Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Ευτυχία δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις.



Λ. Τολστόι

Γνέσε γιαγιά...


Τούτες οι γλυκές μορφές είναι ανίκητες στο χρόνο, ακόμη και όταν αυτός βαραίνει! Γιατί είναι συνυφασμένες με την τρυφερότητα, την ανιδιοτελή αγάπη, την αγόγγυστη προσφορά! Γνέσε γιαγιά τη ρόκα σου και φτιάξε μας υφαντά από αγάπη!
ΥΓ. Με αφορμή μια παλιά ("ξεχασμένη";)φωτογραφία του αρχείου μας στον ορεινό όγκο των Αγράφων!

"Πάρτυ στην εκκλησία Σαββατόβραδο; Μα δεν ντρέπονται;


Σάββατο 12:45 τα ξημερώματα. Πριν λίγο τελείωσε το ματς. Παράταση και πέναλτυ... Χάσανε οι άχρηστοι πάλι. Οι καφετέριες ακόμα γεμάτες.

Περνάς απ' έξω από την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Ψυχή δεν υπάρχει...
Χωρίς να το πολυκαταλάβεις, το μάτι σου πέφτει εκεί,στο υπόγειο. 

Σα ν'αρχίζει κάποιος να βγαίνει, εκεί κάτω από το παρεκκλήσι. Βιαστικός.
Αλλά δεν είναι μόνο ένας, βγαίνουν κι άλλοι τώρα...

Στέκεσαι, με τα χέρια στις τσέπες, χωρίς να ξέρεις το γιατί και παρακολουθείς. Σαν χαζός.. Τρεις πιτσιρικάδες με φαρδιά παντελόνια μέχρι το γόνατο. Κρατούν στα χέρια τα κινητά και πειράζουν ο ένας τον άλλον.

Ακολουθεί ένα ζευγάρι. Αγκαλιά. Κουνάς το κεφάλι σου. Κάνει πράγματι ψύχρα τέτοια ώρα..  Μια παρέα, 45άρηδες τους κάνεις, κατευθύνονται, γελώντας δυνατά και κάνοντας χειρονομίες, προς το κοντινότερο σουβλατζίδικο, με την ελπίδα, λέει, να το βρουν ανοιχτό. Είναι νηστικοί, λένε οι 2 απ'αυτούς, από το πρωί... Έχεις πάθει!

Καλά, από που βγήκαν όλοι αυτοί; Πάρτυ στην εκκλησία Σαββατόβραδο; 
Μα δεν ντρέπονται;

Για περίμενε. Ανεβαίνει τώρα ένας με την όπισθεν σηκώνοντας με προσοχή τα μπροστινά πόδια ενός καροτσιού. Ο μικρός κοιμάται του καλού καιρού...

Κι άλλο καρότσι αμέσως μετά. Και το μεγάλο αδελφάκι του δίπλα. Κι ένας καραφλός με αθλητικά να μιλάει ασταμάτητα, ενώ τα 2 αγόρια δίπλα του χασμουριούνται...

Καλά έχουν τρελαθεί όλοι τους,δεν εξηγείται αλλιώς. 

Τα παιδάκια όμως γιατί τα ταλαιπωρούν; Ποιος ξέρει τι τους έχουν τάξει...

Κάτσε. Μόλις ξεπρόβαλαν 5-6 γριές από εκείνες τις καλοζωισμένες με τα μαύρα και το κομοδινί μαλλί, δυο-δυο πιασμένες αγκαζέ.
Προηγείται κουτσαίνοντας ένας γέρος κρατώντας τα κλειδιά του στα χέρια.

Μη μου πεις πως θα οδηγήσει κιόλας τέτοια ώρα ο Μαθουσάλας; 

Μια μια οι γιαγιάδες μπαίνουν μέσα στο Corolla. Πέρασε κανένα τέταρτο, σου φαίνεται, για να μπει και η τελευταία... Ένα κομμάτι φούστα είναι πιασμένο έξω από την κλειστή πόρτα. Μισή μαγκούρα είναι έξω από το παράθυρο...Τις πήρε κι έφυγε ο παππούς.

Πυρετός το Σαββατόβραδο...
2 κοπελιές, Φοιτήτριες; Μαθήτριες; Μα πως μεγαλώνουν έτσι;
Δεν κρατιέσαι...

- Ρε κορίτσια, τι κάνατε όλοι εκεί κάτω;Θα μου πείτε ή να βάλω τις φωνές;
- Αγρυπνία είχε.

- Γιατί, τι είναι σήμερα; Καμιά γιορτή; Ποιος άγιος γιορτάζει;

- Ο άγιος Ουάρος.
- Ο... ποιος;
- Α, και ο προφήτης Ιωήλ, λέει η άλλη.

- Α ναι. Παραλίγο να το ξεχάσεις... Ε και; Και είναι λόγος αυτός να ξενυχτήσετε, βρε κούκλες μου; Και καλά να ξενυχτήσετε! Αλλά στην εκκλησία;

- Δίνουμε πανελλήνιες, κύριε,τόλμησε δειλά να πει η μια.
- Ένας λόγος ακόμα, καλή μου. Δίνεις πανελλήνιες και αντί να είσαι σπίτι σου να διαβάζεις ή να κοιμάσαι ώρα που είναι, κάθεσαι σε ένα υπόγειο με τον Μαθουσάλα, τον παπά και τις γριές τους; Το ξέρουν οι μανάδες σας;

- Εδώ ήταν μαζί μας, με την γιαγιά και τον παππού. Είναι ο Μαθουσάλας, που είπατε. Του πάει, λέει στην κολλητή της! Θα τον λέω έτσι, από δω και πέρα...Και σκάνε στα γέλια...

Τα έχεις πάρει!

Σου 'ρχεται να βρίσεις θεούς και δαίμονες... Μα δεν μπορείς. Μόλις ξεμύτισε ο παπάς. Ωραίος τύπος, το παραδέχεσαι. Τον είχες δει τις προάλλες να μιλάει ώρα με εκείνους τους πρεζάκηδες στην πλατεία. Ένας μάλιστα ήρθε και μαζί του...

Και τις άλλες, που ερχόσουν από το γυμναστήριο, ξεφόρτωνε με το station-wagon του γεμάτες σακούλες του μάρκετ, στην πόρτα της χήρας με τα ορφανά. (3-4 έχει, ούτε που ξέρεις...). Χτύπησε το κουδούνι κι έφυγε πριν ανοίξει η πόρτα. Το' λεγες στους φίλους σου, αλλά κανείς τους δεν σε πίστεψε.

Μήπως να του μίλαγες; Τώρα που είναι βράδυ και δεν σε βλέπει και κανείς...

Διστάζεις. Άσε καλύτερα. Που να μπλέκεις τώρα με παπάδες και λιβάνια... 

Δεν το'κανες ποτέ. Ούτε τότε που σ΄έπρηζε η μάνα σου νύχτα μέρα...Θα το κάνεις τώρα, στα 44 σου; Φεύγεις!

- Εϊ παλληκάρι, λέει χαμηλά ο παπάς!
- Σε μένα μιλάς; (Γύρισες.)
- Ναι! Θέλεις ένα πρόσφορο;
- Γιατί, εσύ παπά δεν το θες;

- Πήρα κι εγώ. Περίσσεψαν δυο. Έφεραν παραπάνω οι χριστιανοί.
- Καλά, να το πάρω. Εσύ που πας τέτοια ώρα στα σκοτάδια; Δεν έχεις το αμάξι;
- Χάλασε, είναι στο συνεργείο.

- Το φορτώνεις, παπά μου. Το φορτώνεις. (Δεν άντεξες!)
Κάτσε να σε πάω εγώ.
- Σε ευχαριστώ!

Μπήκες. Μπήκε κι ο παπάς, δίπλα σου. Τον παρατηρείς. Ατάραχος, φρέσκος, χωρίς ίχνος κούρασης πάνω του. Και πήγε μία η ώρα. Καλά, πως γίνεται; Και δεν έχει λειτουργία αύριο;

- Έχω Θεία Λειτουργία αύριο. Απόψε έψαλα, για να ξεκουραστεί λίγο ο ψάλτης. Θα έχουμε και τον Δεσπότη αύριο.

Μα καλά. Πως; Είσαι σίγουρος πως δεν το είπες! Παράξενος παπάς...
Παίρνεις θάρρος.

- Συγνώμη, παπά μου. Τι νόημα έχει όλο αυτό που κάνατε με τον κοσμάκη εκεί κάτω; Θα μου πεις;
- Θα σου πω, αφού το θες, με δυο κουβέντες. Είναι και αργά.

Η πρώτη: Για την προσευχή των λίγων, ο Χριστός κρατάει και τους πολλούς...

Σταματάει να μιλά. Δεν σε κοιτάει. Σαν κάτι να παίζει με το χέρι του... Την σκέφτεσαι για λίγο την κουβέντα, που είπε...
- Και η δεύτερη; ( βιάστηκες να ρωτήσεις!)

- Η Μάνα Του...
- Τι η μάνα Του;
- Να...
"Πληρώνει" καλά!

Είσαι εντάξει τώρα;
(Τώρα σε κοιτάζει κατευθείαν στα μάτια!
Τι εντάξει; Στέγνωσε το λαρύγγι μου...)

