Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Νέοι και Εκκλησία: Φταίει κανείς;


neoi
Του Αρχιμ. Πορφυρίου,  Ηγουμένου Τιμίου Προδρόμου Βέροιας 


Πριν λίγο διάβασα ακόμα ένα άρθρο με θέμα που ενδιαφέρει πολλούς. Σεβαστός αγιορείτης γέροντας, μακαρίτης πλέον, αναλύει το θέμα: Νέοι και Εκκλησία.
Δηλαδή ποιός ή τί φταίει που οι νέοι δεν πάν στην Εκκλησία.
Δεν το πιστεύω ότι οι νέοι δεν παν στην Εκκλησία. Πάν και παραπάν. Αλλά οι νέοι έχουν κάποιες αξιώσεις και τις εκφράζουν πιό έντονα από όσους έπαθαν πλέον αρτηριοσκλήρυνση και κατάντησαν ωχαδερφιστές. Αλλά γιά αυτά άλλη φορά.
Το κείμενο που θα ακολουθήσει το σκέφτηκα άπειρες φορές και, να πω την αλήθεια, κάθε φορά που ετοιμαζόμουν να το γράψω με έπιανε ένας αδιόρατος φόβος. Φόβος γιατί αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω δεν λέγονται εύκολα.
Δυστοκία μεγάλη και πολυχρόνια. Και νά, τώρα, το απότοκον. Και αφού είμαστε μέσα στην Σαρακοστή,στο δεύτερο μισό, στην κατηφόρα, που είναι και πιό δύσκολη, ζητώ προκαταβολικά το συμπάθιο τών αναγνωστών μας.
1.Σε ένα ταξίδι από τον ιερό Άθωνα γιά την Θεσσαλονίκη, με λεωφορείο της γραμμής, έζησα το εξής.
Καθόμουν σε μία από τις μπροστινές θέσεις. Κάπως με ξέφυγε και φαινόταν το μικρό κομποσκοινάκι στο χέρι.
Στην άλλη μεριά του διαδρόμου, καθόταν στην ίδια σειρά των θέσεων ένα κοριτσάκι, Τετάρτης Δημοτικού, Ελενίτσα, αν θυμάμαι λεγόταν. Τώρα σίγουρα θα έχει και παιδιά. Κάπως παλιά η ιστορία.
Στην θέση του συνοδηγού μία αλλοπαρμένη νεοελληνίδα, όχι άμυαλη αλλά κοκορόμυαλη. Φαινόταν από την όλη εμφάνισή της. Και αποδείχτηκε, στην συνέχεια της ιστορίας.
Η μικρή, της διπλανής θέσης, μας έπιασε την κουβέντα.
Τί είναι αυτό; Ρώτησε γιά το κομποσχοίνι και με έκανε να ντραπώ και αμέσως να το μαζέψω στην χούφτα μου.
Τί κάνετε με αυτό; Πολύ χαριτωμένο παιδάκι. Πώς να τολμήσω να κρυφτώ και να αλλάξω την συζήτηση; Της μίλησα ευθαρσώς και γλυκά, σαν σε παιδί.
-Ξέρεις, εμείς στο χωριό μας μάς κάνουν κατηχητικό. Αλλά η μαμά μου δεν με αφήνει να πηγαίνω. Εγώ όμως ξεφεύγω και πηγαίνω.
Όταν το μαθαίνει από τις άλλες μαμάδες όμως, με μαλλώνει. Δεν θέλει να πηγαίνω στην εκκλησία και στο κατηχητικό.
Τις εικονίτσες που μας δίνει η κυρία μας στο κατηχητικό μέ τις παίρνει, και άλλες φορές μέ τις καίει και άλλες φορές με τις σκίζει.
Και κάπως συνωμοτικά, γυρίζει περισσότερο προς το μέρος μας και λέει: -Νά, αυτή είναι η μαμά μου – και έδειξε την κυρία στην θέση του συνοδηγού- Ο οδηγός είναι ο μπαμπάς μου.
Ύστερα από αυτήν την συγκλονιστική αποκάλυψη, δεν ξέρω πόσο κράτησε η κουβέντα μας.
Όμως- θυμάμαι- έδωσα κάτι στην Ελενίτσα, που το έβαλε στην τσεπούλα της. Σε ένα από τα επόμενα χωριά κατέβηκαν. Στα σκαλιά, γύρισε κρυφά προς το μέρος μας και με το χεράκι μας αποχαιρέτησε.
2.Ας γράψουμε και μία ακόμα ιστοριούλα. Φρέσκια αυτήν την φορά. Σχεδόν προχθεσινή.
Δεχθήκαμε ένα μήνυμα, στο κινητό μας τηλέφωνο, από μία αναστατωμένη μητέρα. Ο γιός της αρνήθηκε να σχεδιάσει σε χαρτόνι και να κόψει μάσκα, και, φυσικά ούτε λόγος γιά να την φορέσει στις Αποκριές.
«Ο γέροντας είπε ότι δεν πρέπει να παραμορφώνουμε τα μούτρα μας με μάσκες. Το πρόσωπό μας μοιάζει στον Χριστό, ο οποίος στενοχωριέται όταν αλλάζουμε την μορφή του στα πρόσωπά μας.» Και αυτός ο μικρός Τετάρτης Δημοτικού.
Η Τετάρτη Δημοτικού είναι μάλλον η πιό σημαντική περίοδος ενός παιδιού γιά τα θέματα της προσωπικότητας, που έχουν σχέση με την εν Αγίω Πνεύματι ζωή μας. Τα παραδείγματα που έχουμε πολλά, έως και πάρα πολλά.
- Φοβάμαι κάπως να το πώ, γιά να μην το ακούσουν οι αντίχριστοι που νομίζουν ότι αυτοί είναι «υπεύθυνοι» γιά την παιδεία των παιδιών της Ελλάδας, οι ανόητοι, και κάνουν και άλλο κακό στα παιδιά.
Η δασκάλα, λοιπόν, χαρακτήρισε φανατικό τον μικρό και είπε στην μάννα να τον προσέξει. Και επί πλέον, να απευθυνθεί σε αυτόν - ποιός είναι αυτός και τί σημαίνει γέροντας που τον αναφέρει συνέχεια ο γιός της – γιά να τον «νουθετήσουμε».
Δόξα τω Θεώ, που έχει ακόμα κλήρο ο Χριστός και δεν εξανδραποδίστηκαν τελείως οι νεολαίοι μας.
3.Τρίτη περίπτωση, και φαρμακερή. Αρχίζει και ξετυλίγεται το κουβάρι και ο λόγος μας ξεσκεπάζεται-δηλαδή αποκαλύπτεται.
Μας πιάνουν γονήδες και μας λέν: Πάτερ, πες στον τάδε ή την δείνα, το παιδί μου, να μην θρησκεύει τόσο, γιατί ξεχωρίζει και δεν τον/την χωνεύουν στο σχολείο. Πάτερ, τώρα έχουν τις πανελλαδικές. Πες στο παιδί να μην νηστεύει. Μικρό είναι ακόμα, έχει χρόνο μπροστά του. Θα νηστέψει.
Και πολλά παρόμοια.
Αλλά, έτσι έκαμναν οι άγιοι; Οι άγιες μαννάδες έτσι φέρνονταν στα άγια παιδιά τους;
Τότε γιατί τιμούμε τον Άγιο Κήρυκο και την Αγία Ιουλίττα; Γιατί τιμούμε τον Άγιο Μελίτωνα, από τους Μ΄(=Τεσσαράκοντα) Μεγαλομάρτυρες; Τον Άγιο Ακάκιο τον νεομάρτυρα, που η μάννα του τον έστειλε στον Άγιο Άθωνα; Και πόσους άλλους;!
4. Να και η τέταρτη ιστορία. Ο Αθανάσιος στην Κουλακιά, υιός Πολύχρου και Λουλούδας, τα έβαλε με την Τουρκιά. Ο πατέρας προύχοντας, και μπορούσε να γλιτώσει τον γιό του.
Όμως τον άφησε και μαρτύρησε, γιά να μην τα χαλάσει με του κατακτητές. Ούτε να τον θάψουν δεν πήγαν οι γονήδες. Και τον έθαψαν Γύφτοι Χριστιανοί, όπως το γράφει ο Άγιος Νικόδημος στο Νέον Μαρτυρολόγιον.
Γιά τις αντιδράσεις, στο θέμα του Μοναχισμού, ας μην μιλήσουμε. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος- τί έπαθαν με αυτό το Σύριοι, Σύροι λέγονται οι άνθρωποι- τους δικαιώνει, σαν γονείς, μέχρι την κουρά.
Όποιοι συνεχίζουν να αντιδρούν, γράφει, έχουν δαιμόνιο...
Το μέγιστο πρόβλημα, σε μέγιστον βαθμό, των νέων που δεν πάνε στην Εκκλησία είναι ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ. Τραγικό ίσως, αλλά αληθινό. Και η αλήθεια δεν είναι μικρή ή μεγάλη.
Είναι μία και απόλυτη. Ίσως υπάρχουν, και σίγουρα θα υπάρχουν, και άλλοι λόγοι. Θα μας επιτρέψετε όμως να θεωρούμε τούς γονείς τον πιό σοβαρό λόγο.
Εξάλλου, το λέει και το Άγιο Ευαγγέλιο: «Εχθροί αυτού οι οικείοι αυτού», και ο άγιος Απόστολος: «Οι δε γονείς μη παροργίζητε τα τέκνα υμών». Όχι «μην τα οργίζετε», αλλά να μην τα παροργίζετε=Μην τα κάνετε έξω φρενών, μην «τα βγάζετε απ΄ τα ρούχα τους».
Άλλο είναι η τιμή και ο σεβασμός και άλλο η υποταγή.
«Είσαι μικρός, άσε τις νηστείες, να δέσεις κόκκαλο». «Μεγάλωσες, είσαι φοιτητής, κύττα να βρεις κανένα καλό κορίτσι, έχεις ανάγκες». «Τί ντύσιμο είναι αυτό; Καλόγρια είσαι; Άντε βάλε κανένα ρούχο της μόδας».
Δεν θα αναφέρουμε πολλούς αγίους. Μόνον τον Άγιο Νικόλαο, που νήστευε από βρέφος Τετάρτη και Παρασκευή, και έφτασε σε βαθύ γήρας.
Το παιδί δεν είναι εξαγοράσιμο γραμμάτιο ούτε μέσο προς συναλλαγή.
«Σε σπούδασα, να με κυττάξεις.» «Σε μεγαλώσαμε και έχεις υποχρέωση να μας φροντίσεις.» Και πόσα άλλα σχετικά, που μόνον οργή και παροργισμό προκαλούν στα παιδιά. Και γεμίζουν τα γηροκομεία, γιατί δεν αντέχονται.
Έχουμε και εμείς μιά μάννα. Ποτέ δεν βάφτηκε ούτε έβαψε τα μαλλιά της. Ποτέ δεν ανακατεύτηκε σε κανένα σπιτικό. Γιά όλους γίνεται λιμάνι και σε κανέναν δεν προκάλεσε ποτέ τρικυμία. Μόνον ευχές βγάζει το στόμα της.
Και όταν κάποιος την λέει να «συμβουλέψει», δηλαδή να ανακατευτεί, σε άλλες υποθέσεις, δεν το δέχετε με τίποτα.
Σαν άνθρωπος, εννενήντα τριών ετών, σίγουρα θα πέρασε, θα έπαθε και θα έμαθε πολλά. Κάποτε πήγε σε έναν άγιο πνευματικό και εξομολογήθηκε. Και την ρώτησε: μεταφέρεις λόγια; Όχι, ποτέ. Έ, τότε να κοινωνάς πάντοτε όποτε θέλεις.
Ψάχνουμε αίτια και αιτιατά. Ψάχνουμε αφορμές και δικαιολογίες. Μετατοπίζουμε τις ευθύνες στους άλλους. Και πάει λέγοντας.
Θέλουμε να γίνει κάτι καλό στην νεολαία; Ας ετοιμάζουμε μάννες και πατεράδες, που αγωνίζονται μέσα στην Εκκλησία σωστά. Και τότε υπάρχει ελπίδα. Μεγάλη Ελπίδα. Ο Χριστός.
10 Απριλίου 216 ξημερώνει. Εορτάζει ο Μεγαλομάρτυρας Πατριάρχης του Γένους μας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Πέμπτος. Ο Μέγας αλείπτης της νεολαίας των Νεομαρτύρων της Πίστεώς μας.
Αδελφοί, Καλό υπόλοιπο. Και καλή Ανάσταση.
πηγή

