακούς το 1974, φθάσαμε σε είκοσι περίπου χιλιάδες στη δεκαετία του 2010). Ο πολλαπλασιασμός των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών δικτύων και η δημιουργία εκατοντάδων ιστοσελίδων στο διαδίκτυο, διόγκωσε ανάλογα και τον αριθμό των επαγγελματιών των ΜΜΕ. Επίσης, αναρίθμητοι έγιναν πλέον οι επαγγελματίες της μουσικής και του θεάτρου, (ακόμα και στις συνθήκες της κρίσης, η Αθήνα έχει πάνω από πεντακόσια θέατρα). Τέλος, την πιο εκρηκτική ανάπτυξη γνώρισαν οι ποικίλες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), οι οργανισμοί ψυχικής υγιεινής κ.λπ, κ.λπ. Κατά συνέπεια, η παλιά «στενή» τάξη των διανοουμένων μεταβλήθηκε σε μια τεράστια κοινωνική κατηγορία, που περιλαμβάνει τρεις ή τέσσερις εκατοντάδες χιλιάδες άτομα και προφανώς κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο της χώρας.
Σημαντική ιδιαιτερότητα αποτέλεσε στην Ελλάδα, εξ αιτίας της ιδιομορφίας της ελληνικής αριστεράς, η ύπαρξη ενός κόμματος της διανόησης, όπως το ΚΚΕ εσωτερικού, ήδη από την δεκαετία του 1970, σε αντίθεση με το ΚΚΕ που επικεντρωνόταν μάλλον στον εργατικό συνδικαλισμό και κατ’ εξοχήν τους οικοδόμους.
Όμως μετά το 2004, την κρίση του σημιτικού εκσυγχρονισμού και την άνοδο της δεξιάς στην εξουσία, αυτή η νέα πολυπληθής κοινωνική κατηγορία αρχίζει σταδιακώς να αποσπάται από τον ευρύτερο σχηματισμό εξουσίας της κεντροαριστεράς, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ. Και σ’ αυτό συμβάλλει αποφασιστικά η ανάδυση νέων ηλικιακά και κοινωνικά στρωμάτων της διανόησης με κοσμοπολίτικα χαρακτηριστικά και αδυναμία απασχόλησης, τουλάχιστον σταθερής ή υψηλά αμειβόμενης, μια και οι διαθέσιμες «θέσεις» έπαψαν να αυξάνονται, ενώ η προσφορά διανοουμένων πολλαπλασιαζόταν, μια και τα πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού παρήγαγαν ετησίως δεκάδες χιλιάδες νέους αποφοίτους. Η γενίκευση των μεταπτυχιακών και τα διδακτορικά εν αφθονία καθυστερούσαν απλώς την εμφάνιση του αδιεξόδου της αναπαραγωγής αυτών των διευρυνόμενων κοινωνικών στρωμάτων. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση στο χώρο του θεάτρου, όπου χιλιάδες υποαπασχολούμενοι ή άνεργοι σκηνοθέτες και ηθοποιοί διεκδικούν μία θέση στον ήλιο.
Είχαν δημιουργηθεί έτσι οι προϋποθέσεις για την αυτόνομη ανάδειξη αυτής της ανερχόμενης κοινωνικής κατηγορίας στο κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο. Και προς αυτό συνηγορούσαν πολλές παραγωγικές και κοινωνικές εξελίξεις στη χώρα. Η συρρίκνωση της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής αποδυνάμωσε τόσο την αγροτιά, όσο και τα εργατικά στρώματα, καθώς βέβαια και τους βιομηχάνους και γενικότερα τους επιχειρηματίες παραγωγικού χαρακτήρα. Εξασθένισε ακόμα και το κοινωνικό βάρος των διανοουμένων των συνδεδεμένων με την παραγωγή – οι μηχανικοί, οι μηχανολόγοι κ.λπ. υποχωρούν μπροστά στους διανοουμένους του τομέα της κοινωνικής αναπαραγωγής. Χαρακτηριστική είναι η εξέλιξη της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, οι οποίες μεταβλήθηκαν και σε εκφραστή των μισθωτών μεσοστρωμάτων του δημοσίου ή ημιδημόσιου τομέα, οι μεν πρώτοι των ΔΕΚΟ και των τραπεζών και οι δεύτεροι των εκπαιδευτικών και λοιπών δημοσίων υπαλλήλων.
Στην κοινωνική δομή της Ελλάδας της δεκαετίας του 2000, εξασθενούν τα παραγωγικά στρώματα, επιχειρηματίες, μηχανικοί και εργάτες, και ενισχύονται τα παρασιτικά εξωστρεφή (συνδεδεμένα με τον τουρισμό) και διανοούμενα μεσοστρώματα. Από αυτή την άποψη, την κοινωνιολογική, ο Δεκέμβρης του 2008 και ό,τι είχε προηγηθεί με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-07 καθώς και η ανάδυση, από το 2009 και μετά, του Σύριζα στο προσκήνιο, αποτελούν την έκφραση αυτής της νέας κοινωνικής πραγματικότητας. Και στις δύο διαστάσεις της. Και της κοινωνικής ενίσχυσης των διανοούμενων στρωμάτων, και της αδυναμίας για απρόσκοπτη κοινωνική και εργασιακή ένταξη στην ελληνική κοινωνία. Εκεί θα ανευρεθούν και οι ρίζες της «εξέγερσης των βορείων προαστίων», που συντάραξε την Ελλάδα το 2008 –οι γόνοι των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων βλέπουν να εμποδίζεται η απρόσκοπτη αναπαραγωγή τους– και η οποία θα οδηγήσει στην δημιουργία ακόμα και νέων τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως οι Πυρήνες της Φωτιάς, με δηλωμένη μηδενιστική στόχευση και ιδεολογία, ή στην ριζοσπαστικοποίηση ενός συντηρητικού μέχρι το 2004 κόμματος, όπως ο «Συνασπισμός», μέσα από την συνάντησή του με τις αριστερίστικες ομάδες των Εξαρχείων.
Βέβαια στις εκλογές του 2009 φάνηκε πως η «τάξη» αποκαταστάθηκε και το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να ενσωματώσει εν πολλοίς αυτή τη δυναμική κοινωνική εμφάνιση των διανοούμενων μεσοστρωμάτων.
