Ο ιδρώτας μας στο παζάρι των εθνών

 

Η Τοπική μας Αυτοδιοίκηση, μέσα σε 70 χρόνια, γνώρισε την ”γερμανική μπότα” τουλάχιστον δύο φορές: Η πρώτη ήτανε το 1941. Η δεύτερη, πριν από τέσσερα χρόνια, συμπίπτει με την εγκατάσταση του Δ.Ν.Τ. και την υπαγωγή μας σε καθεστώς ξένης οικονομικής επιτήρησης.

Την πρώτη φορά, τον Απρίλιο του ’41, οι γερμανικές αρχές κατοχής, υπό την καθοδήγηση του Χέρμαν Νοϊμπάχερ, τοποθετούν, στις Δημαρχίες και τις Κοινότητες, ανθρώπους της δικής τους εμπιστοσύνης έτσι, ώστε να μην ξεφεύγει από τα χέρια των Γερμανών ούτε δράμι Ελληνικής παραγωγής.

Είτε με το στανιό είτε με χαρτονομίσματα πληθωριστικά, αρπάζουν τα πάντα και αφήνουν έτσι τον ελληνικό λαό να πεθαίνει από την πείνα.

Αυτά, στην κατοχή του ’41.

Τώρα, στα χρόνια των μνημονίων και της νέας υποταγής, ο γνωστός σε όλους μας κ. Χάνς Φούχτελ -απεσταλμένος της γερμανικής καγκελαρίας- έρχεται, ως φαίνεται, να ολοκληρώσει το ”φιλάνθρωπο έργο” του κατοχικού Χέρμαν Νοϊμπάχερ.

Αυτός ο ”καλός μας φίλος” και οι συνοδεύοντες  αυτόν, Γερμανοί αιρετοί και εκπρόσωποι του ιδιωτικού γερμανικού κεφαλαίου, είναι ολοφάνερο ότι έχουνε βαλθεί, πάση θυσία, να γίνουν ”ευεργέτες” μας!(**)

Το ”ενδιαφέρον” τους, ιδιαίτερα μάλιστα για το μέλλον των παιδιών μας,  δεν περιγράφεται! Μας έχουνε, κυριολεκτικά, σκλαβώσει με την ”καλοσύνη” τους. Άλλωστε, ως καθαρόαιμοι προτεστάντες, βδελύσσονται (σιχαίνονται) τις ”κακές πράξεις”.

Γι’ αυτό κι εμείς, ανταποδίδοντας την ”αγάπη” τους, σπεύδουμε, ολοπρόθυμα και αφελώς ταυτόχρονα,  να συζητήσουμε μαζί τους ό, τι έχει σχέση με τα εναπομείναντα δημοτικά μας ”φιλέτα”. Τουτέστιν(*):

1. Την ”διαχείριση” των οικιακών απορριμμάτων.
2. Την ”αξιοποίηση” της ακίνητης περιουσίας των δήμων.
3. Την ”συνεργασία” σε θέματα τουρισμού, όπως είναι τα θερμά λουτρά και οι παραλίες.
4. Την ”αναβάθμιση” της εκμετάλλευσης του ορυκτού μας πλούτου.
5. Την περαιτέρω ’’βελτίωση” στην παροχή κοινωνικών αγαθών, όπως είναι το νερό και το ρεύμα.
6. Την ”σωτηρία” της νεολαίας μας από την μάστιγα της ανεργίας, δηλαδή την ”τακτοποίηση” ετοιμοπαράδοτων γιατρών, νοσοκόμων, μηχανικών και εκπαιδευτικών, στα πλαίσια ενός σύγχρονου παιδομαζώματος, προτεστάντικου αυτήν την φορά και όχι οθωμανικού.

Είναι εξαιρετικά υποτιμητικό, για να μην πούμε υβριστικό, η σάρκωση του δικού μας ιδρώτα να πετιέται στο παζάρι των εθνών και να πωλείται σε τιμές δουλοπαροίκων.(***)

Ή μήπως, πίσω από τα νιάτα μας τα ταλαντούχα, δεν κρύβονται οι κόποι και οι θυσίες των Ελλήνων γονέων, όπως επίσης και ο συλλογικός μας εθνικός κορβανάς;

Τα παιδιά μας δεν τα μεγαλώσαμε για να φύγουν μετανάστες και να τα χάσουμε μια για πάντα. Ιδρώσαμε, κοπιάσαμε και ματώσαμε για να τα δούμε να μεγαλουργούν και να προκόβουν μέσα στην Πατρίδα τους και όχι να μαραζώνουν στα αφιλόξενα κολχόζ της Δυτικής φεουδαρχίας.

Εδώ η ευθύνη των ηγεσιών μας είναι πολύ μεγάλη. Και η ευθύνη αυτή εκπορεύεται και διδάσκεται κατευθείαν από τον παμμέγιστο Κυβερνήτη μας, τον  Ιωάννη Καποδίστρια. Ο λαμπρός αυτός Αστέρας του παγκόσμιου πολιτικού στερεώματος είχε πολύ σοβαρές αντιρρήσεις πάνω στο θέμα της αποστολής Ελληνόπουλων στην Εσπερία.