παροιμιών το ανάγνωσμα

http://www.ymca.gr/CMS/uploads/images/catalog/paidikotheatro1.jpg


ὁ σοφὸς ὑιὸς δέχεται τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρός· ὁ δὲ χλευαστὴς δὲν ἀκούει ἔλεγχον.

ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ στόματος αὐτοῦ ὁ ἄνθρωπος θέλει φάγει ἀγαθά· ἡ δὲ ψυχὴ τῶν ἀνόμων ἀδικίαν.

ὁ φυλάττων τὸ στόμα αὐτοῦ διαφυλάττει τὴν ζωὴν αὐτοῦ· ὁ δὲ ἀνοίγων προπετῶς τὰ χείλη αὐτοῦ θέλει ἀπολεσθῆ.

ἡ ψυχὴ τοῦ ὀκνηροῦ ἐπιθυμεῖ καὶ δὲν ἔχει· ἡ δὲ ψυχὴ τῶν ἐπιμελῶν θέλει χορτασθῆ.

ὁ δίκαιος μισεῖ λόγον ψευδή· ὁ δὲ ἀσεβὴς καθίσταται δυσώδης καὶ ἄτιμος.

ἡ δικαιοσύνη φυλάττει τὸν τέλειον την ὁδόν· ἡ δὲ ἀσέβεια καταστρέφει τὸν ἁμαρτωλόν.