Όμως, όπως γράφαμε μετά τον Δεκέμβρη του 2008, η πασοκική και νεοδημοκρατική τάξη της μεταπολίτευσης απειλούνταν δραματικά από την οικονομική κρίση που είχε ήδη εμφανιστεί στο κέντρο του δυτικού κόσμου, τις ΗΠΑ. Και αυτή η κρίση δεν άργησε να εμφανιστεί με τον πιο σαρωτικό τρόπο και στον αδύναμο κρίκο του ελληνικού συστήματος, δηλαδή τον παρασιτικό του χαρακτήρα, τουτέστιν τον κρατικό δανεισμό. Και άρχισε η αποδόμηση του παλαιού συστήματος. Ειδικά στα δυο πρώτα χρόνια της κρίσης, το 2010 και 2011, χτυπήθηκε σαρωτικά η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Αυτά τα καταστρεφόμενα ή ήδη κατεστραμμένα μεσοστρώματα δημιούργησαν το «κίνημα των αγανακτισμένων» που είχε ως βάση του κατεξοχήν μεσαίες ηλικίες από 36 έως 60, ενώ ήταν ελάχιστη η συμμετοχή νέων και πολύ μικρή η επίδραση του Σύριζα. Τα δύο αυτά πρώτα χρόνια οι κατεστραμμένοι των πλατειών βιώνουν το όνειρο μιας νέας πολιτικής τάξης που θα έχει απορρίψει συλλήβδην τον παλαιό πολιτικό κόσμο. Γι’ αυτό και βάρδος τους θα αναδειχθεί ο «βάρδος της ρωμιοσύνης» Μίκης Θεοδωράκης, και εκφραστές τους ανώνυμοι μέχρι χθες, ο Μαριάς, ο Κατρούγκαλος, ο Καζάκης κ.ά., οι οποίοι εκτινάχθηκαν στο κέντρο της δημοσιότητας από τα επιτήδεια ΜΜΕ και τους επιχειρηματίες του «κόμματος της δραχμής». Όσο για τους νέους διανοουμένους, ένα μεγάλο μέρος τους, ιδιαίτερα από τα ανώτερα στρώματα, ως απάντηση στην κρίση, μετανάστευσε μαζικά στο εξωτερικό.
Εν τούτοις, όπως πάντα συμβαίνει στην ιστορία, οι ελεύθεροι σκοπευτές και πελταστές αντικαταστάθηκαν συντόμως από τις πιο οργανωμένες δυνάμεις, που μπορούσαν να εντάξουν το δυναμικό της αμφισβήτησης σε ένα σχέδιο κατάληψης εξουσίας. Είχε έρθει η ώρα του Σύριζα, ως του κόμματος των διανοουμένων της κοινωνικής αναπαραγωγής, που αναζητούσε την μεταβολή του σε ηγεμονική δύναμη των μικρομεσαίων και, από την αντίπαλη όχθη, της Χρυσής Αυγής, που επιζητούσε την ένταξη των κατεστραμμένων και βιαίως προλεταριοποιούμενων μεσαίων στρωμάτων, αγροτών και εργατών σ’ ένα σχέδιο φασιστικής αναδόμησης του κράτους. Στις εκλογές του Μαΐου και Ιουνίου του 2012 θα αναδυθούν πλέον και οι δύο αυτές πολιτικές δυνάμεις (και παρεμπιπτόντως οι ΑΝΕΛ) ως διεκδικητές της εξουσίας.
Για καιρό, η Χ.Α. και ο Σύριζα θα διαγκωνίζονται μεταξύ τους, για το ποιος θα αποσπάσει την αντιμνημονιακή προτεραιότητα. Χαρακτηριστικά, ήταν τόσο συγχυσμένη η συνείδηση των ψηφοφόρων στις εκλογές Μαΐου-Ιουνίου 2012, ώστε πολλοί από τους ψηφοφόρους που είχαν επιλέξει την Χ.Α. και τους ΑΝΕΛ τον Μάιο, μετακινήθηκαν προς τον Σύριζα τον Ιούνιο. Επιπλέον, ακόμα και πρόσφατα, στις περιφερειακές εκλογές του 2014, πολλές χιλιάδες ψηφοφόροι επέλεγαν τον Κασιδιάρη ως δήμαρχο της Αθήνας και τη Δούρου για περιφερειάρχη Αττικής!
Ωστόσο, η έκβαση της μάχης ήταν προδιαγεγραμμένη. Από τη μία πλευρά βρισκόταν ένα κόμμα με χιλιάδες πολιτικά στελέχη, που έβγαιναν από τη δικτατορία, τη μεταπολίτευση, τα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια, και από την άλλη ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο, που διέθετε μόνο μυς και τάγματα εφόδου, χωρίς να διαθέτει κανένα ευρύτερο ρεύμα διανοουμένων πίσω του, όπως αντίθετα διέθεταν ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ. Και γι’ αυτό θα σκοντάψουν ακριβώς στην στενή πραξικοπηματική τους αντίληψη, με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. (Μήπως, απλώς, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα τους και η «κυβερνώσα αριστερά» φροντίζει να τους ανοίξει τον δρόμο;)
Έτσι, λοιπόν, από το 2013 και μετά, ο δρόμος είχε ανοίξει για την κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από τον Σύριζα. Σταδιακώς, τα ανώτερα κοινωνικά διανοούμενα στρώματα μετακινούνται από τη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ προς αυτό, ενώ η καθόλου τυχαία, αλλά εν τέλει βλακώδης, πραξικοπηματική κίνηση του Σαμαρά, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, λειτούργησε ως ο μεγάλος πολλαπλασιαστής αυτής της μετακίνησης. Πράγματι, για όλη την περίοδο από το 2012 μέχρι τις εκλογές του 2015, όταν σταδιακώς εκλείπουν τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα και οι «πλατείες», η τελευταία μεγάλη κοινωνική κινητοποίηση επικεντρώθηκε γύρω από την κλειστή ΕΡΤ. Εάν ο Δεκέμβριος του 2008 αποτέλεσε το μηδενιστικό προανάκρουσμα του 2015, η «ΕΡΤ» σφράγισε την νέα κοινωνική ηγεμονία που εξέφραζε ο Σύριζα. Παλιοί σημιτικοί διανοούμενοι, (Λιάκος, Τσουκαλάς, Βέλτσος) μετακινούνται προς τον Σύριζα, το αριστερό ΠΑΣΟΚ (Λιβάνης, Επίκαιρα, Λαλιώτης, Κατσέλη, Αρσένης, Κουρής), συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ, προσχωρούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά και το κόμμα αποκτά μέσω της κινητοποίησης γύρω από την ΕΡΤ τον παραδειγματικό του αγώνα, που εξέφραζε και τον βαθύτερο χαρακτήρα του: Διανοούμενοι των πανεπιστημίων, της εκπαίδευσης, υπάλληλοι των ΔΕΚΟ έρχονταν να συμπαρασταθούν σε εργαζόμενους των ΜΜΕ, που κατόρθωσαν από μισητοί στο πανελλήνιο ως καρεκλοκένταυροι, να μεταβληθούν σε θύματα και σύμβολο μιας ολόκληρης περιόδου και ιδιαιτέρως της νέας γενιάς.
Εξ άλλου το κλείσιμο της ΕΡΤ αποτελούσε το πρελούδιο του «μεγάλου» σχεδίου των Σαμαρά-Λαζαρίδη να εγκαταλείψουν τις κεντροαριστερές συμμαχίες, με τη ΔΗΜΑΡ. ίσως και με ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ, και να προωθήσουν μια νέα συμμαχία των «δεξιών» ενάντια στους «αριστερούς». Ο σχεδιασμός του διδύμου της ηγεσίας της ΝΔ περιλάμβανε την ολοκλήρωση της εποχής των μνημονίων μέσα στο 2014, η οποία και θα επέτρεπε μια στρατηγική συμμαχία με μια μεταλλαγμένη Χρυσή Αυγή, όπως ήδη προτεινόταν ανοικτά από τον… Μπάμπη Ππαδημητρίου, ή ίσως και ένα μέρος των ΑΝΕΛ, μια και θα είχε εξαντληθεί η σύγκρουση μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Έτσι θα γινόταν εφικτή η αλλαγή του πεδίου της αντιπαράθεσης και σε μία τέτοια εκδοχή το κλείσιμο της ΕΡΤ θα λειτουργούσε ως το προοίμιο μιας ανοικτά δεξιάς εμφυλιοπολεμικής στρατηγικής, παρά το κόστος της αποχώρησης Κουβέλη.
