Ευανθία Ρεμπούτσικα / Evanthia Reboutsika - The Traveller (Gezgin)

Οι μεγαλύτερες καταστροφές πάντοτε έγιναν απ” αυτούς που νόμιζαν πως κάνουν το καλό, που μιλούσαν δίχως να τους έχει μιλήσει πριν ο Χριστός να μην τους έχει πει ούτε μια λέξη. Αυτοί τιμώρησαν τον Χριστό που δεν τους μίλησε κι έκαμαν τους ανθρώπους τόσο φτωχούς, με τα συχνά νομοθετήματα και τις απαγορεύσεις. Κουράστηκαν και κούρασαν γιατί δεν ήσαν άγιοι, γιατί οι άγιοι δεν ανεβαίνουν μόνοι τους ψηλά.

μοναχός Μωυσής αγιορείτης, Αθωνικά ποιήματα, Αρμός 1995

Χριστούγεννα για ένα ετοιμοθάνατο αγοράκι

Ο μικρός Ethan βρίσκεται πια στον Ουρανό και μαζί με τους Αγγέλους θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα

Boy with cancer dies after town celebrates holidays early

     

Μια ολόκληρη πόλη γιόρτασε από τώρα τα Χριστούγεννα
για ένα τετράχρονο ετοιμοθάνατο αγοράκι

Στην μικρή πόλη West Jordan της Γιούτα των ΗΠΑ, οι κάτοικοι αποφάσισαν να κάνουν κάτι ξεχωριστό για να ευχαριστήσουν έναν 4χρονο που οι γιατροί του έχουν δώσει λίγες μέρες ζωής.
Το μικρό αγοράκι που ονομάζεται Ethan Van πάσχει από λευχαιμία και οι γιατροί ενημέρωσαν την οικογένεια ότι είναι πολύ πιθανό να μην γιορτάσει ξανά τα Χριστούγεννα.
Το 4χρονο παιδί παλεύει με τον καρκίνο από τα δύο του χρόνια και πρόσφατα πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο, αφού δεν υπάρχει θεραπεία για την ασθένειά του.

Έτσι, οι κάτοικοι της μικρής πόλης αποφάσισαν να του προσφέρουν αυτό το ξεχωριστό δώρο, στολίζοντας τα σπίτια τους γιορτινά σαν να ήταν Χριστούγεννα.
Και όχι μόνο αυτό. Ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός παίζει χριστουγεννιάτικα τραγούδια, ενώ ένας Αη Βασίλης και περίπου 150 άνθρωποι μαζεύτηκαν και τραγούδησαν τα κάλαντα στον μικρό Ethan.
«Το πρόσωπό του φώτισε. Είναι πολύ χαρούμενος», ανέφερε η μητέρα του Jennifer. «Είναι μια πολύ δύσκολη στιγμή, αλλά μας ενθαρρύνει η αγάπη και η στήριξη όλου του κόσμου».
πηγή 

Νίκος Μπογιόπουλος : Τι κρίνεται;

Πρώτο:

 Κάθε ψήφος υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας στις 17 του μήνα και στις επόμενες συνεδριάσεις που θα ακολουθήσουν θα είναι ψήφος υπέρ της πολιτικής που ευθύνεται για το 1,5 εκατομμύριο άνεργους. 

Για τα 700.000 υποσιτισμένα παιδιά.

 Για τα μαγκάλια.

 Για τα 6,3 εκατομμύρια Έλληνες που ζουν στη φτώχεια. 

Για τους λεηλατημένους μισθούς και συντάξεις. 

Θα είναι ψήφος υπέρ των τραπεζιτών, των εργολάβων, των «επενδυτών» και της προστατευμένης υπό το Αγγλικό Δίκαιο, ντόπιας και ξένης, ακρίδας που ρημάζει τον τόπο.

    Θα είναι ψήφος που λίγη σημασία θα έχει αν

είναι «εξαγορασμένη» από τη στιγμή που - καθόλα έντιμα, νόμιμα και ηθικά - θα έχει κατατεθεί υπέρ των «κορακιών» και των «όρνεων» των περίφημων «Αγορών». Υπέρ αυτών που πέντε χρόνια τώρα βαφτίζουν «σωτηρία» την πολιτική της καταστροφής, βγάζοντας τα σπασμένα της κρίσης (που τα ίδια τα «κοράκια» προκάλεσαν) πάνω στις πλάτες των αιώνιων υποζυγίων.