Σε σχετική επιστολή του επισημαίνει ότι οι σπουδαγμένοι στην Φραγκιά αποξενώνονται τόσο πολύ από τα ήθη, την γλώσσα και την Πίστη των πατέρων τους, ώστε σε περίπτωση επιστροφής ”βαρείας δυσκολίας ευρίσκουσιν εις το συνηθίσαι εκ νέου τα της Πατρίδος και γενέσθαι ωφέλιμοι εις αυτήν”.

Με απλά λόγια, όσα Ελληνόπουλα φεύγουν από νωρίς για τα ξένα ή δεν γυρίζουν ποτέ ή κι αν ακόμα γυρίσουν, μας έρχονται κυριολεκτικά αγνώριστα και ανίκανα να βοηθήσουν την Πατρίδα τους.

Τελικά, από την ”δράση” των Γερμανών απεσταλμένων και την δική μας ”ανταπόκριση”  συμπεραίνεται ότι σε καμμιά περίπτωση η γενιά μας δεν είναι άξια να συγκριθεί με την γενιά των πατεράδων και των παππούδων μας.

Εκείνοι, στην κατοχή του ’41, τίποτε δεν παραχώρησαν, οικειοθελώς, στον Γερμανό δυνάστη. Τουναντίον, αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν ηρωϊκά.

Ενώ εμείς, σήμερα, δίνουμε ”γην και ύδωρ” στα ”στρατεύματα” κατοχής, και μάλιστα χαιρόμαστε και από πάνω, που τα παιδιά μας, ως ήδη αφελληνισμένα, ευκολότατα εκγερμανίζονται. Με άλλα λόγια, ζούμε, αυτοβούλως, μια πρωτόγνωρη αφαίμαξη του Έθνους μας.

Μια αφαίμαξη, η οποία από γερμανικής πλευράς οργανώνεται με τον ”καλύτερο” δυνατό τρόπο και, από την πλευρά την δικιά μας, ενθαρρύνεται από την ασέβεια και την ασυνέπεια του Πολιτικού μας προσωπικού, ενισχύεται από τον ναρκισσισμό και την εκκοσμίκευση των Εκκλησιαστικών παραγόντων και προωθείται αποτελεσματικά από την άγνοια ή την υστεροβουλία της όποιας πρόθυμης Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Πού, όμως, οφείλεται αυτή η μεγάλη διαφορά αγωνιστικότητας ανάμεσα στους Έλληνες του ’41 και του σήμερα;

Προσωπικώς εκτιμώ ότι η υπεροχή των προγόνων μας είναι θέμα διαφοράς ήθους και ηθικής.

Στην συντριπτική τους πλειονότητα, οι γονείς μας και οι παππούδες μας, ήτανε άνθρωποι της άσκησης, του φιλότιμου, της ντομπροσύνης και της φιλοπατρίας.

Ήτανε πιο κοντά στην Πίστη των Αγίων και των Νεομαρτύρων του Γένους μας.

Ήτανε πιο προσηλωμένοι στο φρόνημα του Ρήγα Φερραίου, του Εμμανουήλ Παπά, του Παύλου Μελά, του Πλαστήρα και της Κυράς της Ρω.

Ήτανε μάνες πιο σεμνές, πιο χαριτωμένες και πιο ηρωϊκές.

Ήτανε πατεράδες πιο γενναίοι, πιο ριψοκίνδυνοι και πιο ανδροπρεπείς.

πηγή 

Γιατί τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν καλό στα παιδιά

via

Τα παιχνίδια δεν είναι απλά για να παίζουν τα παιδιά. Ο λόγος ύπαρξης τους είναι πολύ βαθύτερος.
Τα παιχνίδια συμβάλλουν σημαντικά στον σχηματισμό  του μέλλοντος του παιδιού. Τα μαθαίνουν πράγματα για τον κόσμο αλλά και για τους εαυτούς τους. Στέλνουν μηνύματα και επικοινωνούν αξίες. Οι συνετοί γονείς πριν δώσουν ένα παιχνίδι σκέφτονται τι θεμέλια χτίζουν δίνοντας τους ένα παιχνίδι.
 Οι συνετοί γονείς σκέφτονται επίσης την ποσότητα των παιχνιδιών που δίνουν στα παιδιά τους. Παρόλο που τα περισσότερα παιδικά δωμάτια σήμερα είναι γεμάτα με παιχνίδια μέχρι το ταβάνι, οι συνειδητοποιημένοι γονείς μαθαίνουν να περιορίζουν τον αριθμό των παιχνιδιών που έχουν αυτά.