Όμως το σχέδιο στράβωσε και εξ αιτίας της μεγάλης και μακράς κινητοποίησης της ελληνικής κοινωνίας ενάντια στο «μαύρο» της ΕΡΤ και συναφώς εξ αιτίας του γεγονότος ότι οι Μιχαλολιάκος-Κασιδιάρης το εξέλαβαν ως το σύνθημα για να εξαπολύσουν τα δικά τους τάγματα εφόδου και να υπερκεράσουν την στρατηγική Σαμαρά, τραβώντας την στα άκρα, ώστε να την καρπωθούν οι ίδιοι σε μια λογική ακροδεξιού πραξικοπήματος. Εξ ου και οι γενικευμένες επιθέσεις του καλοκαιριού και των αρχών του φθινόπωρου του 2013 που θα κορυφωθούν με τη δολοφονία του Πάυλου Φύσσα, η οποία και θα σηματοδοτήσει την αρχή του τέλους του… Αντώνη Σαμαρά/Χρύσανθου Λαζαρίδη. Διότι πλέον η στρατηγική του «δεξιού» μετώπου κατεστράφη, ο Δένδιας συνέλαβε τους Χρυσαυγίτες κάτω από τις παραινέσεις και τις παρεμβάσεις Αμερικανών, Ευρωπαίων και Εβραίων και έτσι βρέθηκε ξεκρέμαστος, χωρίς στρατηγική και με λιγότερους συμμάχους στο διεθνές σκηνικό.
Πλέον είχε ανοίξει ο δρόμος για τον Σύριζα, και η υπόθεση Μπαλτάκου-Κασιδιάρη, λίγο πριν τις ευρωεκλογές της Άνοιξης του 2014, ήλθε να ολοκληρώσει την απαξίωση του Σαμαρά και των επιλογών του.
Έτσι, ένα κόμμα διανοουμένων των μη παραγωγικών τομέων, βρέθηκε στον αφρό του κύματος της αγανάκτησης που διαπερνούσε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Και είχε δύο επιλογές. Η πρώτη, μέσα από μια μακρά πορεία προς τον λαό να μεταβληθεί στον μαζικό «οργανικό» διανοούμενο του έθνους, με πλειοψηφικά χαρακτηριστικά, να συνδεθεί με τα παραγωγικά στρώματα και να καταλάβει την κυβερνητική εξουσία ως ο εκφραστής και ο εκπρόσωπος ενός κοινωνικού και εθνικού προτάγματος· μιας κυριολεκτικά επαναστατικής αναδόμησης της ελληνικής κοινωνίας. Η δεύτερη ήταν να αποπειραθεί μία ταχύτατη «τυχοδιωκτικού» τύπου «κατάληψη» της εξουσίας. Και όλα τους είχαν προετοιμάσει για το δεύτερο.
Στην πρώτη περίπτωση θα έπρεπε να διαθέτουν και κοινωνικό και εθνικό όραμα. Δηλαδή να έχουν συνειδητοποιήσει την παρακμή της χώρας, δημογραφική, οικονομική, κοινωνική, πολιτισμική και να θέλουν να αναμετρηθούν με αυτήν, προτάσσοντας την παραγωγική ανασυγκρότηση και την πολιτισμική αναγέννησή της. Όμως, όπως έχουμε καταδείξει αναρίθμητες φορές, δεν διέθεταν αυτά τα χαρακτηριστικά. Θα μπορούσαν να προσλάβουν κάποια από αυτά, μέσα από μια περίοδο ώσμωσης με τις κοινωνικές δυνάμεις που αναλάμβαναν να εκπροσωπήσουν, ώστε να μετασχηματίσουν την αφετηριακή οραματικά μηδενιστική και εθνομηδενιστική ιδεολογία τους. Κάτι που θα απαιτούσε χρόνο και προσπάθεια. Όμως ο πραγματικός προσανατολισμός τους διεγράφη πολύ καθαρά μετά τις εκλογές του Ιούνη του 2012. Αντί, τότε, να αποπειραθούν ένα βύθισμα στην κοινωνία, με την οργάνωση δεκάδων χιλιάδων νέων μελών, προερχόμενων από αυτή την κοινωνία, το πρώτο τους μέλημα ήταν να περιχαρακώσουν τον κομματικό τους μηχανισμό, έτσι ώστε να μην αλωθεί από τις «εθνολαϊκιστικές» μάζες που τους υποστήριζαν. Το μέλημα του κόμματος ήταν να κατακτήσει μια εκλογική πλειοψηφική συναίνεση, διατηρώντας ταυτόχρονα μια «στενή» κομματική συγκρότηση (το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου που είχε επιτύχει αυτή την ώσμωση είχε φθάσει τα 300.000 μέλη και ο Σύριζα τα 20 με 30 χιλιάδες). Προφανώς δε μια τέτοια απεύθυνση στον λαό θα υποχρέωνε το ίδιο το κόμμα σε βαθύτατους ιδεολογικούς μετασχηματισμούς, ώστε να μεταβληθεί σε πλειοψηφική δύναμη.
Ο άλλος δρόμος ήταν εκείνος τον οποίο ακολούθησαν τελικώς, μιας εκλογικής και μόνο συμμαχίας με τις λαϊκές δυνάμεις, έτσι ώστε το κόμμα να παραμείνει αδιαπέραστο από αυτές. Γι’ αυτό και θα έπρεπε να εξασφαλίσουν τους συσχετισμούς και τις συμμαχίες που απαιτούνταν για την μεταβολή τους σε κόμμα εξουσίας μέσω συμμαχιών κορυφής με τους Αμερικανούς και λόμπι τύπου Ιδρύματος Σόρος, με τμήματα των αρχουσών τάξεων (Γιάννα Αγγελοπούλου, Ψυχάρης, Μπόμπολας κλπ), με το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ κ.λπ., ώστε να μπορεί δι’ αυτής της οδού να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ως εκ τούτου, η εσπευσμένη και τυχοδιωκτική άνοδος στην εξουσία τον Ιανουάριο του 2015, υποχρεωτικά θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί με απατηλές εξαγγελίες (τα δώδεκα «κοστολογημένα δισεκατομμύρια της Θεσσαλονίκης) πολιτικάντικους ελιγμούς (Κουβέλης) και απάτες (Χαϊκάλης-Λαζόπουλος) και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι με τις ΗΠΑ και άλλα «βαθύτερα» λόμπι.
Και το αποτέλεσμα ήταν πως ένα κόμμα συγκροτημένο από επαγγελματίες της κοινωνικής συναίνεσης (δημοσιογράφοι, ακαδημαϊκοί, καλλιτέχνες, εκπαιδευτικοί) βρέθηκε μπροστά στην διαχείριση της οικονομίας και της κοινωνίας σε συνθήκες κρίσης. Χωρίς όμως τις κοινωνικές δυνάμεις που αποτελούν το αντικείμενο αυτής της συναίνεσης! Δεν είναι δυνατόν καθηγητές οικονομικών από πανεπιστήμια της Αγγλίας και της Αυστραλίας να διαχειρίζονται την οικονομία, χωρίς την παρουσία των ίδιων των φορέων της οικονομίας (επιχειρηματιών, εργαζομένων, ακόμα και εγχώριων οικονομολόγων). Δεν είναι δυνατόν, ηθοποιοί του κωμικού θεάτρου να διαχειρίζονται το ασφαλιστικό σύστημα. Δεν είναι δυνατόν, οπαδοί των ανοικτών συνόρων για τους μετανάστες να διαχειρίζονται το μεταναστευτικό σε συνθήκες διόγκωσης των μεταναστευτικών ρευμάτων! Δεν είναι δυνατόν οπαδοί της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας να διαχειρίζονται το Κυπριακό! Δεν είναι δυνατόν… Και όμως, σε αυτούς παρεδόθη η χώρα για να την κατακρεουργήσουν, ως δήθεν χειρούργοι της.

Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης περί της Θεομήτορος

http://3.bp.blogspot.com/-P97_1TZ2fak/Tkn_4O4-c0I/AAAAAAAAAK4/JfQJ05wpEAI/s1600/P6200047.JPG
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ
Όταν η ψυχή κατέχηται εκ της αγάπης του Θεού, ώ, πώς τότε τα πάντα είναι ευχάριστα, ηγαπημένα και ευφρόσυνα! Η αγάπη όμως αύτη συνεπάγεται οδύνην, και όσον βαθυτέρα είναι η αγάπη, τοσούτον μεγαλυτέρα είναι η οδύνη.
Η Θεομήτωρ ουδέποτε ημάρτησεν, ουδέ δια λογισμού, και ουδέποτε απώλεσε την χάριν, αλλά και Αυτή είχε μεγάλας θλίψεις. Ότε ίστατο παρά τον Σταυρόν, τότε ως ωκεανός απέραντος ήτο η θλίψις Αυτής, και οι πόνοι της ψυχής Αυτής ήσαν ασυγκρίτως μεγαλύτεροι του αδαμιαίου πόνου μετά την έξωσιν εκ του Παραδείσου, διότι και η αγάπη Αυτής ήτο ασυγκρίτως μεγαλυτέρα της αγάπης του Αδάμ εν τω Παραδείσω. Και εάν επέζησεν, επέζησε μόνον θεία δυνάμει, δια της ενισχύσεως του Κυρίου, διότι η ευδοκία Αυτού ήτο όπως ίδη την Ανάστασιν, και ύστερον, μετά την Ανάληψιν Αυτού, παραμείνη ως παράκλησις και χαρά των Αποστόλων και του νέου χριστιανικού λαού.
Ημείς δεν φθάνομεν εις το πλήρωμα της αγάπης της Θεοτόκου, και δια τούτο δεν δυνάμεθα να εννοήσωμεν πλήρως το βάθος της θλίψεως Αυτής. Η Αγάπη Αυτής ήτο τελεία. Ηγάπα απείρως τον Θεόν και Υιόν Αυτής, αλλ’ ηγάπα και τον λαόν αγάπη μεγάλη. Και τί ησθάνετο άρα γε, ότε εκείνοι, τους οποίους Αύτη τοσούτον ηγάπα και των οποίων την σωτηρίαν επόθει έως τέλους, εσταύρουν τον ηγαπημένον Υιόν Αυτής;
Δεν δυνάμεθα αν συλλάβωμεν τούτο, διότι ολίγη είναι η αγάπη ημών δια τον Θεόν και τους ανθρώπους.
Καθώς άπειρος και ακατάληπτος υπήρξεν η αγάπη της Παναγίας, ούτως άπειρος ήτο και ο πόνος Αυτής, και ακατάληπτος μένει δι’ ημάς.
Ώ Άσπιλε Παρθένε Θεοτόκε, ειπέ εις ημάς, τα τέκνα Σου, πώς, ότε έζης επί της γης, ηγάπας τον Υιόν Σου και Θεόν; Πώς ηγάλλετο το πνεύμα Σου επί τω Θεώ τω Σωτήρι Σου; Πώς προσέβλεπες εις το κάλλος του προσώπου Αυτού; Πώς εσκέπτεσο ότι Αυτός είναι Εκείνος, τον Οποίον διακονούν μετά φόβου και αγάπης πάσαι αι δυνάμεις των ουρανών;
Ειπέ εις ημάς τί ησθάνετο η ψυχή Σου, ότε εβάσταζες εις τας χείρας Σου το Θαυμαστόν Νήπιον; Πώς ανέτρεφες Αυτό; Πώς επόνει η ψυχή Σου, ότε μετά του Ιωσήφ επί τρεις ημέρας εζήτεις Αυτόν εν τη Ιερουσαλήμ; Οποίαν έζης αγωνίαν, ότε ο Κύριος παρεδόθη εις σταύρωσιν και απέθανεν επί του Σταυρού;
Ειπέ εις ημάς: Οποία χαρά εγένετο εις Σε δια την Ανάστασιν ή πώς επλήττετο η ψυχή Σου εκ του πόθου του Κυρίου μετά την Ανάληψιν;
Αι ψυχαί ημών έλκονται, ίνα γνωρίσουν περί της ζωής Σου μετά του Κυρίου επί της γης, Συ δε δεν ηυδόκησας να παραδώσης πάντα ταύτα τη Γραφή, αλλ’ εκάλυψας δια της σιγής το μυστήριον Σου.
Πολλά θαύματα και ελέη είδον από του Κυρίου και της Θεοτόκου, αλλά τελείως αδυνατώ να ανταποδώσω πως την αγάπην αυτήν.
Τί να ανταποδώσω εγώ εις την Υπεραγίαν Δέσποιναν, Ήτις δεν απεστράφη εμέ τον πεπτωκότα εν τη αμαρτία, αλλ’ εν ελέει επεσκέφθη εμέ και εσυνέτισεν; Εγώ δεν είδον Αυτήν, αλλά το Άγιον Πνεύμα έδωκεν εις εμέ να αναγνωρίσω Αυτήν εκ των πλήρους χάριτος λόγων Αυτής, και ευφραίνεται το πνεύμα μου, και η ψυχή μου ούτως έλκεται προς Αυτήν δια της αγάπης, ώστε και μόνον η επίκλησις του ονόματος Αυτής γλυκαίνει την καρδίαν μου.