- Εντάξει είμαι, παπά μου, εντάξει είμαι...
Την ευχή σου...

Σημείωση "Αμφοτεροδέξιου": Μη μου πεις πως δεν έχεις πάρει χαμπάρι πως 
οι πιο πολλές εκκλησιές δεν είναι ασφυκτικά γεμάτες μόνο τις Κυριακές...

Και ότι δεν ξέρεις πως οικογενειάρχες με λίγα ή και με πολλά παιδιά
τρέχουν βράδια, ακόμα και καθημερινές, στις εκκλησίες...

Και σε ρωτώ:

Ο ύπνος δεν είναι γι΄αυτούς πολύτιμος;
Δεν έχουν την έννοια πώς θα ξυπνήσουν αύριο;
Τα παιδιά τους, που παίρνουνε μαζί τους, δεν πάνε σχολείο;

Τα ματς σταμάτησαν να τους νοιάζουν;
Οι γυναίκες τους τι λένε;
Οι πεθερές τους;

Και τι πάνε και λένε στις εικόνες;
Και γιατί μετά απ΄όλα αυτά είναι και χαρούμενοι;

Δοκίμασες ποτέ;

Πολλά ρώτησα...
Συμπάθα με.
Κι εγώ ψάχνω να βρω τις απαντήσεις...

Καλό ξημέρωμα.


 
πηγή
https://secure.static.tumblr.com/481a8fc03dbefc165342c5c9cc67fb8b/zqhmkow/Nd8ngahl9/tumblr_static_tumblr_static_4gdjzqnldx4wwocs4gwsgwg0w_1280.jpg
Ένας αγρότης πουλούσε κουταβάκια. Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί, αισθάνθηκε κάποιον να τον τραβά από το μανίκι.Γύρισε κι είδε ένα μικρό αγόρι.....''Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι" είπε το αγόρι.

Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε: -"Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια είναι από πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα." Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό. Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα... τα έτεινε στον αγρότη και ρώτησε: "Έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν για να αγοράσω ένα κουταβάκι;" Ο αγρότης έβγαλε ένα σφύριγμα και στη στιγμή πετάχτηκε από το σκυλόσπιτο η μαμά σκύλα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες. Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα ευτυχία. Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια. Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει...

-"Αυτό θέλω" είπε το αγόρι...
- "Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό" είπε ο αγρότης.
"Δεν θα μπορέσει ποτέ να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια"...
Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας δύο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σε ένα ειδικό παπούτσι...
- "Βλέπετε κύριε" είπε το αγόρι,ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω πολύ καλά και θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να τον καταλαβαίνει"... Ο αγρότης με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού.
-"Πόσο κάνει;" ρώτησε ο μικρός.
-"Τίποτα δεν κάνει" είπε ο αγρότης...
Το μικρό αγόρι του είχε δώσει το μεγαλύτερο μάθημα ζωής..

Το Βυζάντιο κι εμείς

https://pontosandaristera.files.wordpress.com/2007/02/100_0947.jpg

Πηγή: www.flash.gr , "Σερ Στήβεν Ράνσιμαν: Χρειαζόμαστε την πνευματική μετριοφροσύνη", 6/11/2000, Επιμέλεια-Επιλογή αποσπασμάτων: Λαμπρινή Χ. Θωμά

Η συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε από το σερ Στήβεν Ράνσιμαν, στο Ελσισιλντς της Σκωτίας, στον πατρογονικό πύργο του, τον Οκτώβρη του 1994, για λογαριασμό της ΕΤ3, στις δημοσιογράφους Χρύσα Αράπογλου και Λαμπρινή Χ. Θωμά. Για τεχνικούς λόγους, δεν «βγήκε» ποτέ στον αέρα. Και οι δύο δημοσιογράφοι θεωρούν την συνέντευξη αυτή από τις πιο σημαντικές της καριέρας τους, μια και ανήκει στο είδος των «συζητήσεων» που σε διαμορφώνουν και δεν ξεχνάς ποτέ. Θεωρούν ότι πρέπει να δει το φως της δημοσιότητας, έστω και με μια τόσο θλιβερή αφορμή, όπως ο θάνατος του μεγάλου φιλέλληνα. Ο Flash.gr δημοσιεύει, για πρώτη φορά, αδημοσίευτα αποσπάσματα από την συνέντευξη αυτή.
Δημοσιογράφος: Πώς νοιώθει ένας άνθρωπος που ασχολείται τόσα χρόνια με το Βυζάντιο; Κουραστήκατε;
Δύσκολο να απαντήσω. Το ενδιαφέρον μου ποτέ δεν εξανεμίστηκε. Οταν άρχισα να μελετώ το Βυζάντιο, υπήρχαν πολλοί λίγοι άνθρωποι σ' αυτήν τη χώρα (σ.σ. τη Μεγάλη Βρετανία) που ενδιαφέρονταν, έστω και ελάχιστα για το Βυζάντιο. Μ' αρέσει να πιστεύω πως «δημιούργησα» ενδιαφέρον για το Βυζάντιο. Αυτό που με ικανοποιεί, ιδιαίτερα σήμερα, είναι ότι πλέον υπάρχουν αρκετοί, πολλοί καλοί εκπρόσωποι (σ.σ. της σπουδής του Βυζαντίου) στη Βρετανία. Μπορώ να πω ότι αισθάνομαι πατρικά απέναντί τους. Είμαι ευτυχής, λοιπόν, που επέλεξα το Βυζάντιο ως το κύριο ιστορικό μου ενδιαφέρον.
Κι ήταν ελκυστικό για σας όλα αυτά τα χρόνια;
Πιστεύω πως κάθε γεγονός της ιστορίας, αν αρχίσεις να το μελετάς σε βάθος, μπορεί να γίνει συναρπαστικό. Το δε Βυζάντιο το βρίσκω εξαιρετικά συναρπαστικό, γιατί ήταν ένας αυθύπαρκτος πολιτισμός. Για να μελετήσεις το Βυζάντιο, πρέπει να μελετήσεις την τέχνη, να μελετήσεις τη θρησκεία, να μελετήσεις έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, που είναι πολύ διαφορετικός από το σημερινό.
Καλύτερος ή χειρότερος;
Κοιτάξτε... Δεν είμαι σίγουρος αν θα μου άρεσε να ζήσω στους βυζαντινούς χρόνους. Δε θα μου άρεσε, λόγου χάριν, να αφήσω γένια. Ωστόσο, στο Βυζάντιο είχαν έναν τρόπο ζωής που ήταν καλύτερα δομημένος. Αλλωστε, όταν έχεις έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, η ζωή σου «μορφοποιείται» κι είναι πολύ πιο ικανοποιητική από τη σημερινή, όπου κανείς δεν πιστεύει σε τίποτε αρκετά.
Αρα ήταν μία θρησκευτική Πολιτεία;
Ηταν ένας πολιτισμός, στον οποίο η θρησκεία αποτελούσε μέρος της ζωής.
Και στους έντεκα αυτούς αιώνες;
Νομίζω ότι ο κόσμος μιλά για το Βυζάντιο λες κι παρέμεινε το ίδιο, ένας πολιτισμός αμετάβλητος κατά την διάρκεια όλων αυτών των αιώνων. Είχε αλλάξει πολύ από την αρχή ως το τέλος του, αν και κάποια συγκεκριμένα βασικά στοιχεία κράτησαν σε όλη τη διάρκειά του -όπως το θρησκευτικό αίσθημα. Μπορεί να διαφωνούσαν για θρησκευτικά ζητήματα αλλά πίστευαν όλοι, κι αυτό το αίσθημα είναι μόνιμο. Ο σεβασμός, η εκτίμηση στις τέχνες, ως εκείνες που ευχαριστούν το Θεό, κι αυτά διατηρήθηκαν. Κι έτσι, παρ' ότι οι μόδες άλλαζαν, η οικονομική κατάσταση άλλαζε, οι πολιτικές καταστάσεις άλλαζαν, υπήρχε μια ακεραιότητα, πολύ ενδιαφέρουσα μέσα στο σύνολο.
Μιλάμε για θρησκεία κι ηθική. Το Βυζάντιο πολλοί το θεωρούν μία περίοδο πολέμων, δολοφονιών, δολοπλοκιών, «βυζαντινισμών» που ουδεμία σχέση είχε με την ηθική.
Γίνονταν και τότε πολλοί φόνοι, αλλά δεν υπάρχει περίοδος της ιστορία που αυτοί να λείπουν. Κάποτε έδινα μια διάλεξη στις Η.Π.Α., και στο ακροατήριό μου ήταν κι η κόρη του προέδρου Τζόνσον, που μελετούσε το Βυζάντιο. Ηρθε στη διάλεξη με δύο σωματοφύλακες, δύο σκληρούς κυρίους που την πρόσεχαν. Μου εξήγησε ότι αγαπούν τη βυζαντινή ιστορία, γιατί είναι γεμάτη φόνους, και φαντάζει σαν σχολικό μάθημα (homework). Είχα το τακτ να μη της πω ότι, ως τότε, το ποσοστό των αμερικανών προέδρων που είχαν δολοφονηθεί ήταν πολύ μεγαλύτερο -σε σχέση με τα χρόνια ύπαρξης των Η.Π.Α.- από το ποσοστό των δολοφονημένων βυζαντινών αυτοκρατόρων στη διάρκεια της αυτοκρατορίας. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να δολοφονούν.

