Τετάρτη 11 Μαρτίου 2015

Να, προσέχετε: στη θέση του παλατιού ας υποθέσουμε ένα κοτέτσι και πως βρέχει, είναι πολύ πιθανόν να μπω μέσα στο κοτέτσι για να μη βραχώ μα δε θα πάρω ποτέ το κοτέτσι για ένα παλάτι, από ευγνωμοσύνη, επειδή με προστάτεψε στη βροχή. Γελάτε. Λέτε μάλιστα πως σε μια τέτοια περίσταση κοτέτσι και παλάτι είναι το ίδιο. Ναι, θ’ απαντήσω, αν ζει κανείς μόνο για να μη βρέχεται.

http://rizospastis.gr/getImage.do?size=medium&id=395504&format=.jpg

Φ. Ντοστογέφσκι, Το Υπόγειο

"Ειλικρινά σας λέω, δεν μέ απασχολεί που θά πάω. Τόν εαυτό μου τόν έχω πετάξει. Όχι ότι θέλω νά είμαι μακριά από τόν Χριστό καί γι’ αυτό δέν μέ απασχολεί άν πάω στον Παράδεισο, άλλα δέν είναι σκοπός μου νά κάνω τό καλό, γιά νά πάω στον Παράδεισο. Καί νά μέ πετάξης, λέω, Χριστέ μου, ευχαριστημένος θά είμαι δέν αξίζω γιά τόν Παράδεισο. Σήμερα ή ζωή μας έγινε άχαρη καί δύσκολη, γιατί λιγόστεψε ό ηρωισμός, τό φιλότιμο. Ακόμη καί πνευματικοί άνθρωποι σκέφτονται μπακαλίστικα. Φθάνουν νά ζουν μία ζωή δήθεν πνευματική. Κοιτάνε νά απολαύσουν ό,τι θέλουν, μέχρι εκεί πού δέν κολάζονται. Λογαριάζουν: Αυτό κολάζει; δέν κολάζει. Άρα μπορώ νά τό απολαύσω. Δηλαδή, θέλουν καί τόν Παράδεισο νά μή χάσουν, άλλα καί αυτήν τήν ζωή νά τήν απολαύσουν. "

 
Άγιος Παΐσιος

Υπνοβάτες




Αν κάτι είναι κι αυτό σφόδρα πνιγηρό, είναι οι κυρίαρχες παθολογίες που παραμένουν εδραίες, σαν να μην αποπειράθηκε καν ο λαός να τις αποσείσει από πάνω του, όχι μόνον με τις επιλογές του στις τελευταίες εκλογές, αλλά και με την εν γένει στάση του κατά την τελευταία περίοδο.
Οσον οι παθολογίες που μας έφεραν ως εδώ όχι μόνον δεν υποχωρούν, αλλά επαναλαμβάνονται, απειλητικός προβάλλει ο κίνδυνος μιας πρόωρης απογοήτευσης του λαού - ο οποίος πρέπει να χορτάσει δίκιο για να αντισταθεί στο άδικο και να το καταβάλει.