ὑπάρχει ἄνθρωπος ὅστις κάμνει τὸν πλούσιον, καὶ δὲν ἔχει οὐδέν· καὶ ἄλλος ὅστις κάμνει τὸν πτωχόν, καὶ ἔχει πλοῦτον πολύν.


Παροιμίαι ιγ΄, 1-7

Η δεύτερη πολιορκία και η έξοδος του Μεσολογγίου


 
 
Τρία χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Μεσολογγίου από τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη, ο Σουλτάνος επανήλθε με νέο σχέδιο. Ανέθεσε και πάλι στον νικητή της Μάχης του Πέτα, Κιουταχή, να καταλάβει την πόλη, συνδυάζοντας αυτή τη φορά την επιχείρηση με την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Με μια πανίσχυρη στρατιά 20.000 ανδρών, ο Κιουταχής ξεκίνησε από τα Τρίκαλα στα τέλη Φεβρουαρίου του 1825 και στις 15 Απριλίου 1825 έφθασε προ του Μεσολογγίου.
Αμέσως άρχισε την πολιορκία της πόλεως, η οποία μπορεί να χωρισθεί σε δύο περιόδους: α) 15 Απριλίου έως 12 Δεκεμβρίου 1825 και β) 25 Δεκεμβρίου 1825 έως τις 11 Απριλίου 1826. Χωρίς σημαντική βοήθεια από τους υπόλοιπους Έλληνες, λόγω του εμφυλίου πολέμου, και έχοντας να αντιμετωπίσουν υπέρτερες εχθρικές δυνάμεις, οι 12.000 ψυχές του Μεσολογγίου αντιστάθηκαν καρτερικά επί ένα χρόνο. Την οργάνωση της άμυνας ανέλαβε τριμελής επιτροπή υπό τους Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, Δημήτριο Θέμελη και Γεώργιο Καναβό.
Το φρούριο της πόλεως μετά την πρώτη πολιορκία είχε βελτιωθεί, κατόπιν των προσπαθειών του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Βύρωνα και του μηχανικού Μιχαήλ Κοκκίνη. Η τάφρος έγινε βαθύτερη, ο μικρός περίβολος ενισχύθηκε με πύργους και πολύγωνα προτειχίσματα, πάνω στα οποία τοποθετήθηκαν 48 τηλεβόλα και 4 βομβοβόλα. Η νησίδα Βασιλάδι, μεταξύ της λιμνοθάλασσας και της θάλασσας, έγινε ένα είδος προκεχωρημένου οχυρού. Εκεί τοποθετήθηκαν 6 πυροβόλα και συγκεντρώθηκαν 2.000 γυναικόπαιδα για να μην επιβαρύνουν τη φρουρά της πόλης. Εντός του Μεσολογγίου υπήρχαν 10.000 άτομα, εκ των οποίων 4.000 άνδρες, άριστοι πολεμιστές από την Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία και ακόμη 1.000 άνδρες, δυνάμενοι να φέρουν όπλα.
Κατά την πρώτη φάση της πολιορκίας (15 Απριλίου - 12 Δεκεμβρίου 1825) το Μεσολόγγι πολιορκήθηκε μόνο από τις δυνάμεις του Κιουταχή. Οι επιθέσεις τους συντρίβονταν εύκολα ή δύσκολα από τους υπερασπιστές της πόλης. Εξάλλου, ο από θαλάσσης αποκλεισμός δεν ήταν ισχυρός και επανειλημμένως διασπάσθηκε από τον στόλο του Μιαούλη, ο οποίος ενίσχυε με πολεμοφόδια και τρόφιμα τους πολιορκούμενους. Στις 24 Ιουλίου, 1000 ρουμελιώτες πολεμιστές υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ανάγκασαν τον Κιουταχή να αποσύρει τις δυνάμεις του στις υπώρειες του όρους Ζυγός, χαλαρώνοντας την πολιορκία του Μεσολογγίου. Αλλά και ο τουρκικός στόλος, παρενοχλούμενος από τον ελληνικό, αναγκάσθηκε να ζητήσει καταφύγιο στην αγγλοκρατούμενη Κεφαλληνία.
Στις 5 Αυγούστου ο Κίτσος Τζαβέλλας, επικεφαλής δυνάμεως Σουλιωτών πολεμιστών, εισήλθε στην πόλη, αναπτερώνοντας το ηθικό των πολιορκουμένων. Όμως, στις αρχές Νοεμβρίου, ο κοινός στόλος Τούρκων και Αιγυπτίων αποβίβασε 8.000 αιγύπτιους στρατιώτες κι ένα μήνα αργότερα κατέφθασε στην περιοχή ο Ιμπραήμ που είχε σχεδόν καταστείλει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Τούρκοι, Τουρκαλβανοί και Αιγύπτιοι αριθμούσαν 25.000 άνδρες, με σύγχρονο πυροβολικό, που διοικούσαν γάλλοι αξιωματικοί. Οι Έλληνες είχαν να αντιπαρατάξουν 4.000 μαχητές.
Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826. Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι (25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας (25 Μαρτίου). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.
Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες! Υπό τις συνθήκες αυτές, που καθιστούσαν αδύνατη την αποτελεσματική υπεράσπιση της πόλης, αποφασίστηκε σε συμβούλιο οπλαρχηγών και προκρίτων στις 6 Απριλίου η έξοδος και ορίστηκε γι' αυτή, η νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου προς Κυριακή των Βαΐων (9 προς 10 Απριλίου). Τα μεσάνυχτα, σύμφωνα με το σχέδιο, χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες, υπό τους Δημήτριο Μακρή, Νότη Μπότσαρη και Κίτσο Τζαβέλα, με την ελπίδα να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές, επωφελούμενοι από τον αιφνιδιασμό των πολιορκητών. Νωρίτερα είχαν σκοτώσει τους τούρκους αιχμαλώτους, ενώ στην πόλη παρέμειναν τραυματίες και γέροι.
Όμως, το σχέδιο της εξόδου, είτε προδόθηκε, είτε δεν εφαρμόστηκε σωστά κι έτσι οι δυνάμεις του Ιμπραήμ κατέσφαξαν με τα γιαταγάνια τούς μαχητές της ελευθερίας. Στο μεταξύ, μέσα στο Μεσολόγγι είχαν αρχίσει οι σφαγές από τους Τουρκοαιγύπτιους, που είχαν εισβάλει από άλλο σημείο της πόλης.
Σε πολλά σημεία σημειώθηκαν δραματικές σκηνές: ο δημογέροντας Χρήστος Καψάλης, όταν κυκλώθηκε από τους εισβολείς στο σπίτι του, όπου είχαν συγκεντρωθεί τραυματίες, γέροντες και γυναικόπαιδα, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς. Το πρωί της 10ης Απριλίου, ανήμερα των Βαΐων, η οθωμανική ημισέληνος κυμάτιζε στα χαλάσματα του Μεσολογγίου.
Οι πληροφορίες για τις απώλειες των Ελλήνων κατά την πολιορκία και την έξοδο είναι αντιφατικές. Πιθανότερο φαίνεται ότι από τους 3.000 που πήραν μέρος στην έξοδο, οι 1.700 έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι. Ανάμεσα στους νεκρούς, ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, ο Μιχαήλ Κοκκίνης, ο Αθανάσιος Ραζηκότσικας, ο Νικόλαος Στορνάρης, ο γερμανός εκδότης της εφημερίδας «Ελληνικά Χρονικά» Ιάκωβος Μάγιερ και άλλοι γερμανοί φιλέλληνες. Γύρω στα 6.000 γυναικόπαιδα οδηγήθηκαν για να πουληθούν στη Μεθώνη και στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας. Οι απώλειες για τους τουρκοαιγύπτιους εισβολής ανήλθαν σε 5.000 άνδρες.
Η Επανάσταση μετά την πτώση του Μεσολογγίου είχε σχεδόν κατασταλεί. Η φλόγα της, όμως, παρέμεινε άσβεστη, καθώς η ήττα μετατράπηκε σε νίκη. Ένα νέο κύμα φιλελληνισμού αναδύθηκε μετά την αμαύρωση του Αγώνα, εξαιτίας του εμφύλιου σπαραγμού. Αυτό με τη σειρά του επηρέασε εμμέσως την ευρωπαϊκή διπλωματία για τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων. Πολλά έργα, ζωγραφικά, λογοτεχνικά και άλλα, απαθανάτισαν τη θυσία των Μεσολογγιτών. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός έγραψε την ημιτελή ποιητική του σύνθεση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», με τους γνωστούς στίχους από το Σχεδίασμα Β':
Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε' στα μάτια η μάνα μνέει'
Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει:
«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ΄έχω γω στο χέρι;
Οπού συ μου ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει»
Αμέσως μετά την κατάληψη του Μεσολογγίου, ο Κιουταχής με τον στρατό του κατευθύνθηκε προς την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Αττικής. Ο Ιμπραήμ επανήλθε στην Πελοπόννησο για να εξαλείψει και τις τελευταίες εστίες αντίστασης σε Μάνη και Αργολίδα.
Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαΐου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις» και η Κυριακή των Βαΐων ορίστηκε ως επέτειος της εξόδου.
πηγή