     Δεύτερο: Κάθε ψήφος υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, εκτός από ψήφος επικρότησης όσων προηγήθηκαν, θα είναι ψήφος υπέρ της συνέχισης της ίδιας ανελέητης πολιτικής, αλλά με ακόμα μεγαλύτερη ένταση! Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι αν τα Μνημόνια που προηγήθηκαν συνιστούσαν ένα αντικοινωνικό τσουνάμι, η προαποφασισμένη επιβολή του νέου Μνημονίου υπό την κωδική ονομασία «προληπτική γραμμή πίστωσης» ισοδυναμεί, πλέον μεκοινωνικό Αρμαγεδδώνα.

    Το «τέλος του Μνημονίου» για το οποίο και πάλι χτες μίλησε ο πρωθυπουργός περιλαμβάνει από αύξηση ΦΠΑ μέχρι νέους δυσβάσταχτους φόρους και χαράτσια και από νέες μειώσεις μισθών μέχρι πλήρη κατάργηση των συντάξεων και απόλυτη υπαγωγή των εργασιακών δικαιωμάτων στην εποχή της δουλοκτησίας!

    Τρίτο: Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι για να προχωρήσει σε μια τέτοια ολοκληρωτικού τύπου σάρωση των λαϊκών δικαιωμάτων έχει την ανάγκη να αποσπάσει κάποιου τύπου «νομιμοποίηση». Γνωρίζει ότι τέτοια νομιμοποίηση δεν μπορεί να λάβει τούτη την ώρα από την κοινωνία. Γι’ αυτό επιλέγει το «μπάι πας» της προεδρικής εκλογής ώστε να καταφέρει να παραμείνει ακόμα 1,5 χρόνο στην διακυβέρνηση.

     Όμως: Η παρούσα Βουλή δεν διαθέτει την ουσιαστική πολιτική νομιμοποίηση να εκλέξει Πρόεδρο. Εξηγούμαστε: Η «τυπική δημοκρατία», όπως έλεγε ο Βενιζέλος κατά την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου, μπορεί πράγματι να διαθέτει τις δυνατότητες ώστε η αριθμητική των κουκιών να υπερσκελίσει την πολιτική αριθμητική, να γράψει στα παλιά της τα παπούτσια την πραγματική πολιτική βούληση του εκλογικού σώματος.

    Αλλά το ερώτημα που αναδεικνύεται ενόψει των διεργασιών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν είναι αν η δημοκρατία στην οποία ομνύουν οι συγκυβερνώντες διαθέτει  κοινοβουλευτικές «εξόδους ασφαλείας» για να μετατραπεί στο αντίθετό της. Το ερώτημα που αναδεικνύεται είναι αν η κοινοβουλευτική δημοκρατία των Πράξεων Νομοθετικών Περιεχομένων είναι εκείνη η δημοκρατία που ταυτίζεται με την επαγγελία του «κυρίαρχου λαού» (σ.σ.: προσωπικά δεν περιμέναμε τα της εκλογής του Προέδρου ούτε για να τεθεί ούτε πολύ περισσότερο για να απαντηθεί αυτό το από συστάσεως αστικής δημοκρατίας απαντημένο ερώτημα, αλλά τούτο είναι αντικείμενο επόμενου σημειώματος της στήλης).

    Υπάρχει, λοιπόν, ένα εξόφθαλμο ζήτημα: Πριν από μερικούς μήνες έγιναν εκλογές. Το εκλογικό σώμα απεφάνθη. Επομένως, οι επιδιδόμενοι σε πολιτικά παίγνια περί τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας αναζητώντας (;) «Τσιριμώκους», πώς ακριβώς εννοούν τη συνταγματική επιταγή περί «κυρίαρχου λαού», από τη στιγμή που ο «κυρίαρχος λαός» τούς έστειλε και τους δυο μαζί στο 30%;

