Έχουμε ότι μας αξίζει...

Δε μ’ ενδιαφέρει πόσο αμαρτωλός είναι κάποιος. Με ανησυχεί, αν έχει γνωρίσει τον εαυτό του. Ο Θεός θα κρίνει ανάλογα με την εργασία που έχει κάνει καθένας στον παλαιό του άνθρωπο. Η ψυχή, όταν κόψει τα ελαττώματά της, τότε θα παρουσιασθεί ωραία στον Χριστό».

Άγιος Παίσιος Αγιορείτης

Με τη Σμύρνη στη φανέλα αγωνίζεται ο ΑO ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ!

Συνήθως τέτοιες εμφανίσεις είναι συλλεκτικές αλλά οι υπεύθυνοι της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ Καισαριανής αποφάσισαν πως τη νέα αγωνιστική περίοδο έχουν χρέος να αγωνιστούν όλη τη σεζόν με την εικόνα της καταστροφής της Σμύρνης στη φανέλα τους. Ο ιστορικός ποδοσφαιρικός Σύλλογος των Μικρασιατών της Καισαριανής που αναγεννήθηκε μόλις τα τελευταία χρόνια, με νέους ανθρώπους τόσο στη διοίκηση όσο και στα τμήματα των ακαδημιών καταφέρνει να πρωταγωνιστεί στις τοπικά πρωταθλήματα και σήμερα αγωνίζεται στην Α” κατηγορία της Αθήνας.

Ο Σύλλογος εμπνέεται από μια νέα φιλοσοφία που δεν είναι μόνο καθαρά αθλητική. Οι ανθρωποί του κατανοούν ότι φέροντας αυτόν τον βαρύ τίτλο, δεν αποτελούν μόνο κομμάτι της ιστορίας της Καισαριανής, αλλά κομμάτι της ιστορίας όλων των Προσφύγων της Μικράς Ασίας και κάθε τους ενέργεια είναι ελάχιστος φόρος τιμής για εκείνους που άφησαν τις ζωές τους αλλά και για εκείνους που ξεριζώθηκαν από τις πολυαγαπημένες πατρίδες. Πρόσφατα έδωσαν νέες ονομασίες στα τμήματα υποδομής. Οι πολυπληθείς Ακαδημίες τους πλέον δεν έχουν νούμερα αλλά ονόματα πόλεων της Μικράς Ασίας. Αττάλεια, Ικόνιο, Νίκαια, Καισάρεια, Αιβαλί, Τραπεζούντα, Πέργαμος, Φιλαδέλφεια, Βουρλά, Σμύρνη, Αμάσεια, Χαλκηδόνα, Εφεσος, Προύσα, Μάκρη, Νικομήδεια είναι πλέον τα ονόματα με τα οποία τα παιδιά εγγράφονται στα τμήματα των Ακαδημιών που συγκαταλέγονται στις καλύτερες της Αθήνας .

Φέτος είχαμε χρέος μας απέναντι στους φιλάθλους μας να δημιουργήσουμε με ξεχωριστή εμφάνιση για την πρώτη μας ομάδα και στη συνέχεια για τις ακαδημίες μας, μια ιστορική εμφάνιση με σημείο αναφοράς την Σμύρνη και τις τελευταίες σκηνές της καταστροφής και του δράματος της προσφυγιάς των προγόνων μας, τόνισε στο Δίκτυο Μικρασιάτης ο πρόεδρος του Μικρασιατικού Δημήτρης Αναγνώστου.

Ο Μικρασιατικός είναι νέα ομάδα, με πολλά παιδιά στις ακαδημίες μας. Καταφέραμε τα δύο προηγούμενα χρόνια να κάνουμε πρωταθλητισμό, ανεβήκαμε στην πρώτη κατηγορία της Αθήνας και φιλοδοξούμε νας μας αγκαλιάσουν όλοι οι φίλαθλοι που έχουν μικρασιατική καταγωγή και να φτάσουμε την ομάδα όσο πιο ψηλά μπορούμε τονίζει, ο Γενικός Διευθυντής Βαγγέλης Ζαγοράκης.

Είμαστε από τις πολυπληθέστερες ακαδημίες στην Αθήνα, με πάνω από 250 παιδιά, είμαστε νέοι με όρεξη να δουλέψουμε και να βελτιώσουμε τα παιδιά αθλλητικά αλλά και να διαμορφώσουμε σωστούς χαρακτήρες. Γίνεται μια πολύ μεγάλη προσπάθεια στην οποία συμμετέχουν άνθρωποι οι οποίοι αφιερώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους και μπορεί να είμαστε ερασιτεχνικός Σύλλογος αλλά προσπαθούμε να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερη οργάνωση και να βελτιωνόμαστε καθημερινά, τόνισε από την πλευρά του ο προπονητής και υπεύθυνος των ΑκαδημιώνΚώστας Σταμπουλίδης.

πηγή

Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ!

Από πρόσφυγες στην Καισαριανή
γεμάτους από όνειρα, όραμα και ψυχή
ιδρύθηκε ένας σύλλογος που είναι αθλητικός
και τ’ όνομά του είναι: ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!

Να το θυμάστε τ’ όνομα αυτό
θ’ αφήσει ιστορία και ένδοξη πορεία
στο χόρτο τη φανέλα μας σαν δεις να την τιμάς
έχει βραχεί μ’ ιδρώτα και δάκρια χαράς.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!

Θαυμάστε την ομάδα τα έντεκα παιδιά
που παίζουνε με δύναμη και καρδιά
ο ρόλος της κερκίδας πολύ σημαντικός
γ’αυτό φωνάξτε δυνατά: ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!

Κι αν οι φωνές γίνουν πολλές, μια μέρα, θα ταξιδέψουν μακριά μαζί με τον αέρα και τα’ όνομά μας θ’ ακουστεί, κι αυτό έχει σημασία μέχρι και στα παράλια στη Μικρά Ασία.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!