Η αποδόμηση της Ελλάδας – Δύο ενδεικτικά γεγονότα*

https://2.bp.blogspot.com/-ck5ZeTfvOAs/VImaJ1_tskI/AAAAAAAB4gA/g9KgBCgCY3c/s1600/2.jpg

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Δύο γεγονότα, που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, δείχνουν ότι, συν τω χρόνω, προχωρεί μεθοδικά η αποδόμηση της Ελλάδας. Το πρώτο είναι η από την 1η Απριλίου κατάργηση της Κυριακής Προσευχής, δηλαδή του «Πάτερ ημών...», στις 7 το πρωί και στην έναρξη του προγράμματος του Τρίτου προγράμματος της ΕΡΑ. Έως τις 31 Μαρτίου ένα παιδί έλεγε πολύ όμορφα την προσευχή και ακολουθούσαν από χορωδία οι τέσσερις πρώτοι στίχοι του Εθνικού μας Ύμνου. Τώρα έμεινε μόνο η χορωδία και ο Εθνικός Ύμνος. Προφανώς η προσευχή δεν ταιριάζει στους σημερινούς υπεύθυνους της ΕΡΑ... Ο αείμνηστος Γιώργος Τσαγκάρης, ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος (1994-2002) είχε καθιερώσει το «Πάτερ ημών...» και τον Εθνικό μας Ύμνο με τον τρόπο που ακουγόταν έως τις 31 Μαρτίου στην έναρξη του προγράμματος. Σε συζήτηση που είχα μαζί του για τη συγκεκριμένη του επιλογή μου είχε εξηγήσει ότι το Τρίτο πρόγραμμα διδάσκει πολιτισμό και αυτός στην Ελλάδα είναι συνυφασμένος με το Έθνος και την Εκκλησία. Ο Τσαγκάρης έβλεπε τα 3 – 4 λεπτά, που η προσευχή και ο ύμνος διαρκούσαν στο 24ωρο πρόγραμμα του Τρίτου, το συμβολικό μήνυμα του πολιτισμού μας, μήνυμα που είναι διαχρονικό και υπεράνω Κομμάτων, σαν τη Σημαία μας.


Το άλλο σοβαρό περιστατικό που δείχνει την επιχείρηση αποδόμησης της Ελλάδας που γνωρίζομε συνέβη στα Διοικητικά Δικαστήρια των Αθηνών, μπορεί και αλλού. Όπως μας καταγγέλθηκε στις επετείους των Εθνικών Εορτών μιαν ώρα πριν από την αποχώρηση των υπαλλήλων, λόγω λήξης του ωραρίου εργασίας τους, ήταν καθιερωμένο δικαστές και υπάλληλοι να συγκεντρώνονται στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, που διαθέτει το Δικαστήριο, κάποιος να εκφωνεί ένα ιστορικό – θρησκευτικό κείμενο σχετικό με την εορτή και μετά έψαλλαν όλοι μαζί τον Εθνικό Ύμνο και αποχωρούσαν. Στην περυσινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ η καθιερωμένη εορτή δεν πραγματοποιήθηκε. Σε τηλεφώνημα που έγινε στην Γενική Επίτροπο της Επικρατείας των τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων εκείνη δικαιολόγησε την κατάσταση λέγοντας ότι οι δικαστές ήσαν πολύ απασχολημένοι και δεν είχαν χρόνο να ετοιμάσουν τη σχετική ομιλία... Της ελέχθη ότι θα μπορούσε να αναλάβει την ομιλία ένας διοικητικός υπάλληλος, αλλά εκείνη δεν απάντησε. Προ ημερών η επέτειος της 25ης Μαρτίου πέρασε χωρίς καμία μνεία του ιστορικού γεγονότος, σαν μια κοινή ημέρα...

Και τα δύο γεγονότα δείχνουν ότι η σημερινή εξουσία επιβάλλει την αποδόμηση της εθνικής μας παράδοσης και εφαρμόζει την τακτική ό,τι το εθνικό και εκκλησιαστικό να περιορίζεται στην ιδιωτική σφαίρα, μέσα στους τέσσερις τοίχους των ναών ή των οικημάτων. Αν στα γεγονότα αυτά προσθέσουμε ότι ο μηχανικός, πρ. καθηγητής του ΕΜΠ οπαδός της «αποδόμησης» του Ντεριντά, που εκτιμά την ψυχανάλυση του Φρόϊντ, και συμπαθεί τον Μάο κ. Αρ. Μπαλτάς ορίζει τα του πολιτισμού μας, ότι Υπουργός Παιδείας είναι ο κ. Φίλης, ότι πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία είναι ο καθηγητής και άλλοτε συνεργάτης του Κ. Σημίτη Αντώνης Λιάκος έχουμε μιαν εικόνα της πορείας της Παιδείας και του Πολιτισμού στις ημέρες εξουσίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Και οι μεν άνθρωποι της Αριστεράς εφαρμόζουν την ιδεολογία τους. Οι άνθρωποι των ΑΝΕΛ δεν αισθάνονται ντροπή για τα συμβαίνοντα; Εν ονόματι της εξουσίας ξέχασαν τις αρχές τους, τις υποσχέσεις τους, τις «κόκκινες γραμμές τους»; Δεν αισθάνονται ως χριστιανοί, που αλλαξοπίστησαν, ως στρατιώτες που λιποτάκτησαν;...