Καταλαβαίνουν ότι τα λιγότερα παιχνίδια θα ωφελήσουν μακροπρόθεσμα τα παιδιά τους:


1) Θα τα μάθουν να είναι πιο δημιουργικά! Τα υπερβολικά πολλά παιχνίδια εμποδίζουν την ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών. Στη Γερμανία έγινε ένα πείραμα (από τους Strick and Schubert) στο οποίο έπεισαν μια τάξη νηπιαγωγείου να απομακρύνει όλα τα παιχνίδια για τρεις μήνες. Παρόλο που στα αρχικά στάδια του πειράματος τα παιδιά βαριόνταν, σύντομα άρχισαν να χρησιμοποιούν το απλούστερο πια περιβάλλον τους για να εφευρίσκουν παιχνίδια, χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους.

2) Μαθαίνουν να μένουν συγκεντρωμένα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όταν ένα παιδί έχει υπερβολικά πολλά παιχνίδια, αρχίζει να ελαττώνεται η προσοχή του. Το παιδί δύσκολα θα μάθει να εκτιμά πραγματικά το παιχνίδι που έχει μπροστά του, όταν υπάρχουν αμέτρητες ακόμα επιλογές στο ράφι.

3) Αποκτούν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες. Τα παιδιά που έχουν λιγότερα παιχνίδια μαθαίνουν να αναπτύσσουν διαπροσωπικές σχέσεις με άλλα παιδιά και με ενήλικες. Μαθαίνουν το πάρε-δώσε ενός σωστού διαλόγου. Υπάρχουν μελέτες που έχουν αποδώσει τη μεγαλύτερη επιτυχία ορισμένων ενηλίκων, τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο κοινωνικό πεδίο, στις παιδικές φιλίες.

4) Μαθαίνουν να προσέχουν καλύτερα τα πράγματά τους. Όταν τα παιδιά έχουν πολλά παιχνίδια, είναι φυσικό να τα φροντίζουν λιγότερο. Δεν θα μάθουν να τα εκτιμούν αν υπάρχει πάντα εύκαιρος ένας αντικαταστάτης. Αν το παιδί σας διαρκώς καταστρέφει τα παιχνίδια του, κρύψτε μερικά. Πολύ γρήγορα θα πάρει το μάθημά του.

5) Αναπτύσσουν μεγαλύτερη αγάπη για το διάβασμα, το γράψιμο και την τέχνη. Αν έχουν λιγότερα παιχνίδια, τα παιδιά θα αγαπήσουν τα βιβλία, τη μουσική και τη ζωγραφική. Η αγάπη για την τέχνη θα τα βοηθήσει να εκτιμήσουν καλύτερα την ομορφιά, το συναίσθημα και την επικοινωνία στον κόσμο τους.

6) Γίνονται πιο επινοητικά. Κατά την εκπαίδευση, δεν δίνεται στους μαθητές κατευθείαν η απάντηση σε ένα πρόβλημα. Τους δίνονται τα εργαλεία για να βρουν την απάντηση μόνοι τους. Η ίδια αρχή μπορεί να εφαρμοστεί στην ψυχαγωγία και στο παιχνίδι. Τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν τα παιδιά επινοητικά, καθώς λύνουν προβλήματα μόνο με τα υλικά που έχουν στα χέρια τους. Και η επινοητικότητα είναι ένα χάρισμα με απεριόριστες δυνατότητες.

7) Τσακώνονται λιγότερο μεταξύ τους. Αυτό μπορεί να ακούγεται παράδοξο, καθώς πολλοί γονείς πιστεύουν ότι τα πολλά παιχνίδια θα οδηγήσουν σε λιγότερους τσακωμούς, μιας και θα υπάρχουν περισσότερες επιλογές. Ωστόσο, συνήθως ισχύει το αντίθετο. Τα αδέλφια τσακώνονται για τα παιχνίδια. Και κάθε φορά που φέρνουμε ένα καινούργιο παιχνίδι στη σχέση τους τους δίνουμε άλλον ένα λόγο να κατοχυρώσουν την ιδιοκτησία τους απέναντι στους υπόλοιπους. Από την άλλη μεριά, τα αδέλφια που έχουν λιγότερα παιχνίδια αναγκάζονται να τα μοιραστούν και να συνεργαστούν.

8) Μαθαίνουν την επιμονή. Τα παιδιά που έχουν υπερβολικά πολλά παιχνίδια τα παρατάνε πολύ εύκολα. Αν έχουν ένα παιχνίδι που δυσκολεύονται να το κατανοήσουν, θα το αφήσουν πολύ γρήγορα στην άκρη για χάρη ενός άλλου, πιο εύκολου. Τα παιδιά που έχουν λιγότερα παιχνίδια μαθαίνουν την επιμονή, την υπομονή και την αποφασιστικότητα.

9) Γίνονται λιγότερο εγωιστές. Τα παιδιά που παίρνουν όλα όσα θέλουν πιστεύουν πως μπορούν να έχουν όλα όσα θέλουν. Αυτή η στάση θα οδηγήσει γρήγορα σε έναν αρρωστημένο (και ανάρμοστο) τρόπο ζωής.