Σύνθεση & Τραγούδι: Γιάννης Κερμανίδης
Στίχοι: Λίλια Θώδου

πηγή

Δεύτερη Πρωτοχρονιά στο Άγιο Όρος

.........Μονοξυλίτης ο περικλεέστατος. Όχι μονάχα της Μονής Διονυσίου μα ολόκληρου του Αγίου Όρους. Ένα μετόχι μακριά από κοσμικότητες και δημόσιες σχέσεις, που ασχολείται εδώ και χίλια τόσα χρόνια με την παραδοσιακή καλλιέργεια του αμπελιού και της ελιάς. Περίφημο το κόκκινο κρασί του, με ονομασία προέλευσης: Μονοξυλίτης. Παρασκευάζεται στα πατητήρια του μετοχιού με τη σωστή και σταθερή ανάμιξη των ποικιλιών φωκιανό, λημνιό, ξυνόμαυρο Νάουσας και καπερνέ σαβινιόν και ωριμάζει σε μεγάλα δρύινα βαρέλια..........Είναι ένα μετόχι άγνωστο για όσους θεωρούν το Όρος της μόδας, απόμακρο, έξω από τα γνωστά μονοπάτια που οδηγούνε σε στέκια και περάσματα για τους επιτήδειους των καιρών, απλό, απλούστατο, χωρίς σαχνισιά και δίχως αιωρούμενους πάνω από τη θάλασσα εξώστες. Ο αρσανάς του ποτέ δεν υποδέχτηκε μπαταριές λογής προσκυνητών και άλλων αδιάντροπων μυστήριων.

.........Αγνοημένο από τα επιστημονικά πονήματα και τις ερευνητικές μελέτες μεσαιωνολόγων και νεότερων ιστορικών, ακαταχώρητο στους τουριστικούς οδηγούς, κλεισμένο μέσα στο πράσινο και σπαργανωμένο από τα πλούτη της φύσης, αναπαυόμενο σε ουρανομήκη τεριρέμ μελίρρυτων ψαλτάδων και καλλικέλαδων πουλιών. Η ταπεινή μας ορθοδοξία - υπάρχει ευτυχώς και τέτοια - σε όλο της το μεγαλείο.
.........Τα οικήματα του μετοχιού απέχουν από τον αρσανά γύρω στα 40 λεπτά οδοιπορία. Βλέπουν κατά τη μεριά του γαρμπή και στεγάζουν τους κοιτώνες των πατέρων, ξενώνα, εργατόσπιτα, αποθήκες, ελαιοτριβείο και την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου που αύριο έχει την τιμητική της.
.........Μόλις φτάσαμε, βγήκαμε στον εξώστη και καθίσαμε στην απλωταριά. Μπροστά μας οι καμπάνες ένα μπουκέτο. Μικρές, λίγο μεγαλύτερες, με τα γλωσσίδια τους να αιωρούνται ανεπαίσθητα, παρ' όλη τη βαρύτητά τους, σε ετοιμότητα αναμονής. Έχει τέτοια ησυχία ο τόπος που ακόμα και ίχνη από το αιθέριο ντιγκ ντιγκ νταγκ τους για να σημάνουν τη Θεία Λειτουργία ή τον Εσπερινό, θα φτάσουν ψηλά πέρα μέχρι τις κορυφές στους γύρω λόφους, θ' αντιβουίσουν και θα κατηφορίσουν από τη λαγκαδιά ίσαμε τη θάλασσα, ν' αγκαλιαστούνε σφικτά με το μουρμουρητό του κύματος κι ύστερα να σκορπίσουν, να χαθούν μεσοπέλαγα στο γαλανό τους ταξίδι προς τη Σιθωνία.
.........Εκπληκτικό το θέαμα του κόσμου ολόκληρου από εκεί επάνω. Ίσαμε πέρα στον Όλυμπο, όπου αντικατοπτρίζεται η Θεσσαλονίκη. Αναπαύει την ψυχή και γλυκαίνει το πνεύμα. Και πάνω στην ώρα έρχεται ο αρχοντάρης, για να γλυκάνει και την ύλη, μ' ένα δίσκο κεράσματα• τον καφέ, το ρακί και το λουκούμι για τα καλωσορίσματα. Τέλειο συνταίριασμα. Από τις σπάνιες φορές που η σάρκα και το πνεύμα μονιασμένα τρέφονται με την ίδια ευφροσύνη από το κάλος της Δημιουργίας. Να γιατί η Ορθοδοξία επιβλήθηκε ως η θρησκεία της χαράς. Γιατί εμπνέει τον άνθρωπο να χαίρεται τα μικρά με τη συμμετοχή του πνεύματος που απαιτούν τα μέγιστα. Και συνάμα τον προτρέπει ν' απολαμβάνει τα μεγάλα με την ταπεινοσύνη που επαρκεί για τα ελάχιστα.
.........Στα πόδια μας ένα σωρό γατιά μάς κοίταζαν στα μάτια περιμένοντας να τα γλυκάνουμε κι αυτά με μια καλή κουβέντα.
.........Την επόμενη, στις 5 το πρωί με τη δικιά μας ώρα, σήμανε ο παπά Σάββας με το σφυρί το μικρό σιδερένιο σήμαντρο για τον πανηγυρικό όρθρο της πρωτοχρονιάς. Εορτάζει η εκκλησία του μετοχιού, ο Άγιος Βασίλειος, ένας μικρός ναός όσο το σαλόνι του σπιτιού μας και ούτε.
.........Τα χοντρά βιβλία με τα μεγάλα περίκομψα βυζαντινά γράμματα και τα κόκκινα κεφαλαία στην αρχή, με τα βαριά δεσίματα και φορτωμένα απομεινάρια από σταξιές κεριών, παραταγμένα στο αναλόγιο, στο ψαλτήρι, στο περβάζι του παράθυρου, στα ράφια πάνω από τα στασίδια• το ωρολόγιο, τα μηνιαία, το ψαλτήριο, η παρακλητική, το τριώδιο, όλα στη σειρά μας περιμένουν.
.........Τρεμάμενο φως διαχέουν οι καντήλες. Το λαδάκι τους φεγγοβολάει στην ψυχή μας το φέγγος των αγίων με το αράγιστο χαμόγελο. Φως όμορφο, γλυκό, διακριτικό. Το παρατηρείς, το χαίρεσαι, αφήνεσαι στο τέλος. Περνάει αυτό από τις χαραμάδες της καρδιάς, ανταμώνει την ψυχή, τη χαϊδεύει, την παρηγορεί όπως εκείνο του φεγγαριού και των αστεριών ή το άλλο του ανοιχτοχέρη ήλιου την ώρα της δύσης, όταν, αραγμένος σε κάποιο ξέφωτο του Χολομόντα από τη μεριά του Παλαιόκαστρου, σου επιτρέπει να τον κοιτάξεις κατάματα κρατώντας στο πλάι τρυφερά την καλή σου.
.........Απέναντί μου ο χορός των πατέρων. Το βλέμμα μου σκαλώνει στα πρόσωπα τους δοκιμάζοντας ν' ανιχνεύσει τα χαρακτηριστικά τους την ώρα της προσευχής. Στιγμές στιγμές έχω την αίσθηση πως τα βλέμματα διασταυρώνονται, θαρρείς κι αυτοί έχουν την ίδια περιέργεια μαζί μου. Μα πόσο αφελής είμαι! Είναι δυνατόν εκείνες τις μέγιστες στιγμές ν' ασχολούνται με μένα; Τα πάντα γύρω τους πλανόνται άυλα, διάφανα, αδιάφορα. Απόμακρα και ασαφή. Ακίνητοι κοιτάζουνε δίχως να βλέπουν, διότι ο νους "ανωθρώσκων" αποδυναμώνει και καταλύει τις αισθήσεις. Μονάχα ο αντίχειρας της αριστεράς κινείται περιοδικά μετρώντας στο κομποσκοίνι κόμπους της νοεράς προσευχής. «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
.........Λειτουργηθήκαμε κατανυκτικά. Οι μελίρρυτοι ψαλμοί καταβροχθίζουν τη νύχτα και τη λιγοστεύουν ευοίωνα.
.........Κάποια στιγμή ένας πατέρας έφερε και απόθεσε ένα πιατάκι με κόλλυβα μπροστά στο τέμπλο. Ένας άλλος δεν σταμάτησε να φροντίζει την ίσκα μέσα στα καντήλια• να 'ναι στη σωστή θέση, να φωτίζουν με τον πρέποντα τρόπο τις εικόνες. Κάθε λίγο και λιγάκι με μια μικρή λαβίδα συμμάζευε τα καμένα φυτίλια στα κεριά, τ' άναβε, τα έσβηνε. Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν ελάχιστα μπροστά στη μεγαλοπρέπεια του καθολικού της μονής αλλά το τυπικό τηρείται με την ίδια βυζαντινή σχολαστικότητα και με την αυστηρή διονυσιάτικη παράδοση.
.........Το τέμπλο του μικρού ναού δεν είναι ξυλόγλυπτο μα έχει ζωγραφιστεί με λαϊκότροπες εικόνες αγίων της μονής - Νήφωνος, Διονυσίου, Δομετίου - στο κάτω του μέρος. Λιτό ανάθημα ευσέβειας, με την απλότητά του καταυγάζει την ουσία μιας τέχνης ευλαβούς, αποτέλεσμα πνευματικής ενατένισης και πίστης. Η αιώνια παρακαταθήκη του Μονοξυλίτη.
.........Την ώρα που οι πατέρες προσκυνούσαν τις εικόνες κατά σειρά τάξης και πρεσβείων και λίγο πριν το «δι' ευχών» του παπά Σάββα, η νύχτα είχε πια καταποντιστεί μεσοπέλαγα. Το φως της ημέρας τρύπωσε από το παραθύρι της εκκλησιάς και πλημμύρισε το χώρο. Ο ξωμάχος παπάς της ταλαιπωρίας και του μόχθου με το θυμιατό σκόρπισε για τελευταία φορά στην εκκλησία άγριους υάκινθους. Ο χώρος λαμποκοπούσε ανέσπερο φως.
.........Πάνω που έσκυβα για να πάρω αντίδωρο, το μάτι μου σκάλωσε στα κουρασμένα παπούτσια του, που ξεχώριζαν ελάχιστα κάτω από τα άμφια. Ήταν τα ίδια, τα φαγωμένα απ' τις πορείες στα χωράφια και τα χώματα. Αυτά που από αύριο θα πατούν πάλι το συμπλέκτη του ελκυστήρα για να φρεζάρει τα λιοτόπια και να ρίξει λίπασμα στους αμπελώνες.
.........Προτού ανέβω επάνω για την τράπεζα, άνοιξα την πόρτα της αυλής. Μπροστά μου έφεγγε το ανοιχτόκαρδο πρόσωπο του Μονοξυλίτη, χαρούμενο στο πρωτοχρονιάτικό του ξύπνημα. Απ' το βάθος της ρεματιάς έφτανε ελάχιστος ψίθυρος από το κελάηδισμα των τρεχούμενων νερών σαν ένας ύμνος στη μετάνοια.
Στην τράπεζα κάτσαμε έντεκα χαρούμενοι συνπανηγυριώτες. Ρουφήξαμε την ψαρόσουπα, φάγαμε ζυμωτό ψωμί και απολαύσαμε μπρούσικο μονοξυλίτη. Για επιδόρπιο γευτήκαμε τα πεντανόστιμα κόλλυβα.
.........14 Ιανουαρίου 2011. Η δεύτερη πρωτοχρονιά μου ασυζητητί καλύτερη από την πρώτη, την ανόητη, που την περάσαμε πριν από δεκατρείς μέρες παρακολουθώντας στην τηλεόραση ανούσια διαγγέλματα πολιτικών, συζητώντας για μια ακόμη φορά τα αδιέξοδα της οικονομικής κρίσης, πίνοντας ουίσκι, μασουλώντας ξηρούς καρπούς, χαρτοπαίζοντας εικοσιμία και κάνοντας στουκ στην ανία μας.