Η σημερινή κατάσταση θυμίζει τα λόγια του Μακρυγιάννη, όπως τάγραψε στα «Απομνημονεύματά» του: « ...Από τους τοιούτους λαϊκούς, στρατιωτικούς και πολιτικούς, αφού χύσαμεν ποταμούς αίματα, κιντυνεύομεν να χάσωμεν και την πατρίδα μας και την θρησκεία μας».-


*Το άρθρο δημοσιεύθηκε την Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016, στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ».

Μυστικοί πράκτορες στα νησιά του Αιγαίου!


Στιγματίζεται και ακυρώνεται ο λόγος ύπαρξης 
και ο ρόλος όλων των αρχών ασφαλείας της χώρας
Η ΕΥΠ ανίκανη να εντοπίζει τζιχαντιστές, σύμφωνα με την Europol...

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Είναι γεγονός πως σε καθημερινή βάση η συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου παραδίδει ολοένα και περισσότερα από τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, ομολογώντας σιωπηλά πως η ίδια δεν είναι ικανή να προστατεύσει τα σύνορα και την ασφάλεια της Ελλάδας.
Έσχατο (και δυστυχώς όχι τελευταίο, όπως όλα δείχνουν) είναι η ανάθεση στην Europol να διαθέσει μυστικούς πράκτορες στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου, για να εντοπίζουν πιθανούς τζιχαντιστές… Και αυτό αποτελεί ομολογία της Ελληνικής κυβέρνησης ότι δεν μπορεί (ή δεν θέλει;) να εντοπίζει επικίνδυνα πρόσωπα για την εσωτερική ασφάλεια τόσο της Ελλάδας όσο και της Ευρώπης…!

Έτσι, με την άδεια –προφανώς- της ελληνικής κυβέρνησης, μια άκρως ευαίσθητη αποστολή που έχει να κάνει με την ασφάλεια της Ευρώπης επιχειρούν με κάθε μυστικότητα αστυνομικοί της Europol στα νησιά του Αιγαίου.
Μετά την διαπίστωση ότι μέλη του ISIS είχαν περάσει στην Ευρώπη μέσω των ελληνικών νησιών, περίπου δέκα μυστικοί αστυνομικοί της Europol έχουν εγκατασταθεί σε Λέσβο, Σάμο, Χίο και Λέρο με αποστολή να εντοπίζουν υπόπτους μεταξύ των παράτυπων μεταναστών που περνούν από τις τουρκικές ακτές .

Σύμφωνα με δημοσίευμα της “Καθημερινής” η οποία φιλοξενεί δηλώσεις αστυνομικού της Εuropol αυτοί οι ειδικοί αστυνομικοί βρίσκονται στα hot spots ενώ ένας έχει εγκατασταθεί στον Πειραιά και περνούν από εξονυχιστικό έλεγχο τα στοιχεία όσων καταγράφονται για να διαπιστώσουν εάν βρίσκονται ή όχι στη βάση δεδομένων που έχει η Υπηρεσία τους με τα άτομα που θεωρούνται ύποπτοι για διασυνδέσεις με το Ισλαμικό Κράτος ή άλλες εγκληματικές ομάδες.

Για τη δράση των μυστικών αστυνομικών μίλησε στην εφημερίδα ο Ρόμπερτ Κριπίνκο επικεφαλής της ειδικής υπηρεσίας της Europol για τη δίωξη της παράτυπης μετανάστευσης και διευκρίνισε ότι δουλειά τους είναι να υπάρχει ροή πληροφοριών από τα hot spots προς την κεντρική βάση πληροφοριών της Europol στη Χάγη.

Η αποστολή των μυστικών αστυνομικών στην Ελλάδα είχε αποφασιστεί στην έκτακτη Σύνοδο των υπουργών Εσωτερικών της ΕΕ μετά τις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι, τον Νοέμβριο. Η Europol υπολογίζει μεταξύ 3.000 και 5.000 τους Ευρωπαίους υπηκόους που έχουν ενταχθεί στις τάξεις; του Ισλαμικού Κράτους.
Κατά τα άλλα ο Σλοβένος αξιωματούχος επιβεβαίωσε και αυτός τις πληροφορίες ότι μετά το κλείσιμο των συνόρων Ελλάδας Σκοπίων οι δουλέμποροι ψάχνουν νέες διόδους και υπάρχει μετατόπιση ροών από το ανατολικό Αιγαίο προς τον επονομαζόμενο “κεντρικό μεσογειακό δρόμο” που συνδέει τη Λιβύη με την Ιταλία.

Από την τελευταία αυτή εξέλιξη, αντιλαμβανόμαστε πως η Europol έχει καταγράψει και διαπιστώσει ανεπάρκεια των σχετικών ελληνικών αρμοδίων αρχών. Προφανώς είτε λόγω μη ικανού αριθμού ή μη επαρκούς εκπαίδευσης στελεχών των ελληνικών αρχών. Αν, μάλιστα, συνυπολογίσουμε πως εν μέσω χειμώνος(!) ο διοικητής της ΕΥΠ κ. Ρουμπάτης μετέθεσε σε ακριτικές περιοχές της χώρας μερικές δεκάδες υπαλλήλων της ΕΥΠ (χωρίς να προηγηθεί ειδική εκπαίδευση), προκειμένου να συμμετέχουν στην διαδικασία καταγραφής και ταυτοποίησης των παρανόμων εισελθόντων στην χώρα…

ΥΓ: Ενδεχομένως, λόγω της ανεπάρκειας της ΕΥΠ, έχει καταγραφεί και ένας αριθμός αμερικανών πολιτών που ήρθαν στην Ελλάδα και προσπαθούν να δημιουργήσουν δίκτυα πληροφόρησης σχετικά με ύποπτες παρουσίες τόσο μεταξύ των «προσφύγων» όσο και μεταξύ μουσουλμάνων που κατοικούν στην Ελλάδα (η περιοχές εστίασης είναι η Αθήνα και τα περίχωρά της, η Θεσσαλονίκη και η Θράκη).
πηγή