    Ως εκ τούτου: Ναι, στην προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία η αρμοδιότητα εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας εμπίπτει και αφορά αποκλειστικώς στο Κοινοβούλιο. Από εκεί περνά η εκλογή αλλά και η νομιμοποίηση του εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας. Μόνο που στην παρούσα πολιτική φάση η συγκυβέρνηση, αλλά και σύνθεση του Κοινοβουλίου, δεν διαθέτουν κανένα, μα κανένα, όχι τυπικό αλλά ουσιαστικό κοινοβουλευτικό έρεισμα να εκλέξουν Πρόεδρο. Διότι, πολύ απλά, είναι η ίδια η συγκυβέρνηση που δεν διαθέτει ουσιαστική κοινοβουλευτική νομιμοποίηση, είναι η ίδια η σύνθεση του Κοινοβουλίου που δεν αντιστοιχεί στις λαϊκές διαθέσεις. Υπάρχει αδιάψευστος μάρτυς; Υπάρχει. Είναι η πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία στις ευρωεκλογές.

    Τέταρτο: Αν η συγκυβέρνηση καταφέρει να προσεταιριστεί μέρος της κινούμενης άμμου που συγκροτείται από τους ανεξαρτητοποιημένους βουλευτές στο Κοινοβούλιο, ανοίγει – αντικειμενικά – ένας νέος κύκλος μεγαλύτερης απαξίωσης της πολιτικής μέσα από τις αιτιάσεις για «ομιχλώδεις» διαδικασίες.

    Ανεξαρτήτως του τι θα συμβεί είναι σίγουρο: Όποτε υπήρξε ομίχλη στην πολιτική, τότε είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι πίσω από την πολιτική ομίχλη, ενίοτε, κρύβονταν δυσώδες παρασκήνιο, «αντίτιμα», παροχές, αντιπαροχές ή «απλή κα καλή» ιδιοτέλεια...

    Πέμπτο: Η μη εκλογή Προέδρου οδηγεί σε εκλογές. Σε ό,τι αφορά την τακτική της συγκυβέρνησης σε αυτή τη δεύτερη ενδεχόμενη φάση, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο: Όσα γνωρίσαμε σε επίπεδο κινδυνολογίας, εκβιαστικών διλημμάτων και πόλωσης στις προ διετίας εκλογές θα ωχριούν μπροστά σε όσα θα γίνουν τώρα.

    Τα «Μνημόνια ή τανκς» και τα «Μνημόνια ή «χάος» που ακούσαμε τότε, θα αποτελούν «πταίσμα» μπροστά στα όσα θα ακολουθήσουν ώστε να καταφέρουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να αποσπάσουν τη συναίνεση μιας τρομοκρατημένης κοινωνίας για την συνέχιση μιας πολιτικής που την εξαθλιώνει.

    Έκτο: Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση εκείνο που κρίνεται δεν είναι μονοσήμαντα το «ποιά κυβέρνηση». Κρίνεται, βασικά, το «ποια πολιτική». Αν αυτό ίσχυε μια φορά στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, στην παρούσα φάση ισχύει χίλιες φορές. Το παρελθόν είναι ασφαλής μάρτυρας: Η εμπειρία από την εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία, ακόμα – ακόμα η εμπειρία των τριών διαφορετικών κυβερνήσεων της εποχής των Μνημονίων (Παπανδρέου, Παπαδήμος, Σαμαράς) πείθει ότι ο λαός δεν έχει ανάγκη «αλλαγής κυβέρνησης». Έχει ανάγκη από αλλαγή πολιτικής.

    Η αλλαγή πολιτικής δεν θα έρθει ποτέ με τον λαό παθητικό παρατηρητή των πολιτικών εξελίξεων, με τον περιορισμό του στη θέση του ψηφοφόρου και με την παραίτησή του από την ιδιότητα του διαδηλωτή, του απεργού, του διεκδικητή της «άλλης πολιτικής» στο δρόμο, στο γραφείο, στους τόπους δουλειάς, στη γειτονιά, παντού.    

    Έβδομο: Το πλαίσιο που έχει τεθεί από τους κατά τα άλλα εταίρους, συμμάχους και φίλους είναι κάτι παραπάνω από ασφυκτικό. Με απόλυτη ευθύνη, φυσικά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, αφού αυτές τις συμμαχίες και αυτό το πλαίσιο πορείας της χώρας έχει επιλέξει.  Υπό το ασφυκτικό λοιπόν πλαίσιο που όρισε η πολιτική του «ανήκομεν εις την Δύσιν» και του«τοις κείνων (σσ: των «Αγορών») ρήμασι πειθόμενοι», η κυβέρνηση αναζητά μια νομιμοποίηση για τη συνέχιση της πολιτικής της, όχι από την κοινωνία, αλλά από την Βουλή με μοχλό την εκλογή Προέδρου.  