Ανθολογώντας μερικές μόνον απ’ αυτές τις παθολογίες που εκδηλώθηκαν τις τελευταίες μόνον ημέρες, αισθάνεται κανείς από αμηχανία έως και θυμό. Επί παραδείγματι η πρόταση Βαρουφάκη για χαφιεδιλίκια-χαϊλίκια στις παραλίες και τα μπαρ. Με κάμερες-κουκούλες, νεαροί άνεργοι έφηβοι, νεαρά κορίτσια, αλλά και κάθε είδους άλλοι άνθρωποι, ημεδαποί κι αλλοδαποί, θα εκπαιδεύονται στην πτωχοπροδρομική ηθική του ρουφιανεύειν και αμείβεσθαι. Για ένανανώτερο σκοπό που αγιάζει τα (ποταπά) μέσα: την πάταξη της φοροδιαφυγής. Αλλος τρόπος εξυπνότερος, ηθικότερος και παραγωγικότερος δεν υπάρχει; Και πρέπει να το παραδεχθούμε ότι δεν υπάρχει; Αυτό είναι το όριο στο οποίο μπορεί να φθάσει η δημιουργικότητα και η εφευρετικότητά μας; Αν δεν ήταν γελοιωδώς κωμικό, θα ήταν και μάλλον είναι ένα κάκιστο δείγμα γραφής, που δεν έχει καμμία σχέση με το ήθος και την ευπρέπεια μιας φιλολαϊκής διακυβέρνησης.
Ο Γίγας Γκίκας Χαρδούβελης του είδους Σημιτάνθρωπος με Περικεφαλαία. Αποκαλύφθηκε από τη «Real News» ότι εν μέσω κρίσης κι ενώ ασκούσε εξουσίες του κράτους, είτε ως Σύμβουλος είτε ως Υπουργός, έβγαζε χρήματα στο εξωτερικό - μάλιστα κομμάτι-κομμάτι με πονηρία χασοδίκη του μεσοπολέμου. Αποκαλύφθηκε και στο καπάκι ο γίγας το παραδέχθηκε - πλην όμως «αμάρτησε κι αυτός για το παιδί του»! Ο
άνθρωπος αυτός, ο εγκέφαλος αυτός, υπουργός ων, δήλωσε ότι φοβήθηκε και ο ίδιος όπως και τόσοι άλλοι Ελληνες κι έβγαλε τα φράγκα του στο εξωτερικό για ώρα ανάγκης. Κολοσσιαίοςβλαξ! Που δεν αντιλαμβάνεται τη βλακεία του, διότι έχει εθισθεί στον κυνισμό του. Διώχθηκε ποτέ ο κ. Σημίτης για την υπόθεσηΤσουκάτου; διώχθηκε ποτέ ο κ. Τσουκάτος για τα βαλιτσάκια; Ιδρωσε το αυτί του κ. Σημίτη για τις ομολογίες Μαντέλη; Παθολογίες απ’ το βάθος του χρόνου ανεξιλέωτες. Σημιτάνθρωπος ο κ. Χαρδούβελης, Σημιτάνθρωπος ο κ. Στουρνάρας, Διοικητής στην Τράπεζα της Ελλάδας, ήτοι ουδέν ρήγμα στον κυνισμό ενός συστήματος
που έκανε τη μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδήματος υπέρ των πλουσίων με το Χρηματιστήριο, που στη συνέχεια καταχρέωσετη χώρα, που την υπήγαγε σε οικονομική και πολιτική κατοχή, πουλήστεψε τα ταμεία και άρμεξε μισθούς, συντάξεις, ζωές.