Ανοίξτε τα μάτια σας!
Γράφετε στο Βυζαντινό πολιτισμό ότι δεν υπήρχε θανατική ποινή στο Βυζάντιο. Οντως, δεν σκότωναν. Και η μεγάλη διαφορά φαίνεται στους πρώτους χρόνους. Οταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έγινε χριστιανική, μία από τις βασικότερες αλλαγές ήταν να σταματήσουν οι μονομαχίες, να μη πετούν πια ανθρώπους στα λιοντάρια, κι όλα τα σχετικά. Η αυτοκρατορία έγινε πολύ πιο ανθρωπιστική. Και πάντα, απέφευγαν όσο μπορούσαν τη θανατική ποινή. Κατά καιρούς, κάποιοι αυτοκράτορες κατέφευγαν σε αυτή, αλλά οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν ως εσχάτη τιμωρία, μια μέθοδο που σήμερα μας φαίνεται αποτρόπαια: τον ακρωτηριασμό κάποιας μορφής. Αλλά μου φαίνεται, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα προτιμούσαν να τους κόψουν π.χ. ένα χέρι, παρά να τους θανατώσουν.
Υπάρχει εδώ και καιρό ένας διάλογος ανοικτός στην Ελλάδα. Υπάρχουν σύγχρονοι Ελληνες διανοούμενοι που υποστηρίζουν ότι το Βυζάντιο δεν αξίζει να μελετηθεί ιδιαίτερα, ότι δε δημιούργησε τίποτε, ότι είχε σχολιαστές των γραφών κι όχι διανοούμενους. Με μια φράση «δεν ήταν και τίποτε αξιομνημόνευτο».
Νομίζω ότι αυτοί οι Ελληνες είναι πολύ άδικοι με τους βυζαντινούς τους προγόνους. Δεν ήταν μια κοινωνία χωρίς διανοούμενους -αρκεί να δεις τη δουλειά και την πρόοδο της βυζαντινής ιατρικής. Μπορεί να μη συμπαθεί κάποιος τη θρησκεία, αλλά μερικοί από τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς όπως οι Καπαδόκες πατέρες, και πολλοί ακόμη, ως το Γρηγόριο τον Παλαμά, ήταν άνθρωποι μοναδικής πνευματικότητας... Υπήρχε έντονη διανόηση και πνευματική ζωή στο Βυζάντιο. Κυρίως δε, στο τέλος των βυζαντινών χρόνων, π.χ. στην Παλαιοντολόγεια περίοδο. Είναι αρκετά περίεργο πως, την ώρα που η αυτοκρατορία συρρικνώνονταν η διανόηση ήταν πιο ανθηρή από ποτέ.
Κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι δεν είχε τέχνη.
Τότε αυτοί δεν πρέπει να ξέρουν τίποτε από τέχνη. Η βυζαντινή τέχνη ήταν από τις μεγαλύτερες σχολές τέχνης παγκοσμίως. Κανένας αρχαίος Ελληνας δε θα μπορούσε να χτίσει την Αγία Σοφία, αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική γνώση. Κάποιοι, ξέρετε, υποστηρίζουν, ότι η βυζαντινή τέχνη είναι στατική. Δεν ήταν καθόλου στατική, αλλά ήταν μια σχολή τέχνης από τις σημαντικότερες στον κόσμο, που όσο περνά ο καιρός εκτιμάται όλο και περισσότερο, κι όσοι έλληνες διανοούμενοί σας λένε ότι το Βυζάντιο δε δημιούργησε τίποτε, είναι τυφλοί.
Αρα, όσοι χαρακτηρίζουν «απλή μίμηση κι αντιγραφή» τη βυζαντινή τέχνη, μάλλον σφάλουν.
Αν κάνεις κάτι άριστα, μπορείς να το επαναλάβεις άριστα. Αλλά υπήρχαν πάντα διαφορές. Βλέποντας μια εικόνα, μπορούμε τη χρονολογήσουμε -αν ήταν όλες ίδιες αυτό δε θα συνέβαινε. Υπάρχουν συγκεκριμένες παραδόσεις που διατηρούνταν, αλλά η τέχνη αυτή παρουσιάζει μεγάλες διαφορές από αιώνα σε αιώνα. «Κόλλησε» και παρέμεινε η ίδια μετά την πτώση της Τουρκοκρατίας, διότι έλειπαν από τη χώρα σας οι φωτισμένοι χορηγοί.* Η τέχνη των Παλαιολόγων είναι πολύ διαφορετική από την Ιουστινιάνεια. Φυσικά, είχε και αναλογίες, αλλά δεν ήταν μιμητική. Τα πράγματα είναι απλά: οι άνθρωποι που κατατρέχουν το Βυζάντιο ποτέ δεν το μελέτησαν, ξεκίνησαν με προκαταλήψεις εναντίον του. Δε γνωρίζουν τι κατόρθωσε, τι επετεύχθη.
Ελλάδα, Βυζάντιο, σύγχρονη Δημοκρατία
Υποστηρίζεται από ορισμένους ότι το βυζάντιο δεν ήταν Ελληνικό και δεν αποτέλεσε κανενός είδους συνέχεια της αρχαίας Ελλάδας. Δεν είχε δημοκρατία, ή έστω δημοκρατικούς θεσμούς.
Δε νομίζω ότι οι σύγχρονοι έλληνες είναι περισσότερο έλληνες από τους βυζαντινούς. Μέσα στο χρόνο, μες στους αιώνες, οι φυλές δε μένουν καθαρές, υπάρχουν όμως ορισμένα χαρακτηριστικά των πολιτισμών που παραμένουν εθνικά. Οι βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα -που άλλαξε λίγο, αλλά οι γλώσσες αλλάζουν- ενδιαφέρονταν για τη φιλοσοφία και τη φιλοσοφική ζωή πάρα πολύ, ήταν μεν υπήκοοι ενός αυτοκράτορα, αλλά αυτός ο αυτοκράτορας έπρεπε να φέρεται σωστά, γιατί γίνονταν εύκολα λαϊκές εξεγέρσεις. Το χειρότερο που θα μπορούσαν να πουν για το Βυζάντιο είναι πως ήταν, μάλλον, ένα γραφειοκρατικό κράτος. Ομως είχε μια πολύ μορφωμένη γραφειοκρατία, πολύ πιο μορφωμένη από τους γραφειοκράτες του σημερινού κόσμου. Και, τι εννοείτε με τη λέξη «δημοκρατία»; Ηταν όλη η αρχαία Ελλάδα δημοκρατική; Οχι. Θα έλεγα στους Ελληνες που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, να διαβάσουν την ίδια τους την ιστορία, ειδικότερα της κλασσικής Ελλάδας. Εκεί, θα βρουν πολλά να κατακρίνουν... Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ακριβώς σημαίνει «δημοκρατία». Στα περισσότερα μέρη του κόσμου σήμερα, δημοκρατία σημαίνει να σε κυβερνούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι εφημερίδες, η τηλεόραση. Διότι, είναι θεμιτό να έχουμε αυτό που ονομάζεται «λαϊκή ψήφος» αλλά, από τη στιγμή που οι άνθρωποι δεν μπορούν να κρίνουν μόνοι τους -κι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο σύγχρονο κόσμο που δε σκέφτονται- τότε μεταφέρουν την εξουσία στα χέρια όσων κατέχουν τα ΜΜΕ, οι οποίοι, με τη δύναμη που έχουν, θα έπρεπε να επιλέξουν το δύσκολο δρόμο και να μορφώσουν όλο τον κόσμο. Πολλοί εξ αυτών, όχι όλοι ευτυχώς, είναι ανεύθυνοι. Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει μόνον εάν έχουμε ένα υψηλής μόρφωσης κοινό. Σε μία πόλη σαν την αρχαία Αθήνα υπήρχε δημοκρατία -χωρίς να σκεφτόμαστε πως περνούσαν οι σκλάβοι ή οι γυναίκες-, διότι οι άνδρες είχαν όλοι πολύ καλή μόρφωση. Συνήθως δεν εξέλεγαν τους κυβερνήτες τους, τραβούσαν κλήρο, σα να το άφηναν στα χέρια του Θεού -καμία σχέση με τη βουλή των κοινοτήτων.
Υπήρχε κοινωνικό κράτος στο Βυζάντιο;
Η Εκκλησία έκανε πολλά για τους ανθρώπους. Το Βυζάντιο είχε πλήρη κοινωνική αίσθηση. Τα νοσοκομεία ήταν πολύ καλά, όπως και τα γηροκομεία, τα οποία ανήκαν κυρίως στην Εκκλησία, αλλά όχι μόνο σε αυτήν -υπήρχαν και κρατικά. Ας μη ξεχνάμε ότι ένας από τους πιο υψηλόβαθμους αξιωματούχους του κράτους ήταν ο Ορφανοτρόφος. Σίγουρα η Εκκλησία έπαιξε βασικό κοινωνικό ρόλο. Δεν ήταν απλά ένα καθεστώς ερημιτών που κάθονταν στο Αγιον Ορος -ήταν κι αυτό, αλλά υπήρχε ένα σύστημα από μοναστήρια στις πόλεις. Τα μοναστήρια φρόντιζαν τους Οίκους για τους γέροντες, των οποίων οι μοναχοί μόρφωναν τη νεολαία -κυρίως τα αγόρια γιατί τα κορίτσια μορφώνονταν στο σπίτι- και τα περισσότερα παρείχαν πολύ καλή μόρφωση. Τα κορίτσια του Βυζαντίου είχαν πολλές φορές καλύτερη παιδεία διότι «απολάμβαναν» περισσότερη ιδιωτική, προσοχή. Νομίζω ότι η βαθμολογία που θα δίναμε στο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, στο Βυζάντιο είναι ιδιαίτερα υψηλή.
Και η παιδεία τους, κατά το Μέγα Βασίλειο, όφειλε να στηρίζεται στον Ομηρο, τον «διδάσκαλο των αρετών».
Ηταν γνώστες της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας. Είναι αξιομνημόνευτο, ωστόσο, ότι δεν έδιναν μεγάλη σημασία στους Αττικούς Τραγωδούς, αλλά στους λοιπούς ποιητές. Υπάρχει η διάσημη ιστορία μιας ελκυστικής κυρίας, φίλης ενός αυτοκράτορα, που μας διηγείται η Αννα Κομνηνή. Την ώρα που η κυρία περνούσε, κάποιος της φώναξε έναν ομηρικό στίχο, που μιλούσε για την Ελένη στην Τροία, κι εκείνη κατάλαβε το υπονοούμενο. Δεν υπήρχε κανείς λόγος να της εξηγήσει κάποιος, ποιανού ήταν οι στίχοι. Ολα ανεξαιρέτως τα αγόρια και τα κορίτσια ήξεραν τον Ομηρο. Η Αννα Κομνηνή δεν εξηγεί ποτέ τα σημεία στα οποία αναφέρεται στον Ομηρο, όλοι οι αναγνώστες της τα γνώριζαν.
Αμόρφωτοι, δεν υπήρχαν στο Βυζάντιο;