Ότε ήμην νεαρός υποτακτικός, προσηυχόμην ποτέ ενώπιον της εικόνος της Θεομήτορος, και η προσευχή του Ιησού εισήλθεν εις την καρδίαν μου και ήρχισεν αφ’ εαυτής να προφέρηται εκεί. Άλλοτε εν τω ναώ ήκουον την ανάγνωσιν των προφητειών του Ησαΐου και εις τας λέξεις «Λούσασθε, και καθαροί γίνεσθε» (Ησ. α’ 16), εσκέφθην: «Μήπως η Παναγία ήμαρτε ποτε, έστω και δια του λογισμού»; Και ώ του θαύματος! Εντός της καρδίας μου φωνή τις, ηνωμένη μετά της προσευχής, προέφερε ρητώς: «Η Θεομήτωρ ουδέποτε ήμαρτεν, ουδέ δια σκέψεως». Ούτως το Άγιον Πνεύμα εμαρτύρει εν τη καρδία μου την αγνότητα Αυτής. Εν τούτοις, κατά τον επίγειον βίον Αυτής, δεν ευρίσκετο εισέτι εν τω πληρώματι της γνώσεως και υπέπεσεν εις αδιάβλητα τινα σφάλματα ατελείας. Τούτο είναι φανερόν εκ του Ευαγγελίου, ότε, επιστρέφουσα από της Ιερουσαλήμ, δεν εγνώριζε πού είναι ο Υιός Αυτής, και επί τρεις ημέρας μετά του Ιωσήφ εζήτει Αυτόν (Λουκ. β’ 44-46).
Η ψυχή μου συνέχεται υπό φόβου και τρόμου, όταν αναλογίζωμαι την δόξαν της Θεομήτορος.
Ενδεής είναι ο νους μου και πτωχή και αδύνατος η καρδία μου, αλλ’ η ψυχή μου χαίρει, και έλκομαι, ίνα γράφω έστω και ολίγους λόγους δι’ Αυτήν.
Η ψυχή μου φοβείται να τολμήση, αλλ’ η αγάπη με πιέζει να μη αποκρύψω τας ευεργεσίας της ευσπλαγχνίας Αυτής.
Η Θεοτόκος δεν παρέδωκε τη Γραφή ούτε τας σκέψεις, ούτε την αγάπην Αυτής προς τον Θεόν και Υιόν Αυτής, ούτε τας οδύνας της ψυχής Αυτής κατά τον καιρόν της σταυρώσεως, διότι και τότε πάλιν δεν θα ηδυνάμεθα να συλλάβωμεν ταύτα. Η αγάπη Αυτής προς τον Θεόν ήτο ισχυροτέρα και φλογερωτέρα της αγάπης των Σεραφίμ και των Χερουβίμ, και πάσαι αι δυνάμεις των αγγέλων και αρχαγγέλων εκπλήττονται δι’ Αυτήν.
Καίτοι η ζωή της Θεομήτορος καλύπτεται υπό αγίας σιγής, ο Κύριος έδωκεν εις την Ορθόδοξον ημών Εκκλησίαν ίνα γνωρίζη ότι δια της αγάπης Αυτής περιπτύσσεται τον κόσμον όλον και εν Πνεύματι Αγίω βλέπει πάντας τους λαούς της γης και, ως ο Υιός Αυτής, πάντας σπλαγχνίζεται και πάντας ελεεί.
Ώ, εάν εγνωρίζομεν ποτε πόσον αγαπά η Παναγία πάντας τους φυλάσσοντας τας εντολάς του Χριστού, και πόσον λυπείται και θλίβεται δια τους μη μετανοούντας! Εγνώρισα τούτο εκ πείρας. Δεν ψεύδομαι, λέγω την αλήθειαν ενώπιον του Θεού, ότι εν πνεύματι γνωρίζω την Άχραντον Παρθένον. Δεν είδον Αυτήν, αλλά το Πνεύμα το Άγιον έδωκεν εις εμέ να γνωρίσω Αυτήν και την αγάπην Αυτής δι’ ημάς. Άνευ της ευσπλαγχνίας Αυτής η ψυχή μου θα απώλλυτο προ πολλού. Εκείνη όμως ηυδόκησε να επισκεφθή και νουθετήση εμέ, όπως μη αμαρτάνω. Είπεν εις εμέ: «Δεν είναι αρεστόν εις εμέ να βλέπω τα έργα σου». Οι λόγοι Αυτής ήσαν ευχάριστοι, ήρεμοι, πράοι και συνεκίνησαν την ψυχήν. Παρήλθον υπέρ τα τεσσαράκοντα έτη, αλλ’ η ψυχή μου δεν δύναται να επιλησθή εκείνης της γλυκείας φωνής, και δεν γνωρίζω πώς να ευχαριστήσω την αγαθήν ελεούσαν Μητέρα του Θεού.
Εν αληθεία, Αυτή είναι η Αντίληψις ημών ενώπιον του Θεού, και μόνον το όνομα Αυτής χαροποιεί την ψυχήν. Αλλά και ο ουρανός όλος και όλη η γη χαίρουν δια την αγάπην Αυτής.
Αξιοθαύμαστον και ακατάληπτον πράγμα! Ζη εν τοις ουρανοίς και αδιαλείπτως θεωρεί την δόξαν του Θεού, αλλά δεν επιλανθάνεται και ημών των πενήτων, και δια της ευσπλαγχνίας Αυτής περιβάλλει όλην την γην και πάντας τους λαούς.
Και αυτήν την Άχραντον Μητέρα Αυτού ο Κύριος έδωκεν εις ημάς. Αύτη είναι η χαρά και η ελπίς ημών. Αύτη είναι η κατά πνεύμα Μήτηρ ημών, και είναι πλησίον εις ημάς κατά φύσιν ως άνθρωπος, και εκάστη χριστιανική ψυχή έλκεται προς Αυτήν εν αγάπη.