Πολυτεχνείο. Μια ορδή βαρβάρων βιάζει το ιστορικό κτήριο, ου μην και αρχιτεκτονικό στολίδι, με μια μαυρίλα σαν να ’μεινε το οικοδόμημα σκέλεθρο από φωτιά, νεκροζώντανο στο κέντρο της πόλης. Γκράφιτι, λέει. Οσο «γκράφιτι» είναι -μάστορες στο είδος- και οιισλαμοφασίστες που καταστρέφουν τα μνημεία των τεχνών στον κόσμο της Εγγύς Ανατολής. Η, στην κυριολεξία, αμαύρωση του Πολυτεχνείου είναι ανάλογη της μαυρίλας που έχουν στο μυαλό τους οι τσαμπουκάδες που γαμάνε και δέρνουν ό,τι γουστάρουν με το έτσι θέλω. Φασίστες του κερατά, πολιτισμικοί φασίστες (αν και οξύμωρο) ανάλογοι εκείνων που δολοφονούν στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, καίνε στο όνομα του σταυρού και βομβαρδίζουν με ανθρωπιστικές βόμβες. Η ίδια παθολογία! Βαθειά ριζωμένη στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, όπου η γλίτσα πάσαρε τον εαυτόν της για ιδεολογία. Παθολογία βαθειά προστατευμένη - ουδείς είδε δεκάδες φασίστες να μουτζουρώνουν με τη μαυρίλα της ψυχής τους ένανεμβληματικό τόπο θυσίας, ουδείς πολίτης ή αστυνομικός ή πουλί πετούμενο! ουδείς είδε, ουδείς άκουσε και ξημερώθηκε το Πολυτεχνείο με τη νύχτα του Αδη να το κατέχει.
Η δίκη Κασιδιάρη. Δεν ήταν στο στούντιο του ΑΝΤ1 τότε η κυρία Κανέλλη, «χτυπούσε τον αέρα» ο φασίστας, καθώς λέει και ο ποιητής. Να ευχαριστήσουμε τους δικαστές -ή μήπως η Δικαιοσύνη δεν κρίνεται;- για την παρότρυνσή τους στον άνανδρο νεοναζίτραμπούκο την επόμενη φορά να βγάλει τα μάτια των θυμάτων του. Τυφλά, δεν θα μπορούν να δουν τον βιασμό τους και συνεπώς δεν θα μπορούν να καταθέσουν εναντίον του βιαστή. Εν τέλει δεν ήτανδικονομικό το πρόβλημα, δικονομικό το έκανε το δικαστήριο, ώστε να απαλλάξει το μέλος της συμμορίας που δολοφόνησε τον Φύσσα (κι άλλες ψυχές που χάθηκαν άκλαυτες μες στις νύχτες). Βαθειά παθολογία, που έλκει την καταγωγή της απ’ το εμφυλιοπολεμικό κράτος και παρακράτος. Που για μιαν ακόμα φορά ορθώνεται μπροστά στα μάτια μας (προς γνώσιν και συμμόρφωσιν προς τας υποδείξεις ) απρόσβλητη, άπληκτη και απειλητική.
Κι απόκοντα δυο ακόμα μικρές παθολογίες, μικρούτσικες και ροδαλές. Η κυρία Δούρου, που δεν πήγε στη δίκη να υπερασπισθεί εκείνην που την υπερασπίσθηκε, αλλά και η ίδια η κυρία Κανέλλη που βρήκε την ευκαιρία να τα χώσει στην κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλουκαι τον ΣΥΡΙΖΑ για επικίνδυνα αντιδημοκρατικά κόλπα με τη Χρυσή Αυγή. Είναι να θλίβεται κανείς με την ευκολία που οι παθολογίες μας κάνουν κουμάντο στον δημόσιο βίο. Ο κ. Σταύρος Θεοδωράκηςαποκαλεί με κάθε άνεση «ψεκασμένους» τους ΑΝΕΛ, ωσάν θα έπρεπε οι ΑΝΕΛ ή οι όποιοι άλλοι να αποκαλούν τους Ποταμίσιους «βλίτα».
Δυστυχώς, παρ’ ότι τα πράγματα απαιτούν ουσιώδεις αλλαγές, παλιές παθολογίες ανακυκλώνονται κι όχι μόνον απ’ τη δύναμη της αδράνειας, αλλά διότι εξακολουθούν να είναι χρήσιμες στις δυνάμεις που δημιουργούν την παρακμή και τρέφονται απ’ αυτήν...
ΣΤΑΘΗΣ