    Σε κάθε περίπτωση, όμως, είτε εκλεγεί Πρόεδρος είτε όχι και πάμε σε εθνικές εκλογές, το ασφυκτικό πλαίσιο παραμένει. Και αυτό δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση. Αυτό αφορά και την αξιωματική αντιπολίτευση, από τη στιγμή που έχει δηλώσει ότι η παραμονή της Ελλάδας σε ΕΕ, σε ΕΚΤ και ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται.Αν, όμως, δεν αμφισβητείται το πλαίσιο, τότε δεν αμφισβητείται και η δυνατότητα εκείνων που ορίζουν την ευρυχωρία του να τη συστέλλουν ή να τη διαστέλλουν κατά το δοκούν.

    Όγδοο: Να λοιπόν γιατί όλα αυτά είναι μια καλή ευκαιρία για τον ελληνικό λαό να ξανασκεφτεί και να τοποθετηθεί. Όχι μόνο για το ποια κυβέρνηση θα διαχειρίζεται την ασφυξία, αλλά – και πρωτίστως - για το ποιά πολιτική είναι εκείνη που ανοίγει δίοδο εκτός του ασφυκτικού πλαισίου.

    Μια τέτοια συζήτηση – στην οποία ως στήλη φιλοδοξούμε να συμβάλουμε – θα ήταν πολλαπλά ωφέλιμη. 

πηγή

…μετανοείτε!

πηγή

Νίκος Ρωμανός: Η «καλύτερη» διαφήμιση για το ηλεκτρονικό βραχιολάκι...

Η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού έληξε με την επέκταση του μέτρου του ηλεκτρονικού βραχιολιού και στην περίπτωσή του. Πήρε τόσο μεγάλη δημοσιότητα η απεργία πείνας του (το «πρόβλημα»), που στη συνέχεια αντίστοιχη δημοσιότητα θα λάβει και το μέτρο του ηλεκτρονικού βραχιολιού (η «λύση» του «προβλήματος»). Πως γίνεται και σε όλα τα προβλήματα η λύση να είναι η επέκταση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης, δεν μπορούμε να το καταλάβουμε.

Εμείς πάντως επιμένουμε στις απόψεις που είχαμε εκφράσει σε παλαιότερα κείμενά μας για το ηλεκτρονικό βραχιολάκι. Δείτε επίσης και μερικά σχόλια αναγνωστών για το θέμα που βρήκαμε στο διαδίκτυο και μας εκφράζουν:

α) «Εφαρμόζονται συστήματα παρακολούθησης και γεωεντοπισμού αρχικά στους «κακούς» (δηλ. τους κρατούμενους) που αιτούνται αδείας. Για τους «καλούς»; ε! ας γίνει η αρχή από τους «κακούς» και αργότερα βλέπουμε πως θα εφαρμοστεί και στους «καλούς»…»

β) Κατά πόσον δεν αποτελούν προπόνηση, δοκιμαστική εφαρμογή, για τους εκτός φυλακής;

γ) Ετσι που λετε, απο τα αδεσποτα ηρθε και στον ανθρωπο… Να θυμαστε… όλα γινονται για εμας, για την ασφαλεια μας!!


δ) Είναι σίγουρα αποτελεσματικά αυτά τα μέσα; Είναι αδύνατον οι έχοντες χρήμα να λαδώνουν τους διαχειριστές των συστημάτων, αυτά να γράφουν ότι είναι υπό περιορισμόν, αλλά οι φυλακισμένοι να περιφέρονται ελεύθερα; (ιδιαίτερα εάν είναι υπό την εποπτεία ιδιωτικών εταιρειών, ή οι πληροφορίες που καταγράφονται, περνούν μέσα από ιδιωτικά πληροφοριακά δίκτυα),

Τέλος εκφράζουμε την απορία μας, πως ένας άνθρωπος που λέει ότι αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, προσφέρεται ως «πειραματόζωο» για να δοκιμαστούν επάνω του τα πλέον φρικτά μέσα ηλεκτρονικής παρακολούθησης του ανθρώπου (το τσιπάκι), δηλ ενός συστήματος με το οποίο επιτυγχάνεται δραστικός περιορισμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων …



Ο Ρωμανός κέρδισε – Με βραχιολάκι θα παρακολουθεί μαθήματα

Συμφωνεί ο ΣΥΡΙΖΑ με την τροπολογία του υπουργού Δικαιοσύνης Χαράλαμπου Αθανασίου για το ζήτημα του Νίκου Ρωμανού και κάλεσε τον 21χρονο να σταματήσει την απεργία πείνας και δίψας που κάνει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για νίκη του Νίκου Ρωμανού, νίκη της δημοκρατίας, αλλά και του κοινοβουλευτισμού.



Οι επικοινωνίες Τσίπρα-Βενιζέλου-Παπούλια-Σαμαρά

Λίγο πριν ξεκινήσει η ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή για την τροπολογία για την εξ αποστάσεως φοίτηση των κρατουμένων, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ τηλεφώνησε στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, ζητώντας τους να συμβάλουν στην εξεύρεση λύσης. Ο κ. Τσίπρας, σύμφωνα με πληροφορίες, είπε στον κ. Παπούλια: «Κύριε Πρόεδρε, αυτό που προέχει είναι η ανθρώπινη ζωή. Πρέπει να βρεθεί λύση».

Ο Κάρολος Παπούλιας είχε επικοινωνία και με τον πρωθυπουργό, στον οποίο, σύμωνα με πληροφορίες, είπε πως «πρέπει να βρεθεί λύση για τον Ρωμανό με τρόπο ικανοποιητικό».

Η τροπολογία Αθανασίου

Ο υπουργός Δικαιοσύνης κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην Ολομέλεια σήμερα, σε μια προσπάθεια να βρεθεί λύση, κατέθεσε τροπολογία η οποία προβλέπει τη χορήγηση εκπαιδευτικών αδειών σε κρατούμενους φοιτητές με ηλεκτρονική παρακολούθηση (βραχιολάκι), με την προϋπόθεση να έχουν ολοκληρώσει εξ αποστάσεως την επιτυχή παρακολούθηση του 1/3 των μαθημάτων ανά εξάμηνο.

Με απλά λόγια, προβλέπει την παρακολούθηση του εξαμήνου επί ένα δίμηνο εξ αποστάσεως και το υπόλοιπο τετράμηνο, αν τα έχει πάει καλά το προηγούμενο διάστημα, να λαμβάνει εκπαιδευτική άδεια, να φορά βραχιολάκι και να πηγαίνει στο πανεπιστήμιό του.

Μετά την κατάθεση της τροπολογίας ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε διακοπή της συνεδρίασης επί ένα τέταρτο για να μελετήσει την τροπολογία και μόλις ξεκίνησε ξανά ανακοίνωσε ότι συμφωνεί. Η τροπολογία πέρασε και τελικά δεν έγινε ονομαστική ψηφοφορία.

Λίγα λεπτά αργότερα έγινε γνωστό ότι ο Νίκος Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας.

Αυτή είναι η τροπολογία που κατέθεσε ο Αθανασίου στη Βουλή:

΄Αγιε Λευτεράκη, το νου σου....

Αυτό είναι ένα πολύ παλιό, μικρό προσκυνητάρι στο πεζοδρόμιο του δημαρχείου της πόλης μας, τόσο μικρό μάλιστα που -σχεδόν- δεν το προσέχεις.

Φτιαγμένο από κουρασμένο πια (από βροχές, χιόνια, ήλιους και αναμνήσεις) μάρμαρο, μαυρισμένο από το καυσαέριο της λεωφόρου, τιμάται στο όνομα του Αγίου Ελευθερίου που μια χάρτινη εικόνα του ακόμη αντέχει -πίσω από ένα τζάμι- να βλέπει τους ανθρώπους της πόλης να αδιαφορούν.

Από την εποχή που εκεί ήταν οι φυλακές, έχει απομείνει, στη μέση της συνεχούς κίνησης, ο Άγιος.