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου, Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1999, σσ.490- 495.

Σκαρφαλώνοντας λέξεις, όπως μιαν ανεμόσκαλα…

http://static.myworld.gr/assets/media/IMPORTED/1176303129_23.jpg

Γ. Σεφέρης

Οι μυστικές συναντήσεις του Ποταμού με τη Λίμνη!



ΥΓ. Ο ποταμός Μέγδοβας και η Λίμνη Κρεμαστών

Με το φακό του "Ευρυτάνα ιχνηλάτη"

Κατεβάστε δωρεάν 129 παλιά σχολικά βιβλία (pdf) Έτσι για να μην ξεχνάμε …


book

129 Νεοελληνικά Αναγνώσματα, 3.390 έργα 480 συγγραφέων, τα οποία συγκροτούν το διασωσμένο και προσωπικό, πλήρες κατά το δυνατόν, Αρχείο της Δρ. Χρυσάνθης Κουμπάρου-Χανιώτη.

Πρόκειται για τα σχολικά εγχειρίδια που διδάσκονταν στην Ελλάδα για το μάθημα των «Νέων Ελληνικών» (Λογοτεχνίας) από το 1884 έως το 1977 στους κύκλους εκπαίδευσης που αντιστοιχούν στη σημερινή Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.


Τὰ ἀνθρώπινα πράγματα μοιάζουν μὲ ἕναν τροχό, ποὺ γυρίζει ἀδιάκοπα καὶ δὲν ἀφήνει πάντοτε τοὺς ἴδιους ἀνθρώπους νὰ εὐτυχοῦν.



Ηρόδοτος

Η «ανάγκη» για μια Παγκόσμια Θρησκεία και τον «αδιαμφισβήτητο ηγέτη» της


Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες ζήτησε από τον Πάπα Φραγκίσκο να ηγηθεί ενός μελλοντικού "ΟΗΕ των θρησκειών", μιας προτεινόμενης οργάνωσης με "αδιαμφισβήτητη" αρχή που θα διακηρύξει «το θέλημα του Θεού». Ο Πέρες υποστήριξε μια παγκοσμιοποιημένη πίστη υπό μια ενιαία παγκόσμια αρχή, προκειμένου να καταπολεμηθεί η «τρομοκρατία». Αλήθεια, όλος αυτός ο «πόνος» του Πέρες και των άλλων ομοίων του στην παγκόσμια ελίτ, είναι πραγματικά για την «ειρήνη» ή μια πιο σκοτεινή ατζέντα βρίσκεται πίσω από αυτό;


Εδώ και αρκετό καιρό, η πολιτική και η οικονομική εξουσία λήψης αποφάσεων έχει απομακρυνθεί από τα έθνη-κράτη και τους λαούς και έχει παραδοθεί σε υπερεθνικούς πολυμερείς οργανισμούς. Δεδομένου ότι αυτές οι οργανώσεις διαμορφώνουν μία νέα παγκόσμια τάξη που ευνοεί τις εταιρικές και οικονομικές ελίτ, οι ντόπιοι πληθυσμοί («ο κυρίαρχος λαός» που λέγανε κάποτε) έχουν αποξενωθεί από κάθε οικονομική πολιτική απόφαση που τους αφορούν - ειδικά όταν εκπροσωπούνται από καριερίστες πολιτικούς που είναι περισσότερο ή εντελώς ευθυγραμμισμένοι με τις επιθυμίες της παγκόσμιας ελίτ.