Τι να λένε άραγε;


Ό δρόμος πού οδηγεί στη σωτηρία είναι πιο στενός, απ' ότι είναι το φάρδος μιας τρίχας

 https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkZqx9A-94bFwsHSKAyyK_48eE_DJQffN5mH8aeBTLYynDtfZMmBFX-xEExmqyRgmoyqYgjzxc7NNj6osLA3a-w2Fs9ZhjN1PhliehuatIp3JjELwEv_gqBHNVpYsHXmSfPfnobU5Bgf-p/s1600/%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82+4.jpg

Έκανε τη λειτουργία για μας. 
Μετά του είπα:
-
π. Μιχαήλ, πες κάτι στους ανθρώπους. 

Στάθηκε μπροστά στην Ωραία Πύλη και είπε:
-Θα σάς πω τρία διδάγματα:

α. Ό δρόμος πού οδηγεί στη σωτηρία είναι πιο στενός, 
απ' ότι είναι το φάρδος μιας τρίχας.
β. Όπου είναι ό νους σας, εκεί είναι κι ή πατρίδα σας.

γ. Στον κόσμο αυτόν ήρθαμε σαν σε αγορά, 
ν' αγοράσουμε κάτι καλό  και να το πάρουμε μαζί μας στην πατρίδα μας. 
Αμήν.  


 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.
Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΟΙ ΕΠΤΑ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΡΑΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ

Η Ελλάδα αντεπιτίθεται;

Βέβαια, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η χώρα μας συνεχίζει να έχει πολλούς πολιτικούς, δημοσιογράφους και «πνευματικούς ανθρώπους», οι οποίοι ελέγχονται από την γερμανική κυβέρνηση

Γράφει ο Πιτσιρίκος


Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε χτες στη Βουλή την απόφαση της κυβέρνησης για στήριξη της επιτροπής διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών και του αναγκαστικού κατοχικού δανείου. Παράλληλα, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, δηλώνει πως είναι έτοιμος να υπογράψει την αναγκαστική εκτέλεση της απόφασης του Αρείου Πάγου του 2000 για την αποζημίωση των συγγενών των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στο Δίστομο. Κάτι έχει αλλάξει στην Ελλάδα. Και θα πρέπει να το αντιληφθούν όλοι.

Με την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να διεκδικήσει η Ελλάδα τις γερμανικές αποζημιώσεις, είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που η γερμανική κυβέρνηση περνάει σε θέση άμυνας απέναντι στην Ελλάδα.

Το παιχνίδι λέγεται «πολιτική» και επιτέλους πρέπει αυτό το παιχνίδι να το παίξει και η Ελλάδα.

Αλήθεια, γιατί έπρεπε να φτάσουμε στο 2015 -εβδομήντα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου-, για να βρεθεί μια ελληνική κυβέρνηση που θα διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις;

Γιατί επί 70 χρόνια δεν βρέθηκε μια ελληνική κυβέρνηση να διεκδικήσει αυτό που δικαιούται η χώρα μας, μετά την κατοχή της και την καταστροφή της από την Γερμανία, με αποτέλεσμα τον θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα έχει δυο σκέλη:

1. Η Ελλάδα διεκδικεί σήμερα για πρώτη φορά τις γερμανικές αποζημιώσεις, γιατί πρώτη φορά έχει μια κυβέρνηση που οι Γερμανοί δεν την έχουν στο χέρι.

2. Το δράμα της νεότερης Ελλάδας ήταν όλοι αυτοί οι πολιτικοί που ήταν ξεπουλημένοι και όλες αυτές οι κυβερνήσεις που ήταν ξεπουλημένες.

Η γερμανική κυβέρνηση έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος: πίεσε την Ελλάδα πάρα πολύ, αναγκάζοντας ουσιαστικά τους Έλληνες να στείλουν στην αντιπολίτευση τα κόμματα και τους πολιτικούς που έλεγχε η Γερμανία.

Εκεί η γερμανική κυβέρνηση έχασε το παιχνίδι.

Η πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης έκανε κυβέρνηση στην Ελλάδα τον ΣΥΡΙΖΑ. Έκαναν τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, χωρίς πρώτα να τον έχουν στο χέρι, χωρίς να μπορούν να τον εκβιάσουν, όπως έκαναν με τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Στη συνέχεια, η γερμανική κυβέρνηση πίεσε αφόρητα την νέα ελληνική κυβέρνηση, ξεχνώντας πως δεν την έχει στο χέρι -όπως τις προηγούμενες- και πως αυτή η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να αντεπιτεθεί και να διεκδικήσει από την Γερμανία.