Όταν πεζοπορώ και περνώ δίπλα του, τον χαιρετώ, του λέω αυτό που είπε κάποτε η φιλενάδα μου "Άγιε Ελευθέριε λευτέρωσέ μας από τα πάθη μας" και θυμάμαι μια πικρή ιστορία που έλεγε η γιαγιά για μια γειτόνισσα -χρόνια πια πεθαμένη-. 

"Την βλέπεις αυτή;" έλεγε. "Ήταν χρόνια στις φυλακές, στον Άγιο Ελευθέριο. Είχε σφάξει τον άντρα της. Και μετά έμεινε και σαν καθαρίστρια εκεί."

Εγώ πάλι δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ήταν δυνατόν να είναι κακούργα μια γερόντισσα που χαμογελούσε και μου έλεγε "Λενάκι, τί κάνεις;" 

Ας είναι...Θεού κατανοήσεις αυτές και είθε Εκείνος να συγχώρησε τα κρίματά της και να την αναπαύει με τις πρεσβείες του Αγίου, που την έβλεπε να στίβει το σφουγγαρόπανο -σίγουρα- με δακρύοντες στεναγμούς και οφθαλμούς...

Του λέω και για τούτη του Αγίου, του λέω και για την κόρη και την εγγονή της που βασανίζονται στο παλιό, μικρό σπιτάκι που λίγο μεγάλωσε πια, λες, ανάλογα με τα μεγάλα βάσανα που περνούν οι ένοικοι.

Καμιά φορά του μιλάω για το παλιό παζάρι, την εμποροπανήγυρη, που γινόταν στον χώρο όταν πήραν από κει τις φυλακές, του λέω για τις φαλακρές κούκλες που μου αγόραζαν, για τα αυτοκινητάκια του αδελφού μου, για τον φαρσαλινό χαλβά και για την αθωότητα που ξεπουλήσαμε όταν έσπασαν οι κούκλες, όταν μετακόμισε το παζάρι, όταν μεγαλώσαμε και μίκρυνε η καρδιά μας και μαζί της και ο κόσμος του ενθέου μας.

Με το θράσος που με διακρίνει, τον προσφωνώ "Άγιε Λευτεράκη μου", τον βάζω να φυλάει -από τα κρύα και τις βροχές- τους ανθρώπους που περιμένουν στη στάση των αστικών λεωφορείων που είναι δίπλα του, τον ρωτάω για τον κυρ Ηλία που είχε γαλατάδικο εκεί πιο πέρα, για τον πατέρα μου που μας έφερνε τα γιαούρτια και την φέτα του κυρ Ηλία, για το πού πάνε όταν πεθαίνουν οι γαλατάδες με τα μεγάλα μουστάκια και τα πλατιά χαμόγελα και αν πονάνε οι πέτρες των κατεδαφισμένων γαλακτοπωλείων.

Κάποιες φορές νιώθω και για τον ίδιο τον Άγιο ένα παράπονο, έτσι που βλέπω το μικρό του σπιτάκι κατάμονο ανάμεσα σε κόρνες αυτοκινήτων, βραδυνές ιστορίες ναρκωτικών και "πιάτσας" στο παρακείμενο πάρκο και βιασύνες περαστικών.

Σαν να έχουν ξεμείνει μαζί του, μικρά κουρελάκια αιμάσουσας ευαισθησίας από την εποχή της τρυφεράδας, της πατρίδας, της πολιτείας που ζεσταινόταν σε ξυλόσομπες, των παραμυθιών που δικαίωναν τους χειμώνες, των νυχτεριών που ξελιγώνονταν από γλύκα, απλωμένη πάνω σε βελόνες πλεξίματος.

" Άντε Άγιε Λευτεράκη μου" λέω μετά " σ' αφήνω τώρα. Το νου σου εσύ, σε ό,τι σου είπα". 

Και προχωρώ πολύ μόνη αν και πολλοί είναι οι άνθρωποι που με σπρώχνουν για να περάσουν.

Ο βίος του Αγίου

Ο Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε τον 2o αιώνα μ. Χ. στην Ελλάδα (κατά άλλους στην Ρώμη) από πλούσιους γονείς. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Κόμμοδος και ο Σεπτίμιος Σεβήρος. Ορφανός από πατέρα, ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου από την ευσεβέστατη και φιλάνθρωπη μητέρα του, Ανθία η οποία έγινε χριστιανή ακούοντας το κήρυγμα από μαθητές του Απ. Παύλου.