Τον τελευταίο καιρό έχουν υπάρξει ενδείξεις για την ώθηση μιας παγκοσμιοποίησης της θρησκείας, από πάνω προς τα κάτω, καθώς αυξάνουν οι «εκκλήσεις» για παγκόσμια πολιτική εξουσία πάνω στον κόσμο της θρησκείας.


Η πιο ξεκάθαρη έκκληση ήρθε τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες συναντήθηκε με τον Πάπα και του πρότεινε τη δημιουργία ενός νέου "ΟΗΕ των θρησκειών ", τον οποίο θα διευθύνει ο Πάπας. Ο Πέρες πρότεινε ότι αυτήν την οργάνωση θα πρέπει να την χειρίζεται μια "αδιαμφισβήτητη" αρχή που θα δηλώνει τι θέλει και τι δεν θέλει «ο Θεός», προκειμένου να καταπολεμηθεί ο «θρησκευτικός εξτρεμισμός».


Οι επιπτώσεις ενός τέτοιου επιχειρήματος θα είναι τεράστιες, καθώς το 84 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού έχει μια πνευματική πίστη κάποιου είδους. Χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ινδουιστές και βουδιστές εκπροσωπούν πάνω 5,3 δισ ανθρώπους, ενώ ένα ποικίλο μίγμα λαϊκών δοξασιών και μικρότερων θρησκειών της μειοψηφίας, από Μπαχάι έως Wicca, αντιπροσωπεύουν σχεδόν το άλλο μισό δισεκατομμύριο. Με την πνευματικότητα να παίζει κεντρικό ρόλο στη ζωή του μεγαλύτερου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού, φαίνεται ότι η "παγκόσμια διακυβέρνηση" πρέπει αναπόφευκτα να λάβει υπόψη της τον παράγοντα θρησκεία.


Διάφοροι θεωρητικοί έχουν προτείνει ότι η "One World Religion" – μια «Παγκόσμια Θρησκεία», θα αναδυθεί ως μέρος μίας «Νέας Τάξης Πραγμάτων». Είναι πιθανό ότι ισχυροί άνθρωποι στην παγκόσμια ελίτ επιθυμούν - αν όχι μια πραγματικά ενιαία παγκόσμια πίστη – σίγουρα μια παγκόσμια ηγεμονία στον κόσμο της πνευματικότητας, έτσι ώστε οι θρησκείες και οι οπαδοί τους, να μπορούν να επηρεάζονται από μια κεντρική αρχή. Ένα παρόμοιο μοντέλο παγκοσμιοποίησης «από πάνω προς τα κάτω», άλλωστε αναπτύσσεται, μέσω πολυμερών οργανισμών, στην πολιτική, την οικονομία και το εμπόριο.


Αλλά πόσο «αγαθές» είναι οι προθέσεις όσων εμπορεύονται μια τέτοια ιδέα; Είναι τόσο καλόπιστοι; Μια πιο προσεκτική εξέταση δείχνει ότι ένα τέτοιο σύστημα είναι εξαιρετικά ύποπτο, και μέρος μιας ευρύτερης ατζέντας με δυσοίωνες συνέπειες.


Το προσχέδιο για Μια Παγκόσμια Θρησκευτική Αρχή


Πριν από τη συνάντηση του Σεπτεμβρίου με τον Πάπα για να συζητήσουν το σχηματισμό του "ΟΗΕ των θρησκειών", ο Σιμόν Πέρες είχε προβάλει λεπτομερώς τις ιδέες του σε μια συνέντευξη στο ιταλικό καθολικό περιοδικό ‘Famiglia Cristiana’.


«Αυτό που χρειάζεται είναι ένας Οργανισμός Ηνωμένων Θρησκειών, ένας ΟΗΕ των θρησκειών. Θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για την καταπολέμηση αυτών των τρομοκρατών που σκοτώνουν στο όνομα της πίστης», είχε πει ο Πέρες. «Στο παρελθόν, η πλειονότητα των πολέμων, υποκινούνταν από την ιδέα του έθνους. Σήμερα, αντιθέτως, οι πόλεμοι πυροδοτούνται πάνω απ’ όλα με τη δικαιολογία της θρησκείας», είπε.


Παγκόσμιες διαθρησκειακές πρωτοβουλίες έχουν ήδη υπάρξει, όπως η Πρωτοβουλία Ηνωμένων Θρησκειών (United Religions Initiative), αλλά προφανώς ο Πέρες προβλέπει μια πολύ ανώτερη και έγκυρη «Οργάνωση Ενωμένων Θρησκειών»: «Αυτό που χρειάζεται είναι μια αναμφισβήτητου ηθικού κύρους αρχή που θα λέει με ισχυρή φωνή "Όχι, ο Θεός δεν θέλει αυτό και δεν το επιτρέπει"». Πρότεινε τον Πάπα να είναι αυτή η αρχή, επειδή «Είναι ίσως ο μόνος ηγέτης που είναι πραγματικά σεβαστός».


Ο Πέρες δεν είναι το πρώτο ελίτ πολιτικό πρόσωπο που κάνει μια τέτοια προσέγγιση. Υπάρχει το «Ίδρυμα Πίστης» (Faith Foundation) του Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο – όπως ξεκάθαρα διατυπώνει - επικεντρώνεται στην «πίστη και την παγκοσμιοποίηση». Τον Ιανουάριο του 2014 ο Μπλερ έγραψε ένα ευρέως αναδημοσιευμένο δοκίμιο, δηλώνοντας τι το ίδρυμά του προσπαθεί να κάνει:


«... Ο σκοπός είναι να αλλάξει η πολιτική των κυβερνήσεων: για να αρχίσει η θεραπεία στο θέμα του θρησκευτικού εξτρεμισμού ως ένα θέμα που, για τη θρησκεία, καθώς και την πολιτική, πάει στις ρίζες του, εκεί που προβάλλεται μια ψεύτικη άποψη της θρησκείας, και για να βρει μια σημαντική θέση στην ατζέντα των ηγετών του κόσμου που θα συνδεθούν αποτελεσματικά για την καταπολέμησή της. Αυτός είναι ένας αγώνας που μόλις τώρα αρχίζει».