10) Έχουν μεγαλύτερη επαφή με τη φύση. Τα παιδιά που δεν έχουν ένα ολόκληρο υπόγειο γεμάτο παιχνίδια είναι πιθανότερο να παίξουν στο ύπαιθρο και να αναπτύξουν μια βαθιά εκτίμηση για τη φύση. Είναι επίσης περισσότερο πιθανό να ασχοληθούν με τη σωματική άσκηση, πράγμα που οδηγεί σε πιο υγιή και ευτυχισμένα σώματα.

11) Μαθαίνουν να βρίσκουν ικανοποίηση μακριά από το παιχνιδάδικο. Η αληθινή χαρά και ικανοποίηση δεν θα βρεθούν ποτέ στους διαδρόμους ενός παιχνιδάδικου. Τα παιδιά που μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι η απάντηση στις επιθυμίες τους μπορεί να αγοραστεί με χρήματα πιστεύουν το ίδιο ψέμα με τους γονείς τους. Αντιθέτως, τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να ζουν τη ζωή τους μακριά από τον καταναλωτισμό, και να βρίσκουν τη χαρά σε πράγματα που πραγματικά διαρκούν.

12) Ζουν σε ένα καθαρότερο, πιο συμμαζεμένο σπίτι. Αν έχετε παιδιά, ξέρετε ότι τα παιχνίδια μπορούν πολύ γρήγορα να καταλάβουν ένα ολόκληρο σπίτι. Λιγότερα παιχνίδια σημαίνει λιγότερο ακατάστατο, καθαρότερο, πιο υγιές σπίτι.

Ακόμη θυμάμαι την ημέρα που οι γονείς μου μου πήραν το πρώτο μου ηλεκτρονικό! Θυμάμαι την έκσταση που ένιωσα! Την απίστευτη χαρά! Πραγματικά ξεχωριστή ανάμνηση. Θυμάμαι και την δική τους ευχαρίστηση που έκαναν ένα πετυχημένο δώρο! Να σας πω όμως και τι άλλο θυμάμαι; Θυμάμαι να παίζω ώρες, ώρες ατελείωτες! Θυμάμαι την κούραση στα μάτια μου, το κάψιμο που ένοιωθα. Θυμάμαι και κάτι όνειρα που έβλεπα επειδή είχα πάθει εμμονή με το μπαλάκι που δεν έμπαινε στον στόχο! Θυμάμαι με τον αδερφό μου να παίζουμε ξύλο για το ποιος θα παίξει τώρα! Θυμάμαι ένα ολόκληρο καλοκαίρι έτσι. Και μια χαρά πέρασα.

Αυτό φυσικά δεν με έκανε χειρότερο άνθρωπο, αλλά τώρα που το βλέπω ως μητέρα συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό που θέλω για το δικό μου παιδί. Θέλω να παίζει μακρυά από οθόνες. Αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι το παιδί μου να έχει την ιδανική αντίδραση που θα με κάνει ευτυχισμένη, βλέποντας το δώρο μου. Ο σκοπός δεν είναι η δική μου ικανοποίηση που πήρα ένα γαμάτο δώρο.

Ξέρω ότι ο γιος μου θα εκστασιαστεί βλέποντας ένα υπερτέλειο δώρο. 

Αλλά αλήθεια τι πιστεύετε, θα είναι πιο ευτυχισμένος αν κοπανάει τα τεράστια αληθινά drums, σε σχέση με το να κοπανάει έναν κουβά;

Θα αυξηθεί περισσότερο η κινητικότητα του, η φαντασία του, η μουσικότητα του, η μουσική του νοημοσύνη, η ευφυία του ή δεν ξέρω γω άλλο τι;

Όχι! Το παιδί μου ξέρω ότι είναι ευτυχισμένο γιατί έχει ανθρώπους γύρω του που τον αγαπάνε αληθινά και θα του αγόραζαν τον κόσμο όλο και ας μην του παίρνουν τίποτα.
Και αυτό μου φτάνει. 

πηγή

ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ ΕΞΗΓΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ

 Γράφει ο  Θεόδωρος Λάσκαρης

Ονομάζεται  Ida Magli και είναι μία από τις πιο γνωστές ανθρωπολόγους της Ιταλίας. Δίδαξε στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της χώρας της, και  έχει συγγράψει εκατοντάδες έργα που αναλύουν τα κοινωνικά φαινόμενα με την μέθοδο της ανθρωπολογικής επιστήμης. Στο πρόσφατο βιβλίο της με τον τίτλο "Μετά τη Δύση", εξηγεί τους κινδύνους που κρύβουν για την ανθρώπινη ψυχονόητικη υπόσταση και τον Δυτικό πολιτισμό, η επιβολή της ''πολιτικής ορθότητας'' και το πολυπολιτισμικό μοντέλο κοινωνιών.