Διακαής πόθος της Ανθίας ήταν να επισκεφτεί τη Ρώμη, που τα χώματά της είχαν βαφτεί με το αίμα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Κάποτε, λοιπόν, αποφάσισε και πήγε. Μαζί πήρε και το νεαρό γιό της Ελευθέριο. Ο επίσκοπος Ρώμης Ανίκητος, εκτιμώντας την πολλή νοημοσύνη του, τη θερμή πίστη και το αγνό ήθος του, τον έλαβε υπό την προστασία του.

Σε ηλικία 15 ετών χειροτονήθηκε από τον Ανίκητο, διάκονος και έπειτα από τρία χρόνια χειροτονήθηκε ιερέας. Από τη θέση αυτή ο Ελευθέριος αγωνίστηκε με ζήλο για τη διδαχή του ποιμνίου του, και σε έργα φιλανθρωπίας. Αργότερα και σε ηλικία είκοσι ετών, με κοινή ψήφο κλήρου και λαού έγινε επίσκοπος Ιλλυρικού, σημερινής Αλβανίας με έδρα την Αυλώνα.

Μα χειροτονήθηκε τόσο μικρός; Στο ερώτημα δίνει απάντηση ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.... Γράφει σε υποσημείωση του Συναξαριστού του: «Ας μη θαυμάζει κανείς ότι αυτός ο άγιος χειροτονήθηκε σε ηλικία αντίθετη με τους ιερούς κανόνες της 6ης Οικ. Συνόδου και της τοπικής Συνόδου της Νεοκαισαρείας, οι οποίοι ορίζουν ότι ο διάκονος χειροτονείται στη ηλικία των 25 χρόνων, ο πρεσβύτερος στα 30 και ο επίσκοπος πάνω από 30. Αυτό έγινε γιατί ο άγιος Ελευθέριος έζησε πριν ακόμη γίνουν οι παραπάνω κανόνες, οι οποίοι έγιναν αργότερα».

Η χειροτονία του αγίου Ελευθερίου, όπως γράφει κάποιος βιογράφος του, έγινε «κατ’ οικονομίαν» Θεού, λόγω των μεγάλων αρετών και της σοφίας του με την οποία προσείλκυε στον Χριστό τους ειδωλολάτρες. Η γλυκύτητα του λόγου του, που επιβεβαιωνόταν με τα πολλά θαύματα του, έκανε αυτούς που βρίσκονταν στην πλάνη να ασπαστούν την χριστιανική αλήθεια.

Η φήμη της αρετής του Αγίου Ελευθερίου ήταν τόσο μεγάλη που έφτασε μέχρι τη Βρεττανία. Έτσι, ο βασιλιάς της, Λούκιος, έγραψε επιστολή στον Ελευθέριο και του δήλωνε ότι αυτός και ο λαός του επιθυμούσαν να γίνουν χριστιανοί. Ο Ελευθέριος αμέσως ανταποκρίθηκε, στέλνοντας δύο εκπαιδευμένους στην πίστη άνδρες, που κατήχησαν και βάπτισαν χριστιανούς τον Λούκιο με το λαό του.

Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος πληροφορήθηκε την χριστιανική δράση του Ελευθερίου διέταξε την σύλληψή του.

Έπειτα από πολλά βασανιστήρια, ο Ελευθέριος οδηγήθηκε από τους ειδωλολάτρες στην αρένα της Ρώμης. Τα άγρια ζώα όμως δεν τον άγγιξαν, γι’ αυτό και αποκεφαλίσθηκε μαζί με την μητέρα του.

Έτσι ο Άγιος Ελευθέριος πέρασε «εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Προς Ρωμαίους, η' 21). Δηλαδή στην ελευθερία της ένδοξης κατάστασης των παιδιών του Θεού.

Θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Τους δίνει «καλή λευτεριά».

Η αντίληψη αυτή αναφέρεται και σ’ ένα προσόμοιο στιχηρό της εορτής. «Τῶν ἐπιτόκων γυναίων Πάτερ κηδόμενος, ἐλευθερίαν δίδως, τῷ Ναῷ σου φοιτώσαις....», δηλαδή, Φροντίζεις Πάτερ τις έγκυες γυναίκες, που καταφεύγουν στο ναό σου, δίνοντας τους ελευθερία....

πηγή