Αλλα ήταν τα προβλήματα της βυζαντινής γραμματείας. Ηταν τόσο καλοί γνώστες της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ώστε επηρεάστηκαν στη διαμόρφωση της γλώσσας. Πολλοί ιστορικοί ήθελαν να γράψουν σαν τον Θουκυδίδη, δεν ήθελαν να γράψουν στη γλώσσα που τους ήταν πιο φυσική αλλά στην αρχαία. Η μεγάλη τραγωδία των βυζαντινών γραμμάτων ήταν η εξάρτησή της από την κλασσική γραμματεία. Οχι γιατί δεν γνώριζαν αρκετά, αλλά γιατί γνώριζαν πολύ περισσότερα από όσα ήταν απαραίτητα, για το δικό τους «δημιουργικό» καλό.
Θα θέλατε να ζείτε στο Βυζάντιο;
Δεν ξέρω αν προσωπικά θα ταίριαζα στην εποχή του Βυζαντίου. Αν ζούσα τότε, σκέφτομαι ότι θα αναπαυόμουν σε κάποιο μοναστήρι, ζώντας, όπως πολλοί μοναχοί ζούσαν, μια ζωή διανοούμενου, χωμένος στις θαυμάσιες βιβλιοθήκες που διέθεταν. Δε νομίζω πως θα ήθελα μια ζωή στη βυζαντινή πολιτική, αλλά, είναι πολύ δύσκολο να βρεις μια περίοδο στην παγκόσμια ιστορία στην οποία θα ήθελες να ζήσεις... Ολα εξαρτώνται από το πολίτευμα, την κοινωνία, την τάξη στην οποία γεννιέσαι. Θα ήθελα να ζω στη Βρετανία του 18ου αιώνα αν είχα γεννηθεί αριστοκράτης, αλλιώς δε θα μου άρεσε καθόλου. Είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημά σας.
Εδώ είναι Βαλκάνια...
Η κατάσταση στη Βαλκανική σας ανησυχεί;
Με ενδιαφέρουν πολύ τα Βαλκάνια, είναι ένα μέρος του κόσμου που με «συντροφεύει» πολλά χρόνια, κι έτσι, φυσικά, και ενδιαφέρομαι και θλίβομαι. Δεν γνωρίζω τι μπορεί να φέρει το μέλλον. Ενα από τα πράγματα που με ενοχλεί ελαφρώς στα γηρατειά μου, είναι ότι, θα ήθελα να γνωρίσω τι θα συμβεί σε συγκεκριμένα μέρη του κόσμου -και κυρίως στα Βαλκάνια- σε μερικά χρόνια. Η Ελλάδα θα προχωρήσει, και από τις υπόλοιπες Βαλκανικές χώρες μάλλον και η Βουλγαρία. Αλλά για τη Ρουμανία και την Γιουγκοσλαβία... νοιώθω απελπισμένος όταν σκέφτομαι το μέλλον τους...
Μήπως τα Βαλκάνια πληρώνουν την ιστορία τους, σήμερα;
Κατά κάποιο τρόπο, ναι. Είναι μεγάλο πρόβλημα να έχεις μεγάλη ιστορία. Διότι, έχεις πολύ περισσότερες μνήμες από ότι μπορείς να σηκώσεις. Είναι μια τραγωδία στην περιοχή αυτές οι μνήμες, διότι έχεις να νοιαστείς για πάρα πολλά. Δεν κυλούν εύκολα τα πράγματα, λόγω της αρχαίας, με βαθιές ρίζες, μνήμης.
Πρόσφατα άνοιξε ένας παγκόσμιος διάλογος -και στη χώρα σας- για το κατά πόσον ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος θα είναι θρησκευτικός.
Ανησυχώ για συγκεκριμένες θρησκείες, με ανησυχούν οι εξτρεμιστές μουσουλμάνοι, οι οποίοι αποτελούν ένα πολύ ρεαλιστικό κίνδυνο για τον πολιτισμό, αλλά η θρησκεία χρειάζεται. Οι άνθρωποι θα νοιώσουν ευτυχέστεροι, λιγότερο χαμένοι, με τη θρησκεία σήμερα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούμε να έχουμε μία παγκοσμία θρησκεία, και οι διάφορες θρησκείες ποτέ δε συμπάθησαν ιδιαιτέρως η μία την άλλη. Η φιλανθρωπία δεν καλύπτει και το γείτονα της διπλανής πόρτας, αν αυτός πρεσβεύει άλλη θρησκεία. Δεν νομίζω, δηλαδή, ότι η θρησκεία θα είναι η σωτηρία, αλλά δεν γνωρίζω και τίποτε που να μπορεί να είναι η σωτηρία. Με τον πληθυσμό να αυξάνεται, είναι πολύ δύσκολο να βελτιωθούν τα δεδομένα της εκπαίδευσης, σε παγκόσμια κλίμακα. Απλώς, ποτέ δε θα υπάρξουν αρκετοί δάσκαλοι στον κόσμο, τουλάχιστον μορφωμένοι δάσκαλοι. Φοβάμαι πως είμαι απαισιόδοξος.
Ορθοδοξία, η αγαπημένη
Πώς βλέπετε την Ορθοδοξία μες σε αυτό τον κύκλο;
Εχω μεγάλο σεβασμό για τα χριστιανικά δόγματα, και κυρίως για την Ορθοδοξία, διότι μόνον η Ορθοδοξία αναγνωρίζει πως η θρησκεία είναι μυστήριο. Οι ρωμαιοκαθολικοί κι οι προτεστάντες θέλουν να τα εξηγήσουν όλα. Είναι άσκοπο να πιστεύεις σε μία θρησκεία, θεωρώντας ότι αυτή η θρησκεία θα σε βοηθήσει να τα καταλάβεις όλα. Ο σκοπός της θρησκείας είναι ακριβώς για να μας βοηθάει να κατανοήσουμε το γεγονός ότι δε μπορούμε να τα εξηγήσουμε όλα. Νομίζω πως η Ορθοδοξία συντηρεί αυτό το πολύτιμο αίσθημα του μυστηρίου.
Μα, χρειαζόμαστε το μυστήριο;
Το χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε αυτήν τη γνώση που λέει πως στο σύμπαν υπάρχουν πολύ περισσότερα από αυτά που μπορούμε να κατανοήσουμε. Χρειαζόμαστε την διανοητική μετριοφροσύνη, κι αυτή απουσιάζει, ειδικά μεταξύ των Δυτικών Εκκλησιαστικών ανδρών.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό της σχέσης των ορθοδόξων με τους αγίους τους -ο σεβασμός της ταπεινότητας. Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι αρκετοί άγιοι ανακατεύτηκαν στην πολιτική ή άσκησαν πολιτική;
Ολοι όσοι θέλουν να επηρεάσουν άλλους ανθρώπους ασκούν πολιτική, και είναι πολιτικοί. Πολιτική σημαίνει να προσπαθείς να οργανώσεις την Πόλιν με ένα νέο τρόπο σκέψης. Οι άγιοι είναι πολιτικοί. Ποτέ δεν πίστεψα ότι μπορείς να διαχωρίσεις την πίστη προς τους Αγίους από τη διανόηση. Επιστρέφω σε όσα είπα για τις εκκλησίες. Από τη στιγμή που προσπαθείς να εξηγήσεις τα πάντα, καταστρέφεις ουσιαστικά αυτό που θα έπρεπε να αποτελεί την ανθρώπινη διαίσθηση, αυτή που συνδέει τη διανόηση με τους αγίους και την αίσθηση του Θεού.
Διανόηση, πολιτική και πίστη στα Θεία, λοιπόν, μπορούν να βαδίζουν μαζί;
Αποτελεί παράδειγμα η πόλη σας, η Θεσσαλονίκη. Ηταν πολύ φημισμένη για τους διανοητές της, ειδικά στα ύστερα βυζαντινά χρόνια. Αλλά είχε και βοήθεια από τους στρατιωτικούς της που, όπως ο Αγιος Δημήτριος, που έρχονταν να τη σώσουν στη σωστή στιγμή. Η πίστη στους Αγίους σου δίνει κουράγιο να υπερασπιστείς την πόλη από τις επιθέσεις, όπως έκανε κι ο Αη-Δημήτρης.
Πώς βλέπετε τις άλλες εκκλησίες;
Η ρωμαιοκαθολική εκκλησία ήταν πάντα και πολιτικό ίδρυμα, εκτός από θρησκευτικό, και πάντα ενδιαφερόταν για το νόμο. Πρέπει να θυμόμαστε πως, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατέρρευσε στη Δύση και ήρθαν τα βαρβαρικά βασίλεια, οι ρωμαίοι άρχοντες χάθηκαν αλλά οι εκκλησιαστικοί άνδρες παρέμειναν, κι ήταν κι οι μόνοι με ρωμαϊκή μόρφωση. Οπότε, αυτοί χρησιμοποιήθηκαν από τους βάρβαρους βασιλείς για να εφαρμόσουν το νόμο. Ετσι, η Δυτική Εκκλησία «ανακατεύτηκε» με το νόμο. Τον βλέπεις το νόμο στη ρωμαιοκαθολική Εκκλησία: θέλει να είναι όλα νομικά κατοχυρωμένα. Στο Βυζάντιο -και είναι ενδιαφέρον πώς μετά την τουρκική κατάκτηση τα υποστρώματα παραμένουν- η Εκκλησία ενδιαφέρεται μόνον για τον Κανόνα, το νόμο των γραφών. Δεν έχει την επιθυμία να καθορίσει τα πάντα. Στις δυτικές Εκκλησίες που αποσχίστηκαν από τη ρωμαιοκαθολική, η ανάγκη του νόμου, του απόλυτου καθορισμού, έχει κληρονομηθεί. Εχει πολύ ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς -και μελετώ εδώ και καιρό- το διάλογο ανάμεσα στην Αγγλικανική Εκκλησία του 17ου αιώνα και την Ορθόδοξη. Οι Αγγλικανοί ήταν ιδιαίτερα ανάστατοι διότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι πίστευαν οι Ορθόδοξοι σχετικά με την μεταβολή του οίνου και του άρτου σε αίμα και σώμα. Οι Ορθόδοξοι έλεγαν «είναι μυστήριο, που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Πιστεύουμε ότι γίνεται, αλλά το πώς δεν το γνωρίζουμε». Οι Αγγλικανοί -όπως κι οι ρωμαιοκαθολικοί- ήθελαν μια καθαρή εξήγηση. Αυτή είναι η τυπική διαφορά των Εκκλησιών και γι'αυτό ακριβώς αγαπώ τους Ορθοδόξους.
Τι γνώμη έχετε για τους νεοέλληνες;
Υπάρχει ακόμη ζωντανή στο λαό αυτή η γρήγορη κατανόηση των πραγμάτων και των καταστάσεων. Υπάρχει έντονη επίσης, η άλλη ποιότητα των Βυζαντινών: η ζωηρή περιέργεια. Και οι νεοέλληνες έχουν, όπως είχαν κι οι Βυζαντινοί, αντίληψη της σημασίας τους στην ιστορία του πολιτισμού. Ολα αυτά δείχνουν μία ιστορική ενότητα, άλλωστε κανείς λαός δεν διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά του απείραχτα. Πολλά εξαρτώνται από τη γλώσσα, που είναι ο καλύτερος τρόπος συντήρησης της παράδοσης. Η γραμματεία του Βυζαντίου πληγώθηκε από τη σχέση της με την αρχαία γραμματεία. Ευτυχώς, οι νεοέλληνες έχουν τη δημοτική που επέτρεψε στην νεοελληνική γραμματεία να προχωρήσει, να εξελιχθεί μ' έναν τρόπο που οι βυζαντινοί δεν κατάφεραν, με εξαίρεση την κρητική λογοτεχνία και το Διγενή. Τα μεγάλα βυζαντινά αριστουργήματα ήταν μάλλον λαϊκά.