 Θα αναφέρουμε μερικά αποσπάσματα από αυτό το έργο της ,τα οποία έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί εξετάζουν με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια, τα προαναφερθέντα φαινόμενα:

«Η ''πολιτική ορθότητα'' αποτελεί την πιο ριζική μορφή πλύσης εγκεφάλου που οι κυβερνήτες επέβαλαν ποτέ στους υπηκόους τους. Η αντιστοιχία σκέψης-γλώσσας είναι, πράγματι, πρακτικά αυτόματη• η εισαγωγή μιας εννοιολογικής στρέβλωσης σε αυτήν την αντιστοιχία, σημαίνει ότι κατάσχουμε το φυσικό όργανο της ζωής στο οποίο έχει εναποτεθεί το ανθρώπινο είδος: την προσαρμογή του εγκεφαλικού λογικού συστήματος στην αντίληψη της πραγματικότητας κατά την γλωσσική διατύπωση των εννοιών, εμποδίζοντας έτσι και την οποιαδήποτε αλλαγή ή μετασχηματισμό.

Παράδειγμα: Εκείνο το  άτομο μυρίζει άσχημα; Ναι, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε, οπότε η φράση πρέπει να σβηστεί την στιγμή που γεννιέται εγκεφαλικά, παρόλο που το οσφρητικό μήνυμα έφθασε στον εγκέφαλο μας και είναι ξεκάθαρο. Το αποτέλεσμα θα είναι ότι εμείς θα νοιώθουμε ενοχή για μία αντίληψη της πραγματικότητας, θα αισθανθούμε απογοητευμένοι, γιατί θα είμαστε μονοί με αυτήν την επίγνωση που αποσιωπήθηκε με την βία, και ταυτόχρονα, το άτομο που μυρίζει άσχημα θα συνεχίσει να μην πλένεται καταλήγοντας να  βρωμίσει  μία  ολόκληρη  κοινωνία που τώρα πλέον θα έχει παρατηθεί. »

  Κατανοούμε  λοιπόν, με αυτό το παράδειγμα,  με ποιόν τρόπο τα διάφορα αριστερόστροφα ιδεολογήματα , επηρεάζουν  τους  νεύρο-φυσιολογικούς  μηχανισμούς του ανθρώπου.

Όσον αφορά την μετανάστευση γραφεί: 

Cappella Sistina

«Η αμφιβολία ότι, πράγματι, κανένας δεν θα συλλέξει τα ίχνη της ύπαρξης μας (=του πολιτισμού μας) έγινε με το πέρασμα του χρόνου σχεδόν μία βεβαιότητα. Η  Ευρώπη, ιδιαίτερα  το πιο ελκυστικό, το πιο πλούσιο, το πιο ευάλωτο στις  επιδρομές  μέρος  της (Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία) θα κατοικηθεί στην πλειοψηφία από μουσουλμάνους εξ αφρικής, οι οποίοι θα έχουν την ευχαρίστηση και το καθήκον να εξαλείψουν όλα αυτά που μας ανήκουν. Όταν πλέον θα είναι οι κυρίαρχοι της Ευρώπης, οι μουσουλμάνοι ''δικαίως'' θα καταστρέψουν  την Ευρωπαϊκότητα, όπως συνέβη πάντα όταν ένας πολιτισμός  εισέβαλε μέσα σε έναν άλλο.Πρώτες θα αφανιστούν οι εκκλησίες  με όλα όσα περιέχουν. Έργα ζωγραφικής, αγάλματα, τοιχογραφίες, απαγορευμένα από την Παλαιά διαθήκη ως οποιαδήποτε ''αναπαράσταση'' ή ''εικόνα'', θα εξαφανιστούν μαζί με αυτές. Επίσης τα μουσεία, ο Τζιότο, ο Ραφαήλ…. Ο τρόπος ζωής των μουσουλμάνων, ρυθμισμένος από τους κανόνες που υπαγορεύτηκαν στην αρχαιότητα από  τον Μωυσή στο λαό του, και που ο Μωάμεθ επιβεβαίωσε στο Κοράνι, το οποίο όντας ''ιερό'' πρέπει να τηρείται κατά γράμμα,  θα εμποτίσει το ευρωπαϊκό  περιβάλλον, σβήνοντας  οποιοδήποτε ίχνος  του δικού μας [περιβάλλοντος].»

Η Ida Magli συνεχίζει μιλώντας για την παρακμή του δυτικού πνεύματος:

 «Η Ευρώπη έγινε θηλυκό• η ανικανότητα της να υπερασπίσει τον εαυτό της οφείλεται στην ολική απώλεια εκείνης της Πυγμής, που στο παρελθόν την καθιστούσε μία γεωγραφική-πολιτική-πολιτισμική  οντότητα ''διεισδυτική'' στον υπόλοιπο κόσμο, και όχι ''διεισδυμένη'' από αυτόν. Όλα τα κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά των  'Λευκών '  ως κατακτητών, αλλά και ως  φορέων πολιτισμού, εξαφανίστηκαν.