Η άγνωστη, “σουρεαλιστική” ανατολική Αφρική


Εντυπωσιακές εικόνες από την Ανατολική Αφρική με τοπία που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Ένα ιδιαίτερα τραχύ αλλά συνάμα εντυπωσιακό περιβάλλον.
1. Φέρνοντας στο νου μια σκηνή από τη βιβλική εποχή, καραβάνια φτάνουν στα αλατωρυχεία της λίμνης Asele, 381 πόδια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Για αιώνες ποσότητες αλατιού χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την Αιθιοπία ως χρήμα. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
2.Εργάτες στη λίμνη Afrera της Αιθιοπίας επεξεργάζονται το αλάτι. Η παραγωγή διακόπηκε για ένα περίπου χρόνο όταν μια έκρηξη ηφαιστείου στην Ερυθραία, κάλυψε την περιοχή με ηφαιστειακή τέφρα. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
3. Εγκατάστάσεις εξαγωγής αλατιού στη βόρεια Αιθιοπία. Νερό από την αλμυρή λίμνη Afrera αντλείται σε δεξαμενές εξαέρωσης. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
4. Αρχαίες ροές λάβας κοντά στον ποταμό Awash στην Αιθιοπία μοιάζουν με τη ραχοκοκκαλιά ενός απολιθωμένου θηρίου. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
5. Η παρουσία θείου και άλγης μετατρέπει θερμές πηγές σε χρωματιστές… πισίνες! Καθώς το νερό εξατμίζεται άλατα και μέταλα δημιουργούν μια… απόκοσμη κρούστα. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
6.Το νερό του υπεδάφους θερμαίνεται έως τη θερμοκρασία βρασμού δημιουργώντας ένα είδος γκέιζερ στη λίμνη Abbe. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
7. Μια λίμνη από λάβα κυριολεκτικά βράζει στο Erta Ale, το πιο ενεργό ηφαίστει της περιοχής. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
8. Ένας ιδιότυπος σχηματισμός φαραγγιών από ηφαιστειακή δεαστηριότητα στο δρόμο από την Αιθιοπία στο Τζιμπουτί. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
9. Εντυπωσιακοί αμμόλοφοι που σχηματίζονται από τους ανέμους που πνέουν από ανατολάς προς δυσμάς σχηματίζοντας μια ιδιότυπη θάλασσα. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
10. Τείχη από αλάτι, λάσπη και κάλιο, σε ένα λαβύρινθο από φαράγγια και απόκρημνα βράχια στις πλαγιές του βουνού Dallol. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
11. Προεξοχές του εδάφους που αποκαλούνται καμινάδες και διαμορφώθηκαν από ατμούς που μεταφέρουν μέταλλα από υπόγειους θαλάμους μάγματος. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
12. Λίμνη Assal στο Τζιμπουτί είναι μια από τις αλμυρότερες λίμνες του κόσμου. Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!
13. Η λίμνη Assal είναι επίσης το χαμηλότερο σημείο της αφρικανικής ηπείρου, 152 μέτρα κάτω από την επιφάνει της θάλασσας.
Perierga.gr - Το αλάτι και η γη!

πηγή

Κρυπτοχριστιανοί στον Πόντο – Η ιστορία τους


  • Ο Άγιος Νικόλαος Κερασούντος
Οι πρώτες πηγές για τον κρυπτοχριστιανισμό, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι δύο επιστολές του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη ΙΔ΄ (1337-1347) του Απρηνού ή Καλέκα, που απευθύνονται στον χριστιανικό πληθυσμό της Νίκαιας της Βιθυνίας τα έτη 1338 και 1340. Οι βίαιοι όμως εξισλαμισμοί, που είναι από τα κυριότερα αίτια της εμφάνισής του, μετά την πτώση της Βασιλεύουσας (1453) και της Τραπεζούντας (1461), είχαν τεράστια επίδραση στην εμφάνιση του κρυπτοχριστιανισμού. Οι έχοντες δυνατότητα Έλληνες καταφεύγουν στη Ρωσία και στις Παραδουνάβιες χώρες. Αυτοί που έμειναν αναγκάζονται υπό το κράτος της βίας και των πιέσεων να αλλαξοπιστήσουν για να σώσουν τη ζωή, την τιμή, τις οικογένειες, τις περιουσίες τους, και κυρίως να απαλλαγούν από την καθημερινή απάνθρωπη συμπεριφορά των κατακτητών.
Η συνέχεια του άρθρου στο Pontos-news