Βόλτα στον Κήπο και Ιστορίες Ποίησης**
Πρωτογνώρισα το Σεφέρη όταν ήμουν στην Ελλάδα, αμέσως μετά τον πόλεμο. Οταν ήρθε πρεσβευτής στο Λονδίνο, τον έβλεπα πολύ συχνά. Εκείνη την εποχή, περνούσα πολύ καιρό σε ένα νησί στη Δυτική Ακτή της Σκωτίας, με πολύ μαλακό κλίμα λόγω του Ρεύματος του Κόλπου. Μια αλέα με φοινικιές οδηγούσε στο σπίτι μου. Ηρθε κι έμεινε μαζί με τη γυναίκα του. Ο καιρός ήταν υπέροχος, όπως συμβαίνει συχνά εκεί, και μου είπε «Είναι πιο όμορφα κι από τα ελληνικά νησιά» -κάτι πολύ ευγενικό εκ μέρους του. Είχαμε τακτική αλληλογραφία μέχρι το θάνατό του... Οταν έφυγε από το Λονδίνο για την Αθήνα, μου χάρισε την κάβα του, μια κάβα αποτελούμενη αποκλειστικά από ούζο και ρετσίνα. Ακόμη δεν έχω πιει όλο το ούζο, έχω... Είχε πει ότι 'Οι Κέλτες είναι οι ρωμιοί του Βορρά', ναι, το διασκέδαζε να κάνει τέτοια σχόλια. Αν κι εδώ έχει αρκετό δίκαιο...
Ο Καβάφης είναι από τους μεγαλύτερους ποιητές του κόσμου, και μάλιστα πρωτότυπος... Εκείνον που δε μπορώ να διαβάσω είναι ο Καζαντζάκης, τον γνώριζα προσωπικά, αλλά δεν μπορώ να τον διαβάσω, ποτέ δε μου άρεσε για να είμαι ειλικρινής. Μ' αρέσει ο Ελύτης και πότε-πότε βρίσκω κάτι σημαντικό στο Σικελιανό. Τους νεώτερους δεν τους γνωρίζω, σταμάτησα να παρακολουθώ, κι όπως ξέρετε ανήκω σε μια πολύ παλιά γενιά.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
* Οι βυζαντινοί αγιογράφοι δε μας είναι γνωστοί, διότι ο δημιουργός του ναού θεωρούνταν ο χορηγός, εκείνος που έδινε τα χρήματα και βεβαίως είχε άποψη επί του συνόλου. Σε ελάχιστες περιπτώσεις γνωρίζουμε το όνομα ενός αγιογράφου ή αρχιτέκτονα, στους έντεκα αιώνες του Βυζαντίου, αλλά σχεδόν πάντα μας είναι γνωστό το όνομα του χορηγού.
** Ο σερ Στήβεν μας ξενάγησε στον κήπο του σπιτιού του, μετά τη συνέντευξη, μιλώντας ελεύθερα, για τους αγαπημένους Ελληνες φίλους του. Η κουβέντα ήταν σχεδόν ολόκληρη «off the record», εκτός των αποσπασμάτων που δημοσιεύονται εδώ, τα οποία εν γνώσει του ειπώθηκαν «on camera», καθώς μας έδειχνε το αρχαιότερο δέντρο του κήπου του.
πηγή 