Ο σχετικισμός (=όλες οι θρησκείες είναι ισότιμες) της Εκκλησίας (εννοεί του Οικουμενισμού) είναι ένα άλλο από τα στοιχεία της παρακμής. Οι κυβερνήτες, οι δημοσιογράφοι και ο ευρωπαϊκός κλήρος, σπρώχνουν κάθε ημέρα την ήπειρο τους στο να χάσει τα χαρακτηριστικά της, για να την ενοποιήσουν και να την ομολογοποιήσουν με τον υπόλοιπο κόσμο. Φυσικά αυτό σημαίνει ότι θέλουν το τέλος όχι μόνον του Χριστιανισμού, αλλά όλου του ευρωπαϊκού πολιτισμού, το τέλος των ''λευκών''…. δεν πρέπει να φοβόμαστε να προφέρουμε  τον ορό ''λευκοί'': η αντικειμενικότητα στην γνώση είναι μία θετική αξία για όλους, όποιο και αν είναι το χρώμα του δέρματος τους. Είναι οι άνθρωποι που δημιούργησαν τους πολιτισμούς: εκείνος  ο ευρωπαϊκός δημιουργήθηκε από λευκούς.»

Η ανθρωπολόγος , στις επόμενες σελίδες μας εξηγεί  τον  λόγο για τον οποίο οι πολιτισμικές  και μορφολογικές  διαφορές μεταξύ των λαών δεν είναι τυχαίες , αλλά είναι  αλληλένδετες  με την οργανική   συνύπαρξη  περισσότερων ατόμων εντός  της ίδιας  κοινωνικής ομάδας: 

«Κατ’ αρχάς  στο επικοινωνιακό επίπεδο• τονισμοί, διαμορφώσεις και αλλοιώσεις  του φωνητικού ύφους, στους δυτικούς συμπίπτουν με ορισμένους σημασιολογικούς και συμπεριφοριστικούς  κανόνες , στους οποίους είμαστε συνηθισμένοι από πάντα  για τον λόγο ότι είμαστε δυτικοί. Και ακριβώς  επειδή σε άλλα μέρη  ισχύουν  διαφορετικοί κανόνες, η πολυπολιτισμικότητα είναι καθαρή τρέλα. Περνώντας σε έναν διαφορετικό πολιτισμό, είναι προφανές ότι εάν ο συνομιλητής όσο περισσότερο θυμώνει τόσο περισσότερο χαμηλώνει την φωνή του, εμείς δεν θα αντιληφθούμε τον κίνδυνο. (Σημ. μετ. Πόσα  πράγματα αγνοούν  οι  διάφορες  ιδεολογίες). Πρόκειται για συμπεριφορές  μη συνειδητές και αναγκαστικές, που υπάρχουν σε όλους τους λαούς, διαφορετικές από λαό σε λαό, τις οποίες κάθε άτομο ακολουθεί τόσο φυσικά, που δεν γνωρίζουμε μέχρι ποίου σημείου δεν πρόκειται για μία βιοπολιτισμική κληρονομιά. Θα ήταν σημαντικό να το ανακαλύψουμε…. αλλά είναι ακριβώς αυτό που οι δυτικοί κυβερνήτες δεν θέλουν: να υπάρχει η επιστημονική επιβεβαίωση για κάτι που όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, διαισθάνονται: δηλαδή, ότι τα βασικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά μπορούν να είναι, ή για να το πω καλυτέρα, είναι  κληρονομικά.»
 

Βλέπουμε με πόσο σαφή τρόπο, η επιστημονική παρατήρηση γκρεμίζει όλες τις ανόητες αριστερόστροφες θεωρίες, και μας παρουσιάζει τις ανθρώπινες κοινωνίες όπως πραγματικά είναι.

Η Ida Magli καταλήγει: «είναι προφανές λοιπόν ότι, εάν δεν γνωρίζουμε τις σημασίες αυτών των συμπεριφορών, μπορούμε με ευκολία να οδηγηθούμε σε μεγάλα επικοινωνιακά λάθη .Η ολοένα  και πιο μαζική παρουσία πολλών ξένων λαών, φορέων  ''φωνητικών τόνων'' και ''μιμήσεων'' πολύ διαφορετικών  από  τις ευρωπαϊκές, και αντιλαμβανόμενες από τον καθένα στις σημασίες της αντίστοιχης γλώσσας ως 'επιθετικές', 'προσβλητικές', 'επικίνδυνες', 'ψυχρές', κλπ, συνέβαλε, με την πιο σιωπηρή και κρυφή μορφή, στην αμφιβολία, στην αβεβαιότητα, στον θρυμματισμό  της  εμπιστοσύνης  στον εαυτό μας, και στον πολιτισμό μας. Και είναι το κλίμα της  συνεχούς  ανασφάλειας, αβεβαιότητας , συγκινησιακής δυστονίας προς ένα περιβάλλον που κάποτε αισθανόμαστε φιλικό, οικογενειακό και οικείο, ενώ  τώρα το αισθανόμαστε  ξένο,  η  απόδειξη  γι΄ αυτό που μας κάνουν.»

Ο  έχων ώτα ακούειν ακουέτω!