Σίμος Οφλίδης

Λόγος και νους - Η πατερική διάκριση τών δύο αυτών συνωνύμων

 
π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Οι Πατέρες της Εκκλησίας στα συγγράμματά τους αποκάλεσαν την λογική ενέργεια «λόγο» και την νοερά ενέργεια «νου». Έτσι, σε πολλά πατερικά έργα συναντούμε τους όρους «λόγο» και «νου».

«Όταν διαβάσει κανείς τους Πατέρες, κυρίως τους Αλεξανδρινούς, από την εποχή του Μακαρίου Αιγυπτίου, όπως και τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, γίνεται συνέχεια λόγος περί λόγου και νου».

Βέβαια, η λέξη «νους» συγγενεύει ετυμολογικά με την λέξη «διάνοια» και ενώ οι δύο αυτές λέξεις ταυτίζονται σχεδόν σημασιολογικά, εν τούτοις οι Άγιοι Πατέρες έκαναν την διάκριση μεταξύ νου και διάνοιας-λόγου, για να εκφράσουν την εμπειρία που είχαν αποκτήσει με την Χάρη του Θεού.

«Στην νεοελληνική φιλοσοφία λόγος και νους είναι το ίδιο πράγμα. Οπότε, άμα λέμε λογική ενέργεια ή νοερά ενέργεια, οι περισσότεροι που διαβάζουν τους Πατέρες λένε το ίδιο πράγμα είναι».