Το Άγιο Όρος με τον φακό του Ангел Йорданов




























Χριστουγεννιάτικη Γιορτή στην Κωνωπίνα

Χίλιες ευχές και γιορτινές στιγμές στην Κωνωπίνα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
         Το Συμβούλιο της Τοπικής Κοινότητας Κωνωπίνας και το Γυναικείο Τμήμα του Συλλόγου Κωνωπινιωτών Ξηρομέρου, μαζί με τα παιδάκια του νεοσύστατου χορευτικού τμήματος του χωριού μας, 
σας  προσκαλούν 
      να παραβρεθείτε στη Χριστουγεννιάτικη Γιορτή, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο  20 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 17.00 μ.μ. σε αίθουσα του  Δημοτικού μας  Σχολείου.

Η παρουσία σας, θα μας γεμίσει χαρά...

Εντείνονται οι προσπάθειες για «άφυλα» παιχνίδια και στην Ελλάδα!!!


Η εκστρατεία για τα «άφυλα» παιχνίδια έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στην ‘Δύση’ (από όπου όλα τα νέα πολιτιστικά «φρούτα» μας έρχονται). Στην Βρετανία π.χ. έγινε διάσημη μια μαμά που προκειμένου να «προστατεύσει» την κόρη της από την «ροζ πανούκλα», όπως την έλεγε, έκρυβε τα ροζ παιχνίδια της και της έβαζε μπλε «αγορίστικες» πάνες!

Το θέμα έχει αρχίσει τελευταία να προβάλλεται και στην Ελλάδα με θετικό τρόπο (τι έκπληξη) από mainstream ιστοσελίδες. Τα «επιχειρήματα» μάλιστα που ακούγονται είναι περίπου τα ίδια με αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στην πρόσφατη παιχνιδο-«διαμάχη» στην Αυστραλία. Την «εκστρατεία» μάλιστα, για τα «άφυλα» παιχνίδια στην χώρα μας κάλυψε το Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης σε συνεργασία με τηνΠαιδαγωγική Σχολή και το Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.)

Για το θέμα αυτό - το οποίο πιστεύω έχει βαθύτερες προεκτάσεις – με είχε ενημερώσει φίλος του ΚΟ με e-mail, από τα τέλη Οκτωβρίου, αλλά δεν είχα βρει την ευκαιρία να το παρουσιάσω. Ιδού πως μου εστάλη :

Κόκκινε Ουρανέ καλημέρα!

Σου βρήκα "διαμαντάκι"! Μετά τις συνεχείς ατασθαλίες της θεολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, σειρά έχει το Τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, η Παιδαγωγική Σχολή και το Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης. Το θέμα; «”Κοριτσίστικα /αγορίστικα” ή “ουδέτερα ως προς το φύλο” παιχνίδια;»

Για να σου ανοίξω την όρεξη από το επίσημο δελτίου τύπου που θα βρεις μέσα στο σύνδεσμο:

"Κατά συνέπεια, οι διαχωρισμοί των παιχνιδιών με έμφυλα κριτήρια στερούν τα παιδιά από την απόκτηση ενός μεγαλύτερου εύρους εμπειριών, μπορεί να οδηγήσουν σε εκφοβισμό των παιδιών που υπερβαίνουν τις κοινωνικές προδιαγραφές του κυρίαρχου ανδρισμού και της θηλυκότητας, αποτρέπουν την αποδοχή της πολλαπλότητας και πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλουκαι τη δυνατότητα ελεύθερης συγκρότησης της έμφυλης υποκειμενικότητας  των παιδιών."

"Τα αγόρια αποκλείονται πιο συχνά από παιχνίδια που απευθύνονται σε κορίτσια και εδώ ο αποκλεισμός είναι πολύ πιο αυστηρός καθώς υπάρχει μεγαλύτερη πίεση  να αρνηθούν όψεις του χαρακτήρα τους που μπορεί να μοιάζουν ‘’κοριτσίστικες’’ σύμφωνα με το πρότυποτου ηγεμονικού ανδρισμού. Για παράδειγμα, πολύ δύσκολα τα αγόρια μπορούν να βρεθούν στη ροζ πτέρυγα ή στον όροφο με τα παιχνίδια ‘’για κορίτσια’’ και να αγοράσουν ένα ‘’κοριτσίστικο’’ παιχνίδι, από ότι το αντίστροφο καθώς και μέχρι την εφηβεία επιτρέπεται στα κορίτσια να είναι αγοροκόριτσα."
Παρατηρείστε τις φράσεις «πολλαπλότητας και πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλου» και «ηγεμονικού ανδρισμού» και σκεφτείτε ποια ιδεολογήματα μπορεί να βρίσκονται πίσω από τέτοιες πρωτοβουλίες ..

Στο Δελτίο Τύπου γίνεται λόγος για «έμφυλα στερεότυπα».

Το θέμα επρόκειτο να αναπτύξει η καθηγήτρια της Παιδαγωγικής Σχολής του Α.Π.Θ., Δήμητρα Κογκίδου, η οποία φαίνεται ότι αγωνία μήπως υπάρχουν «επιπτώσεις» από τον «έμφυλο διαχωρισμό των παιχνιδιών». Και συγκεκριμένα «Πως περιμένουμε να υπάρχει καταμερισμός των οικιακών ευθυνών και της ανατροφής των παιδιών και να επιτευχθεί στην πράξη η συμφιλίωση της οικογενειακής και εργασιακής ζωής αν αυτό δεν αφορά άνδρες και γυναίκες; Πως θα ενθαρρυνθούν οι άνδρες να συμμετέχουν στη καθημερινότητα της φροντίδας των παιδιών, να κάνουν χρήση των μέτρων εναρμόνισης της οικογενειακής και εργασιακής ζωής -ιδιαίτερα σε μια περίοδο με σημαντικές κοινωνικοπολιτισμικές αλλαγές στον κόσμο και μεταβολές στην οικογένεια που επιβάλλουν επανεξέταση του νοήματος και του τρόπου παροχής φροντίδας, της μητρότητας και ιδιαίτερα της πατρότητας;».

Υποστηρίζεται στην Ανακοίνωση ότι είναι σημαντικό να πάψει ο αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα σε ‘’αγορίστικα’’ και ‘’κοριτσίστικα’’ παιχνίδια και υπάρχει αναγκαιότητα για ‘’ουδέτερα ως προς το φύλο’’ παιχνίδια.

Παρακάτω αναφέρεται το «ελπιδοφόρο μήνυμα», που είναι «μια αυξανόμενη ανησυχία, διεθνώς, για το ζήτημα της πρώιμης διχοτόμησης των ενδιαφερόντων και των δραστηριοτήτων των παιδιών μέσω και των παιχνιδιών και έχουν αναληφθεί πρωτοβουλίες για την κατάργησή της έμφυλης διχοτόμησης των παιχνιδιών. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο η οργάνωση «Let Toys Be Toys» έχει αναλάβει πολλές πρωτοβουλίες για να σταματήσει ο αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα σε «αγορίστικα» και «κοριτσίστικα» παιχνίδια όπως και στην Αυστραλία η οργάνωση «Play Unlimited». Στην Ελλάδα, υποστηρίζει η Ανακοίνωση, υπάρχει αναγκαιότητα για την οργάνωση καμπάνιας για την ανατροπή της έμφυλης διχοτόμησης των παιχνιδιών. Στο πλαίσιο αυτό δημιουργήθηκε, σε πρώτη φάση, σελίδα στο Facebook, με θέμα «Όλα τα Παιχνίδια για Όλα τα Παιδιά».

Πρόκειται άραγε απλά για μια συμβολή στην προσπάθεια "καταμερισμού των οικιακών ευθυνών" και "συμφιλίωσης της οικογενειακής ζωής";


Η κα Κογκίδου – που έχει γράψει σχετικά άρθρα για την ανάγκηαλλαγής των σχολικών βιβλίων ώστε να περιλαμβάνονται οι "νέες οικογένειες" και συμμετείχε τον Φεβρουάριο του 2014, ωςομιλήτρια σε εκδήλωση με τίτλο: «Η αγάπη δημιουργεί τις οικογένειες» (όχι τα δύο φύλα) της Μ.Κ.Ο. «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» που αποτελείται από ομοφυλόφιλους γονείς - σε άρθρο της με τίτλο «Θα αγοράσετε κούκλα στο αγοράκι σας;», γράφει:«Πάντως όταν προτρέπουμε ένα  αγοράκι να γίνει «αληθινός» άνδρας –μέσα από το παιχνίδι ή άλλες δράσεις - η προτροπή αυτή γίνεται κατανοητή μέσα στο πλαίσιο ενός Λόγου περί ετεροσεξουαλικότητας που είναι άμεσα συνδεδεμένος με Λόγους περί ομοφοβίας  και μισογυνισμού». Δηλαδή, το να λέμε σε ένα αγόρι να «γίνει άντρας» είναι λόγος «ομοφοβικός»! Είναι γνωστόν ότι οι λέξεις που κατά κόρον χρησιμοποιεί η Αριστερά για να στιγματίσει του «κακούς» (είναι «ρατσιστής», είναι «ομοφοβικός» κλπ) έχουν  από καιρό χάσει το νόημά τους, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι άλλο θα ακούσουμε.

Με βάση το πόσο έχουν "προχωρήσει" τα πράγματα στην "προοδευτική" Δύση - όπου γίνεται προσπάθεια να επικρατήσει η λεγόμενη "θεωρία του φύλου" (gender theory), όπου διαχωρίζεται το "βιολογικό φύλο" (sex) από το "κοινωνικό φύλο" (gender) και με βάση όσες ειδήσεις από το εξωτειρκό έχουν παρουσιαστεί κατά καιρούς από τον ΚΟ, έχετε στο νου σας ότι το ριζοσπαστικό, «προοδευτικό», αριστερό/liberal, φεμινιστικό, ομοφυλοφιλικό λόμπι, δεν πρόκειται να σταματήσει στα «άφυλα παιχνίδια». Υπάρχει κάτι καλύτερο και μεγαλύτερο. Τα «άφυλα παιδιά». Και πάλι η Δύση εδώ "προηγείται". Για διαβάστε : ΚΑΝΑΔΑΣ: ‘Προοδευτικοί’ γονείς δεν λένε το φύλο του νεογέννητου μωρού τους για να «επιλέξει» εκείνο τι θέλει να είναι

Στην Αμερική ένας τρανσέξουαλ ακτιβιστής με το όνομα “Christin Milloy”, «προειδοποιεί» τους γονείς για την επικίνδυνη πρακτική «να καταχωρείται στο βρέφος ένα φύλο» - που σημαίνει να ορίζεται ένα νεογέννητο μωρό ως αγόρι ή κορίτσι..!

