Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015

Το παιδί με τη σάλπιγγα

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1X3eNHyeZMmCx6ZjYP4fJr-7KcXA6OhCWBL3F4BdAxcDR7PDC0orVMdzOPwpqdLo_TRgoiVPnyor5kVMR46fcuFmp3pjTLFFWqRHM1EEaiRkqf17g_gcTRFqZKOhQn_YAtzDrgsHQot4H/s1600/1116.jpg

Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την πας ως την άκρη του κόσμου.

Να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα
αναμμένα για τα Χριστούγεννα- στο τζάκι του νέγρου
ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά
στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ
μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.

Αν  μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την κάνεις τις νύχτες
ορατές νότες, έγχρωμες,
στον αέρα του κόσμου.

Να την κάνεις αγάπη.


Νικηφόρος Βρεττάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

...έκανες κου πε πε;