Σύγχυση δημιουργείται και με την μετάφραση των νηπτικών κειμένων σε άλλες γλώσσες, που ταυτίζουν τον νου με την διάνοια.

«Σήμερα μου έφερε κάποιος μια μετάφραση της Φιλοκαλίας στα αγγλικά, και έχει στο πίσω μέρος ένα ευρετήριο ονομάτων με ορισμούς, τι σημαίνουν οι ορολογίες. Και έχουν εκεί νου και το ταυτίζουν με την διάνοια. Ενώ στους Πατέρες νους και διάνοια δεν είναι το ίδιο πράγμα».

Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι όταν λένε οι Πατέρες ότι ο νους κατεβαίνει στην καρδιά, δεν εννοούν ότι κατεβαίνει η λογική - ο εγκέφαλος, πράγμα αδύνατον, αλλά η νοερά ενέργεια, που διαφέρει από την λογική ενέργεια.

«Δεν ξέρω πώς άλλαξε η ορολογία του νου. Αλλά φαίνεται ότι οι Πατέρες, για να καταλάβει ο Ελληνιστικός κόσμος ότι αυτή η νοερά προσευχή, η καρδιακή προσευχή, δεν είναι κάτι το συναισθηματικό, πήραν τις συνώνυμες λέξεις, όπως είναι ο λόγος και ο νους και τις τεμαχίσανε και είπαν ο λόγος θα είναι το μυαλό και ο νους θα είναι η νοερά ενέργεια».

Ο νους χρησιμοποιείται και για τους αγγέλους, οι οποίοι λέγονται «νόες», όπως είδαμε πιο πάνω. Στην χρήση της λέξεως νους οδηγήθηκαν οι Πατέρες και από το ότι ο Απολλινάριος είχε χρησιμοποιήσει αυτόν τον όρο.

«Ο Απολλινάριος είναι γνωστόν πως ηρνείτο στον Χριστό, όχι την ανθρώπινη λογική, αλλά τον ανθρώπινο νου. Έλεγε ότι ο Χριστός πήρε ψυχή λογική, αλλά την θέση του νου πήρε ο Λόγος, που είναι διδασκαλία του Αρείου. Οπότε, φαίνεται και από τους αιρετικούς η ανθρωπολογία αυτή».

Συγχρόνως, οι Πατέρες, πέραν του ότι μιλούσαν για νου και λόγο, έκαναν και την διάκριση μεταξύ του νου και της λογικής. Άλλο είναι το έργο του νου και άλλο είναι το έργο της λογικής.

Επίσης στην Παλαιό Διαθήκη γίνεται λόγος για καρδιά, πράγμα το οποίο χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος και οι πρώτοι Πατέρες.

«Στους Εβραίους είναι η καρδιά. Στην Παλαιά Διαθήκη είναι η καρδιά. Έχουν μια πιο βιολογική αντίληψη. Στους Πατέρες, όμως, είναι η καρδιά, είναι τα νοερά όμματα του ανθρώπου, είναι η διάνοια και ο νους, όπως λέει ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Η διάνοια είναι η λογική και ο νους είναι αυτό που προσεύχεται. Αλλά, και τα δύο μαζί λέγονται νοερά όμματα ή νοερές ενέργειες της ψυχής».

«Ο Απόστολος Παύλος ακολουθεί την παλαιότερη ορολογία, που δεν γίνεται διάκριση μεταξύ λόγου και νου, όπως γίνεται στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και στους νεώτερους Πατέρες. Στους Καππαδόκες, μάλλον, δεν γίνεται η διάκριση μεταξύ του λόγου και του νου. Οι Καππαδόκες πάντοτε αναφέρονται στο νου».

«Στην πατερική παράδοση φαίνεται, ίσως για πρώτη φορά, στον Μακάριο Αιγύπτιο, όπου γίνεται μια διαφοροποίηση μεταξύ λόγου και νου και ταυτίζεται ο νους με την λειτουργία μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και ο λόγος πλέον, μαζί με την λέξη διάνοια, ταυτίζονται με την λογική του ανθρώπου».

Οι Πατέρες στην αρχή «κληρονόμησαν μια παράδοση με τον όρο καρδία». Αυτή ήταν η παράδοση της Παλαιάς Διαθήκης.

«Έλεγαν καρδία πρώτα και τίποτα άλλο ή έλεγαν το πνεύμα του ανθρώπου και τίποτε άλλο, ή η καρδιά του ανθρώπου. Μετά, σε ορισμένο χρόνο, άρχισαν οι Πατέρες να χρησιμοποιούν την διάκριση νοός και λόγου, για να διαφοροποιήσουν τα δύο, ώστε η νοερά ενέργεια να μη ταυτίζεται με την λογική.

Γι' αυτόν τον λόγο πήραν ταυτόσημες λέξεις, διότι στα Ελληνικά νους και λόγος είναι το ίδιο πράγμα. Όπως έκαναν την διάκριση μεταξύ υποστάσεως και ουσίας, το ίδιο έκαναν και εδώ. Είπαν: από τώρα και στο εξής λέμε λόγο αυτό που είναι μέσα στο κεφάλι του ανθρώπου, που είναι η λογική του ανθρώπου, και αυτό που προσεύχεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου θα το ονομάσουμε νου και τελείωσε το θέμα. Αυτό έκαναν.

Οπότε, δεν ταυτίζεται ο νους αυτός με την λογική ούτε με την καρδιά, αλλά όταν προσεύχεται ο νους, όμως, πάντοτε προσεύχεται στην καρδιά. Αυτό είναι το παράξενο. Διότι αυτό το ξέρει από παρατήρηση, το ακούει. Ακούει βέβαια».

Πρέπει να υπογραμμισθεί ότι σε παλαιούς Πατέρες, πολλές φορές, με τον όρο «νους» χαρακτηρίζεται η ψυχή, η οποία έχει διάφορες ενέργειες.

«Λέμε νους και για την διάνοια. Οπότε, από μια άποψη, η ψυχή έχει διάφορες ενέργειες: έχει λόγο, έχει αίσθηση, λόγο και νου, η ψυχή έχει αυτές τις ενέργειες.

Σε άλλους Πατέρες είναι ο νους που έχει διάφορες ενέργειες, οπότε ο νους είναι η ψυχή, με άλλα λόγια, που έχει διάφορες ενέργειες, έχει τον λόγο, έχει την δύναμη να μπορεί να προσεύχεται στην καρδιά κ.ο.κ. Αλλά είναι θέμα ορολογίας αυτά».