Στο άρθρο του/της με το δραματικό τίτλο «Μην αφήσετε τον γιατρό σας να το κάνει αυτό στο μωρό σας» (και την ανάλογη "τρομακτική" φωτογραφία, όπου αναρωτιέσαι "τι του κάνει του μωρού ο γιατρός;") αποκαλεί τον καθορισμό του φύλου του παιδιού κατά τη γέννηση μια «ύπουλη πρακτική» που «θα μπορούσε να είναι μια ρώσικη ρουλέτα για τη ζωή του μωρού σας».

Σύμφωνα με τον/την Milloy, μαιευτήρες, γιατροί, μαίεςδιαπράττουν «έγκλημα» κάθε μέρα, χωρίς καν ζητήσουν την «συναίνεση των γονέων»! Είναι απαράδεκτο που ο γιατρός κοιτά ανάμεσα στα πόδια του μωρού και δηλώνει τη «γνώμη» (sic) του: Είναι ένα αγόρι ή ένα κορίτσι. Κάτι που βασίζεται απλά σε μια «βιαστική εκτίμηση των γεννητικών οργάνων του απογόνου σας».

Σύμφωνα με την λογική του/της Milloy, (φωτο) «Με αυτή την καταχώρηση φύλου, μέσα σε ένα λεπτό το μωρό σας άμεσα και βάναυσα στερείται από τόσες άπειρες δυνατότητες (είναι ακριβώς ο ίδιος συλλογισμός που είδαμε στα ‘άφυλα’ παιχνίδια) κάτω σε ένα συγκεκριμένο σύνολο προσδοκιών και στερεοτύπων, ενώ κάθε απόκλιση συμπεριφοράς θα τιμωρείται εξαιτίας της μισαλλοδοξίας και της άγνοιας».

Δεν χρειάζονται περισσότερα. Νομίζω καταλάβατε το νόημα και τις προσδοκίες αυτής της λογικής. Ο όρος «μισαλλοδοξία» και ο όρος «έγκλημα» διευρύνονται κάθε ημέρα. Δεν είναι καθόλου μακριά η ημέρα που ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα λογίζεται «μισαλλόδοξος» και εν δυνάμει «εγκληματίας» και θα οδηγείταιστα γκουλάγκ της Νέας Τάξης..

Κακομελέτα κι έρχεται! Ισπανία: 30.000 ευρώ πρόστιμο σε όποιον φωτογραφίζει την αστυνομία σε ώρα δράσης

ΝΟΜΟΣ ΦΙΜΩΤΡΟ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, ΝΟΜΙΜΕΣ ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΜΑΥΡΕΣ ΛΙΣΤΕΣ

Άντε και στα δικά μας. 

Το ‪#‎LeyMordaza‬ (Νόμος Φίμωτρο) υπερψηφίστηκε στο Κοινοβούλιο της Ισπανίας.

Με το νόμο αυτό η παραγωγή και διανομή καρέ που απεικονίζουν άνδρες της αστυνομίας εν ώρα "δράσης", μπορεί να επιφέρει πρόστιμο 30.000 ευρώ.


Πρακτικά, αν κάποιος αποθανατίσει μια στιγμή αστυνομικής βίας ή αυθαιρεσίας, μπορεί να "φάει" πρόστιμο.
Ειρωνεία αποτελεί το γεγονός ότι ο εν λόγω νόμος ψηφίστηκε μόλις μία ημέρα μετά την Παγκόσμια Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που καταπατούνται συχνά πυκνά από τις δυνάμεις καταστολής σε όλες τις χώρες του πλανήτη.

Σύσσωμη η αντιπολίτευση στην Ισπανία κατήγγειλε τον νόμο που χρειάζεται πλέον την έγκρισή του από τη Γερουσία και δεσμεύτηκε ότι αν στην επόμενη Βουλή το σημερινό κυβερνών Λαϊκό Κόμμα του Μαριάνο Ραχόι, δεν έχει πλειοψηφία, τότε ο νόμος θα καταργηθεί.
Συγκεκριμένα προβλέπεται:

1. Φωτογράφιση ή μαγνητοσκόπηση αστυνομίας – 600 έως 30.000€ πρόστιμο.
2. Ειρηνική ανυπακοή στις αρχές – 600 έως 30.000€ πρόστιμο.
3. Κατάληψη τραπεζών ως μέσο διαμαρτυρίας – 600 έως 30.000€ πρόστιμο.
4. Μη επισημοποίηση διαμαρτυρίας – 600 έως 30.000€ πρόστιμο..
5. Διεξαγωγή συγκεντρώσεων ή συναντήσεων σε δημόσιο χώρο – 100 με 600€ πρόστιμο.
6. Για παρακώλυση ή αποτροπή έξωσης – 600 έως 30.000€ πρόστιμο.
7. Παρουσία σε κατειλημμένο χώρο (όχι μόνο σε κοινωνικά κέντρα αλλά και σε κατοικίες κατειλημμένες από οικογένειες που έχουν υποστεί έξωση) – 100 με 600€ πρόστιμο.
8. Οι αστυνομικές μαύρες λίστες για διαδηλωτές, ακτιβιστές και τον εναλλακτικό Τύπο. νομιμοποιούνται.
9. Η συνάντηση ή συγκέντρωση μπροστά από το κοινοβούλιο – 600 έως 30.000€ πρόστιμο.
10. Για να ασκηθεί έφεση στο δικαστήριο απαιτείται η πληρωμή των δικαστικών εξόδων, το κόστος των οποίων εξαρτάται από το πρόστιμο.
11. Επιτρέπει την τυχαία εξακρίβωση στοιχείων, επιτρέποντας την στοχοποίηση μεταναστών και μειονοτήτων.
12. Η αστυνομία μπορεί να διεξάγει επιδρομές με την δικιά της βούληση, δίχως να υπάρχει ανάγκη διατάραξης της "τάξης".
13. Οι εξωτερικοί σωματικοί έλεγχοι τώρα επιτρέποντα κατά την κρίση της αστυνομίας.
14. Η κυβέρνηση μπορεί να αποτρέπει οποιαδήποτε διαμαρτυρία κατά βούληση, εάν νιώθει ότι διαταράσσεται η “τάξη”.
15. Η κάθε ασαφώς καθορισμένη “κρίσιμη υποδομή” πλέον θεωρείται απαγορευμένη ζώνη για δημόσιες συγκεντρώσεις καθώς μπορεί να επηρεάζει την λειτουργία (της υποδομής)
16. Υπάρχουν επίσης πρόστιμα για όσους αναρριχώνται σε κτήρια και μνημεία δίχως άδεια.
πηγή

Ο νόμος των λαϊκών αγορών κατά των μικρών παραγωγών

απαγόρευση στις λαικές αγορές

Πρόσφατα, η κυβέρνηση ψήφισε τον νέο νόμο περί λαϊκών αγορών (ν. 4264/2014: Άσκηση εμπορικών δραστηριοτήτων εκτός καταστήματος), σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η άσκηση πλανόδιου εμπορίου σε δήμους άνω των τριών χιλιάδων (3.000) κατοίκων (βλέπε άρθρο 25). Δηλαδή, στο εξής, ο παραγωγός που έβαζε πχ. 10 στρέμματα πατάτες, δεν θα επιτρέπεται πλέον να πουλάει τα προϊόντα του απευθείας στους πολίτες, διότι όπως πολύ καλά γνωρίζετε είναι ελάχιστοι οι δήμοι στην Ελλάδα με λιγότερους από 3.000 κατοίκους!