Η εκλογική πανωλεθρία της γερμανικής αριστεράς


Members of the left party "Die Linke" holding up a sign "Refugees welcome!"
Ένα κόμμα μπροστά στον γκρεμό!
Του Βασίλη Στοϊλόπουλου από τη Ρήξη φ. 122
Η διαπίστωση είναι προφανής, αψεγάδιαστη και αποδεκτή απ’ όλους: Στις πρόσφατες εκλογές σε τρία γερμανικά κρατίδια, όλα τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο γερμανικό κοινοβούλιο και εκπροσωπούν την πολιτική της «ανοιχτής αγκάλης» στο μεταναστευτικό ηττήθηκαν κατά κράτος και θριάμβευσε μόνο ένα, το αντιευρωπαϊκό και ξενοφοβικό «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Μια πραγματικότητα που στα γερμανικά ΜΜΕ παρουσιάστηκε με χαρακτηρισμούς φυσικών φαινόμενων («σεισμός», «κατολίσθηση» κ.ά.) και μάλιστα υπό το πρίσμα της δαιμονοποίησης του AfD, η ραγδαία ισχυροποίηση του οποίου ανησυχεί ιδιαίτερα τους ετερόκλητους υποστηριχτές του μερκελισμού: από την Εκκλησία, τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους, μέχρι τους παγκοσμιοποιημένους Πράσινους, τους αριστερούς αντικαπιταλιστές και τους antifa.
Κι ενώ άπαντες εστίασαν την προσοχή τους στην εκκωφαντική «σφαλιάρα» που δέχτηκε το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, λόγω της –μέχρι πρότινος– μερκελικής πολιτικής των ανοιχτών συνόρων, αλλά και την αποξένωση του CDU (και του SPD) από πλατιά στρώματα της γερμανικής κοινωνίας ή και εξεπλάγησαν από τον καταποντισμό της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, που απώλεσε τον τίτλο του «λαϊκού κόμματος» (Volkspartei) ακόμα και σε περιοχές της Δυτικής Γερμανίας (Βάδη Βυρτεμβέργη), ελάχιστα ήταν τα δημοσιεύματα για την πανωλεθρία της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), η οποία είναι πλέον ένα κόμμα «μπροστά στο γκρεμό»: Κάτω από 3% σε Βάδη Βυρτεμβέργη και Ρηνανία-Παλατινάτο και μόνο 16,3% στη Σαξονία-Άνχαλτ (από 23,7% το 2011), όταν προεκλογικά απέβλεπε ακόμη και στη συγκυβέρνηση κατά το πρότυπο του συνασπισμού στο κρατίδιο της Θουριγγίας. Πώς αλλιώς μπορεί όμως να χαρακτηριστεί το εκλογικό αποτέλεσμα για την Αριστερά όταν οι μαζικότερες απώλειες της σημειώθηκαν στα παραδοσιακά εκλογικά της προπύργια; Το 30% των εργατών στη Σαξονία-Άνχαλτ ψήφισαν AfD (Die Linke: 16%), όπως και το 20% των ιδιωτικών υπαλλήλων (Die Linke: 18%), ενώ το 17% των ψηφοφόρων του AfD προέρχεται από την παραπαίουσα διεθνιστική Αριστερά. Για πολλά χρόνια το «Die Linke» αντλούσε τη δύναμή του κυρίως από ψηφοφόρους φίλα προσκείμενους στο άλλοτε «Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας» (SED) της τέως Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Τώρα, όχι μόνο μοιράζεται αυτούς τους ψηφοφόρους με το AfD, αλλά κινδυνεύει να τους χάσει όλους.
Συχνά, όταν ένα κόμμα υφίσταται μια καταστροφική εκλογική ήττα, έχει την τάση, πέρα από την αναμενόμενη εσωστρέφεια, να ωραιοποιεί την κατάσταση και να διακατέχεται από μια αδυναμία αντίληψης των δραματικών εξελίξεων που, κατά κανόνα, φέρνουν ακόμα μεγαλύτερη εκλογική συρρίκνωση. Για τη γερμανική Αριστερά, ένα κλασικό κλειστό κόμμα στελεχών, που έφτασε στο σημείο να είναι διατεθειμένο να απαλλαγεί οικειοθελώς από ύποπτους για ξενοφοβία ψηφοφόρους του, αυτή η αδυναμία έγινε αντιληπτή ήδη τη βραδιά της εκλογικής πανωλεθρίας, καθώς, εμμένοντας σταθερά στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων, παραμένει η «ουρά της Μέρκελ» και άνευ όρων υποστηριχτής μιας πολιτικής που κατέρρευσε μετά το προσφυγικό ντηλ Μέρκελ-Ερντογάν.
Το πρόβλημα βέβαια με τη γερμανική Αριστερά είναι ότι οι ψηφοφόροι της κατεβαίνουν μαζικά στις συγκεντρώσεις της ισλαμοφοβικής Pegida, αλλά και ότι δύο ηγετικά -και πιο προβεβλημένα- στελέχη της (η συμπροεδρεύουσα του κόμματος Βάγκενκνεχτ και ο σύζυγός της Λαφονταίν) διαφοροποιούνται ανοιχτά, παρά τις λοιδορίες των συντρόφων τους, με την προσφυγική πολιτική και τη Willkommenskultur του κόμματός τους, κατηγορώντας παράλληλα τη Μέρκελ ως τη βασική υπαίτιο για τον βαθύ διχασμό της γερμανικής κοινωνίας και την ανάδειξη του AfD σε μοναδική αντιπολιτευτική δύναμη στη Γερμανία. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλα, εξίσου προβεβλημένα στελέχη, όπως ο Γκύζι, που πλέον δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να συγκυβερνήσουν με τη Μέρκελ, τότε δεν είναι παράξενο που οι δημοσκοπήσεις για το κρατίδιο Μέκλενμπουργκ- Φορπόμμερν, όπου το ερχόμενο φθινόπωρο θα γίνουν οι επόμενες εκλογές στη Γερμανία, δείχνουν πλέον την Αριστερά στο 19%, με καθοδική πορεία, και 16% για το AfD, το οποίο μόνο κατά τους τελευταίους δύο μήνες αύξησε τα ποσοστά του κατά 10%.
Οι αιτίες για τη συντελούμενη αλλαγή του γερμανικού εκλογικού τοπίου δεν είναι εντελώς καινούριες, αφορούν όλο το εκλογικό φάσμα και σχετίζονται με τις στρατηγικές αλλαγές του CDU, υπό τη Μέρκελ, η οποία, αφού πρώτα «έκλεψε» όλο το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα (σύνταξη στα εξήντα τρία, σύνταξη μητέρων, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, κατάργηση της στρατιωτικής θητείας στην πράξη κ.α.), εδώ και αρκετό καιρό το παρουσιάζει εντέχνως ως δικό της. Επιπλέον, η «πράσινη καγκελάριος» δεν οικειοποιήθηκε μόνο «πράσινες πολιτικές», όπως η σταδιακή έξοδος από το πυρηνικό πρόγραμμα της Γερμανίας και αποδέχτηκε πολλά από τα παγκοσμιοποιητικά προτάγματα των Πρασίνων, αλλά προωθεί, χωρίς αναστολές, και «αριστερές πολιτικές» για τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες ή το σύμφωνο συμβίωσης. Στο πλαίσιο αυτό ο οποιοσδήποτε που δεν προσαρμόζεται εν τω συνόλω στο μερκελικό περιβάλλον –και ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό ζήτημα– στοχοποιείται από τα «έγκυρα» γερμανικά ΜΜΕ με τους γνωστούς –και στην Ελλάδα– χαρακτηρισμούς. Το βέβαιο είναι πάντως ότι κυρίως λόγω του προσφυγικού έχει δημιουργηθεί ένας τεράστιος κενός χώρος στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, τον οποίο καταλαμβάνει ταχύτατα ένα νεοσύστατο κόμμα, το οποίο μπορεί με αξιοσημείωτο δυναμισμό να πείθει τους ψηφοφόρους ισχυριζόμενο ότι, σε αντίθεση με τα λοιπά «κόμματα του κατεστημένου», είναι ένα «εθνικό-κοινωνικό» κίνημα «της κοινωνικής ειρήνης», με δυνατότητες να προσελκύει, σαν «κόμμα-σκούπα», ψηφοφόρους απ’ όλα τα λαϊκά κόμματα και κοινωνικά στρώματα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, αυτό που διακυβεύεται για τη γερμανική Αριστερά είναι κυριολεκτικά η πολιτική της επιβίωση. Η μεγάλη και ραγδαία άνοδος του AfD, ιδιαίτερα στα ανατολικά κρατίδια, αποτελεί έναν άμεσα υπαρξιακό κίνδυνο για το «Die Linke», για το οποίο η ανάδειξή του σε «λαϊκό κόμμα» της Ανατολικής Γερμανίας είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή του σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Παρά το αδιαμφισβήτητο πολιτικό και ρητορικό ταλέντο της Βάγκενκνεχτ, η συρρίκνωση της γερμανικής Αριστεράς φαίνεται προς το παρόν μη αναστρέψιμη, λόγω έλλειψης ξεκάθαρης στρατηγικής. Είναι σαφές ότι αν και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση διεξαχθεί με τη μορφή μιας μετωπικής αντιπαράθεσης με το AfD, στη βάση κάποιων θολών αξιακών παραμέτρων με ανούσια και αντιφατικά ηθικολογικά χαρακτηριστικά, με κορόνες μιας ανέξοδης «αριστερής προοδευτικότητας» και με παρωχημένες αναφορές στην «αντικαπιταλιστική οικονομία» για μια «πιο δικαία κοινωνία» θα είναι για το «Die Linke» χαμένη εκ προοιμίου.

Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ : “ο Νο1 της Φιλικής Εταιρίας”



Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ : “ο Νο1 της Φιλικής Εταιρίας” (από τα Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη)



10 Απριλίου 1821.—Πέντε χιλιάδες γενίτσαροι, συνοδευόμενοι και υπό υποκινομένου όχλου, εισορμούν εις το Πατριαρχείο τής Κωνσταντινουπόλεως. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ απάγεται και οδηγείται εν μέσω προπηλακισμών και ύβρεων εις την κεντρικήν πύλην του Πατριαρχείου, όπου οι δήμιοί του τον εκρέμασαν. Ακολούθως, ενώ το πτώμα ήσπαιρεν ακόμη, τού επέρασαν εις τον λαιμόν τον «γιαφτάν», δηλαδή το σουλτανικόν διάταγμα, που ανέφερε τους λόγους τής καταδίκης του. Ο κυριώτερος τούτων ήτο ότι είχε γεννηθή εις την Πελοπόννησον, «όπου κατά πρώτον εξερράγη η Επανάστασις». Εθανατώθησαν επίσης οκτώ άλλοι αρχιερείς ο Μυριοφύτου, ο Γάνου καί Χώρας, ο Σωζοπόλεως, ο Σερρών, ο Άρτης, ο Λαρίσης, ο Ιωαννίνων και ο Γρεβενών. Πεντακόσιοι, εξ άλλου Πελοποννήσιοι, συλληφθέντες διότι κατήγοντο από τον τόπον τής Επαναστάσεως, εφορτώθησαν ως κτήνη εις πλοιάρια, διά να σταλούν δήθεν εις εξορίαν, αλλ’ επνίγησαν προ τής Νικομηδείας..—Κατά τον ίδιον τρόπον εθανατώθησαν και διακόσιοι Ρουμελιώται, Αιγαιοπελαγίται και Κρήτες.
Священномученик Григорий V, патриарх Константинопольский

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε’, Ο Νο 1 ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Παρ’ ότι έχουν περάσει 190 χρόνια περίπου, παρόλο που έχουμε όλα τα ιστορικά στοιχεία και δεδομένα στα χέρια μας, κάποιοι εξακολουθούν να αμφισβητούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Εκκλησίας της Ελλάδος στον Αγώνα της ελευθερίας.
,Από καθηγητές πανεπιστημίου και “ιστορικούς”, μέχρι απλούς λαϊκούς και …δημοσιογράφους ακούς ένα επιχείρημα: “είχε αφορίσει τον Αγώνα η Εκκλησία“. Αυτό και μόνο τους αρκεί!
Δεν πειράζει όμως, χάρη σε όλους αυτούς προχωράει και η έρευνα. Έτσι λοιπόν, μετά την ανάδειξη της καταπληκτικής και λεπτομερέστατης έρευνας του Πέτρου Γιωργαντζή για τον ρόλο των Αρχιερέων μας στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα, ήρθε η ώρα να “αποκατασταθεί” και το όνομα του πρωτεργάτη της Εκκλησίας της εποχής και πρωτεργάτη του “αφορισμού” του Αγώνα.Του πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, Γρηγορίου του Ε’, όπως μας λέει πολύ απλά κάποιος ήταν εκεί και τα είδε από πρώτο χέρι. Ο μεγάλος Ιωάννης Μακρυγιάννης.
Священномученик Григорий V, патриарх Константинопольский
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε’ Ο Νο 1 ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 
Μακρυγιάννης: Ο αγαθός Πατριάρχης περίλαβε την Εταιρείαm
Εδώ εις Αθήνα ήρθε ένας πρωτοεταιρίστας Λουκάς Λιονταρίδης, προκομμένος άνθρωπος. Πιαστήκαμεν φίλοι. Τον ρώτησα διά τον πατέρα της λευτεριάς μας, τον μακαρίτη Ρήγα Βελεστίνο, πώς προδόθη. Μου είπε πολλά. Αφού τον πρόδωσαν και σκοτώθη, τότε ο Σουλτάνος πρόσταξε τον μακαρίτη Πατριάρχη και το ’δωσε ό,τι κατήχησες το ’χαν δώση, οπού ήταν του Ρήγα, και του είπε ν’ αφορίση αυτόν και τους οπαδούς του.n
Τότε ο αγαθός Πατριάρχης περίλαβεν αυτός την Εταιρία διά να μην σβέση και την ξακολούθησε και κατηχούσε· κ’ έστειλε και πιστόν άνθρωπον εις την Ρουσσία· κ’ εκεί ήταν κι’ ο Λιονταρίδης, πιστός του φίλος, του Πατριάρχη· και ήταν αξιωματικός της Ρουσσίας. Και του παράγγειλε να πάγη εις το Όρος ο Λιονταρίδης, οπού ήταν κι’ ο Πατριάρχης εκεί σιργούνι, ν’ ανταμωθούν. Έτζι πήρε την άδεια και πήγε εις Όρος.m
Αφού ανταμώθηκαν με τον Πατριάρχη, τον κατήχησε και τον χεροτόνησε και καλόγερο· και του είπε να πάγει εις την Ρουσσίαν ν’ απαρατηθή από την δούλεψη και να μιλήση με τον Καποδίστρια και να περάση εις Βλαχιά να πάρη μοναστήρια με νοίκι και να κατηχήση κι’ όσους μπορέση· και να συνάξη κι’ ό,τι χρήματα μπορέση διά να χρησιμέψουν διά την πατρίδα. Πήγε εις την Ρουσσία απαρατήθη, μίλησε και με τον Καποδίστρια και εις την Βλαχιά κατήχησε πολλούς και τον Μιχάλβοντα και πήρε και μοναστήρια και σύναξε κι’ ως τρία μιλλιούνια γρόσια. Του αποκρίθη ο Πατριάρχης να τα ’χη εκεί όσο να χρειαστούνε.n
Ο μακαρίτης ο Ναπολέων ο αυτοκράτορας της Γαλλίας, το καύκημα του κόσμου, διά  μέσον του πρέσβυ του τότε Σεμπαστιάνη γράφει του Πατριάρχη εις Κωσταντινόπολη και του λέγει να στείλη να κατηχήση παντού τους χριστιανούς, να είναι ετοιμασμένοι, κι’ όταν να είναι καιρός οπού θα κινηθή, να χτυπήσουν κι’ αυτείνοι· και είναι δικό τους από Κωσταντινόπολη και κάτου, Γουργαριά, Σερβία, Θεσσαλομακεδονία, Ντουράτζο, Αυλώνα και ολόγυρα αυτά τα μέρη, Ρούμελη, Πελοπόννησο και τα νησιά. Του αποκρίθη ο Πατριάρχης ότι ξακολουθεί από καιρό ό,τι του γράφει. Κι’ έστειλε και κατηχούσαν.n
Η κακή τύχη, απότυχε ο μακαρίτης ο Ναπολέων και νεκρώσανε κι’ αυτά. Αυτό το σκέδιον το ήξερε κι’ ο Καποδίστριας από τον Πατριάρχη.
Σημείωση: Γεγονός επίσης είναι οι σαράντα δύο (42) επιστολές του Πατριάρχη για την Φιλική Εταιρεία, που σώζονται στο αρχείο Σέκερη και αλλού.m
 Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα, εκδ. Πάπυρος, σελ. 287.