Τελικά, «οι Πατέρες λένε ότι η νοητική κατάσταση δεν είναι λογική. Άλλο είναι ο νους, άλλο είναι ο λόγος, γι' αυτό έχουν χωρίσει τα δύο αυτά».

Αυτό σημαίνει ότι δίνουμε σημασία στο τι περιγράφουν και τι αποδίδουν οι λέξεις. Η εμπειρία, για να εκφρασθεί, απαιτείται καλύτερη και αρτιότερη ορολογία.

«Εκείνο που έχει σημασία, δεν είναι ακριβώς με ποιές λέξεις γίνεται η προσευχή αυτή, αλλά ότι ο νους δεν συγχέεται με την λογική. Αυτό έχει σημασία. Δηλαδή, η ενέργεια του νου δεν συγχέεται με την ενέργεια της λογικής, τελείως ανεξάρτητος είναι».

Κατά την φυσική λειτουργία της ψυχής του ανθρώπου, οι λογισμοί βρίσκονται στην λογική.

«Υπάρχει η φαιά ουσία, που λέγεται μυαλό, όπου υπάρχουν οι λογισμοί. Αυτοί οι λογισμοί είναι έργο της λογικής. Οι λογισμοί δεν έχουν την έννοια που έχουν σήμερα οι ανήθικες σκέψεις. Αυτοί είναι των νεωτέρων, δηλαδή, πουριτανών της Ελλάδος.

Στους Πατέρες της Εκκλησίας λογισμός σημαίνει απλώς λογική σκέψη, τίποτα άλλο δεν σημαίνει. Είναι ο λόγος, οι λογισμοί, είναι οι διανοήσεις της λογικής».

«Στον νου του ανθρώπου πρέπει να κυριαρχεί ένας λόγος, η αδιάλειπτη μνήμη του Θεού, που επιτυγχάνεται με την μονολόγιστη προσευχή. Μονολόγιστος ευχή σημαίνει ο ένας λογισμός, η μνήμη Θεού και τίποτα άλλο, το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν κλπ. Ένας λογισμός που θα είναι μόνον ο Κύριος της δόξης, δηλαδή, μέσα στον νου του ανθρώπου, γι' αυτό και λέγεται μονολόγιστος ευχή».

Είναι βασική διδασκαλία των θεουμένων που έχουν πείρα, ότι η νοερά ενέργεια - ο νους ενεργεί στην καρδιά.

«Όταν ο νους λειτουργεί φυσιολογικά, τότε είναι στην καρδιά του ανθρώπου και προσεύχεται. Όποτε ο άνθρωπος προσεύχεται με την λογική του, αυτή είναι η ανθρώπινη προσευχή, τότε ο άνθρωπος προσεύχεται. Όταν όμως προσεύχεται ο νους του ανθρώπου μέσα στην καρδιά, τότε το Πνεύμα προσεύχεται. Γι' αυτό και ο Απόστολος Παύλος μάς λέει ότι προσεύξομαι τω νοΐ, προσεύξομαι τω πνεύματι.

Οπότε, εδώ υπάρχουν δύο προσευχές. Στον Απόστολο Παύλο, όμως -φαίνεται σαφώς- ο νους εκεί είναι η λογική. Και όταν λέει προσεύξομαι τω Πνεύματι, αυτή η προσευχή είναι του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, που πολλές φορές αναφέρεται ο Απόστολος Παύλος στην προσευχή του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του ανθρώπου».

«Ήταν συνείδηση των αρχαίων Χριστιανών ότι ο άνθρωπος έχει μία ενέργεια, η οποία πρέπει να είναι στην καρδιά και αυτό πρέπει να γίνει όργανο του Αγίου Πνεύματος, όταν προσεύχεται μέσα στην καρδιά αδιαλείπτως, όλο το εικοσιτετράωρο».

«Μόνον όταν λειτουργεί αυτή η ενέργεια, ο νους είναι στην καρδιά του ανθρώπου. Όταν δεν λειτουργεί σωστά, τότε πλανάται εδώ και εκεί και έχει συγχωνευθεί με την λογική του ανθρώπου».

«Οι ασκητές, όταν ασκητεύουν, φθάνουν στο σημείο που βλέπουν τον νουν. Τον βλέπουν κιόλας. Βλέπουν όταν είναι εκτός του σώματος ή μέσα στην καρδιά. Είναι όπως είναι ένα πινγκ-πονγκ μπάλα (pingpong ball) δηλαδή, μια σφαίρα, είναι φωτεινό και το βλέπουν. Οπότε, όταν φεύγει από εκεί που πρέπει να είναι, το βλέπουν που φεύγει και, όταν επιστρέφει, το βλέπουν που επιστρέφει».

«Γι' αυτό και η όλη ασκητική της Ορθόδοξης Εκκλησίας βασίζεται στο να χωρισθεί ο νους από την λογική και να περιορισθεί ο νους μέσα στο σώμα, κυρίως στον χώρο της καρδιάς.

Και το παράξενο είναι, αυτοί που ασχολούνται με αυτήν την ασκητική πράξη ξέρουν και εντοπίζουν τον νου, πού βρίσκεται, δηλαδή, ή εδώ ή κάπου αλλού, και πού περιτριγυρίζει η ενέργεια αυτή, δηλαδή, και πρέπει να την περιορίσουν, ώστε να είναι δυνατόν νάρθει το Πνεύμα το Άγιον να κατοικήσει εκεί και να προσεύχεται».

Όταν ο άνθρωπος έχει εμπειρία Θεού, δεν χάνει την λογική του και τις αισθήσεις του.

«Και αυτή η γνώση που έχουν οι Άγιοι του Θεού, από το ένα μέρος συμπεριλαμβάνει την λογική του ανθρώπου, διότι η λογική και το σώμα του ανθρώπου μένουν παρατηρητές στην εμπειρία αυτή. Δεν χάνονται οι αισθήσεις κλπ, μετέχουν στην εμπειρία της θεοπτίας, αλλά η ίδια η εμπειρία της θεοπτίας υπερβαίνει τις αισθήσεις και την δύναμη της λογικής, γι' αυτό και είναι υπέρλογος γνώση του Θεού.