Μήπως έχετε την ευγενή καλοσύνη να μας εκθέσετε τους λόγους που σας οδήγησαν στην απόφαση αυτή;

Ζητάμε λοιπόν από εσάς να μας εξηγήσετε:
Για ποιο λόγο απαγορεύετε στους καταναλωτές το δικαίωμα προμήθειας προϊόντων της ελληνικής γης απευθείας από τους παραγωγούς;

Τι “κακό” έκανε ο Έλληνας παραγωγός και του απαγορεύσατε πλανόδιο εμπόριο;

Γιατί με τον απαράδεκτο αυτό νόμο οδηγείτε παραγωγούς και καταναλωτές απευθείας στην αγκαλιά των μεγάλων πολυεθνικών αλυσίδων σούπερ μάρκετ; Δεν σκεφτήκατε πως με τον περιορισμό αυτό κάποιοι θα ελέγξουν ολοκληρωτικά την τροφή μας;

Γιατί επιχειρείτε να βάλετε τέλος σε ένα κίνημα το οποίο έδωσε σημαντική οικονομική ανάσα σε χιλιάδες νοικοκυριά και παραγωγούς στον τόπο μας;

Γιατί δημιουργήσατε παραγωγούς δύο ταχυτήτων; (αφού έχουμε αυτούς που τους ανανεώνεται η άδεια και άλλους που δεν έχουν και δεν πρόκειται να αποκτήσουν;)

Ευχές για τις Άγιες ημέρες από τον Σύλλογο Κωνωπινιωτών Ξηρομέρου

http://2.bp.blogspot.com/-2uP6RYzgMNM/VIs1BsVz6DI/AAAAAAAALQg/KSu3tGCMaSU/s1600/%CE%95%CF%85%CF%87%CE%AD%CF%82%2B%CE%B1%CF%80%CF%8C%2B%CF%84%CE%BF%CE%BD%2B%CE%A3%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%2B%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%89%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CF%89%CF%84%CF%8E%CE%BD.jpg

Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και λογοτεχνία




Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι εκδότες και τα βιβλιοπωλεία τις ημέρες αυτές προσφέρουν πολλά βιβλία που έχουν επίκαιρους τίτλους για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, που όμως δεν έχουν καμία ουσιαστική σχέση με τις δύο αυτές χριστιανικές εορτές. Γράφουν για τα Χριστούγεννα, από τα οποία απουσιάζει ο Χριστός και για του Αγίου Βασιλείου και το χριστιανικό Νέο Έτος – μην ξεχνάμε ότι η χρονολόγηση είναι από τη Γέννηση του Χριστού και οι άλλες θρησκείες άλλοτε έχουν πρωτοχρονιές – χωρίς σκέψη για το χρόνο και τη σωστή διαχείρισή του, σε σχέση με την αιωνιότητα.
Ένας από τους μεγάλους λογοτέχνες που έγραψαν για τα Χριστούγεννα έχοντας βιώσει το Μυστήριο της ενανθρώπισης του Υιού του Θεού είναι ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ο ιδιοφυής ποιητής και στοχαστής Γιώργος Σαραντάρης, τον Ιανουάριο του 1938, έγραψε σχετικά στο περιοδικό «Μακεδονικές Ημέρες»: «Ύστερα από τον Παπαδιαμάντη δεν φανερώθηκε μήτε ένας σοβαρός θρησκευτικός πεζογράφος». Ο Παπαδιαμάντης έγραψε δεκατέσσερα χριστουγεννιάτικα διηγήματα. Όλα είναι δημοσιευμένα από το 1887 έως το 1906, ανήμερα τα Χριστούγεννα σε εφημερίδες, πλην ενός, της «Χτυπημένης», που η πρώτη του δημοσίευση ήταν τα Χριστούγεννα του 1890 στο περιοδικό «Αττικόν Μουσείον».

Με τον Παπαδιαμάντη και το έργο του και με τα όσα γράφει γι’ αυτόν ο Γιώργος Σαραντάρης, γεννιέται το ερώτημα ποιος είναι «ο θρησκευτικός πεζογράφος»; Ο Σαραντάρης θεωρεί ότι είναι αυτός που έχει βιώσει το Λόγο του Θεανθρώπου Ιησού και το βίωμα αυτό το εκφράζει στο έργο του, βοηθώντας τον αναγνώστη του στην πορεία της ζωής του. Αντίθετα, ο Σαραντάρης πιστεύει πως στον άνθρωπο δεν προσφέρει τίποτε ουσιαστικό η χοϊκή λογοτεχνία, όσο υψηλού αισθητικού επιπέδου κι αν είναι και όσο κι αν σ’ αυτήν περιέχονται αποστάγματα σοφίας και εμπειρίας από την ανθρώπινη ζωή. Ως παράδειγμα διαφοράς μεταξύ της πνευματικής και της υλιστικής λογοτεχνίας ο Σαραντάρης φέρνει τους «ηδονιστές» μεγάλους συγγραφείς Γκαίτε και Σαίξπηρ από τη μία πλευρά και τον μεγάλο επίσης χριστιανό συγγραφέα Ντοστογιέφσκι από την άλλη. Οι δύο πρώτοι έχουν ένα σημαντικό πλάτος και ύψος δημιουργίας, αλλά, κατά την άποψή του, μήτε ο ένας, μήτε ο άλλος «προσθέτουν κάτι το αναγκαίο στην ανησυχία του σύγχρονου ανθρώπου».
Αντίθετα προς τον Σαραντάρη ο Παν. Κανελλόπουλος είχε μεγάλο θαυμασμό στον Γκαίτε. Στην κριτική του σε φιλοσοφικό δοκίμιο του Γ. Σαραντάρη εκφράζει τη διαφωνία του στη γνώμη του Σαραντάρη για τον μεγάλο Γερμανό συγγραφέα καθώς και για τον Σαίξπηρ και σημειώνει μεταξύ των άλλων: «…Οι συμβολικοί τύποι ενός Αμλέτου κι ενός Φάουστ- όπως επίσης ενός Αλιόσα Καραμάζωφ – είναι ισότιμοι μ’ έναν Προμηθέα και μ’ έναν Οιδίποδα… Κι αυτό μονάχα το γεγονός της δημιουργίας ενός Φάουστ – του Φάουστ όπως τον έπλασε ο Γκαίτε κι όχι όπως τον παρέλαβε από τον παλαιό μύθο – φθάνει για να ανεβάσει τον Γκαίτε στο ύψος το αληθινά ολύμπιο». Ο Παν. Κανελλόπουλος εκφράζει το θαυμασμό του στον Γκαίτε και βάζει δίπλα στον Αλιόσα τον Φάουστ και τον Άμλετ… Επίσης εκτιμά τους Σαίξπηρ και Γκαίτε ως ισότιμους προς τους Αισχύλο και Σοφοκλή, χωρίς να αναφέρεται στην πρωτοτυπία του έργου των μεγάλων αρχαίων τραγικών και στην τεράστια χρονική απόσταση που τους χωρίζει, στο διάστημα της οποίας υπήρξε η καθοριστική για την πορεία της ανθρωπότητας παρουσία του Αναστημένου Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.
Στην κριτική του Παν. Κανελλόπουλου στο φιλοσοφικό του δοκίμιο ο Γ. Σαραντάρης απάντησε επιμένοντας στον διαχωρισμό του «ηδονιστή» από τον χριστιανό συγγραφέα. Γράφει μεταξύ των άλλων:
«Ο Φάουστ - όπως με οξυδέρκεια παρατηρεί ο Κίρκεγκωρντ κάπου - είναι ένας που αμφιβάλλει, ένας παραβάτης του πνεύματος, που παίρνει το δρόμο της σάρκας. Εγώ λέω χωρίς άλλο, ο Φάουστ είναι ένας ηδονιστής. Και ο Γκαίτε πίσω από αυτόν. Και όσοι ακολουθούν τον Γκαίτε στο μυθώδη βίο του, όσοι την ευτυχία του Γκαίτε θεωρούν ιδανικό. Νομίζω ότι τόσο ο Γκαίτε όσον και ο Σαίξπηρ απομακρύνθηκαν από την πηγή του Χριστιανισμού, λησμόνησαν την ανάγκη της πίστης, κ’ έτσι το έργο τους ουσιαστικά δε μας βοηθάει ν’ ανακαλύψουμε εκείνο τον εαυτό μας που περισσότερο ποθούμε, εκείνο τον εαυτό μας που μόνος, γι’ αυτό είμαστε βέβαιοι, μπορεί να σώσει από την καταστροφή και να στηρίξει έναν κόσμο». Κατά τον Σαραντάρη «Ο Ντοστογιέφσκι είναι η άρνηση του Γκαίτε και του Σαίξπηρ και όποιος παραδέχεται σοβαρά τον Ντοστογιέφσκι δεν μπορεί να παραδεχτεί τον Γκαίτε και τον Σαίξπηρ, όπως όποιος παραδέχεται την αλήθεια του Χριστού δεν μπορεί να παραδεχτεί άλλην αλήθεια».
Οι Έλληνες συγγραφείς, κατά τον Σαραντάρη, πλην ολίγων εξαιρέσεων, είναι πιο κοντά στην ηδονιστική Δύση, παρά στον «επικό ποιητή της χριστιανικής πίστης» Ντοστογιέφσκι και στην παράδοση του ελληνικού λαού. Γράφει σχετικά το 1939:
« Στους σύγχρονους πεζογράφους μας πιστοποιώ μιαν αδιαφορία προς εκείνο το μέρος του ελληνικού λαού, που δημιούργησε χτες την ιστορία μας, που θα δημιουργήσει αύριο τη μελλοντική μας ιστορία. Σα να μην έχουνε κάτω από τα μάτια ένα τέτοιο λαό, σα να μην τον είδανε πουθενά ή να τον λησμονήσανε… Με Κηφισιές, τέϊα και σαχλαμάρες οι περισσότεροι πεζογράφοι μας φιλοδοξούν να φτάσουν στο ύψος ενός Ζιντ ή μιας Βουλφ, σα να μη μπορεί άλλο όνειρο να τους θρέψει, παρά εκείνο που πηγάζει από τη λιγότερο ή περισσότερο σάπια λογοτεχνία των ξένων, των δυτικών λαών…».
Δυστυχώς στις ημέρες μας έχει ενταθεί η χοϊκή και ηδονιστική λογοτεχνία και λίγες είναι οι επιλογές όσων επιθυμούν κάτι το ποιοτικό και ουσιαστικό για τη ζωή τους ποίημα ή πεζογράφημα.