Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

ΜΙΑ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ



    Όταν φυσά ο βορειοανατολικός άνεμος, το καλύβι γίνεται ανεμόμυλος. Το να ξεμυτήσουμε από την πόρτα τις μέρες αυτές είναι αδύνατο, γιατί η ένταση του ανέμου είναι υπερβολικά μεγάλη και η διάρκειά του εξ ίσου παρατεταμένη. Μπορεί ο αέρας να κρατήσει δεκαπέντε μέρες, να κόψει πέντε, να αρχίσει πάλι και να κρατήσει άλλες δέκα κ.ο.κ. Κατά την διάρκεια μιας εκ των βασανιστικών περιόδων βγήκα από την πόρτα και προχώρησα λίγα μέτρα. Κοντοστάθηκα όμως διότι δεν έβλεπα μπροστά μου από την καταχνιά. Μέσα σ’ αυτή λοιπόν την κατάσταση αναρωτιόμουν. « Καλά, δεν ήταν φρονιμότερο να πάω σε ήρεμο τόπο για να ασκηθώ; Τον ίδιο κανόνα δεν θα έκανα και κει;Να έχω μια ανθρώπινη ατμόσφαιρα, ένα περιβάλλον βατό…»
    Καθώς έκανα αυτές τις σκέψεις, βρέθηκα μπροστά στο μοναδικό δένδρο του χώρου μου, μια αμυγδαλιά, που λόγω του χειμώνα δεν είχε φύλλωμα. Θυμήθηκα λοιπόν ότι το περασμένο καλοκαίρι είχαν φτάσει εδώ τρείς προσκυνητές. Ένας από αυτούς εντυπωσιάστηκε βλέποντας την αμυγδαλιά φυτρωμένη στο χείλος του γκρεμού και μονολογούσε δυνατά «..Έλα Παναγία μου. Πού φύτρωσε αυτή η αμυγδαλιά στην άκρη της αβύσσου». Και κάποια στιγμή μου φώναξε:-Πάτερ, αυτή η αμυγδαλιά κάνει αμύγδαλα;-Βεβαίως κάνει, του απαντώ και μάλιστα φέτος μου έδωσε μισή σακούλα, δόξα τω Θεώ.

    Μόλις θυμήθηκα το περιστατικό αυτό είπα στον εαυτό μου:«Βρε, βλογημένε, αυτό άψυχο είναι και κάνει εδώ υπομονή. Έδωσε και μισή σακούλα αμύγδαλα. Συ καλόγερος άνθρωπος, δεν θα κάνεις υπομονή; Έ; Κάνε υπομονή και πού ξέρεις, μπορεί να βγάλεις καμιά φούχτα αμύγδαλα και συ!»Παρηγορήθηκα τόσο πολύ, που γύρισα στο κελί μου ανανεωμένος και χαρούμενος, έχοντας την αίσθηση ότι έκανα τον μεγαλύτερο περίπατο της ζωής μου. Ο φιλάνθρωπος Θεός και τα άψυχα χρησιμοποιεί για να μας χαροποιεί, να μας παρηγορεί και να μας ενισχύει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

...έκανες κου πε πε;