Και οι Πατέρες την περιγράφουν ως αγνωσία, όχι διότι στερείται γνώσεως, αλλά διότι υπερβαίνει την γνώση. Δεν είναι ένα είδος γνώσεως. Εν συγκρίσει με τις γνώσεις τις φυσικές του ανθρώπου, που έχει δια της λογικής, είναι αγνωσία, αλλά δεν είναι όμως άγνοια, διότι είναι θεοπτία. Διότι ο άνθρωπος πραγματικά μετέχει στο άκτιστο που δεν έχει καμιά ομοιότητα με τα κτίσματα. Αυτή η εμπειρία που έχουν οι Προφήτες, οι Απόστολοι και οι Άγιοι της Εκκλησίας είναι το θεμέλιο της θεολογίας και είναι η μόνη ασφαλής και πραγματική γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπου».

Γίνεται σαφέστατο ότι άλλος είναι ο ρόλος της λογικής και άλλος ο ρόλος του νου. Με την λογική γνωρίζουμε τα κτιστά πράγματα του περιβάλλοντος και με τον νου γνωρίζουμε τον Θεό.

«Η λογική έχει την θέση της μέσα στην θεολογία. Στο στάδιο της καθάρσεως και του φωτισμού μετέχει βέβαια η λογική, καταλαβαίνει τι μπορούμε να γνωρίσουμε περί Θεού και τι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε περί Θεού. Επίσης, η λογική καταλαβαίνει ότι ο σκοπός αυτών των ρημάτων είναι να μας εμπνέουν νοήματα, τα οποία όμως νοήματα είναι οδηγοί στην θέωση και δεν μπορεί να ταυτισθούν με την θέωση.

Η προσπάθεια των αιρετικών είναι να αφανίσουν την διάκριση μεταξύ Θεώσεως και φωτισμού, και έτσι χρησιμοποιούν τα νοήματα ώστε να ταυτίσουν την νόηση με την θέωση, ώστε να νομίζουν ότι οι ίδιοι, με την διανόηση, έχουν φθάσει στην ακμή των γνώσεων περί Θεού, ώστε να γνωρίζουν αυτοί καλύτερα από αυτούς που έχουν φθάσει στην θέωση».

Ο άνθρωπος με την λογική του ταξινομεί τις εμπειρίες του και κάνει περιγραφή. Για παράδειγμα, ένας κόβεται και πονάει. Αυτό είναι μια εμπειρία. Μετά η λογική κάνει ανάλυση.

«Έχω μια τραυματική εμπειρία. Κόπηκα, πονάω. Μετά η λογική έρχεται και βάσει της εμπειρίας που έχω, κάνει ανάλυση, κάνει συσχέτιση σύνθεση, και πάει να βρει μια λύση. Τι θα κάνω τώρα, θα φωνάξω τον γιατρό, θα κάνω μόνος μου την θεραπεία, θα βάλω ιώδιο επάνω. Κάνει παρατήρηση, μετέχει σε μια παρατήρηση, η οποία είναι μια συγκέντρωση από όλο το νευρολογικό σύστημα. Γίνεται συγκέντρωση και μετά γίνεται ανάλυση και μετά απόφαση τι θα γίνει».

Από την εμπειρία του Θεού, δια του νου, εμπνέεται και η λογική, «που μεταφράζει την εμπειρία στην γλώσσα του ανθρώπου».

Αν κανείς προσπαθήσει να φθάσει στην γνώση του Θεού με την λογική, τότε πλανάται, αφού «η λογική είναι ένα αδέσποτο πράγμα, ο καθένας φαντάζεται ό,τι θέλει».

Η προσπάθεια να αποκτήσει κανείς την γνώση του Θεού δια της λογικής, οδηγεί στην αίρεση.

«Η πεποίθησις του Αυγουστίνου ότι ο άνθρωπος μπορεί με την λογική του να συλλάβει τον Θεό, είναι η βάση όλων των διαφορών μεταξύ Ορθοδοξίας και Φράγκων».

Επομένως, οι Άγιοι Πατέρες κάνουν την διάκριση μεταξύ νου και λογικής. Την διάκριση αυτή την γνωρίζουν και οι Ινδουϊστές, που ασκούνται στον υπερβατικό διαλογισμό. Όμως, σε αυτούς ενώ ο νους αδειάζει από λογισμούς, εν τούτοις εκτρέπεται σε άλλη κατεύθυνση, αφού δεν πληρούται από το Άγιον Πνεύμα.

«Οι Ινδουϊστές γνωρίζουν για την νοερά ενέργεια, αυτοί ξέρουν αυτήν την διάκριση μεταξύ λόγου και νοός. Και έχουν μια ασκητική γύρω από αυτά τα θέματα».

«Οι Ινδουϊστές ξέρουν ότι, εκτός από την λογική, υπάρχει ο νους. Το ξεύρουν αυτό το πράγμα και κάνουν γυμναστική πνευματική και φθάνουν μέχρι το να διώξουν από τον νου όλους τους λογισμούς και χωρίς να έχουν την μονολόγιστη ευχή.

Οι δικοί μας διώχνουν από τον νου όλους τους λογισμούς και μετά παραμένει η μονολόγιστη ευχή, που κατεβαίνει από την λογική και μεταφέρεται στην καρδιά. Δηλαδή, όπως δίνει κανείς την μπάλα σε έναν άλλο, η λογική αφού έχει καθαρισθεί ο νους, περνάει την ευχή στην καρδιά. Οπότε, η καρδιά προσεύχεται νοερώς και η λογική κάνει εσπερινό. Οπότε, μπορεί και διπλά να προσεύχεται ο άνθρωπος και εσπερινό να κάνει και να κάνει νοερά προσευχή ή να γράφει και να μαγειρεύει».

Ενώ οι Ινδουϊστές γνωρίζουν την ύπαρξη της νοεράς ενέργειας και την διάκριση μεταξύ νου και λογικής, την αγνοούν οι ψυχίατροι.

«Μόνον που οι σημερινοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι δεν γνωρίζουν περί της υπάρξεως της νοεράς ενέργειας του ανθρώπου».

«Ο ψυχίατρος, αν γνώριζε την ύπαρξη του νου, θα ήταν υποχρεωμένος ή όχι να βρει τρόπο να θέσει σε λειτουργία αυτόν τον νου, ώστε η ανθρώπινη προσωπικότητα να λειτουργεί σωστά; Αυτό, νομίζω, ότι είναι το σημείο επαφής της σημερινής Ορθοδόξου θεολογίας με τον σύγχρονο άνθρωπο». 

Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.

Οι καημένες οι τσιγαρίδες δεν μας έφταιξαν τίποτα!