πηγή 

ΑΝΕΒΗΚΕ ΨΗΛΑ ΣΕ ΓΕΡΑΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΩΓΜΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 

Την συγκλονιστική πραγματικά είδηση ότι πριν από λίγες μέρες κάποιος, προφανώς μη μουσουλμάνος, στην κεντρική πλατεία της Άγκυρας, Kızılay, ανέβηκε σε ένα γερανό ανυψωτήρα και από πολύ ψηλά με ένα μεγάλο πανό με το οποίο εκδήλωνε την αγάπη του στον Σταυρό, στον Ιησού Χριστό και στην Παναγία, διαμαρτυρήθηκε για την καταπίεση των χριστιανών στην Τουρκία.



Την πραγματικά πολύ εντυπωσιακή αυτή είδηση, την έκανε γνωστή η τουρκική εφημερίδα, Posta. Η τουρκική εφημερίδα στο ρεπορτάζ της ανέφερε ότι κάποιος άγνωστος πριν από λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 30 Σεπτεμβρίου, ανέβηκε σε ένα γερανό ανυψωτήρα στην κεντρική πλατεία της τουρκικής πρωτεύουσας με ένα μακρύ πανό το οποίο είχε τον εσταυρωμένο Ιησού Χριστό. Το πανό αυτό, που το κρέμασε έτσι ώστε να φαίνεται στον κόσμο κάτω στην πλατεία, έγραφε τα εξής πολύ εντυπωσιακά και χαρακτηριστικά : «Είμαστε άπιστοι. Η ένοχη μας είναι η αγάπη του Ιησού. Εμείς αγαπάμε την Τουρκία, αλλά εσείς δεν μας αγαπάτε. Αυτή είναι η φωνή της δικαιοσύνης σε αυτή την χώρα ;»
Μόλις τον πήραν είδηση κάποιοι περαστικοί από κάτω και έγινε γνωστή η εμφάνιση του στην άκρη του γερανού ανυψωτήρα σε αυτό το πολύ κεντρικό σημείο της Άγκυρας, αμέσως έφτασε εκεί ισχυρή αστυνομική δύναμη, αποκλείστηκαν οι γύρω δρόμοι και κόπηκε η κυκλοφορία των οχημάτων προκαλώντας μεγάλο μποτιλιάρισμα. Πολλοί Τούρκοι έτρεχαν να δουν τι συμβαίνει και έκπληκτοι αντίκριζαν το θέαμα κάποιου άγνωστου στην άκρη του γερανού να έχει μπροστά του τον εσταυρωμένο και να ατενίζει επικίνδυνα το κενό. Ειδοποιήθηκε η πυροσβεστική υπηρεσία και αμέσως έφτασαν σκάλες της πυροσβεστικής που με μεγάλη προσπάθεια πλησίασαν τον άγνωστο ο οποίος με αυτόν τον πολύ εντυπωσιακό τρόπο διαδήλωνε την μεγάλη καταπίεση της χριστιανικής του πίστης και προσπάθησαν να τον πείσουν να κατέβη κάτω. Τελικά μετά από κάποια ώρα συζήτησης, οι πυροσβέστες κατάφεραν να τον κατεβάσουν και τον παρέδωσαν στις αστυνομικές αρχές που αμέσως τον συνέλαβαν.

Μεγάλη εντύπωση όμως έκανε στους αστυνομικούς τα γραφόμενα στο πανό που πρόβαλαν με αυτόν τον πολύ εντυπωσιακό τρόπο την θρησκευτική καταπίεση των μη μουσουλμάνων που υπάρχει σήμερα στην Τουρκία από κάποιο, που προφανώς λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων έχει υποστεί τα πάνδεινα από τις αρχές στην υποτιθέμενη θρησκευτική ελευθερία της Τουρκίας. Η πρόθεση του όπως αναφέρθηκε, ήταν με την επικίνδυνη αυτή του ενέργεια να δείξει πως στην Τουρκία δεν υπάρχει δικαιοσύνη και όποιος δεν είναι μουσουλμάνους διώκεται συνεχώς σε κάθε του βήμα. Φυσικά αυτή τη είδηση δεν θα την δείτε πουθενά σε κανένα καθεστωτικό «ελληνικό» ΜΜΕ.
Και ενώ στην γειτονική ισλαμική Τουρκία κάποιοι είναι πρόθυμοι να θυσιαστούν ακόμα και να πέσουν στο κενό για την χριστιανική τους πίστη, εμείς εδώ στην Ελλάδα ζαλισμένοι από τον ευρωπαϊκό μας εκσυγχρονισμό, έχουμε ξεπουλήσει όλα τα πιστεύω μας ούτε καν για… τριάντα αργύρια. Τι άλλο να πούμε!
Αλλοίμονο μας!
 

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Ζητούμε συγνώμη αν οι κραυγές μας ενοχλούν την ακοή σας...θα προσπαθήσουμε να πεθάνουμε αθόρυβα!