Όπως και ο Πέρες, ο Μπλερ υποστηρίζει ότι ο θρησκευτικός εξτρεμισμός είναι η πρωταρχική αιτία των συγκρούσεων στον κόσμο σήμερα, και ότι οι ηγέτες του κόσμου πρέπει να ενωθούν για να τον αντιμετωπίσουν. Επίσης, όπως και ο Πέρες, ισχυρίζεται ότι η πολιτική εξουσία πρέπει να έχει την εξουσία να καθορίσει ποιες θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι "λάθος".


Ο Μπλερ, επίσης, ζήτησε υποστήριξη από το Βατικανό, καθώς καθοδηγεί την μεγαλύτερη θρησκευτική σύναξη του κόσμου. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι πρόσφατα έγινε καθολικός, ο Μπλερ δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής, όταν έκανε ανοίγματα στο Βατικανό το 2011, και ένας εξέχων καθολικός ακαδημαϊκός, ο καθηγητής Michel Schooyans, πιστεύει ότι ο πρώην ηγέτης του Ηνωμένου Βασιλείου είχε πιο καταχθόνιους στόχους:


«Ένας από τους στόχους του Ιδρύματος Πίστης του Τόνι Μπλερ είναι η ανακατασκευή των μεγάλων θρησκειών, όπως ακριβώς και ο συνάδελφός του, ο Μπαράκ Ομπάμα θέλει να ανακατασκευάσει την παγκόσμια κοινωνία. Για αυτό το σκοπό, το εν λόγω ίδρυμα θα προσπαθήσει να επεκτείνει «νέα δικαιώματα», χρησιμοποιώντας τις θρησκείες του κόσμου για το σκοπό αυτό και προσαρμόζοντάς τες σε «νέα καθήκοντα». Οι θρησκείες θα πρέπει να μπουν κάτω από τον ίδιο κοινό παρονομαστή, το οποίο σημαίνει απογύμνωση της ταυτότητάς τους...


Αυτό το έργο κινδυνεύει να μας γυρίσει πίσω σε μια εποχή στην οποία η πολιτική εξουσία είχε την αποστολή να προωθήσει μια θρησκευτική ομολογία ή να την αλλάξει. Στην περίπτωση του Ιδρύματος του Μπλερ, έχουμε επίσης το θέμα της προώθησης μιας και μόνο μίας θρησκευτικής ομολογίας, την οποία θα επιβάλει μια καθολική, παγκόσμια πολιτική δύναμη σε ολόκληρο τον κόσμο...».

Τα επιχειρήματα του Μπλερ και του Πέρες - που εμφανίζονται τώρα ως «περιστερές» της ειρήνης - εσκεμμένα αγνοούν πως η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των συμμάχων της, υπέθαλψε τον ισλαμικό εξτρεμισμό, (διότι - αν και οι ελίτ διστάζουν σκόπιμα να το πουν, δεν υπάρχει «θρησκευτικός εξτρεμισμός» αλλά ισλαμικός εξτρεμισμός) από την δεκαετία του 70, όταν η CIA χρηματοδοτούσε και όπλιζε τους Μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν για να τραβήξει την Σοβιετική Ένωση σε πόλεμο, μια τακτική που έδωσε αφορμή στους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα. Στο ίδιο πνεύμα, η σημερινή εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των συμμάχων της, έχει δημιουργήσει το ISIS, κάτι που ένας συνταξιούχος Αμερικανός Στρατηγός σχεδόν παραδέχθηκε σε μια προφανή φροϋδική ολίσθηση.


Ως «Πρόβλημα, Αντίδραση, Λύση» (“Problem, Reaction, Solution”) περιγράφεται μια διαδικασία όπου οι επικυρίαρχοι δημιουργούν το «πρόβλημα», προκαλώντας μια αντίδραση από το κοινό που απαιτεί «να γίνει κάτι» γι’ αυτό, και έτσι, στη συνέχεια, οι εξουσιαστές έχουν την «άδεια» να φέρουν την προπαρασκευασμένα "λύση" τους για την επίλυση του προβλήματος αυτού, που «δημιουργήθηκε».


Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» εξυπηρετεί πολλαπλούς στόχους. Ενώ οι πολιτικές και στρατιωτικές επιπτώσεις είναι πιο κατανοητές, οι πνευματικές επιπτώσεις είναι λιγότερο. Έκανε τον θρησκευτικό εξτρεμισμό - βλέπε ισλαμικό- τον αποδιοπομπαίο τράγο για την παγκόσμια σύγκρουση του σήμερα – και όχι την εξωτερική πολιτική που τον έχει τροφοδοτήσει, χρηματοδοτήσει και του επέτρεψε να ευδοκιμήσει.


Στην περίπτωση των πολέμων στη Μέση Ανατολή, πολλοί βλέπουν μια προσπάθεια να στρέψουν τις χριστιανικές και τις μουσουλμανικές κοινωνίες του κόσμου την μία ενάντια στην άλλη σε μια κατασκευασμένη «σύγκρουση των πολιτισμών», η οποία εξυπηρετεί το στρατιωτικό βιομηχανικό σύμπλεγμα. Είναι ενδιαφέρον, ότι ορισμένοι επιφανείς αθεϊστές, μερικοί από τους οποίους είναι κατηγορηματικά αντίθετοι σε όλες τις θρησκείες, σταθερά υποστηρίζουν αυτό το μιλιταρισμό.


Ίσως τελικά, από τις στάχτες αυτής της πυρκαγιάς, προκύψει η Μία Παγκόσμια Θρησκεία. Επειδή γίνεται συνεχώς λόγος για αυτή την κατασκευασμένη απειλή του «εξτρεμισμού», αποδώσουν τελικά οι «εκκλήσεις» για μια παγκοσμιοποίηση της θρησκείας από πάνω προς τα κάτω.
πηγή