Πριν λίγες ημέρες παρακολουθήσαμε ένα ολιγόλεπτο αφιέρωμα της «Γιορτής Τσιγαρίδας» από τον τηλεοπτικό σταθμό του ΑΝΤ1. Όσοι δεν το είδαν στην τηλεόραση είχαν την ευκαιρία να το παρακολουθήσουν στο διαδίκτυο (το link ΕΔΩ).

Παρακολουθώντας την ολιγόλεπτη εκπομπή καταβάλει κανείς ιδιαίτερη προσπάθεια, ώστε να καταλάβει που έγινε η συγκεκριμένη εκδήλωση. Μάλλον, θα διέφυγε στη δημοσιογράφο που έκανε την έρευνα, να αναφέρει το όνομα του χωριού στο οποίο έγιναν όλα αυτά τα «πατροπαράδοτα» γλέντια! Ίσως και να μην συμμερίζεται την αγωνία των συντελεστών της εκδήλωσης για την προβολή του τόπου τους, που καμιά φορά συμπίπτει με την προβολή του έργου τους, του αγώνα τους…του Εγώ τους! Μωραίνει Κύριος!

 Μια άλλη απορία που γεννιέται είναι, τί είδους παράδοση είναι αυτή που ευαγγελίζονται οι συμμετέχοντες στο δρώμενο.

     Βλέπουμε στο βίντεο δυο νεαρές κοπέλες να μας εξηγούν πως αισθάνονται ως συνεχιστές της παράδοσης, καθώς η μία κάνει μακιγιάζ στην άλλη, έναν πατριώτη μας να μιλάει για την «χαρτούρα» και τον σπουδαίο της ρόλο στα πανηγύρια, ότι δηλαδή τα καθιστούσε «ζωντανά» και πως  «τελείωσαν αυτά με την κρίση», τα μέλη του συλλόγου να κόβουν τις τσιγαρίδες και στο τέλος παραδοσιακούς χορούς, οι οποίοι είναι τρόπος έκφρασης του λαού μας και συμβολίζουν την ενότητα μας στις χαρές, αλλά και στις λύπες. Το ανωτέρω σκηνικό συμπληρώνουν τα φολκλόρ σχόλια της παρουσιάστριας, ότι οι άνθρωποι ψάχνουν τρόπους να επιστρέψουν στην παράδοση και στην επαρχία, ως τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης που μας μαστίζει σαν λαό και άλλα τέτοια ρομαντικά!

 

    

     Προφανώς, αυτό που επιδιώκουν να παρουσιάσουν, πέραν του εαυτού τους, «οι πάντες γαρ τα εαυτών ζητούσιν» (Φιλ. 2,21) είναι ο συνδυασμός νέου και παλιού, νεωτερικότητας και παράδοσης, μοντέρνου και ντεμοντέ, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η δεκαεξάχρονη κοπέλα. Και αυτό κατορθώνεται με την παραδοσιακή στολή και την απαραίτητη μάσκαρα, αλλά και το βαμμένο νύχι με τα αστεράκια. «Η ηλικία μας θέλει και τη μάσκαρα, θέλει και το κραγιόν» λέει χαρακτηριστικά το δεκαεξάχρονο κορίτσι την ώρα που βάφει την κοπέλα που θα χορέψουν μαζί. Στο σημείο αυτό βλέπουμε και την αρετή της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας, ελλείψη καθρεπτών! Ελληνικό φιλότιμο! Στη συνέχεια αφού παίρνουμε μια ιδέα για την έννοια της παραδόσεως, μας παρέχονται και «ρήματα ζωής αιωνίου» (Ιωαν.5,68), όπως «Γενικά ο στολισμός είναι το παν…»!

Ίσως, η νεαρή κοπέλα, η οποία θέλει να τιμήσει τη στολή που φοράει και ολόκαρδα της το εύχομαι, ίσως να μην γνωρίζει, όπως και όλα τα κορίτσια της ηλικίας της, ότι αυτού του είδους ο στολισμός που αποσκοπεί στην εξωτερική ομορφιά δεν είναι το παν. «Η ομορφιά του σώματος είναι ζωώδες στοιχείο, αν δεν στηρίζεται στο νου» λέει ο Δημόκριτος. Ίσως, να μην πρόλαβε ακόμα να μάθει γιατί δεν της το είπαν οι ζαλισμένοι γονείς, κηδεμόνες, δάσκαλοι και καθηγητές, πως η απελπισία μας το γνωρίζει καλά ότι η ομορφιά δεν προσφέρει καμία λύτρωση χωρίς τη χάρη του Θεού. Γιατί αν δεν στολιστεί η ψυχή με αρετές, τότε το σώμα αγριεύει και η όψη παραμορφώνεται. 

 Διοργανώνουν εκδηλώσεις δήθεν για την προβολή της παράδοσης και την αναβίωση των εθίμων. Δεν ξέρουν που πατάνε και που βρίσκονται και μιλάνε στους άλλους για παράδοση. Ποια παράδοση; Αυτή που μας έδειξαν στον ΑΝΤ1 με τα βαμμένα πουά νύχια και την «χαρτούρα»; Ποιο πρότυπο προβάλλεται με το να λες ότι αυτή ζωντάνευε το πανηγύρι; Οι άνθρωποι, οι οποίοι σκόρπιζαν τα λεφτά τους για επίδειξη, αφού οι καημένοι δεν είχαν κάτι άλλο να δείξουν, ήταν η «η ψυχή» του πανηγυριού; Αυτό το νόημα έχουν τα πανηγύρια; Ας κοιτάξουν στο λεξικό ποια είναι η ετοιμολογία της λέξης και τότε θα καταλάβουν ότι προβάλλουν τις στρεβλώσεις ως παράδοση.