Καλότυχη η ψυχή που αγαπά τον αδελφό της, γιατί ο αδελφός μας είναι η ζωή μας.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

ΗΠΑ: Έγγραφο προς τους δασκάλους για την εξάλειψη των «στερεοτύπων»: Τέρμα οι λέξεις «αγόρια» και «κορίτσια». Θα αποκαλείτε τους μαθητές «μωβ πιγκουίνους»

Λέει ο γιατρός : «Συγχαρητήρια κύριε, η σύζυγός σας μόλις γέννησε ένα υγιές μωρό»

Άντρας: «Ω, σας ευχαριστώ γιατρέ! Είναι αγόρι ή κορίτσι;»

Γιατρός: «Εμείς δεν χρησιμοποιούμε τέτοια φασιστική γλώσσα εδώ κύριε, η σύζυγός σας έχει γεννήσει ένα μωβ πιγκουίνο και θα έπρεπε να το γνωρίζετε!»

Άλλη μια συνηθισμένη ημέρα στο Προοδευτικό Χαλιφάτο της Πολιτικής Ορθότητας

Μια σχολική περιφέρεια στη Νεμπράσκα των ΗΠΑ απέστειλε στους εκπαιδευτικούς μέσης εκπαίδευσης ένα έγγραφο που τους συμβουλεύει να χρησιμοποιούν εκφράσεις για «φύλο χωρίς αποκλεισμούς», όπως «μωβ πιγκουίνοι», αντί για εκφράσεις «φύλου» όπως «αγόρια και κορίτσια».

«Αποφύγετε να ζητάτε από τα παιδιά να παραταχθούν ως αγόρια και ως κορίτσια ή να τους χωρίζετε με βάση το φύλο», λέει ένα έγγραφο κατάρτισης που συντάχθηκε από το Gender Spectrum και δόθηκε στο διδακτικό προσωπικό των Δημόσιων Σχολείων του Λίνκολν, σύμφωνα με το National Review.

«Αντ’ αυτού, χρησιμοποιείστε πράγματα “περίεργα, ακόμα και την ημερομηνία γέννησης” ή “τι θα επιλέγατε: skateboards ή ποδήλατα / γάλα ή χυμό / σκύλους ή γάτες / καλοκαίρι ή χειμώνα / να μιλάτε ή να ακούτε ”. Προσκαλέστε τους μαθητές να καταλήξουν οι ίδιοι σε επιλογές.

Τα έγγραφα καθοδηγούν επίσης τους εκπαιδευτικούς να μην χρησιμοποιούν φράσεις όπως "αγόρια και κορίτσια", "εσείς παιδιά" ("you guys"), "κυρίες και κύριοι".

«Αντίθετα να λέτε πράγματα όπως, “καλώ όλους τους αναγνώστες” ή “έι,  κατασκηνωτές” ή “θα μπορούσαν όλοι οι αθλητές να έρθουν εδώ”. Δημιουργήστε ονόματα στην τάξη και στη συνέχεια ζητήστε από όλους τους “μωβ πιγκουίνους” να συναντηθούν στο χαλί».

Επιπλέον, δηλώνει: «Βοηθήστε τους μαθητές να αναγνωρίσουν τη γλώσσα “όλα ή τίποτα”, βοηθώντας τους να κατανοήσουν τη διαφορά μεταξύ των προτύπων και των κανόνων. Διδάξτε τους φράσεις όπως “Αυτό μπορεί να ισχύει για μερικούς ανθρώπους, αλλά όχι όλους τους ανθρώπους” ή “συχνά, αλλά όχι πάντα” ή  “πιο συχνά και λιγότερο συχνά”. Αποφύγετε τη χρήση της λέξης «κανονική» για να καθορίσετε συμπεριφορές.

Μετά από αντιρρήσεις που προβλήθηκαν, ο Έφορος Δημοσίων Σχολείων του Λίνκολν, Steve Joel, εξήγησε ότι το υλικό δόθηκε από μέλη της επιτροπής στο Irving Middle School, που κλήθηκαν να εξετάσουν ζητήματα αμεροληψίας που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τους μαθητές. Τα μέλη της επιτροπής έδωσαν το υλικό στο προσωπικό για συζήτηση και εξέταση και δεν το υιοθέτησαν ως πολιτική, είπε ο Joel.

Ο Joel είπε, επίσης, ότι οι υπεύθυνοι είναι αποφασισμένοι να κάνουν κάθε μαθητή να αισθάνεται άνετα. «Έχουμε 39.000 μαθητές. Θέλουμε κάθε ένας από αυτούς να είναι επιτυχής. Δεν θέλουμε κανένα παιδί ποτέ να αισθανθεί ότι δεν ανήκει στα σχολεία μας».

Ερωτηθείς αν ξέρει πόσοι μαθητές αυτοπροσδιορίζονται ως κάτι άλλο εκτός από αγόρι ή κορίτσι, ο Joel είπε, «Αυτά δεν είναι στοιχεία που συλλέγουμε συνήθως. Δεν ρωτάμε».

 πηγή