Το σχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης, του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου και των Ελλήνων ολιγαρχών ήταν να προκαλέσουν ασφυξία στη νέα ελληνική κυβέρνηση και να την ανατρέψουν ή να την καπελώσουν.

Τους διέφυγε πως αυτή η κυβέρνηση -η οποία δεν έχει λερωμένο «ποινικό μητρώο»- θα μπορούσε να αντιδράσει. Όπως και κάνει τώρα.

Το παιχνίδι αλλάζει.

Η Γερμανία δεν έχει πια το πάνω χέρι.

Τώρα είναι η Γερμανία που θα πρέπει να απολογηθεί και να πληρώσει.

Τώρα είναι η Γερμανία που βλέπει την Ελλάδα να της βάζει ένα …Μνημόνιο.

Ήταν τόσο απλό. Αλλά οι Έλληνες επέμεναν για δεκαετίες σε ξεπουλημένους πολιτικούς και κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να χρεοκοπήσει.

Ίσως τώρα όλοι να καταλάβουν γιατί ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε ο ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνήσει με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και όχι με τα Ποτάμια.

Μπορείς να κάνεις εξωτερική πολιτική, να αντισταθείς και να διεκδικήσεις τις γερμανικές αποζημιώσεις συγκυβερνώντας με ένα πατριωτικό και πολυσυλλεκτικό κόμμα -όπως είναι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες-, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με τους σφουγγοκωλάριους των ολιγαρχών που κάνουν άψογα επί χρόνια τις δουλίτσες τους με τις γερμανικές κυβερνήσεις και τις γερμανικές πολυεθνικές.

Αυτός είναι ο λόγος που έγραψα πάρα πολλές φορές πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συγκυβερνήσει με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, και πως η νέα ελληνική κυβέρνηση πρέπει να ενώνει τους Έλληνες και να σπάει το βλακώδες φράγμα Αριστεράς-Δεξιάς, που οδήγησε την χώρα στην καταστροφή.

Η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων είναι, παράλληλα, και μια τεράστια σφαλιάρα στη Χρυσή Αυγή και τους «θαυμαστές» της. Τους ξεβρακώνει.

Βέβαια, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η χώρα μας συνεχίζει να έχει πολλούς πολιτικούς, δημοσιογράφους και «πνευματικούς ανθρώπους», οι οποίοι ελέγχονται από την γερμανική κυβέρνηση.

Ξέρετε, οι πρεσβείες στη χώρα μας πληρώνουν καλά. Πολύ καλά.

Οπότε, ετοιμαστείτε να ακούσετε και να διαβάσετε πόσο απαράδεκτο είναι η Ελλάδα να διεκδικεί τις γερμανικές αποζημιώσεις και πόσο θα πρέπει να ντρέπεται η ελληνική κυβέρνηση που τις διεκδικεί.

Ήδη, ξεκίνησαν.

Αλλά είπαμε, αυτό είναι το δράμα της Ελλάδας.

Η χώρα κυβερνήθηκε από ανθρώπους που ήταν ξεπουλημένοι.

Και οι Έλληνες τους ψήφιζαν.

Δυο παρατηρήσεις:
1. Προσέξτε ποιοι αντιδρούν στην απόφαση της κυβέρνησης να διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις. Πρώτο και καλύτερο, το παιδί της Siemens.
2. Να μην κάνουμε το λάθος να ταυτίσουμε την γερμανική κυβέρνηση με τους Γερμανούς πολίτες. Η Ελλάδα έχει πάρα πολλούς φίλους και συμμάχους στην Γερμανία. Άλλο οι κυβερνήσεις, άλλο οι πολίτες.

πηγη

Μα που βρέθηκαν τόσα άλογα;