Πήραν μια συνήθεια(παρασκευή τσιγαρίδας), η οποία προέκυψε από την ανάγκη για επιβίωση  και την έκαναν σημαία στον βωμό της αυτοπροβολής. Λυπάμαι, αλλά οι συνεχόμενες προβολές, φωτογραφίες, αναφορές της εκδήλωσης, σε σημείο αποκρουστικό, αυτό καταμαρτυρεί. Ένα ολόκληρο πρωινό «όργωναν» την πλατεία, πήραν τα μαγαζιά σβάρνα και φωτογραφίζονταν με όποιον-α βρισκόταν μπροστά τους και στη συνέχεια «ανέβαζαν» τις φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ώστε να αποδείξουν σε όσους τους ξέρουν και σε όσους δεν τους ξέρουν ότι είναι λαοφιλείς και μπορούν να συγκεντρώσουν κόσμο γύρω από το ψεύτικο είδωλό τους. Μετέτρεψαν τα καζάνια σε μνημείο του αγνώστου στρατιώτη, αφού όλοι έπρεπε να ποζάρουν μπροστά σε αυτά. Προσπαθούν απεγνωσμένα να μας δείξουν ότι είναι πολλοί και περνούν ωραία ή ότι πασχίζουν να αναδείξουν τις παραδόσεις της περιοχής; Ο Σωκράτης έλεγε ότι «εκείνος που θέλει να ταρακουνήσει τον κόσμο, ας ταρακουνήσει πρώτα τον εαυτό του». Καλλιέργησε τον εαυτό σου, θωρακίσου, ταπεινώσου, άλλαξε και τότε βγες να πολεμήσεις πρώτα στην παλαίστρα της τοπικής σου κοινωνίας και αν αξίζεις θα προχωρήσεις και σε ευρύτερα πεδία δράσης. Αλίμονο στην Κατούνα που έχει πέσει σε πνευματική αφασία. Ανωμαλία, πορνεία και ναρκωτικά. Μήπως, είμαι υπερβολικός! Ο Κωστής Παλαμάς έλεγε «Πες μου τι σχολεία έχεις, να σου πω τι λαός είσαι». Ας ρωτήσουμε τους δασκάλους στα σχολεία μας, ποιο είναι το επίπεδο των παιδιών μας.

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν στην Κατούνα εξαιρέσεις, άνθρωποι οι οποίοι προβάλουν την Αλήθεια, άνθρωποι «φάροι» στο σκοτάδι μας, γι αυτό και δεν πιάσαμε εντελώς πάτο! Οι σοβαροί και υπεύθυνοι άνθρωποι με περιεχόμενο, παράγουν έργο σιωπηλά, χωρίς να επιδιώκουν την αυτοπροβολή. Δεν μιλούν αυτοί, αλλά τα έργα τους. Η προσφορά τους γίνεται αντιληπτή από το σύνολο και έτσι μένουν στην Ιστορία. Εδώ, τόση προβολή και διαφήμιση! Γιατί; Για την δόξα; «Τέτοιο πράγμα είναι η απόλαυση, τέτοιο η ανθρώπινη δόξα και η εξουσία, τέτοιο κάθε ευτυχία της παρούσης ζωής, χωρίς να έχει καμία βεβαιότητα, καμίαν σταθερότητα, καμίαν μονιμότητα, αλλά τρέχει περισσότερον από τον ρουν των ποταμών και εγκαταλείπει μόνους και γυμνούς εκείνους που καταγίνονται με αυτά» λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

 

Παρουσιαζόμαστε στα μάτια των άλλων ανώτεροι από αυτό που είμαστε, για την δημιουργία εντυπώσεων. Ο εντυπωσιασμός, άλλωστε είναι ο καλύτερος τρόπος υποταγής των άλλων, και μάλιστα όσων εξαρτώνται με οποιοδήποτε τρόπο από εμάς. Έτσι, μαθαίνουμε να κυκλοφορούμε με ένα προσωπείο, μια μάσκα στη ζωή μας. Φροντίζουμε να δείχνουμε τις αρετές μας, υπαρκτές και ανύπαρκτες, όσες έχουμε και όσες δεν έχουμε, για να μας «παραδέχονται» οι άλλοι και να μας «πιστεύουν». «Αυτοί εν εαυτοίς εαυτούς μετρούντες και συγκρίνοντες εαυτούς εαυτοίς ού συνιούσιν» (Β΄ Κορ.10,12).

 «Αλήθεια αναμφισβήτητη και χρέος μας εθνικό από τα πρώτα είναι να τονίζουμε στις γενεές που έρχονται ότι ποτέ δεν έπαψε αυτή η φυλή να υπάρχει και να εκδηλώνεται πνευματικά με πρόσωπα και έργα αξιόλογα». Ας έχουμε υπόψη μας τα λόγια του Ε. Παπανούτσου, όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη να ασχοληθούμε με την παράδοση και τον πολιτισμό. Ας μάθουμε την ιστορική μας συνέχεια, την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, ώστε να μην γυρίζουμε σαν το πρόβατο το «απολωλός» (Λουκ.15,6). Αυτή την παράδοση πρέπει κι εμείς να παραδώσουμε και μέσα από τον βίο και τα έργα μας να γίνουμε συνεχιστές της και να εμπνεύσουμε. Εμείς όμως σήμερα έχουμε να δώσουμε τίποτα; Μάλλον όχι, γιατί είμαστε κενοί, άδειοι, κούφιοι. Γι αυτό κάνουμε τόσο θόρυβο. Αν είχαμε περιεχόμενο πνευματικό θα γινόταν αντιληπτό από την κοινωνία και κυρίως από τους νέους μας. Τότε και μόνο τότε θα είχαμε κάτι να προσφέρουμε. Γιατί παράδοση δεν είναι μόνο αυτό που μας έχει παραδοθεί αλλά κι αυτό που εμείς θα παραδώσουμε.

Κατούνα Κου πε πε

Ιερά Πανήγυρις Αγίου Αθανασίου Κατούνας (Πρόγραμμα).

Π ρ ό σ κ λ η σ ι ς

Το  Εκκλησιαστικό  Συμβούλιο του  Ιερού  Ναού Αγίου Αθανασίου Κατούνας

σας προσκαλεί

στις  λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν του

εν Αγίοις πατρός ημών

Αθανασίου  Πατριάρχου  Αλεξανδρείας

Πολιούχου και Προστάτου της πόλεώς μας.

Π  Ρ  Ο  Γ  Ρ  Α  Μ  Μ  Α      Π  Α  Ν  Η  Γ  Υ  Ρ  Ε  Ω  Σ

Κυριακή 17 Ιανουαρίου και ώρα 18:00 μ.μ. θα τελεσθεί Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και θείου Κηρύγματος.

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου θα τελεσθεί Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος προεξάρχοντος του Πανοσ . Αρχιμ.  Επιφανίου Καραγεώργου Πρωτοσυγκέλου της Ιεράς Μητροπόλεως μας και στη συνέχεια η Λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος του Αγίου μας στην κεντρική οδό της πόλεώς μας.

Το απόγευμα και ώρα 17:00 μ.μ. θα τελεσθεί Ιερά Παράκληση.
 πηγή